Διηγήματα

"ΣΚΟΡΠΙΑ ΒΗΜΑΤΑ"




Μπήκε στο Bar. Η Νύχτα είχε προχωρήσει. Αραιός κόσμος στο μαγαζί. Έκατσε στην Μπάρα. Ένα  τραγούδι σκέπαζε τις ομιλίες των θαμώνων ολόγυρα. Ο Μεγάλος πάγος στο ποτήρι με το burbοn έμοιαζε στα μάτια του με σχεδία που επέπλεε σε ήρεμα νερά.

Την είδε που μπήκε. Το ντύσιμό της μαρτυρούσε τι έκανε. Μέσα από την υπερτονισμένη εμφάνιση αναδύονταν ένα gothic πρόσωπο που τα σημάδια της κατάρρευσης αγωνίζονταν να σβήσουν κάποια όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της. Έκατσε δίπλα του. Ο Μπάρμαν την στραβοκοίταξε μουρμουρώντας.

-"Θα κεράσεις κάτι" ;

Πριν προλάβει να της απαντήσει ένας σβέρκος πάνω σε ένα φουσκωτό σώμα την άρπαξε από το μανίκι.

-"Έλα στρίβε....! άδειασέ μας τη γωνιά....!" το βλέμμα και οι διαθέσεις του δεν  άφηναν περιθώρια. Την έσυρε σχεδόν σηκωτή έξω.

-"Βρωμιάρες...! γεμίσαμε πεθαμένες πουτάνες...!" μούγκρισε.

Η σκηνή τον χάλασε. Ενοχλημένος πλήρωσε το ποτό και βγήκε βιαστικά έξω στο δρόμο ψάχνοντας την εύθραυστη φιγούρα της.

-"Στάσου...περίμενε ...!"

Γύρισε, κοντοστάθηκε.

-"Τι θέλεις; ξεπέτα; 20 Ευρώ...αλλά επειδή φαίνεσαι ξηγημένος 15, ναχω να φάω"

Την κοίταξε καλύτερα. Ένα πρόσωπο που τα σημάδια της κατάρρευσης το κάλυπταν. Όμως ήταν όμορφη, με ζωγραφιστά μάτια και πρόσωπο απομεινάρι ενός άλλου χρόνου. Δεν θάταν πάνω από 30 αλλά έδειχνε γερασμένη.

-"Δεν θέλω αυτό" αποκρίθηκε, "πού πας ;"

Κούνησε το κεφάλι της αόριστα.

-"Πουθενά...! Τι θέλεις από μένα ; Μπάτσος είσαι ;"

-"Όχι, ησύχασε....! Πάμε να περπατήσουμε, λίγο αέρα, χαλάστηκα εκεί μέσα"

-"Δίκιο έχουν..." ψιθύρισε κουρασμένα, "μια ξοφλημένη πουτάνα χαλάει την εικόνα στην πιάτσα".

Την έπιασε από το μπράτσο φιλικά, το έντονο άρωμα που φορούσε τον έλουσε. Περπάτησαν στο πεζοδρόμιο δίπλα στη θάλασσα. Σταμάτησε σε ένα περίπτερο. Πήρε δυο κουτιά μπύρας, της έδωσε το ένα και συνέχισαν. Τον κοίταζε ζεστά.

-"Στην υγειά σου" του είπε.

Την ένιωθε στο βήμα τους να παραπατά .

-"Τι έχεις ;"

-"Είμαι οροθετική...! Μετράω το χρόνο ανάποδα"

Ένιωσε μια συστολή στο άκουσμα της λέξης.

-"Φοβάσαι ε ; Δίκιο έχεις..."

-"Δεν είναι αυτό...!"

-"Πριν ένα χρόνο η αστυνομία μας έβγαλε στην τηλεόραση, εμένα και κάτι άλλες. Δεν μας είδες ; βλέπεις εμείς έπρεπε να σημαδευτούμε, ενώ τα αφεντικά,  στη σιγουριά"

-"Πως έγινε;"

-"Άκου... δεν παριστάνω την παρθένα. Αυτό το δρόμο εγώ τον διάλεξα... μου γυάλισαν τα φράγκα... βλέπεις κάποτε μέτραγα... βαρέθηκα να με πηδάει τσάμπα το αφεντικό στο φαγάδικο.... μετά τα γνωστά... μαγαζιά.... προστάτες.... στην αρχή ωραία τα φράγκα... γκλαμουριά.... μετά...", κόμπιασε, "μετά εφιάλτης....παραξενιές πελατών, διαστροφές επωνύμων, εκεί να δεις... δικαστές... επιχειρηματίες... ευυπόληπτοι πολίτες.... σκόνη.... παραφροσύνη... κατήφορος"

-"Οι δικοί σου ;"

-"Απουσία πλήρης....! συλλήψεις, κάποιοι μπάτσοι μας πήδαγαν στα κρατητήρια...η αρρώστια και ο θάνατος που έρχεται...!"

Περπάτησαν ώρα πολύ. Αφέθηκαν στην κουβέντα.

-"Πρέπει να σε αφήσω" της είπε.

-"Φύγε...έχεις οικογένεια" τον κοίταξε  με μάτια υγρά. "Παιδιά ;"

-"Μια κόρη"

-"Δος της ένα τριαντάφυλλο από μένα" του έκανε με ένα πεθαμένο χαμόγελο.

Της έδωσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ. Τράβηξε το χέρι της...

"Για την αποψινή ξεπέτα" της είπε χαϊδεύοντας το αφυδατωμένο της πρόσωπο. Το πήρε.

Την είδε να χάνεται αργά στο σκοτάδι της νύχτας...





Φίλες και Φίλοι, το παραπάνω Διήγημα ήταν η Προσωπική μου συμμετοχή στο εξαίρετο δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ με τις ΛΕΞΕΙΣ" (6η διοργάνωση), που γίνεται στο blog της εξαίρετης Φίλης Μαρίας εδώ:





Το συγκεκριμένο εξαίρετο δρώμενο αποτέλεσε αρχική έμπνευση της Φλώρας στο προσωπικό της Ιστολόγιο εδώ:  TexnisStories και σήμερα συνεχίζεται στο Ιστολόγιο της Μαρίας εδώ:  MyTripsonblog 

Το δρώμενο περιλαμβάνει ποιήματα ή μικρά διηγήματα συγκεκριμένου ορίου λέξεων (μέχρι 500) και κάθε φορά βασίζεται στην υποχρεωτική αναφορά πέντε (5) λέξεων στη συγγραφή του. Οι λέξεις που επιλέχτηκαν από την νικήτρια του 5ου διαγωνισμού ήταν:  "τραγούδι", "σχεδία", "συστολή", "αρωμα", "απουσία".



Θέλω ολόψυχα να ευχαριστήσω τη Μαρία για το όμορφο αυτό δρώμενο που συνεχίζεται και διευρύνεται στην πορεία του. Όπως επίσης να ευχαριστήσω όσους συμμετείχαν στο παιχνίδι είτε με τη μορφή συγγραφής και συμμετοχής είτε με τη μορφή ανάγνωσης και βαθμολογίας. 

Μπορείτε, όσοι θέλετε, να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές στον σύνδεσμο που σας έδωσα στο blog της Μαρίας.

Στον πρώτο σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την βράβευση και τα αποτελέσματα του παιχνιδιού. 

Ένα μεγάλο προσωπικό "ευχαριστώ" μία ακόμα φορά σε όλες και όλους για τον πολύτιμο χρόνο τους, τη συμμετοχή και την συμπόρευσή τους. Τα προσωπικά μου συγχαρητήρια σε όλους για την συγκίνηση που μου προσέφεραν καθώς και την Τιμή.

Για την Ιστορία και τίποτα παραπάνω, το μικρό αυτό διήγημα, ισοψήφισε στην πρώτη θέση με την εξαίρετη συμμετοχή της Μαρίας Κανελλάκη εδώ: "Πικρές Αγγελίες"
Δημοσιεύτηκε στις 15/2/2016 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@





"ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ: Η ΑΓΓΕΛΙΑ"









Θάταν προχωρημένες δύο τη νύχτα..... Έξω έβρεχε δυνατά. Οι στάλες της βροχής έστηναν το δικό τους τραγούδι πάνω στην ξύλινη στέγη του σπιτιού..... Βλέπεις ταράτσα ....χειροποίητη από τα χέρια των γονιών του στα χρόνια αρχής του 1958 κάπου....
Θάταν πια κάμποσες μέρες που ο Πατέρας του έφυγε......στο έσχατο μακρινό του ταξίδι, στα 69 του χρόνια χτυπημένος από Καρκίνο. Λογικό ; ......μα 32 ολάκερα χρόνια στα δηλητήρια των Λιπασμάτων δεν θάβγαινε σε καλό. Βάλε και τη σκληράδα και αγριάδα μιας ζωής κυνηγημένης σε κάθε γειτονιά του Πειραιά, σε κάθε σοκάκι, σε κάθε αγώνα μικρό ή μεγάλο του λαού μας στην δικτατορία του Μεταξά, στην Κατοχή, στην Αντίσταση, στο Εργατικό ΕΑΜ, παντού.....
Τώρα έπρεπε να τακτοποιήσει τα συρτάρια του μεγάλου γραφείου για να δει τι θα κρατήσει, τι θα βάλει σε προτεραιότητα.



Έβαλε λίγο Κονιάκ στο ποτήρι του, διάλεξε και έναν δίσκο των Pink Floyd που του άρεσε, το "Atom heart mother" και τον έβαλε στο Πικ-απ, σιγανά, διακριτικά, ίσα να γεμίζει η μελωδία τις νυχτερινές ώρες. Έριξε μια ματιά στην μέσα κρεβατοκάμαρα. Η Μητέρα του είχε πια αποκοιμηθεί. Έκλεισε τη μεσιανή πόρτα και έκατσε αργά και γαλήνια στην καρέκλα του μεγάλου γραφείου.


Το μεγάλο γραφείο ήταν ένα ανεκτίμητο βαρύ κομμάτι ξύλινης τέχνης της εποχής του 1950. Σκούρο, λουστραρισμένο, έστεκε επιβλητικό σαν να τον αγκάλιαζε με τα συρτάρια και την επιφάνειά του. Τα πόμολα των συρταριών ήταν φτιαγμένα χειροποίητα από Νικέλιο, ακριβό μέταλλο, με τα χέρια εκείνου, του πατέρα του. Η Τέχνη του και οι δημιουργίες του έστεκαν παντού ολόγυρά του. 
Απέναντί του ήταν το περίτεχνο ξύλινο χειροποίητο σπιτάκι που μέσα του πίσω από την μπροστινή του γυάλινη πρόσοψη φώλιαζε ένα βαρύ κλασικό ρολόι, το παλιό ρολόι του σπιτιού.
Και λίγο πιο δεξιά έστεκε η Φωτογραφία εκείνης. Μιας πανέμορφης Γυναίκας σε μια μαυρόασπρη φωτογραφία εποχής καλά βαλμένη μέσα σε ένα νικέλινο μεταλλικό κομψοτέχνημα πάλι έργο του πατέρα του.
Τη φωτογραφία εκείνης της Γυναίκας, που ζέσταινε εκείνη τη γωνιά του σπιτιού με τα πανέμορφα μάτια της και τη μελαγχολική θωριά της.
-Μπαμπά ποια είναι η Κυρία στη φωτογραφία ;
-Α λες για την Τομαζίνα....! ένα γνωστό, πολύ γνωστό μας πρόσωπο παιδί μου της οικογένειας που χάθηκε, δεν ζει πια, αποκρίθηκε ο Πατέρας του..
-Συγγενής μας ; ρώτησε ο μικρός τότε...
-Ναι αγόρι μου, αποκρίθηκε η Μητέρα του, πολύ δικό μας πρόσωπο.


Έτσι γνωρίστηκε με τη φωτογραφία της Τομαζίνας πριν χρόνια πολλά....



Η Ώρα περνούσε, έξω η βροχή συνέχιζε λίγο πιο σιγανή τώρα. Τράβηξε το πρώτο συρτάρι του γραφείου και ξεκίνησε να αφαιρεί ένα προς ένα τα πράγματα για να κάνει τις επιλογές του.

Μια μεταλλική όμορφη ταμπακέρα με το μονόγραμμα του Πατέρα του.........ένας Εβένινος χαρτοκόπτης.......κάμποσα παλιά χαρτιά άχρηστα που, με μιας, πήγαν στο καλάθι των αχρήστων δίπλα του. 
Στίβαζε τα πράματα ανά κατηγορία για να τα τοποθετήσει μετά στο συρτάρι με πρτεραιότητα ανάλογα τη χρήση τους.
Πιο κάτω δύο μεγάλοι χάρακες από κρύσταλλο, βαριοί και σκαλισμένοι με το μονόγραμμα του Πατέρα του.... και αυτά χειροτέχνημα δικό του...
Η Ώρα περνούσε, η τακτοποίηση συνεχίζονταν.........που και που έβρεχε τα χείλη του νοσταλγικά με το κονιακ που του έφερνε στη γεύση μια γλυκύτητα.


Πιο κάτω στο συρτάρι έφτασε σε ένα παλιό πακέτο τσιγάρα κασετίνα από αυτά τα πολύ παλιά, ξεθωριασμένο στην όψη. Το πήρε στα χέρια του προσεκτικά με νοσταλγία. Κάθε τι εκεί μέσα ήταν ντυμένο με ένα ξέχωρο σεβασμό για το προσωπικό αρχείο του πατέρα του.
Ξετύλιξε με προσοχή και συγκίνηση το πακέτο, το άνοιξε και μπροστά στα εντυπωσιασμένα του μάτια απλώθηκε μια στρώση από μικρά αποξηραμένα λουλούδια, σαν πέταλα έμοιαζαν, κιτρινισμένα στο βάθος του χρόνου.
Πιο κάτω ήταν διπλωμένο ένα χαρτί σε κακή κατάσταση από την υγρασία του χρόνου. Το πήρε στα χέρια του, το άνοιξε με προσοχή και διάβασε ότι μπορούσε να συνθέσει από αυτό που φαίνονταν.

"Στην .....αγαπημένη μου......για τις στιγμές που ζήσαμε μαζί........"


Απίστευτο......! συγκινήθηκε......! 
-Κοίτα τι πήγε και έκανε ο άνθρωπος....! σκέφτηκε...... 
-Φύλαξε τα λουλούδια από προσφορές της Μάνας μου......! ααααα......πολύ ερωτευμένο το ζευγάρι μας, σκέφτηκε με έκδηλη συγκίνηση αγκαλιάζοντας το πακέτο λες και κρατούσε έναν μικρό θησαυρό στα χέρια του....

Από χρόνια θυμόταν τις κουβέντες του Πατέρα του για τη Μάνα του.
-Παιδί μου να την αγαπάς....! να την λατρεύεις....! δεν θέλω ποτέ να την αφήσεις μονάχη....μου το υπόσχεσαι ; 
-Ναι Πατέρα.....! έχεις το λόγο μου.....  αποκρίνονταν εκείνος...

Τα ερωτευμένα ...πιτσουνάκια λοιπόν που ζούσαν πάντα σε ατμόσφαιρα σεβασμού, δεν τους είχε ακούσει να μαλώνουν σοβαρά ποτέ.....ή να βρίζονται ποτέ μα ποτέ.....!

-Παιδί μου, θυμήθηκε τη μητέρα του, ο έρωτας στο ζευγάρι δεν έρχεται πάντα ως προϋπόθεση της γνωριμίας τους, να το ξέρεις....
-Καλά σου λέει η Μάνα σου, πρόστερξε ο Πατέρας του.
-Τι θέλετε να πείτε βρε παιδιά ; έκανε εκείνος έφηβος πια.
-Να εμείς με τον Πατέρα σου, ξέρεις πως γνωριστήκαμε ; ε ;
-Πως ;
-Με Αγγελία στην εφημερίδα....!!
-Ορίστε ;;;; έκανε έκπληκτος εκείνος
-Ναιιιιι, με αγγελία στην εφημερίδα παρακαλώ για γνωριμίες ξέρεις......
-Δεν είμαστε καλά, δεν γίνονται αυτά Μαμα.
-Κι όμως γιέ μου, γίνονται και έχουν και μεγάλη επιτυχία γιατί η σχέση ξεκινάει από αμοιβαίο σεβασμό και όχι περαστικό πάθος, έσπευσε να προσθέσει ο Πατέρας του.
-Τι να πω.......μένω άφωνος.........

Το τσιγαρόκουτο με τα λουλούδια του το έφερε ξανά στη μνήμη.....χαμογέλασε τρυφερά.


Σηκώθηκε λίγο να ξεμουδιάσει, κοίταξε έξω στην αυλή τη βροχή, ήπιε μια ακόμα γουλιά από το ποτό του, έριξε μια ακόμα ματιά μέσα στη Μητέρα του και ξαναγύρισε στη δουλειά. Η Τομαζίνα απέναντι σταθερή να τον συντροφεύει με το παγωμένο βλέμμα της....

Έβαλε το πακέτο τα τσιγάρα στη θέση τους και συνέχισε το άδειασμα ώσπου το μάτι του έφτασε στο τέλος του συρταριού σε ένα μικρό όμορφο σκαλιστό κουτάκι σαν αυτό που βάζαμε τα κοσμήματα.
Το πήρε στα χέρια του και το άνοιξε. Ένας όμορφος κόσμος μικρός βγήκε στα μάτια του.
Δύο μεταλλικές μύτες από διαβήτη.....αν είναι δυνατόν......μύτες μολυβιού για διαβήτη........μεταλλικές άκρες για πέννα μελανιού.......πράματα του παρελθόντος....που τα είχε καταχωνιασμένα.........αν είναι δυνατόν....και........κάτι εκεί......ακόμα....
Τελευταίο στον πάτο είχε μείνει ένα κομμάτι χαρτάκι πως στρώναμε τότε κάτι στον πάτο κάθε κουτιού. Κάπως έτσι.....
Το πήρε στο χέρι του, έτοιμος να το πετάξει αλλά ένα μικρό κείμενο μέσα σε κύκλο από στυλό του τράβηξε την προσοχή.
Άνοιξε γεμάτος περιέργεια το μικρό χαρτάκι με εμφανή τα σημάδια του χρόνου, το ξεδίπλωσε. Ήταν ένα μικρό απόκομμα από Αγγελία Εφημερίδας κιτρινισμένη από το χρόνο. Δίπλα με στυλό ήταν γραμμένη μια ημερομηνία......Την αγνόησε και επικέντρωσε με μεγαλύτερο ενδιαφέρον την προσοχή στου στην τετραγωνισμένη με στυλό αγγελία.....
Ξεκίνησε να διαβάζει προσεκτικά:

"Κύριος, σοβαρός........ζητά γνωριμίαν με δεσποινίδα ή χήρα μέχρι .....ετών με σκοπόν τον γάμον, χωρίς καμία απαίτηση........ίνα της παραδώση βρέφος, αποθανούσης της μητρός του αμέσως μετά την γέννα, δια να το φροντίζη ώστε να γνωρίση εκείνην ως Μητέρα.......μέχρι τον Γάμον των..........."

Έμεινε άναυδος.........ένα τεράστιο αποπνικτικό σοκ τον τύλιξε μονομιάς με τη σκέψη του να θολώνει......Κοίταξε δίπλα την Ημερομηνία της αγγελίας. Τρεις μήνες μετά τη δική του ημερομηνία γέννησης......!!!!!

Ξαναδιάβασε το κείμενο.........¨΄ινα της παραδώση βρέφος αποθανούσης της μητρός του...........ώστε να γνωρίση εκείνην ως Μητέρα.......".
Το διάβασε πάλι, ξανά και ξανά.......

Οι παλμοί της καρδιάς του χόρευαν ένα άναρχο χορό μέσα στην καρδιά της νύχτας και λες και ακούγονταν σαν παλμογράφος στη διαπασών.....προσπάθησε να κρατήσει τη σκέψη του με διαύγεια καθώς χιλιάδες σκέψεις πέρναγαν εμπρός του σαν άτακτα κινηματογραφικά καρέ.

Γύρισε τα μάτια του από το χαρτί της αγγελίας και το βλέμμα του έπεσε στη Φωτογραφία της Γυναίκας πάνω δεξιά......τη φωτογραφία Εκείνης.......Η Μνήμη του άρχισε να συναρμολογεί κουβέντες του καιρού και γεγονότα...

"Παιδί μου, σαν μεγαλώσεις και ωριμάσει ο καιρός έχω να σου πω να μάθεις κάτι σοβαρό....και μεγάλο......"  τα λόγια του Πατέρα του κατά καιρούς ανύποπτους.

"Εμείς γνωριστήκαμε με αγγελία......" τα λόγια και των δύο πολλές φορές......

Το παλιό τσιγαρόκουυτο με τα αποξηραμένα λουλούδια ; ........ίσως.........

"Αυτή η Γυναίκα της φωτογραφίας ήταν ένα πολύ κοντινό μας πρόσωπο, που έχει πεθάνει......"

Το Puzzle του μεγάλου μυστικού κούμπωσε αρμονικά προκαλώντας θύελλα και πάταγο στην ψυχή του, ανανταριάζοτνας συθέμελα τα πάντα μέσα του.

Έπιασε με πρωτοφανή ένταση το πρόσωπό του, σηκώθηκε απ την καρέκλα, βύθισε τα νύχια του στα μάγουλά του για να μην ουρλιάξει.........τα πάντα στη ζωή του εκείνη τη νύχτα άλλαζαν απόλυτα. Σαν σεισμός που ισοπεδώνει τα πάντα, δεν ήξερε αν έκλαιγε, αν βογγούσε, αν πόναγε....

Μονάχα τότε, το βλέμμα του διασταυρώθηκε με τη Φωτογραφία Εκείνης, της Τομαζίνας......την έπιασε στα χέρια του σαν να κράταγε μια ολάκερη φωτιά. Η Φωτογραφία γίνηκε μεγάλη μέσα του, "βρέφος αποθανούσης της μητρός του.......",    "βρέφος αποθανούσης της μητρός του....."
Η Φωτογραφία έγινε τεράστια, η Εικόνα εκείνης της πανέμορφης Γυναίκας τον τύλιξε σε μια απέραντη αγκαλιά, τον σκέπασε με τα απέραντα μάτια της, με το πρόσωπό της που έφεγγε σαν ολόγιομο φεγγάρι της νύχτας.......Εκείνης της νύχτας που άλλαζε τη ζωή του....


Την έσφιξε στην αγκαλιά του...........την έκανε ένα.......την έλουσε με τα δάκρυά του......

"Αγαπημένη μου.........".   "Αγαπημένη μου......" "γιατί ; πως έγινε ; τι έγινε ; "

Χαίδεψε τη φωτογραφία σαν να κράταγε κάτι ολοζώντανο....... τα μαλλιά της, τα μάτια της, το πρόσωπό της.........στη φωτογραφία λες και αναζητούσε τα χάδια μιας ολάκερης ζωής, των τόσων χαμένων χρόνων.

-Εσύ λοιπόν.......εσύ ήσουνα το μεγάλο μυστικό ; εσύ ήσουνα το δικό μας πρόσωπο......εσύ λοιπόν η μεγάλη απούσα........άραγε.......τι πρόλαβες από αυτό το "αμέσως μετά τη γέννα"........Αγαπημένη μου.......

Δεν άντεξε, δεν τον χώραγε ο τόπος......ήταν αδύνατον οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου να φυλακίσουν την ένταση, την καταιγίδα, τη θύελλα των συναισθημάτων του. Έριξε μια ματιά στο δωμάτιο της Μάνας του........της .......ω....... την είδε που κοιμόταν και έφυγε....


Στην αυλή έξω οι μεγάλες ώρες της νύχτας πορεύονταν το ταξίδι τους. Η Βροχή είχε σταματήσει. Στη μεγάλη λεωφόρο βρήκε ένα ταξί, του είπε τη διεύθυνση και χάθηκαν μέσα στη νύχτα....

Το χτύπημα στο κουδούνι της πόρτας του σπιτιού της αγαπημένης του Φίλης ήχησε σαν συναγερμός......Το πρόσωπό της πρόβαλε φανερά τρομαγμένο στη θέα του.
-Τι συμβαίνει ; τι σου συμβαίνει ; 
-Συχώρα με.......Λίλια......μπορώ ; να μπω ; δεν θα μείνω
-Μα εσύ είσαι χάλια παιδί μου, τι σου συμβαίνει ; έλα.....

Η Πόρτα έκλεισε πίσω τους και βρέθηκαν στο σαλόνι, 

-Συχώρα με ...για την ώρα ....για όλα....είμαι σαν χαμένος.....
-Άσε τις αηδίες και ηρέμησε, πάνω απ όλα ηρέμησε, να βάλω ένα ποτό ;

Σε λίγη ώρα είχε γαληνέψει, εκείνη στέκονταν δίπλα του με έκδηλο το ενδιαφέρον.

-Πες μου.......
-Λίλια.....κόμπιασε.........βρήκα......ανακάλυψα......ένα μυστικό.....αυτή τη νύχτα τα έμαθα όλα......η Αγγελία.......η Αγγελία.....
Η Κοπέλα προσπάθησε να τον επαναφέρει σε μια ηρεμία που πάλι άρχισε να χάνεται......
Εκείνος όμως σηκώθηκε....σαν αγρίμι, να φύγει.
-Θα στα πω.....θα στα πω......δεν μπορώ......απλά το ότι σε είδα μου έκανε καλό.....
Παρά τις παρακλήσεις της και τις εμμονές της, έντονες, κίνησε στη πόρτα. Πριν την ανοίξει, γύρισε, σταμάτησε, την έπιασε από τους ώμους
-Λίλια................σ' Αγαπώ.......!

Η Κοπέλα έμεινε εμβρόντητη........δεν ήξερε πως να το χειριστεί....
-Τι λες.....; και εγώ σ' αγαπώ.....! το ξέρεις......μα.........σε Βλέπω σαν ΦΙΛΟ.....! σαν ένα δικό μου άνθρωπο, σαν Φίλο......

Έφυγε σαν δραπέτης αφήνοντας πίσω του άφωνη την κοπέλα να τον παρατηρεί να χάνεται μέσα στη νύχτα.....

"Σε βλέπω σαν Φίλο....." μια φράση που τον στοίχειωσε εκείνη τη Νύχτα......μια φράση που την ένιωσε σαν μαχαιριά........μια φράση που δεν μπορούσε να την διαχειριστεί εκείνη τη Νύχτα.....




Εκείνη τη μεγάλη Νύχτα της ζωής του........που η Αγγελία της ήρθε σαν καταιγίδα από το πουθενά να αλλάξει τα πάντα......
Το πρώτο σκίσιμο  στο σκοτάδι, τον βρήκε σε ένα μεγάλο ξέφωτο πολύ ψηλά στον ανοιχτό ορίζοντα να βλέπει την ένωση του μαύρου του ουρανού και της θάλασσας πέρα μακριά, ουρλιάζοντας πια δυνατά......! όσο πιο δυνατά μπορούσε.......αχνοβλέποντας πέρα μακριά τα μάτια Εκείνης στη φωτογραφία.....το "σε βλέπω σαν Φίλο...." αλλά και τις μικρές κιτρινισμένες αράδες της Αγγελίας.......

Εκείνη τη Νύχτα.....




Σημ: Τούτη η Ιστορία είναι η προσωπική μου συμμετοχή στο Κάλεσμα της δικτυακής μας φίλης Αριστέας, στο εξαίρετο Ιστολόγιό της εδώ:


Γράφτηκε στις 30/10/2015




@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



"Η Νύχτα της Αλήθειας"


Το φως του απογευματινού ήλιου έμπαινε από το μεγάλο παράθυρο του σαλονιού. Οι δέσμες του φώτιζαν παράξενα το μεγάλο τραπέζι με τα δύο ασημένια κηροπήγια και κείνη τη φωτογραφία στα δεξιά. Αριστερά η μεγάλη βεράντα με τις πολύτιμες κουρτίνες, στο βάθος τοτζάκι με την επιβλητική παρουσία του, αριστερά η μεγάλη σκάλα του σαλονιού, που οδηγούσε στα πάνωδωμάτια.
Η πνιγερή σιωπή ήταν εντυπωσιακή. Ένα μπουκάλι μισοάδειο πάνω στη ροτόντα δίπλα στο τζάκι, ένα άλμπουμ με φωτογραφίες μισάνοιχτο στην πολυθρόνα και το μεγάλο μαύρο πιάνο έδεναν σε ένα βαρύ σύνολο μ όλο το σπίτι.


Πάνω στο πιάνο η φωτογραφία της όμορφης καστανής γυναίκας με κείνο το παράξενο βλέμμα.
Οι σκιές των δέντρων του δάσους αριστερά σχημάτιζαν παράξενα σχήματα. Αντίκρυ οι όμορφες βάρκες στο γιαλό τρεμόπαιζαν στο χορό της θάλασσας.


Κατέβηκε. Πλησίασε τον καναπέ, κοντοστάθηκε σαν να ήθελε να βρει τον εαυτό του μέσα στο μεγάλο όγκο του σπιτιού. Με αργά βήματα τράβηξε στο πικ-απ, έβαλε έναν δίσκο. Ο ήχος της μουσικής του Albinoni πλημμύρισε το χώρο. Ανάσανε, έβαλε ένα ποτό και έκατσε με ανακούφιση στον μεγάλο καναπέ.

Τώρα το δωμάτιο πήρε μια γλυκιά όψη. Έξω τα χρώματα του δειλινού έκαναν μύρια σχήματα μέσα στο δωμάτιο ενώ το σκοτάδι που πλησίαζε τον έκανε να σηκωθεί ανάβοντας κάποιο φως.Άναψε τσιγάρο και ηδονικά τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά. Άθελά του το βλέμμα του καρφώθηκε στο ημερολόγιο.

-22 Νοέμβρη, μουρμούρισε...
-Λοιπόν Στέφανε, είπε τώρα δυνατά,Πέρασε κιόλας ένας μήνας που η Τάνια, η γυναίκα του, έφυγε για πάντα εκείνη τη Φθινοπωρινή νύχτα. Τα χαράματα τον ειδοποίησαν ότι βρήκαν το αυτοκίνητό της στις στροφές της παραλίας κάποια χιλιόμετρα πιο κάτω και εκείνη νεκρή. Το πρόσωπό του συσπάστηκε με θλίψη. Όσα είχαν γίνει τον τελευταίο καιρό έμοιαζαν με παραμύθι μα δυστυχώς μόνο τέτοιο δεν ήταν.Νόμιζε πως ήταν ένα από εκείνα που ο θάνατος έδινε τη θέση του στο θρίαμβο της ζωής σαν την ωραία Κοιμωμένη. Μα δυστυχώς δεν ήταν έτσι.


-Άραγε γιατί Τάνια ; γιατί έφυγες κείνη τη νύχτα ; άραγε τι σε οδήγησε σ αυτή τη φυγή ;αχ να μπορούσες να μου πεις τι σ έκανε να φύγεις εκείνη τη νύχτα...!
Σαν αντιπερισπασμό στο κύμα όλων αυτών των σκέψεων βγήκε στη βεράντα κοιτώντας πέρα στο δρόμο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί που θα οδηγούσε η αποψινή νύχτα που έρχονταν απειλητική σαν τα μαύρα σύννεφα της καταιγίδας πέρα στη δύση.Η αλήθεια έρχονταν να τον συναντήσει σαν αποκρουστικός εφιάλτης.





"Η Νύχτα της Αλήθειας" ήταν η προσωπική μου συμμετοχή στο κάλεσμα-δρώμενο της καλής φίλης Μαρίας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" 
Μια ελεύθερη έκφραση είτε σε ποίηση είτε σε πεζό λόγο περιορισμένου κειμένου με έμφαση σε λέξεις επιλογής, που αυτή τη φορά ήταν: "Δάσος", "Βάρκα", "Ήχος", "Παραμύθι", "Αντιπερισπασμός"


Θα ήθελα να την ευχαριστήσω από καρδιάς για την δυνατότητα που δίνει ελεύθερα στους φίλους και επισκέπτες για το γόνιμο αυτό κάλεσμα που πλέον έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα της επανάληψης.

Γράφτηκε στις 22/11/2015 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@











0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου