"Political Correct" (Νουβέλλα)


(Πολιτικό Θρίλερ)

Ήταν προχωρημένο το βράδυ εκείνης της Ανοιξιάτικης νύχτας όταν το κινητό τηλέφωνο του Αργύρη Πατεμτζή έσπασε τη σιωπή στο μικρό φτωχικό σαλόνι του σπιτιού του. Μαστόρευε κάτι στην κουζίνα του, έτσι μόνος που έμενε πια. Παράτησε το δίσκο που κρατούσε και το σήκωσε:
-“Παρακαλώ”
Η Φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού ήταν η μόνη που δεν περίμενε να ακούσει και τέτοια ώρα αλλά και μετά από τόσο καιρό
-“Αργύρη ; εγώ είμαι ο Αντρεάς”
Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα να διαχειριστεί την έκπληξή του.
-“Αντρέα ; εσύ είσαι βρε παιδί μου ; εντάξει έχω γεράσει αλλά βαστάω ακόμα να θυμάμαι φωνές και πρόσωπα”
-“Με γνώρισες βρε ; Μια χαρά είσαι σταμάτα, δεν μου λες ; έχεις δουλειά ; κάνεις κάτι ;” άκουσε τη φωνή στο ακουστικό με χροιά σοβαρή και κάπως κουρασμένη.
-“Συμβαίνει κάτι ;”
-“Θέλω να σε δω, θέλω να τα πούμε...”
-“Εμένα ; θέλω να πω με παίρνεις 10 η ώρα τη νύχτα μετά από τόσο καιρό, δεν καταλαβαίνω...”
-“Ασε τις κουβέντες και ετοιμάσου, θέλω να τα πούμε βρε αδελφέ λίγο, δουλειά έτσι κι αλλιώς δεν έχεις, χασομέρης είσαι, σε περιμένω σε ένα σκούρο συμβατικό αυτοκίνητο, αν βγεις θα το δεις είναι παρακάτω, κουνήσου...”
“Με κάνεις και ανησυχώ άνθρωπέ μου, συμβαίνει κάτι ;”
“Ωφουυυ μωρ’ αδελφάκι μου, βρήκα λίγο χρόνο και είπα να σε δω, τόσο παράξενο σου ακούγεται ;”
“Καλά, καλά, πάψε, σε λίγο έρχομαι”.
Ο Αργυρης Πατεμτζής, έκλεισε το τηλέφωνο απορημένος. Με τον Αντρέα τον Χρονάκη γνωρίζονταν εδώ και 47 ολάκερα χρόνια. Οι ζωές τους συναντήθηκαν σε δύσβατα και άγρια χρόνια, κάπου το 1970, εξόριστος αυτός στον Άη-Στράτη, γιατρός εκείνος στη χώρα του νησιού. Είχε βοηθήσει πολύ τους κρατούμενους τότε ο Αντρέας, κάνοντας τα πρώτα του βήματα σαν αγροτικός γιατρός. Τους είχε βοηθήσει με άμεσο κίνδυνο την ίδια τη ζωή του. Από τότε δέθηκαν μαζί. Τα χρόνια διάβηκαν από πάνω τους και σαν αύρα και σαν καταιγίδα.
Ξερονήσι, Χούντα, Μεταπολίτευση, τα χρόνια της ψεύτικης “ευημερίας” και σήμερα η κρίση. Στα 79 του χρόνια ο Αργύρης, στα 71 του σήμερα ο Αντρέας. Δεν χώρισαν ποτέ. Διαφωνούσαν πολιτικά, τρώγονταν αλλά ως εκεί. Οι ζωές τους ενώθηκαν πάλι στους δρόμους της μνημονιακής φωτιάς. Ο Αργύρης, παρά τα χρόνια του δεν έπαψε να μετρά τα βήματά του στο πεζοδρόμιο των αγώνων, πάντα στην αντάρα πρώτος. Ο Ανδρέας, πολιτικό στέλεχος πια σε αριστερό, έτσι έλεγαν, πολιτικό μέτωπο, παρά το ότι ανέβηκε ψηλά στην κομματική ιεραρχία, στις ώρες της κρίσης και της σύγκρουσης ήταν εκεί...
Στα λίγα λεπτά που έκανε να μαζευτεί λίγο ο Αργύρης, να σιάξει τη φορεσιά του, να κλείσει το σπίτι, ήρθαν ταξιδιάρικες οι εικόνες στο νου του. Είχε να δει τον ...άσπονδο φίλο του πολύ πριν τις εκλογές στις οποίες έγιναν κυβέρνηση. Από τότε μίλησαν κάμποσες φορές στο τηλέφωνο αλλά η νομή της εξουσίας μπήκε ανάμεσά τους παγερή. Υπουργός ο Αντρέας Χρονάκης πια.
Βγήκε στο δρόμο, έριξε μια ματιά δεξιά-αριστερά. Η Φιγούρα του μεγάλου αυτοκινήτου του έδειξε που να κατευθυνθεί. Το παιχνίδισμα στα φώτα επιβεβαίωσε το κάλεσμα.
Το ηλεκτρικό παράθυρο με τα φυμέ κρύσταλλα της πίσω πόρτας της μεγάλης ανθρακί BMW κατέβηκε και πρόβαλε το κεφάλι του Ανδρέα.
“Άντε έμπα, τι έκανες τόση ώρα ; δεν πάμε να σε παντρέψω”
Ο Αργύρης κοντοστάθηκε, κοίταξε το αυτοκίνητο με τρόπο διστακτικό.
“Έλα πέρασε....δεν θα σε φάμε”, είπε και τον τράβηξε στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Ο Αργύρης έψαχνε τρόπο και χρόνο να βρει τις ανάσες του από το ξάφνιασμα.
“Γιώργο πάμε” έκανε ο Αντρέας στον οδηγό, ένα νεαρό παιδί μπροστά. Το αυτοκίνητο ξεκίνησε.
Ο Αντρέας έπιασε τον παλιό του φίλο απ τον ώμο δίπλα του, τον κοίταζε στα μάτια σαν να γύρευε τρόπο να διαπεράσει την ψυχή και τα αισθήματά του. Έσπασε πρώτος την αμήχανη σιωπή.
-Πόσο καιρό έχω να σε δω μωρέ...! μια χαρά στέκεσαι.
Ο Αργύρης έσπασε τον αρχικό πάγο μέσα του
-Ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα. Ένα Υπουργικό αυτοκίνητο και μάλιστα της Ασφάλειας έξω απ το σπίτι μου. Τι έχω να δω ακόμα νάξερα, είπε και ανταπέδωσε το καλωσόρισμα του φίλου του.
-Μην φοβάσαι βρε παλιόγερε, δεν θα σε απαγάγω, απόψε είμαι ο Ανδρέας, δεν είμαι τίποτα, ξέχασέ το.
Ο Αργύρης έριξε μια εύλογη ματιά στον νεαρό οδηγό του αυτοκινήτου που διακριτικός περιορίζονταν να οδηγεί. Ο Ανδρέας το κατάλαβε και τον πρόλαβε
-Ο Γιώργος είναι δικό μου παιδί, μην έχεις έγνοια.
Ο Αργύρης κοίταξε έξω απορημένος, η BMW έτρωγε με αδηφάγο τρόπο τα χιλιόμετρα.
-Που πάμε μπορείς να μου πεις ;
-Κάπου ήσυχα, κάπου μόνοι, να περπατήσουμε, να μιλήσουμε, όπως τότε...
-Πας καλά μωρέ ; μες στη νύχτα σε έπιασε τρέλα ;
Ο Ανδρέας σοβαρεύτηκε απότομα. Τον κοίταξε ίσια στα μάτια δίπλα του.
-Θέλω να μιλήσουμε Αργύρη, θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σου, έχουμε περάσει πράγματα μαζί, σε δύσκολες ώρες, έχω και εγώ την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον που εμπιστεύομαι, με μιας άλλαξε το ύφος του σε πιο ανάλαφρο
-Πες μου πως είσαι ; οι Κόρες σου ; τα εγγόνια σου ;
-Νάναι καλά τα κορίτσια μου, Ανδρέα, από τότε που έχασα την Κυρά μου, πάντα είναι κοντά μου αλλά και εγώ δεν θέλω να γίνομαι φόρτωμα. Όσο με κρατάνε τα πόδια μου αντέχω.
-Σε κρατάνε, σε κρατάνε, εδώ δεν έχεις αφήσει πορεία για πορεία βρε.
-Αχα, μούχεις κάνει φάκελο ε ;
-Στον οποίο ...καταγράφω κάθε σου βήμα, αποκρίθηκε ο Αντρέας χαριτολογώντας.
-Δεν θα σας αφήσουμε βρε σε χλωρό κλαρί να το ξέρεις, του μπήκε εκείνος συνεχίζοντας
-Έχετε λυσσάξει, έχετε πάρει έναν κατήφορο που κατρακυλάτε χωρίς φρένα.
-Πάψε βρε παλιοκομμούνι απαπαπαπα, δεν βλέπεις τι γίνεται ; τι θες να κάνουμε ; προσπαθούμε.
-Με πήρες εδώ απόψε για να μου περάσεις τα λόγια του πρωθυπουργού σου ; το έμαθες το μάθημα έτσι ; βλέπω η ρημάδα η διαχείριση έχει συνέχεια.
Ο Νεαρός οδηγός τους έριξε μια ματιά πίσω προκαλώντας την παρέμβαση του Ανδρέα
-Αμετανόητος κομμουνιστής Γιώργο μου, τι να τον κάνω, αλλά.... έχει δίκιο σε πολλά πανάθεμά τον, έχει που να τον πάρει ο διάολος.
Ο Αργύρης κοίταξε έξω απ το αυτοκίνητο στο σκοτάδι
-Που πάμε ; θα μου πεις ;
-Δεν θέλω ξένα μάτια, θέλω να τα πούμε οι δυό μας
-Που ακούστηκε, ο Αργύρης Πατεμτζής με τον ...Υπουργό Ασφαλείας σε νυχτερινό τετ α τετ, μήτε στα όνειρά μου.
-Έλα σύνελθε, δεν θα σε ρυπάνουμε γερο-παράξενε.
Το αυτοκίνητο κατάπινε τα χιλιόμετρα της διαδρομής ενώ οι δυό τους θυμήθηκαν μια σειρά πράγματα από παλιότερες στιγμές της ζωής τους και της γνωριμίας τους.
Κάποια στιγμή το αυτοκίνητο σταμάτησε σε ένα σκοτεινό μέρος παντελώς έξω απ τη Πόλη.
Ο Αργύρης κοίταξε απ το παράθυρο



-Που είμαστε μωρέ ;
-Έλα κατέβα, στον Σχοινιά στην άκρη της παραλίας είμαστε.
-Ήμαρτον Παναγία μου, έκανε απορημένος ο Αργύρης
-Αυτό το σημερινό ειλικρινά δεν τόχω ...ξαναπάθει.
-Έλα κατέβα γκρινιάρη.
Κατέβηκαν και οι δύο. Είχαν σταματήσει στην άκρη τέρμα της μεγάλης παραλίας. Η Ώρα ήταν πολύ προχωρημένη και η απόλυτη ηρεμία έδινε στην ατμόσφαιρα μια κατάνυξη, μια γαλήνη. Το Ανοιξιάτικο αεράκι του Μάρτη έμπαινε σαν Μπάτης από τον ανοιχτό κόλπο. Πάνω τους στον ουρανό κάποια σύννεφα ταξίδευαν αργά, νωχελικά σαν μπαμπάκια.
-Τι κάνουμε τώρα εδώ ; αναρωτήθηκε ο Αργύρης, κλείνοντας το φερμουάρ στο μπουφάν του για να μαζευτεί λίγο απ το δροσερό νυχτερινό αεράκι. Ο Ανδρέας τον έπιασε απ το μπράτσο και ξεκίνησαν να βηματίζουν κατά μήκος της παραλίας.
-Έλα ρε παλιόφιλε λίγο να περπατήσουμε. Όπως τότε εκείνα τα χρόνια, τα δύσκολα, τα μαύρα.
-Αν μας δει κανείς στην παραλία τέτοια ώρα Ανδρέα σε βλέπω αύριο πρωτοσέλιδο στις κιτρινοφυλλάδες.
Ο Άλλος άφησε το βλέμμα του να ταξιδέψει πέρα στα αναμμένα φώτα της Νέας Μάκρης
-Λοιπόν ; θα μου πεις πως αυτό απόψε ; πως και η μεγαλόπρεπη κρατική αφεντιά σου με μένα ; τι τρέχει κ. Υπουργέ ;
Ο Ανδρέας άναψε τσιγάρο, φύσηξε τον καπνό στον αέρα με δύναμη.
-Άκου, θα σου μιλήσω απ τη θέση μου, το ρόλο μου στην Κυβέρνηση. Συμβαίνει κάτι... είμαι κοντά σε κάτι θαρρώ πολύ σοβαρό, πολύ κρίσιμο.
Ο Αργύρης τον κοίταξε διευρενητικά
-που έχει να κάνει με τι ;
-Με την τρομοκρατία Αργύρη.
Ο Αργύρης αντέδρασε κάπως έντονα
-Ααααα μάλιστα, το γνωστό θέμα που πουλάει.
Ο Ανδρέας τον διέκοψε
-Μην βιάζεσαι πανάθεμά σε, σταμάτα να ακούσεις, δεν έχει να κάνει με αυτό που έχεις κατά νου.
-Αλλά ;
-Κάτι ψήνεται εδώ, κάτι πολύ άσχημο. Είναι καιρός που μια ομάδα υπηρεσιών παρακολουθεί τη δράση κάποιων κύκλων που ετοιμάζουν κάτι.
-Κάτι δλδ τι ;
Ο Ανδρέας σταμάτησε απότομα, γύρισε στο μέρος του, τον άρπαξε από τους ώμους.
-Δεν αντέχω να το περνάω μόνος όλο αυτό, ήθελα έναν κατάδικό μου άνθρωπο να μιλήσω, με καταλαβαίνεις ;
-Συγγνώμη και διάλεξες εμένα για το θέμα αυτό ; ξέρεις τις πολιτικές μου θέσεις Ανδρέα, απέχουν έτη φωτός απ τις δικές σου, ειδικά μετά τις τελευταίες διαδρομές σου σαν πολιτικό πρόσωπο, στο έχω ξαναπεί.
-Το ξέρω, το ξέρω, δεν σου ζητάω να συναντηθούμε πολιτικά, τη διαύγεια της σκέψης σου θέλω, το ένστικτό σου.
-Ανδρέα, μην με μπλέκεις με τις βρωμιές των παρακρατικών να χαρείς.
-Σταμάτα και άκου, έχουν εντοπιστεί κύκλοι που ετοιμάζουν να χτυπήσουν στην Πόλη μας, στην αρχή ξώφαλτσα, για μετά δεν ξέρω, τέλος πάντων δεν έχει σημασία τώρα να σου εκθέσω αυτά τα πράγματα.
-Προβοκάτσια λοιπόν ε ;
-Ναι, όπως το είπες, και με κάποιους καθαρούς ανθρώπους έχω εντοπίσει τους κύκλους που τους κατευθύνουν. Δεν μπορείς να φανταστείς που βρίσκονται κρυμμένοι ;
Ο Αργύρης κοντοστάθηκε και τον κοίταξε.
-Ναι, ναι, μην απορείς, ξέρω ποιοι είναι πίσω τους. Και αυτό που ξέρω πια είναι πολύ μεγάλο Αργύρη. Καταλαβαίνεις ; Λειτουργούν μέσα από μια, Μη Κυβερνητική Οργάνωση δήθεν περιβαλλοντολογικού χαρακτήρα και κάτι τέτοια, έχουν άμεσες διασυνδέσεις με μυστικές Υπηρεσίες χωρών που ηγεμονεύουν, κινούν τα νήματα Ανδρέα, στήνουν προβοκατόρικα χτυπήματα για να ενοχοποιήσουν στόχους τους και μετά να αναλάβουν τη γνωστή ...απελευθερωτική τους δράση.
-Μάλιστα, έκανε ο Αργύρης κουνώντας το κεφάλι του σκεπτικός, συνεχίζοντας.
-Τα γνωστά κρυμμένα μυστικά ενός γκρίζου κόσμου. Μα είναι ηλίου φαεινότερο Ανδρέα ότι κάποιοι πολύ γκρίζοι βρίσκονται στην κεντρική σκακιέρα. Και φυσικά εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο τις υστερίες και τις παθογένειες μιας σειράς πολιτικών πρακτικών, τι θα κάνεις ;
-Έχω ταυτοποιήσει πρόσωπα και πράγματα. Είμαι έτοιμος για αποκαλύψεις και συλλήψεις.
-Ποιοι το ξέρουν Ανδρέα ;
-Μια κλειστή ομάδα στις κρατικές υπηρεσίες, σαν θέμα το ξέρει και ο Πρωθυπουργός βέβαια δεν γνωρίζει όλες τις λεπτομέρειες. Αύριο έχουμε Υπουργικό συμβούλιο. Εκεί θα μιλήσω.
-Πρόσεχε...!
Ο Ανδρέας γύρισε και τον κοίταξε απορημένος.
-Να προσέχω τι και ποιους ;
Ο Αργύρης τον κοίταξε ίσια στα μάτια
-Θέλεις να στο πω στα μούτρα ;
-Για αυτό είμαστε εδώ
-Τους δικούς σου να προσέξεις, δεν τους έχω εμπιστοσύνη, έχε το νου σου με δαύτους στις κρατικές υπηρεσίες ξέρεις ότι εκεί μέσα δεν ξέρεις ποιος είναι με ποιον και τι είναι τι.
-Είμαι Υπουργός Αργύρη.
-Γέρασες και μυαλό δεν έβαλες έτσι ; ξεκινάς να διαβείς μεγάλο δρόμο Ανδρέα, πρόσεχε...!
-Άρχισες πάλι ;
-Εγώ άρχισα ; τι θαρρείς μωρέ ότι σαν είσαι υπουργός κυβερνάς ; και μάλιστα τις κρατικές υπηρεσίες ; χα.....! την εξουσία την έχεις φίλε μου ; νομίζεις ότι την έχεις ; εδώ μωρέ δεν μπορείτε μια κοτζάμ ...διμοιρία αστυνομικών να κατευθύνετε και να ελέγξετε, η διαπλοκή με τους φασίστες κάνει μπαμ και μου λες ότι κυβερνάς, πλάκα μου κάνεις ; κοίτα μην σε αδειάσουν. Δεν ξέρω βέβαια τι έχεις ακουμπήσει, εξαρτάται.
-Με τόσα στοιχεία ;
-Αν, καθώς μου λες, τα στοιχεία βαράνε ίσια σε ψηλά κέντρα και μάλιστα απ τα γνωστά τα ...συμμαχικά τότε να τόχεις σίγουρο. Θα λυσσάξουν, νάσαι προετοιμασμένος.
-Μα δεν είναι δυνατόν.
-Ανδρέα....! μυαλό δεν βάζεις.
-Άκου, ξέρω τι λες και τι προσπαθείς απέξω να πεις. Εντάξει, δεν λέω ότι νιώθω άνετα. Κάθε άλλο. Από τότε που ταυτοποιήθηκαν κάποια πράγματα ιδρώνω και ξανά ιδρώνω. Ξέρω ότι θα ακροβατήσω. Ελπίζω όχι στο κενό. Για αυτό ένιωσα και την ανάγκη σαν άνθρωπος να βρεθώ μαζί σου, να μιλήσουμε.
Περπάταγαν κατά μήκος της ακτής. Η Νύχτα είχε προχωρήσει πια πολύ. Συντροφιά τους μονάχα ο ήχος από τα κύματα. Είχαν κλείσει ένα μεγάλο ημικύκλιο στην ακτή και επέστρεφαν πάλι. Ο Αργύρης άπλωσε το βλέμμα στον ουρανό.
-Θυμάσαι τότε στο Παρθένι ; στα νιάτα μας τότε. Και εμείς και εσύ. Εσύ νεαρός γιατρός τότε, πρωτοδιόριστος στο νησί. Το κολαστήριο στις φυλακές στο φόρτε του. Θυμάσαι που σε προσμέναμε τότε στα κάγκελα. Σαν το στρατιωτικό τζιπ πλησίαζε από το βάθος ανοιχτά του κόλπου κολλάγαμε στα σύρματα. Όσοι ήταν καλά, εμείς οι νεώτεροι περπατούσαμε στη μικρή παραλία που σχημάτιζε ο όμορφος κολπίσκος στο στρατόπεδο. Οι πιο άρρωστοι είχαν στοιβαχτεί στα δωμάτια προσμένοντας την επίσκεψή σου.
-Είχα σοκαριστεί τότε, δεν ήξερα από που να αρχίσω, πήρε τη σκυτάλη ο Ανδρέας. “Έτρεμε το φιλοκάρδι μου τότε με τους χωροφύλακες στο πόδι μου, θυμάσαι τα σημειώματα που μου δίνατε κρυφά με χίλιες προφυλάξεις να τα δώσω ή να τα στείλω στους δικούς σας που καραδοκούσαν να μάθουν κάτι για σας, για την τύχη σας, γιατί μου τα λες όλα αυτά, θαρρείς τα ξέχασα ;”.
-Άλλα χρόνια τότε Ανδρέα. Τα πράγματα άλλαξαν. Τώρα είναι αλλιώς Ανδρέα, υπηρετείς ένα ρόλο , και μάλιστα ένα ρόλο δύσκολο. Δεν θέλω να μπω παρακάτω τώρα σ’ αυτό. Απλά θέλω να σου πω ότι ορισμένα πράγματα δεν μπορείς να τα διαχειριστείς αν δεν αρνηθείς το ρόλο που αποδέχεσαι. Όσο καλές προθέσεις να έχεις, όσο ασυμβίβαστος θέλεις να είσαι και δεν είναι κακό αυτό, είναι αδύνατον να διαχειριστείς κάτι που είναι ταγμένο να λειτουργεί για κάποια συμφέροντα. Θέλω να πω ότι θάρθει η στιγμή που θα πρέπει να κάνεις τη μεγάλη επιλογή. Βλέπω λοιπόν πως είσαι κοντά σ’ αυτή τη στιγμή. Μέχρι τώρα , εγώ θεωρώ ότι έχεις αγνές προθέσεις αν και δεν είσαι άμοιρος ευθυνών που ακολούθησες αυτόν τον ...συρφετό. Σκέψου καλά τις τελικές σου αποφάσεις. Να ξέρεις ότι θα χρειαστεί να αναμετρηθείς πρώτα και κύρια με τον εαυτό σου. Πριν κάνεις οτιδήποτε να ξέρεις ότι αυτό που θα αποφασίσεις δεν θα σύρει μονάχα εσένα αλλά τη ζωή σου ολάκερη και τη ζωή των δικών σου.
-Το ξέρω φίλε μου, είμαι έτοιμος, νιώθω έτοιμος.
Ο Αργύρης αναστέναξε, γύρισε τον κοίταξε, κοντοστάθηκαν κάπου στην άκρη της θάλασσας. Το φεγγάρι έλουζε στο φως τον μικρό κόλπο και οι δυό τους εκεί έμοιαζαν με παράξενες σκοτεινές φιγούρες μέσα στον κόσμο της νύχτας. Τον άρπαξε γερά με τα δυο του χέρια απ τον ώμο.
-Καλή επιτυχία να σου ευχηθώ απ την καρδιά μου. Αν νομίζεις ότι μπορώ να κάνω κάτι ξέρεις που θα με βρεις, Υπουργέ της ...ασφαλείας, του είπε με χαμόγελο προς το τέλος.
-Ευχαριστώ Αργύρη, σ’ ευχαριστώ απ την καρδιά μου. Να ξέρεις πόσο ξαλάφρωσα σήμερα. Αυτή μας η κουβέντα λες και μας γύρισε πίσω σε κείνα τα χρόνια.
-Πρόσεξε την επανάληψη της ιστορίας σαν φάρσα έτσι ;
-Γυρίζουμε ; του είπε
-Πάμε ναι γιατί έχει και ψύχρα, δεν θα ξημερώσουμε εδώ.
Ο δρόμος της επιστροφής ήταν επιφανειακά πιο χαλαρός. Προσπάθησαν να αποφορτίσουν την κουβέντα με διάφορα αστεία από τα παλιά χρόνια. Το αυτοκίνητο γλιστρούσε μέσα στην προχωρημένη νύχτα αθόρυβο κουβαλώντας μαζί του τις σκέψεις τους. Ο Ανδρέας προσπαθούσε μέσα από το δυνατό του γέλιο να διασκεδάσει το άγχος που τον έπνιγε. Ο Αργύρης το πρόσεξε όπως πρόσεξε και τις αδέξιες κινήσεις του παλιού του φίλου γεμάτες νευρικότητα.
Κάποια στιγμή έφτασαν στο σπίτι του Αργύρη. Ο Ανδρέας χωρίς να κατέβει, του έσφιξε εγκάρδια μια ακόμα φορά τα χέρια
-Σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τις έγνοιες μου, θέλω να ξέρεις ότι θα προσπαθήσω να μείνω στις αξίες της παλιάς μας σχέσης.
-Ανδρέα, καλή δύναμη. Αν μπορέσεις ή αν χρειαστείς κάτι κράτα με ενήμερο.
Άνοιξε την πόρτα και κατέβηκε, για λίγο τον αποχαιρέτησε μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο της πόρτας του αυτοκινήτου. Το βλέμμα του Ανδρέα χάθηκε στο ανέβασμα του ηλεκτρικού παράθυρου σαν να ήθελε να μείνει κοντά του, κολλημένο εκεί.
Ο Αργύρης είδε το μαύρο μεγάλο αυτοκίνητο να χάνεται στη γωνία. Σαν έβαζε το κλειδί του στην πόρτα του σπιτιού, τα άνθη της λεμονιάς μοσχοβόλαγαν ολόγυρα στην αυλή. Δεν την περίμενε αυτήν την συνάντηση και δεν έκρυβε μέσα του ότι είχε ταραχτεί.

*******************************





Ο Ανδρέας τακτοποιούσε βιαστικά τα έγγραφα στον χαρτοφύλακά του. Έριχνε μια ματιά σε κάποιες σημειώσεις, σκάλιζε κάποιους φακέλους. Στο υπουργικό του γραφείο, ο διευθυντής του, έμπιστός του άνθρωπος, ο Ταξιάρχης Αρχοντάκης, μπαινόβγαινε. Στο βάθος η γραμματέας του στο δικό της γραφείο και πιο δίπλα ο οδηγός του και τα παιδιά της ασφάλειας, οι συνοδοί του.
Ο 57χρονος Κρητικός έμπιστος συνεργάτης του χρόνια, έκοψε τη σιωπή με τη βαθιά του φωνή:
-Το Υπουργικό είναι στις Δώδεκα, πρέπει να ξεκινήσουμε Ανδρέα.
-Ναι, ναι, είμαι σχεδόν έτοιμος, έβαλες όλα τα έγγραφα στο χαρτοφύλακα ;
-Όλα στη θέση τους όπως τα ζήτησες
-Η Αναφορά του Κλιμακίου των Πληροφοριών ;
-Ειδικά αυτή
-Εντάξει μπορούμε να φύγουμε , Δέσποινα θα χρειαστείς τίποτα εδώ ;
-Όχι κ. Υπουργέ, έχουν κανονιστεί όλα.
-Πάμε λοιπόν
Ο Ταξιάρχης Αρχοντάκης, τον έπιασε απ το χέρι, τα μάτια τους συναντήθηκαν και το βλέμμα του έβγαζε φωτιά:
-Μην μασήσεις Ανδρέα....! καλή δύναμη, θα τα καταφέρεις.
-Στο Υπουργικό συμβούλιο πάμε βρε Ταξιάρχη όχι στον πόλεμο, απάντησε χαμογελώντας ο Ανδρέας αποφεύγοντας να δει το σφιγμένο από την ταραχή πρόσωπο του συνεργάτη του.

Σε λίγη ώρα με τον Ταξιάρχη, και τους συνοδούς τους, διάβηκαν την είσοδο των διαδρόμων της Βουλής, στο προαύλιο είχαν δει αρκετούς δημοσιογράφους εκεί.
-Γιατί μαζεύτηκαν όλοι αυτοί έτσι μπούγιο ; ρώτησε με απορία τον συνεργάτη του
-Ε πάντα στο συμβούλιο μαζεύονται.
Δεν πείστηκε από την απάντηση της συνήθειας αλλά δεν είχε περιθώρια να εξερευνήσει την απορία του. Οι συναντήσεις δεξιά-αριστερά με συναδέλφους του της Κυβέρνησης και άλλους βουλευτές τον έκαναν να επικεντρωθεί στην συνεδρίαση.
Σε λίγα λεπτά ήταν στην μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου. Όλοι μαζί σε πλήρη σύνθεση. Ο Πρωθυπουργός ξεκίνησε να ενημερώνει για γενικότερα πολιτικά θέματα και στο τέλος έκανε άνοιγμα του θέματος που θα σημάδευε τη συνεδρίαση.
-Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, είπε, η διεθνής κατάσταση βλέπουμε ότι έχει άσχημα ενταθεί. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις, το κλίμα φόβου, τα μέτρα κατά της τρομοκρατίας είναι αναγκαία. Οφείλουμε να εναρμονιστούμε με τους λοιπούς εταίρους και να πάρουμε τα μέτρα μας. Θα ήθελα αυτόν τον καιρό να αποφύγετε δηλώσεις, ενέργειες και τοποθετήσεις που θα έδιναν αφορμή να ανέβει και στη χώρα μας η ένταση. Ο Υπουργός της Δημόσιας Ασφάλειας ο κ. Ανδρέας Χρονάκης έχει σήμερα να κάνει πολύ σοβαρές ανακοινώσεις για ένα μεγάλο θέμα όπως με έχει εδώ και καιρό ενημερώσει. Δεν γνωρίζω και εγώ τις πλήρεις λεπτομέρειες και περιμένω να τις ακούσω.
Ακούστηκε ένα σούσουρο στο Συμβούλιο με έκδηλη την ατμόσφαιρα της αγωνίας. Ο Ανδρέας άνοιξε τα χαρτιά του, άπλωσε τις σημειώσεις και τα έγγραφά του, τράβηξε το μικρόφωνο δίπλα του και ξεκίνησε με μια βαθιά ανάσα
-Κυρίες και Κύριοι, θα είμαι σύντομος, σαφής και αναλυτικός χωρίς περιστροφές και επεκτάσεις. Το θέμα που θα σας παρουσιάσω απασχολεί σε απόλυτη μυστικότητα, εδώ και καιρό, έναν κλειστό έμπιστο κύκλο στις Υπηρεσίες πληροφοριών μας με ανθρώπους δοκιμασμένους με αναφορά άμεσα και μόνο σε μένα....
................................
Άρχισε να τους λέει για τις πληροφορίες και τα στοιχεία ενός σχεδιασμένου τρομοκρατικού χτυπήματος στην πρωτεύουσα μικρής εμβέλειας. Τους παρουσίασε τους πιθανούς στόχους κατ’ εκτίμηση και άνοιξε το κεφάλαιο της διερεύνησης των κύκλων που θα δράσουν. Στο αρχικό σοκ των μελών της Κυβέρνησης προστέθηκε ο τρόμος στα μάτια όλων σαν άρχισε να ξεδιπλώνει ένα προς ένα τα αδιάσειστα στοιχεία για το ποια κέντρα καθοδηγούν τους δράστες, η στέγασή τους σε Μη κυβερνητική διεθνή οργάνωση, η συνεργασία τους με ξένες μεγάλες μυστικές υπηρεσίες, ο εξοπλισμός των δραστών, η ταυτοποίηση των κέντρων αυτών που υποτίθεται είναι ορκισμένοι εχθροί της τρομοκρατίας την ίδια στιγμή που οι ίδιοι την καθοδηγούν. Ο Στόχος της ενέργειας ήταν διπλός: Αφενός να ανατρέψουν το κλίμα αλληλεγγύης που κυριαρχούσε στην Ελληνική κοινωνία απέναντι στο προσφυγικό και στις συνέπειες του πολέμου κάτι που κυνηγούσαν με πάθος και μεθόδευση εδώ και καιρό και αφετέρου να σκορπίσουν και στην Ελλάδα το φόβο και την οπισθοδρόμηση.
Στο Υπουργικό συμβούλιο επικράτησε μια παγερή σιωπή με βλέμματα και κινήσεις τρόμου και αγωνίας σαν ο Ανδρέας Χρονάκης δήλωσε ότι είναι ένα βήμα πριν κάνει συλλήψεις και δώσει το γεγονός σαν πάταγο στην κοινωνία. Αυτό που περιμένει δήλωσε είναι η απόφαση η δική σας και φυσικά του Πρωθυπουργού.
-Η Υπηρεσία μας είναι έτοιμη να εξαρθρώσει τους εγκέφαλους του συντονισμού της δράσης των επίδοξων τρομοκρατών και φυσικά των απλών εκτελεστών. Τα στοιχεία μας είναι συντριπτικά, τόνισε ήρεμα αλλά κατηγορηματικά.
-κ. Υπουργέ, καταλαβαίνετε τι λέτε ; ακούστηκε η φωνή ενός Υπουργού
-Νιώθω απόλυτα την αγωνία σας κ. Συνάδελφε, εδώ και έξι μήνες έχω χάσει τον ύπνο μου με αυτήν την ιστορία, όμως δεν θα έφτανα εδώ μπροστά σας, χωρίς να έχω επίγνωση της ευθύνης.
Ακολούθησε θόρυβος στην αίθουσα, συζητήσεις, ερωτήματα, ανησυχία. Ο Ανδρέας Χρονάκης έδινε συνεχώς απαντήσεις και διευκρινήσεις τονίζοντας απόλυτα το θέμα της σιωπής και της μυστικότητας του ζητήματος μέχρι τη στιγμή που πήρε το λόγο ο Πρωθυπουργός.
-Είμαστε όλοι εδώ υπερήφανοι που η Κυβέρνησή μας δίνει καθημερινά τον αγώνα ενάντια στα ξένα κέντρα αποφάσεων και τη διαπλοκή των συμφερόντων. Θα σταθούμε μπροστάρηδες να υπερασπιστούμε το λαό μας και την χειραφέτησή του......
Συνέχισε την δευτερολογία του τονίζοντας την ανάγκη να δράσει η Κυβέρνηση υπεύθυνα, άμεσα, χωρίς πισωγυρίσματα τονίζοντας πάντα τη σχέση της χώρας με τους εταίρους της. Κλείνοντας δε, μετά στην τριτολογία του και νέο κύκλο συζήτησης
-Θα έχω άμεση συνεργασία με τον κ. Χρονάκη για τις κινήσεις μας πλέον που θα είναι συγκεκριμένες και άμεσες σταθμίζοντας κάθε μας βήμα.
Τόνισε την ανάγκη της μυστικότητας των συζητήσεων και την διαρκή λειτουργία του Υπουργικού συμβουλίου.
Η Λύση της συνεδρίασης βρήκε την ατμόσφαιρα κάτι σαν πολεμική. Λες και αυτό που αιωρούνταν στις αποκαλύψεις ήταν μια κήρυξη πολέμου. Ενημερώθηκαν άπαντες να είναι σε πλήρη ετοιμότητα σε όλες τους τις θέσεις.
Μετά από κάποια ώρα η αίθουσα είχε αδειάσει. Οι Υπουργοί έβγαιναν από την αίθουσα. Ο Πρωθυπουργός στράφηκε στον Ανδρέα σε ένα δικό τους τετ α τετ.
-Το βράδυ έχουμε συνάντηση στο Hilton στο Οικονομικό φόρουμ της Έκθεσης, θέλω να συναντηθούμε εκεί για να σου δώσω τις τελικές οδηγίες.
-Εντάξει κ. Πρόεδρε, θα έρθω.
Αποχαιρετίστηκαν στο διάδρομο, ο Ανδρέας συνάντησε έξω τον Ταξιάρχη που περίμενε με έκδηλη την αγωνία στο πρόσωπό του.
-Πως πήγε ; τον ρώτησε ενώ βάδιζαν στην έξοδο
Ο Ανδρέας του απάντησε με έμφαση και ένταση
-Πάταγος Ταξιάρχη....! σοκ στην κυριολεξία, χαμός, τι να σου πω
-Λογικό δεν είναι ; δεν τους είπες και κάτι που ακούν κάθε μέρα, προχωράμε ;
-Προχωράμε Ταξιάρχη, απόψε έχω μια συνάντηση με τον Πρόεδρο το βράδυ για την ώρα μηδέν, είπε και άνοιξε λίγο τον κόμπο της γραβάτας του, που ένιωθε να τον πνίγει
-Θα σου πω λεπτομέρειες στο δρόμο
-Ανυπομονώ
Είχαν ήδη βγει στο προαύλιο της βουλής, οι συνοδοί τους περίμεναν στο αυτοκίνητο όταν στην έξοδο ένας όμιλος από φασαριόζους δημοσιογράφους είχαν κυκλώσει τον Πρωθυπουργό που ήδη έκανε δηλώσεις, ο Ανδρέας απόρησε:
-Βρε Αργύρη ποιος τους κάλεσε όλους αυτούς ξέρεις κάτι ; βλέπω μια έντονη κινητικότητα που δεν εξηγείται, δεν είχαμε πει κάτι για το Υπουργικό
-Δεν ξέρω, ειλικρινά
Πριν προλάβουν να μπουν στο αυτοκίνητο, ο όμιλος των δημοσιογράφων τους πλησίασε σχεδόν τρέχοντας, προσπάθησαν να τους αποφύγουν αλλά στάθηκε αδύνατον, οι ερωτήσεις έπεφταν κατά ριπάς:
-κ. Υπουργέ τι είναι αυτό το μεγάλο που θα ανακοινώσετε ;
-Έχουμε κάτι να περιμένουμε ;
-Σχετίζεται με την τρομοκρατία και τις διεθνείς εξελίξεις ;
-Συμβαίνει κάτι που πρέπει να ξέρουμε ;
Ο Ανδρέας κοιτάχτηκε κλεφτά ανήσυχα με τον Ταξιάρχη που είχε ήδη μπει στο αυτοκίνητο. Ο Ανδρέας κοντοστάθηκε στην ανοιχτή πόρτα
-Δεν έχω να πω κάνω καμία ανακοίνωση Κύριοι, δεν αντιλαμβάνομαι την ένταση των ερωτημάτων σας, ένα υπουργικό ρουτίνας είχαμε, με συγχωρείτε...
-Ο Πρωθυπουργός δήλωσε με έμφαση ότι η Κυβέρνηση έχει την αταλάντευτη θέση να ερευνά κάθε σπιθαμή γεγονότων, πληροφοριών και δράσεων, πως το ερμηνεύετε αυτό ;
-Ο Πρωθυπουργός εξέφρασε την πάγια και γνωστή θέση της Κυβέρνησης, ευχαριστώ.
Μπήκε στο αυτοκίνητο που ξεκίνησε νευρικά με το αυτοκίνητο συνοδείας. Μέσα στο αυτοκίνητο ο Ανδρέας ήταν ανήσυχος
-Δεν μπορεί Ταξιάρχη κάτι έχει διαρρεύσει, έχει κάνει κάποια κουβέντα η Δέσποινα στο γραφείο ;
-Μην το συζητάς καθόλου
-Τι στο διάολο εμφανίστηκαν όλοι αυτοί, δεν μ’ αρέσει καθόλου όλο αυτό. Πολλές σπόντες, και ο Πρωθυπουργός τι τις ήθελε τις δηλώσεις ;



Το αυτοκίνητο είχε ήδη πάρει τη διαδρομή για το Υπουργείο ενώ ο Ανδρέας Χρονάκης άφησε το βλέμμα του να πλανιέται έξω από τα παράθυρα άναρχα χωρίς σκοπό και αντικείμενο. Ένιωθε το πρόσωπό του σφιγμένο ενώ προσπαθούσε να αποδιώξει από το νου του τα λόγια του φίλου του Αργύρη: “Πρόσεχε τους δικούς σου...” που του έπαιζαν ένα άσχημο κρυφτό στις σκέψεις του.
Στο γραφείο του στο Υπουργείο τον περίμενε η γραμματέας του
-κ. Υπουργέ σας ζήτησε η σύζυγός σας στο τηλέφωνο το σταθερό.
-Εντάξει Δήμητρα θα την πάρω εγώ, ευχαριστώ.
Αποσύρθηκε στο μεγάλο του γραφείο. Άφησε τον χαρτοφύλακά του, άνοιξε και έβγαλε το σακάκι του καλώντας από το κινητό του στο σπίτι.
-Άννα ;
-Έλα Ανδρέα είσαι καλά ; ακούστηκε με ανθρώπινο ενδιαφέρον η φωνή της γυναίκας του.
-Όλα καλά Άννα, τρεχάματα, ξέρεις, συμβούλιο είχαμε.
-Συμβαίνει κάτι Ανδρέα ;
-Σαν τι να συμβαίνει, όχι, γιατί ; πρόσθεσε ανήσυχος
-Δεν ξέρω, κάτι πήρε τ’ αυτί μου στα ραδιόφωνα για ένα μεγάλο θέμα που θα σκάσει, μέσα στη μέρα, κάτι τέτοια που αφορούν τον τομέα σου, ότι κάτι έχει ο Υπουργός να ανακοινώσει...
-Υπερβολές Άννα, δημοσιογραφικά κυνηγητά για νούμερα, κλείσε τα ράδια καλή μου. Α, δεν θα έρθω, υπάρχουν συναντήσεις για το βράδυ και εκδηλώσεις θα μιλήσουμε αργά.
-Ανδρέα, πρόσεχε, οι ταραχές ...ξέρεις
-Ξέρω καλή μου νοσοκόμα, δεν είμαστε παιδιά, γιατρός είμαι μην ξεχνάς
Έκλεισαν. Το διάλειμμα αυτό με τη φωνή της Άννας τον ηρέμησε. Η Σύντροφος της ζωής του ήταν για αυτόν αναπόσπαστο κομμάτι της διαδρομής του. Μαζί βίωσαν για δεκάδες χρόνια όλες αυτές τις στιγμές και τις διαδρομές χωρίς έπαρση και προβολή. Άλλωστε ποτέ δεν ένιωσε πολιτικός καριέρας, δεν ήταν καν βουλευτής, αλλά στρατευμένος σε μια ριζοσπαστική πολιτική ζωής.
Απ τις σκέψεις του τον διέκοψε η Γραμματέας του:
-κ. Υπουργέ σας ζήτησε τηλεφωνικά ο κ. Νικηφόρος
-Τον περιμένω τώρα, απάντησε κατηγορηματικά, τα τηλέφωνα τέλος Δέσποινα. Προχωράμε σε προσωπικές επαφές. Ειδοποίησέ τον να έρθει.
Την ίδια στιγμή μπήκε στο γραφείο ο Ταξιάρχης
-Βλέπω τα συνωμοτικά τα δουλεύεις καλά έτσι ;
-Άμα ζήσεις κάποιον καιρό με κομμουνιστές κρατούμενους μαθαίνεις πολλά, του είπε με ένα πικρό χαμόγελο, προσθέτοντας
-Μόνο ελπίζω να μην επαληθευθούν οι προβλέψεις τους...
-Ποιες προβλέψεις ;
-Άστο, τίποτα....! κάτι δικά μου μονολογώ Ταξιάρχη, έκλεισε τον διάλογο παίρνοντας από το μπράτσο τον αγαπημένο του συνεργάτη
-Σε βλέπω ανήσυχο Ανδρέα, πρώτη φορά σε βλέπω έτσι, τι σκέφτεσαι ;
-Πάμε να περιμένουμε τον Νικηφόρο.
.......................................
Σε μια ώρα ο Νικηφόρος Φράγκος, μπήκε στο γραφείο όπου τον περίμεναν ο Ανδρέας με τον Ταξιάρχη. Ο Φράγκος ήταν έμπιστος αξιωματικός σε κρίσιμη θέση στις Υπηρεσίες Ασφαλείας και Πληροφοριών. Ακέραιος άνθρωπος, αυστηρός επαγγελματίας.
-Έλα Νικηφόρε πέρασε, κάτσε, σε ακούμε.
Ο 40 χρονος άντρας κάθισε και ξεκίνησε με σταράτα λόγια την αναφορά του.
-Έχουμε κινητικότητα κ. Υπουργέ...!
-Σε ποιον τομέα Φράγκο ;
-Στη μεγάλη φωλιά.
-Από πότε ;
-Από χθες αλλά κύρια σήμερα, πριν λίγη ώρα.
Παρενέβη ο Ταξιάρχης
-Τι είδους κινητικότητα δηλαδή ;
-Ετοιμασίες, καλύψεις, προετοιμασία για αναχώρηση στο εξωτερικό
Ο Ανδρέας χτύπησε το χέρι του στο γραφείο
-Πανάθεμά με.....! πανάθεμά με....! από ώρα με τρώνε τα φίδια. Που έχουμε διαρροή που να πάρει ;
-Απ την υπηρεσία μας όχι κ. Υπουργέ σας το εγγυώμαι
-Τότε που ; η μικρή φωλιά που βρίσκεται ;
-Η Μικρή φωλιά δείχνει στη ρουτίνα της, δεν έχουμε κινήσεις.
-Που βρίσκεστε εσεις ;
-Οι στόχοι είναι κλειδωμένοι κ. Υπουργέ από παντού. Τις εντολές σας περιμένω να κινηθώ.
Ο Ανδρέας σηκώθηκε βηματίζοντας στο γραφείο
-Δώσε μου λίγο χρόνο, ως το βράδυ, πριν τις δέκα, τελευταίο όριο Αρχοντίδη, εντολή του Πρωθυπουργού.
-κ. Υπουργέ καθυστερούμε, κάθε λεπτό είναι σε βάρος μας. Θα περιμένω ως την ώρα που μου είπατε αλλά υπάρχει ρίσκο. Να ειδοποιήσω τον αρχηγό ;
-Δική μου δουλειά αυτή Φράγκο, εσύ αναφέρεσαι υπηρεσιακά σε μένα, εδώ έχετε αποσπαστεί, θα τον ενημερώσω εγώ.
Ο Άνθρωπος των Υπηρεσιών έφυγε και στο υπουργικό γραφείο επανήλθε μια παράξενη ηρεμία στην οποία ήταν φανερό ότι σέρνονταν η αγωνία, η καψυποψία και το άγχος.
-Τι πιστεύεις ; ρώτησε σαν συμπέρασμα τον διευθυντή του γραφείου του, τον Ταξιάρχη.
-Ανδρέα, τι να πω, ίσως από κάπου να υπάρχει διαρροή
-Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάει χαμένος ένας τέτοιος μεγάλος κόπος, η σημασία του είναι καθοριστική.
Έκλεισαν την κουβέντα τους κάπως έτσι μπαίνοντας ο καθένας σε κάποια άλλα θέματα. Οι ώρες κυλούσαν. Το βράδυ στο Ξενοδοχείο ήταν το Συνέδριο ενός μεγάλου Ξένου Οικονομικού “Think Tank”, στο οποίο πολλοί διεθνείς οικονομικοί παράγοντες έπαιρναν μέρος ή παρενέβαιναν σχολιάζοντας τις εξελίξεις. Τραπεζίτες, επιχειρηματίες, οργανισμοί, οργανώσεις μη Κυβερνητικές.
Το Υπουργικό Γραφείο ζούσε κυριολεκτικά στην καυτή αναμονή της βραδινής συνάντησης του Ανδρέα Χρονάκη με τον Πρωθυπουργό για την τελική δρομολόγηση των αποφάσεων.

Οι ώρες κύλησαν, το βράδυ ο Ανδρέας βρέθηκε στον πρόδομο της μεγάλης αίθουσας όπου ήδη έτρεχαν οι εργασίες του συνεδρίου. Μαζί του διακριτικά, ανεπίσημα, ήταν φυσικά και ο στενός του συνεργάτης ο Ταξιάρχης. Τα αντανακλαστικά τους στην υπόθεση που έτρεχε ήταν κυριολεκτικά στη φωτιά και η επικοινωνία τους με το κλιμάκιο της Υπηρεσίας τους συνέχεια στον αέρα.
Έκατσαν στο μπαρ της εξωτερικής αίθουσας και από τις μεγάλες Οθόνες της Τηλεόρασης παρακολουθούσαν αποσπασματικά την ομιλία του Πρωθυπουργού.
Ο Ανδρέας αλλά και ο καθένας δεν θα μπορούσε να μην σταθεί προσεκτικά στο απόσπασμα της εμφαντικής ομιλίας του στους συνέδρους:
“...Η Κυβέρνησή μας και εγώ προσωπικά δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι δεν βρισκόμαστε εδώ, αγκαλιά με την νομή της εξουσίας, για να διαχειριστούμε το παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα, την κλεπτοκρατία, την ολιγαρχία του πλούτου και τη διαπλοκή. Χρόνια τώρα έχουμε κάνει ξεκάθαρο στα διάφορα κέντρα εξουσίας ότι μπροστά στα συμφέροντα αυτού του Λαού και σε ότι του αξίζει δεν πρόκειται ποτέ να συναλλαγούμε ή να συμβιβαστούμε......
......................
Η σοβαρότητα της διεθνούς κατάστασης και η ραγδαία επιδείνωσή της, τα προβλήματα που καίνε, η οικονομική κρίση και η διαχείρισή της, το προσφυγικό, η Ευρώπη που όλοι ονειρευόμαστε είναι τα πεδία εκείνα των δικών μας ειρηνικών και υπεύθυνων μαχών για να γυρίσει σελίδα η πατρίδα μας.....”

Οι ακροατές στην μεγάλη αίθουσα του συνεδρίου, ένα κοινό που δεν είχε δα και την παραμικρή σχέση με τον απλό Έλληνα πολίτη, ανταποκρίθηκε στο τέλος της ομιλίας του πρωθυπουργού με ένα τυπικό χειροκρότημα περισσότερο ευγενείας θα το χαρακτήριζε κανείς παρά ουσίας ή αποδοχής.
Ο Ανδρέας ένιωσε μέσα του να αποκαθίσταται ένα αίσθημα αισιοδοξίας, πίστης και μια καλύτερη διάθεση από αυτήν που είχε ερχόμενος εδώ άρχισε να τον κυριεύει.
Η Ομιλία τελείωσε, είχαν ξεκινήσει τα τυπικά των αποχαιρετισμών, των μίνι συναντήσεων στο φουαγιέ της αίθουσας υποδοχής του ξενοδοχείου, ο Ανδρέας είδε κάπου στο βάθος τον πρωθυπουργό να συνομιλεί με διάφορα πρόσωπα περιστοιχισμένος από τους στενούς του συνεργάτες και δημοσιογράφους.
Πλησίασε και τον συνεχάρη θερμά για την ομιλία του νιώθοντας περισσότερο την ψυχική ανάγκη να τονίσει και τη δική του πίστη στη μεγάλη μάχη που ήταν ανοιχτή μπροστά του. Ο Πρωθυπουργός κάπου τον ξεμονάχιασε:
-Ανέβα στην Σουίτα 385 σε παρακαλώ για λίγο έχουμε θέματα
-Φυσικά, περιμένω οδηγίες σας, ο χρόνος στενεύει, επισήμανε ο Ανδρέας.
Ο Πρωθυπουργός αφού χαιρέτισε ακόμα κάποια άλλα πρόσωπα, αποχώρησε στο βάθος προφανώς με κατεύθυνση το χώρο συνάντησής τους. Το άγχος και η αγωνία άρχισε πάλι να εδραιώνεται στον Υπουργό. Κοίταξε νευρικά το ρολόι του, βρήκε κάπου στο βάθος στο μπαρ τον Ταξιάρχη και τον ενημέρωσε για την επερχόμενη συνάντηση.
-Θα σε περιμένω εδώ Ανδρέα του απάντησε εκείνος με υποστηρικτικό βλέμμα.
Ο Ανδρέας έδωσε οδηγίες στους άντρες της συνοδείας του για την Σουίτα 385 και ένας ευγενικός υπάλληλος ανέλαβε να τους οδηγήσει ο ίδιος. Φυσικά ανεβαίνοντας στον 3ο όροφο, ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από μέτρα ασφάλειας. Τον υποδέχτηκε ένας επικεφαλής που αφού τον χαιρέτισε υπηρεσιακά ανέλαβε να τον οδηγήσει στη Σουίτα. Ο Ανδρέας άφησε την συνοδεία του, μπήκε και η πόρτα πίσω του έκλεισε.
Στο εσωτερικό επικρατούσε έκδηλη πολυτέλεια και χαρακτηριστική ηρεμία. Τον υποδέχτηκε ένας άντρας από τους συνεργάτες του πρωθυπουργού, του οποίου η φωνή ακούστηκε στο βάθος του σαλονιού.
-Ελάτε κ. Χρονάκη, περάστε.
Ο Ανδρέας προχώρησε στο σαλόνι και εκεί σφίχτηκε απότομα από ένα άσχημο ξάφνιασμα. Δίπλα στον Πρωθυπουργό έστεκε ήδη όρθιος ένας ώριμος άντρας, άριστα ντυμένος στο γκρι του κοστούμι. Όλα επάνω του φανέρωναν ότι ήταν ξένος, το παρουσιαστικό του, η όψη του.
Ο Λόγος του πρωθυπουργού τον επανέφερε στην πραγματικότητα
-κ. Χρονάκη να σας γνωρίσω μια σημαντική προσωπικότητα στο χώρο των Διεθνών Ιδρυμάτων, τον κ. Στηβ Γκρέϋμαν, πρόεδρο του Ιδρύματος “Free Mind”.
Ο Ανδρέας για έναν ανεξήγητο λόγο που δεν μπορούσε ακόμα να προσδιορίσει άρχισε να μην νιώθει καλά. Αμέσως ο χώρος που βρισκόταν άρχισε να βιώνεται μέσα του σαν ένα παράξενο, άγνωστο κλουβί με αφιλόξενες και επικίνδυνες προεκτάσεις. Ο Επιβλητικός ατσαλάκωτος, περίπου 60χρονος άνδρας, κάρφωσε το βλέμμα του στα μάτια του σαν να περιεργάζονταν όλο του το “είναι”. Ο Ανδρέας άπλωσε τυπικά και μουδιασμένα το χέρι του ρίχνοντας και μια ματιά ενόχλησης στον Πρωθυπουργό, χαιρέτισε στα Αγγλικά τον παριστάμενο, ο οποίος ευγενικά αποκρίθηκε με σπασμένα Ελληνικά
-Παρακαλώ κ. Υπουργέ, μπορούμε να μιλάμε Ελληνικά, βέβαια θα με ανεχτείτε λίγο γιατί ....καταλαβαίνετε, την κατανόησή σας στις αδυναμίες μου.
-Νιώθετε άνετα Κύριε....
-Γκρέϋμαν, Στηβ Γκρέυμαν, τιμή μου να γνωρίσω από κοντά τον Υπουργό Ασφαλείας μιας φιλικής και δημοκρατικής χώρας, του τόνισε ενώ τα μάτια του λειτουργούσαν σαν ανακριτικό φως επάνω του.
Ο Ανδρέας ένιωθε μέσα του ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, άρχισε να έχει δυσκολίες στην επαφή με την πραγματικότητα αλλά η φωνή του Πρωθυπουργού τον επανέφερε
-κ. Χρονάκη, ο κ. Γκρέϋμαν πραγματοποιεί επίσκεψη στην Αθήνα, παρακολούθησε το συνέδριο και ζήτησε μια συνάντηση μαζί μας για κάποια πράγματα χρήσιμα στην συγκυρία που περνάμε. Παρακαλώ Κύριοι καθίστε...
-κ. Πρόεδρε, γνωρίζετε την πίεση του χρόνου θα ήθελα να υπενθυμίσω, τόνισε με έμφαση ο Ανδρέας.
-Δεν θα σας καθυστερήσω πολύ κ. Χρονάκη, έκοψε με την παρέμβασή του ο επισκέπτης, για τον οποίο ο Ανδρέας αγνοούσε την εθνικότητά του αλλά εκείνη την στιγμή θεωρούσε αγένεια να το ρωτήσει ευθέως. Κάθισαν στους πολυτελείς καναπέδες, ενώ με ένα νεύμα σαφές ο Πρωθυπουργός:
-Παρακαλώ να μην μας ενοχλήσει κανείς, απευθύνθηκε στον συνεργάτη του, ο οποίος και αποχώρισε από την σουίτα.
-Λοιπόν κ. Υπουργέ, ας μπούμε στην ουσία της συνάντησής μας, ακούστηκε παγερή με τα χαρακτηριστικά σπασμένα Ελληνικά η φωνή του ξένου.

***********************************************




-Ας καθίσουμε, παρενέβη ο πρωθυπουργός οδηγώντας τους παρισταμένους στους καναπέδες του σαλονιού.

Ο Γκρέϋμαν συνέχισε με τα σπαστά Ελληνικά του.

-Εδώ και καιρό ήθελα να σας γνωρίσω κ. Χρονάκη και να που τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να το κάνω. Καταλαβαίνω την όποια αμηχανία σας. Μου δίνεται η ευκαιρία λοιπόν εν όψει του συνεδρίου να συναντήσω και εσάς και τον Πρωθυπουργό. Ο Λόγος της παρουσίας μου εδώ είναι να σας δώσω μια εικόνα για την Οργάνωση που εκπροσωπώ.

-Παρακαλώ κ. Γκρέϋμαν, παρενέβη ο Πρωθυπουργός.

-Η Οργάνωσή μας, η “Free Mind” είναι μια μεγάλη, διεθνής, μη Κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται σε μια σειρά χώρες με σκοπό την προώθηση ελεύθερων μορφών σκέψης, διοργάνωση φόρουμ, εκθέσεων πάνω σε διάφορα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

-Σε ποιες χώρες αν επιτρέπετε, μπήκε στην κουβέντα ο Υπουργός.

-Είχαμε και έχουμε παρουσία σε χώρες όπου η κοινή γνώμη προσπαθεί να βρει φιλελεύθερους τρόπους να εκφραστεί. Στην Ουκρανία για παράδειγμα κάναμε ουσιαστική δουλειά, στις χώρες της Βαλτικής επίσης, σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής που κυριαρχούν ολοκληρωτικά καθεστώτα...

-Όπως ; διέκοψε ο Υπουργός.

-Νικαράγουα, Βενεζουέλα, Ισημερινό, Βραζιλία, Βολιβία, προσπαθήσαμε και στην Κούβα αλλά βλέπετε εμποδιστήκαμε εκεί....

Ο Ανδρέας Χρονάκης ήδη ένιωθε τον κόμπο στο λαιμό του να αρχίζει να σφίγγει.

-Μάλιστα, είπε λίγο εμφαντικά, “και εδώ ; στην Ελλάδα ; θέλω να πω, το αντικείμενό σας ;”

-Οι χώρες της Βαλκανικής είναι πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας κ. Υπουργέ, βλέπετε διαμορφώνονται τελευταία πολλά και συγκρουόμενα ρεύματα σκέψης και θέλουμε να ακουστεί και ο δικός μας λόγος αλλά θα τολμούσα να πω ότι συναντάμε πολλές δυσκολίες.

Η Τελευταία του κουβέντα ήχησε κάπως σαν καμπανάκι. Ο Πρωθυπουργός εξακολουθούσε να σιωπά ενώ ο Ανδρέας ένιωσε όλο και περισσότερο ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

-Τι είδους δυσκολίες θέλετε να πείτε ;

Ο Γκρέϋμαν άλλαξε θέση στα σταυρωμένα του πόδια τακτοποιώντας άψογα το ατσαλάκωτο κοστούμι του.

-Να σας πω, έχουμε κάποια, πως να το πω, προβλήματα παρεμπόδισης της λειτουργίας μας από κάποιες κυβερνήσεις, που δεν ξέρω αν εκεί ορισμένοι λειτουργούν με ατομική τους πρωτοβουλία ή εκφράζουν το σύνολο της πολιτικής της κυβέρνησης.

-Μπορούμε να μιλήσουμε πιο ανοιχτά παρακαλώ κ. Γκρέϋμαν, ακούστηκε η φωνή του Πρωθυπουργού.

-Θα συμφωνούσα και εγώ, ας ανοίξουμε τα χαρτιά μας.

-Χαίρομαι Κύριοι, απάντησε ο Γκρέϋμαν, συνεχίζοντας. “Η Ελλάδα ζει στη δίνη της Οικονομικής κρίσης χρέους, αυτό είναι κάτι που το ξέρετε. Όπως επίσης ξέρετε ότι υπάρχει άμεση ανάγκη για ιδιωτικές επενδύσεις από ξένους οίκους για να επανέλθει η χώρα σε φάση ανάπτυξης”.

-Αυτό είναι κάτι που το επιζητούμε, παρενέβη ο Πρωθυπουργός.

-Χαίρομαι που το επιβεβαιώνετε Κύριοι, για να είμαι ειλικρινείς αρχικά είχαμε κάποιους δισταγμούς με την Κυβέρνησή σας και ανησυχούσαμε με κάποιες, πως να το πω, ξεπερασμένες θέσεις σας αλλά βλέπω τώρα είμαστε σε καλό δρόμο. Άλλωστε η “Free Mind” σκοπό έχει να ανοίξει αυτό το δρόμο στην Ελληνική αγορά για προσέλκυση ξένων funds και επενδυτών που θα νιώθουν όμως σιγουριά και προσήλωση στις αρχές της φιλελεύθερης οικονομίας.

Ο Ανδρέας κοίταξε τον Πρωθυπουργό με νόημα προσπαθώντας να διερευνήσει κάποιο έστω ίχνος αντίδρασής του στα λεγόμενα του ξένου.

-Όμως Κύριοι εδώ υπάρχει και ένα “αλλά”, καλά το είπα ; γιατί με την προφορά της γλώσσας δεν έχω απόλυτη προσαρμογή.

-Για τι πράγμα μιλάτε, έκανε ο Υπουργός.

-Μιλάω για μια σειρά ...παρεμβάσεων στη δράση και τη λειτουργία της οργάνωσής μας κ. Υπουργέ που μας δημιουργούν και ερωτήματα αλλά το κυριότερο προβλήματα.

Ο Πρωθυπουργός κάρφωσε με το βλέμμα του τον Ανδρέα ενώ εκείνος άρχισε να νιώθει ολόγυρα τους τοίχους να τον κλείνουν.

-Μπορείτε να γίνετε πιο σαφής παρακαλώ ; μπήκε στην κουβέντα ο Πρωθυπουργός.

-Είναι καιρό τώρα που κάποιοι άνθρωποι από τις Υπηρεσίες ασφαλείας της κυβέρνησής σας που κινούνται ασφυκτικά γύρω μας. Ψάχνουν πράγματα, δημιουργούν προβλήματα, ενοχλούν κάποια πρόσωπα σημαντικά για μάς. Αντιλαμβάνεστε έτσι ότι μας δημιουργούνται απορίες και ερωτήματα.

-Τι είδους κινήσεις ; συνέχισε ο Πρωθυπουργός ενώ ο Ανδρέας προσπαθούσε να ελέγξει την ισορροπία του στην ήδη ταραγμένη του εμφάνιση. Ο Γκρέϋμαν σηκώθηκε όρθιος, βάδισε αργά προς το βάθος του σαλονιού και μονομιάς στράφηκε στον Υπουργό:

-Έχετε κάτι μαζί μας κ. Υπουργέ ;

Η ερώτησή του ήχησε σαν πυροβολισμός. Με μιας σε χρόνο δευτερολέπτων όλα αυτά που αντιμετώπιζε και έτρεχε υπηρεσιακά άρχισαν να ολοκληρώνουν το puzzle που συναρμολογούσε. Τώρα κατάλαβε τι ακριβώς άρχιζε να παίζεται γύρω του. Σηκώθηκε από τον καναπέ, βρίσκοντας την χαμένη του ψυχραιμία

-Τι σας κάνει να πιστεύετε κάτι τέτοιο κ. Γκρέϋμαν ;

-Εδώ και καιρό μας παρακολουθείτε, έχετε γίνει η σκιά μας, ίσως να νομίζετε ότι το αγνοούμε ή δεν το έχουμε αντιληφθεί αλλά όπως σας είπα ήδη η πείρα μας σε διάφορες χώρες μας έχει δώσει τη δυνατότητα να καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα.

Ο Ανδρέας ένιωθε ήδη να χάνει τον έλεγχο των κινήσεων. Ένιωθε οι πρωτοβουλίες να φεύγουν από τα χέρια του και να βρίσκεται στη θέση της απολογίας. Ο Γκρέϋμαν συνέχισε κατά ριπάς

-Κατανοώ την αμηχανία σας κ. Υπουργέ, θέλω όμως να σας πω ότι η οργάνωσή μου και εγώ προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι το λόγο της πίεσής σας, όπως επίσης δεν αντιλαμβάνομαι αν οι ενέργειές σας αυτές είναι προσωπικές σας ή τυγχάνουν της έγκρισης του κ. Πρωθυπουργού σας.

-κ. Γκρέϋμαν, παρακαλώ, η κυβέρνηση λειτουργεί συλλογικά παρενέβη ο πρωθυπουργός, πιθανά βέβαια κάτι να ξεφεύγει από τον πολιτικό μας έλεγχο αλλά σίγουρα μπορούμε να το μαζέψουμε.

-Χαίρομαι κ. Πρόεδρε, ελπίζω την άποψή σας αυτήν να την συμμερίζεται και ο κ. Υπουργός σας εδώ.

Ο Λόγος του είχε γίνει πλέον απροκάλυπτα κυνικός. Το μπλαζέ του ύφος, ανέδυε μια αποφορά ωμής παρέμβασης σαν να μιλούσε με ανθρώπους υποτακτικούς του. Ο Ανδρέας φανερά ενοχλημένος από τον τόνο του Πρωθυπουργού παρενέβη άμεσα.

-Ποιον εκπροσωπείτε κ. Γκρέϋμαν ; ήχησε δυνατά και αποφασιστικά η φωνή του Ανδρέα.

-Εκπροσωπώ την Τάξη κ. Υπουργέ...! και αυτή τη στιγμή η Τάξη που εκπροσωπώ θα ήθελε να λειτουργεί απρόσκοπτα, ελεύθερα, ανεμπόδιστα σε ένα έργο που άλλωστε έμμεσα στηρίζει τη χώρα σας.

Ο Ανδρέας πήρε την κυνική σκυτάλη που του πέταξε ο ξένος και συνέχισε αδιαφορώντας πλέον για τη σιωπή που έδειχνε ο Πρωθυπουργός δίπλα του.

-Μου ακούγεται πολύ αόριστο και ασαφές όλο αυτό κ. Γκρέϋμαν.

-Κύριε Υπουργέ, πως να σας το πω, δεν ξέρω πως το λέτε με ακρίβεια στη γλώσσα σας, δεν θα έλεγα ότι είναι ....political correct να μας δημιουργείτε προβλήματα. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως άμεση παρεμπόδιση της ελεύθερης δράσης και των δημοκρατικών αρχών στη χώρα σας και κάτι τέτοιο πιστέψτε με δεν θα ωφελήσει τα συμφέροντά σας. Θα ζητούσα λοιπόν ευθέως να ζητήσετε από τους ανθρώπους των υπηρεσιών σας να πάψουν να μας ενοχλούν. Άλλωστε δεν καταλαβαίνω και την αιτία. Δεν θα θέλαμε να χρεωθείτε με συμπεριφορές ολοκληρωτικών καθεστώτων τύπου Βόρειας Κορέας, θα συμφωνήσετε εδώ μαζί μου. Θα εφιστούσα λοιπόν την προσοχή σας στον χειρισμό της κατάστασης. Είστε νέος στην πολιτική, επιτρέψτε μου με σεβασμό μια μικρή πως να το πω “νουθεσία” στον τρόπο δράσης σας. Μην επιτρέπετε σε κάποιους να σας εκθέτουν.

Ο Ανδρέας είχε κοκκινίσει από την ένταση. Η πρόκληση και η αλαζονεία έσκαγαν στα μούτρα του με κρότο. Ένιωθε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Η Φωνή του πρωθυπουργού δίπλα του και το ύφος της ενέτειναν αυτήν του τη διάθεση.

-κ. Γκρέϋμαν, η Κυβέρνηση δεν έχει τέτοια διάθεση και πιθανόν το όλο θέμα να οφείλεται σε παρεξήγηση και άτυχη εμπλοκή υπηρεσιακών παραγόντων, μείνετε ήσυχος καθώς το θέμα θα τακτοποιηθεί και μάλιστα άμεσα.

“Ατυχή εμπλοκή υπηρεσιακών παραγόντων”.......άκουσε καλά ; “να προσέχεις τους δικούς σου”, οι δύο αυτές σκέψεις αναβόσβησαν στο κεφάλι του Ανδρέα σαν ένας δυνατός προβολέας ανάκρισης. Δύο διαφορετικές σκέψεις, λόγια από διαφορετικές αφετηρίες που όμως έδεναν μεταξύ τους με τρόπο εφιαλτικό.

-Χαίρομαι για την κατανόησή σας κ. Πρόεδρε, τόνισε ο Γκρέϋμαν με ύφος νικητή. “Θα μου επιτρέψετε να αποχωρήσω, θεωρώ την συζήτηση μαζί σας χρήσιμη και είμαι σίγουρος ότι συνομιλώ με πολιτικά υπεύθυνους λειτουργούς. Να ευχηθώ καλή επιτυχία στο έργο σας και θα έχουμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε τις επαφές μας.

Ο Ανδρέας ούτε καν απάντησε. Σαν έφευγε τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Η Έπαρση με την οργή.

-Χάρηκα που σας γνώρισα κ. Υπουργέ, ελπίζω σε επόμενη συνάντησή μας, καλό σας βράδυ.

Έφυγε κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Μια παγερή σιωπή κάλυψε για αρκετά δευτερόλεπτα το χώρο της πολυτελούς σουίτας. Ο πρωθυπουργός βημάτιζε νευρικά ενώ ο Ανδρέας προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του και να βάλει μια σειρά στις σκέψεις του. Κανείς δεν έπαιρνε το θάρρος της πρώτης κουβέντας λες και περίμενε ο ένας τον άλλο. Η Φωνή του πρωθυπουργού τελικά άνοιξε πρώτη το διάλογο.

-κ. Χρονάκη μπορούμε να δούμε που βρισκόμαστε στην υπόθεσή μας ;

-Περίμενα τις εντολές σας κ. Πρόεδρε να παρέμβουμε, να κάνουμε συλλήψεις, όλα έχουν ταυτοποιηθεί με προσοχή, με στοιχεία, με αποδείξεις, αλλά πολύ φοβάμαι ότι πιθανόν να έχουμε αργήσει.

Ο Πρωθυπουργός βημάτισε στο μεγάλο σαλόνι αποφεύγοντας να διασταυρωθεί με το βλέμμα του Υπουργού του.

-Δεν ξέρω κατά πόσο θα ωφελήσει μια τέτοια κίνησή μας τώρα κ. Χρονάκη.

Ο Ανδρέας ένιωσε μια μαχαιριά να τον διαπερνά στα σωθικά του, γύρισε απότομα απαντώντας:

-Κατά πόσο θα ωφελήσει ; κ. Πρόεδρε ακούω καλά ; κατά πόσο θα ωφελήσει η σύλληψη των υψηλά διοργανωτών ενός τρομοκρατικού προβοκατόρικου χτυπήματος στην πατρίδα μας ; ενός χτυπήματος που θα μας φέρει στο χείλος ενός δρόμου που δεν ξέρουμε που θα μας οδηγήσει ;

-Μην είμαστε βιαστικοί, είμαι βέβαιος ότι δεν θα προχωρήσουν σε αυτό που σχεδίαζαν.

-κ. Πρόεδρε ακούω καλά ; με όλο το σεβασμό δηλαδή, τι μου ζητάτε ; να παραδώσω λευκούς τους εγκέφαλους μιας οργανωμένης συνωμοσίας επειδή κάποιος πολυτελής κ. Γκρέϋμαν ήρθε εδώ με περισσή θρασύτητα να μας απειλήσει μπροστά στα μούτρα μας ;

-Δεν απείλησε κανέναν...

-Δεν το πιστεύω ειλικρινά αυτό που ζω.

-Κύριε Χρονάκη, είστε υπερβολικός, κατανοώ την έντονη συναισθηματική σας φόρτιση αλλά είναι κάκιστος συμβουλάτορας η θερμή λογική. Ξέρουν άλλωστε ότι γνωρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις και δεν θα επιχειρήσουν ξανά άλλη απόπειρα. Είναι και αυτό μια νίκη μας. Αν προχωρήσουμε σε συλλήψεις και αποκαλύψεις θα έχουμε θέμα, Δεν είμαστε επανάσταση κ. Υπουργέ, οφείλουμε να ακροβατούμε σε κάθε μας βήμα και ολόγυρά μας έχουμε άσχημους συσχετισμούς.

“Πρόσεχε τους δικούς σου....” ήχησε ξανά στο βάθος του μυαλού του η φράση του Αργύρη Πατεμτζή στον εμβρόντητο Ανδρέα. Έκανε ένα βήμα αστάθειας προς τα πίσω, επανερχόμενος στην πραγματικότητα άμεσα. Πήρε ένα ποτήρι, το γέμισε νερό και ήπιε για να συνέλθει και να μπορέσει να συνεχίσει.

-κ. Πρόεδρε, εγώ δεν είμαι μέλος της Βουλής, δεν είμαι πολιτικός καριέρας. Ακολούθησα το κίνημά πρώτα και στη συνέχεια το κόμμα σας γιατί πίστεψα σε αυτό όπως και ολάκερος ο Ελληνικός Λαός. Τον βγάλαμε στα κάγκελα χρόνια τώρα μαζί μας μπροστάρηδες απέναντι στην κρίση και στους δυνάστες του. Παλέψαμε, ματώσαμε, βγήκαμε απ την αφάνεια και αναδείξαμε την πρότασή μας για κάτι απόλυτα διαφορετικό στην κοινωνία μας. Εγώ είμαι ένας ξομάχος. Γιατρός που στρατεύτηκε στο κόμμα σας ακολουθώντας τις ιδέες μου όπως αυτές με περπάτησαν τόσα χρόνια. Πριν λίγο κάτω σας άκουγα πύρινο και καταγγελτικό απέναντι σε κάθε συμβιβασμό. Γέμισαν οι οθόνες με τις διακηρύξεις σας, πέρασαν και περνούν τα λόγια σας σε κάθε σπίτι. Μπαίνουν στην ψυχή του κάθε απλού ανθρώπου που πίστεψε σε σας και στην παράταξη και έρχεστε τώρα να μου μιλήσετε και εσείς για ρεαλισμό ;

Ο Πρωθυπουργός έδειξε φανερά ενοχλημένος. Δεν περίμενε με τίποτα αυτήν την αντίδραση από ένα στέλεχος της Κυβέρνησής του.

-κ. Χρονάκη, η Κυβέρνηση οφείλει να επιβιώσει, να μην πέσει, δεν μπορούμε να συγκρουστούμε άναρχα απέναντι σε όλους, πρέπει να επιλέξουμε προτεραιότητες, να αναζητήσουμε στηρίγματα και τα μέτωπα που έχουμε ανοιχτά μας πιέζουν σε κάτι τέτοιο. Ας ιεραρχήσουμε τα βήματά μας.

-κ. Πρόεδρε, σε λίγες μέρες θα έχουμε, έστω θα είχαμε, αυτό το χτύπημα. Από που πηγάζει η βεβαιότητά σας ότι δεν θα το κάνουν.

-Από την απλή πολιτική λογική, δεν θα προχωρήσουν τώρα.

-Έστω, δεν θα προχωρήσουν αλλά έχετε στο πιάτο μια απίστευτη αποκάλυψη έτοιμη, συγκροτημένη, ταυτοποιημένη. Μια αποκάλυψη που χρόνια καταγγέλατε ως πιθανότητα αλλά ουδέποτε κανείς άγγιξε. Τώρα η Κυβέρνησή μας θα έκανε μια αποκάλυψη συνταρακτική και τους ανοίγετε την πόρτα να διαφύγουν ; είναι δυνατόν ; τι φοβάστε ; ποιον ; αυτούς εκεί έξω τα εκατομμύρια που σας εμπιστεύτηκαν ; Τους έχετε δοσμένους με ένα σας λόγο, ένα κάλεσμα. Τι θα πείτε στους αξιωματικούς που μήνες τώρα κυνήγησαν αυτήν την υπόθεση ; τι θα πείτε στην συνείδησή σας κ. Πρόεδρε ;

-Χρονάκη δεν σου επιτρέπω....! αρκετά προχώρησες...!

-Δεν διεκδίκησα τίποτα, δεν ήμουνα στη Βουλή, αποδέχτηκα το κάλεσμά σας να μπω στην Κυβέρνηση να στηρίξω με τις δυνάμεις μου.

-Αν δεν σε καλύπτει η εξέλιξη των γεγονότων μπορείς να ανακαλέσεις.

Ο Ανδρέας άκουσε έκπληκτος και το τελευταίο ράπισμα της κουβέντας του. Βήμα-βήμα έχανε τον κόσμο γύρω του σαν να ζούσε ένα κακό όνειρο.

-Τι μου ζητάτε κ. Πρόεδρε ;

-Προσωπικά τίποτα, εσύ βάζεις ζήτημα. Αν θεωρείς ότι η διαφωνία είναι αξεπέραστη μπορείς να παραιτηθείς, του είπε με ύφος υπεροπτικό και επιθετικό.

-Ω Όχι κ. Πρόεδρε...! όχι κ. Πρόεδρε...! δεν θα φύγω με σκυμμένο το κεφάλι από κάτι στο οποίο έδωσα κομμάτι της ζωής μου. Δεν θα το κάνω κ. Πρόεδρε.

-Πως ; έκανε εκείνος με μια αντίδραση συνδυάζοντας οργή και φόβο μαζί. “Αναλογίζεσαι τι λες ; θέλεις να γίνεις το όχημα για κυβερνητική κρίση ; θέλεις να μας ρίξεις ; θέλεις να δώσεις λαβή ότι είμαστε μια παρένθεση ; αυτό ζητάς ; να επιβεβαιωθείς προσωπικά ;

-Το αντίθετο επιζητώ. Να επιβεβαιώσω στην πράξη τα λόγια σας στο Υπουργικό συμβούλιο πριν, όσο και στην ομιλία σας στο συνέδριο πριν λίγο. Να επιβεβαιώσω τις διακηρύξεις και τις θέσεις σας. Να πω σε αυτόν τον κόσμο που μας ψήφισε ότι δεν είμαστε μια απ τα ίδια. Ότι δεν είμαστε μια εναλλαγή. Και θα το κάνω κ. Πρόεδρε. Θα συνεχίσω όσο μπορώ. Πιστός στο καθήκον και στις επιταγές της ιδεολογίας την οποία επικαλεστήκατε για να κερδίσουμε τις εκλογές.

-κ. Χρονάκη, μην είστε απόλυτος. Δείτε τα πράγματα λογικότερα. Η Δουλειά σας δεν πήγε χαμένη. Μετά από όλον αυτό το θόρυβο είμαι σίγουρος ότι τα κέντρα που λέτε θα διακόψουν, συνεπώς σε τελική εκτίμηση πάλι κερδισμένοι είμαστε.

-Τα κέντρα δεν θα διακόψουν κ. Πρόεδρε, απλά θα αναβάλλουν. Και την επόμενη φορά θα ξέρουν ότι κατάφεραν να ελέγξουν άμεσα τις πολιτικές κινήσεις μιας ακόμα κυβέρνησης. Θα επανέλθουν από θέση ισχύος, νάστε σίγουρος. Και έπειτα, είναι και το άλλο, τι θα πω, τι θα πούμε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους αξιωματικούς που δούλεψαν αυτήν την υπόθεση ;

-Οι αξιωματικοί είναι κρατικοί λειτουργοί, είναι επαγγελματίες. Δουλειά τους είναι να συμμορφωθούν με τις εκτιμήσεις και τις τακτικές της πολιτικής τους ηγεσίας, διαφορετικά καταλαβαίνετε....

-Και έτσι θα έχετε στελέχη επιλεγμένα στις Υπηρεσίες που θα υπακούσουν αλλά στο βάθος θα ξέρουν τις υπαναχωρήσεις σας και τις αναστολές σας.

Ο Πρωθυπουργός έδειξε να μαζεύει τα προσωπικά του αντικείμενα από το τραπέζι.

-κ. Χρονάκη, δεν έχω άλλο χρόνο στη διάθεσή μου, η προσωπική μου εντολή είναι να αναστείλετε άμεσα τις κινήσεις σας και να περιοριστείτε στην επίβλεψη των κύκλων μέχρι να λάβετε νεώτερες οδηγίες.

-Μα κάναμε ολάκερο Υπουργικό Συμβούλιο πριν.

-Θα κάνουμε καινούργιο και θα δώσουμε εξηγήσεις.

-Μην θεωρείτε δεδομένη τη συμμόρφωσή μου κ. Πρόεδρε στην υπαναχώρησή σας, απάντησε με κατηγορηματικό ύφος ο Ανδρέας.

-Τότε λυπάμαι κ. Χρονάκη, αναλαμβάνετε τις ευθύνες για ότι συμβεί, του πέταξε φαρμακερά και λίγο πριν βγει από την πόρτα ακούστηκε η φωνή του

-Και να θυμάστε ότι τα κλιμάκια των Μυστικών Υπηρεσιών είναι ευθύνη του Πρωθυπουργού κ. Χρονάκη.

Ο Ανδρέας προσπάθησε να ελέγξει τη φωτιά που έκαιγε στο κεφάλι του. Αποχώρησε από τη σουίτα κατευθυνόμενος από τις σκάλες στο ισόγειο του ξενοδοχείου στην αίθουσα αναμονής.

Ο ήχος από το υπηρεσιακό του κινητό τηλέφωνο διέκοψε τον ορυμαγδό των σκέψεών του. Απάντησε στην κλήση.

-κ. Φράγκο σε ακούω, βγήκε η φωνή του με ένα ελαφρύ τρέμουλο.

-κ. Υπουργέ οι στόχοι έχουν σκορπίσει σε τρία σημεία αναχώρησης, Αθήνα, Ρόδο και Θεσσαλονίκη. Έχουν αναδιπλωθεί και επίκειται άμεση αναχώρηση στο εξωτερικό.

Ο Ανδρέας ένιωσε το τηλέφωνο να τρέμει στο χέρι του μαζί με την ακατάσταση αναπνοή του. Η Φωνή του Φράγκου τον επανέφερε.

-κ. Υπουργέ, βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Αναμένω διαταγές σας.

“Πρόσεχε τους δικούς σου”, αυτή η εφιαλτική παρατήρηση του φίλου του ήχησε πάλι στα αυτιά του σαν κραυγή, όλα γύρω του στο εσωτερικό του ξενοδοχείου είχαν πάρει ένα θολό τόνο.

-κ. Υπουργε ; αναμένω εντολές σας...! είμαστε στο σημείο μηδέν. κ. Υπουργέ...!

******************************************

 




-Άκυρο κ. Φράγκου...! ανακαλούνται όλες οι εντολές...!
-....................
-Άκυρο κ. Φράγκου, υπάρχουν νεώτερες εξελίξεις.
-Ελήφθη κ. Υπουργέ, καλώς.
-Σε δύο ώρες σας περιμένω στο γραφείο μου, άμεση ανάγκη.
Η Φωνή του σχεδόν κατέρρευσε με το κλείσιμο της τηλεφωνικής συνομιλίας. Στο θολό ήδη βλέμμα του φάνταξε αχνό το έντονα εκφραστικό πρόσωπο του Ταξιάρχη του οποίου η φωνή τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Είχε πλέον φτάσει στο μπαρ της αίθουσας αναμονής.
-Ανδρέα, για όνομα του Θεού, τι συμβαίνει ; άκουσε τη φωνή του συνεργάτη του.
-Πάμε να φύγουμε σε παρακαλώ, όχι εδώ, πάμε.
-Μα.... είσαι σαν πεθαμένος.
-Πάμε...!
Ο Ταξιάρχης κάλεσε στο υπηρεσιακό τηλέφωνο την συνοδεία τους για το αυτοκίνητο. Σε λίγα λεπτά είχαν επιβιβαστεί και ξεκινούσαν
-Στο Υπουργείο σε παρακαλώ, ακούστηκε η φωνή του Ανδρέα στον οδηγό.
Δεν είπαν τίποτα στη διαδρομή. Ένα χρονικό διάστημα παγωμένο στη σιωπή. Σε μια σιωπή που έμοιαζε λίγο πριν τη μεγάλη έκρηξη. Ο Ταξιάρχης πότε-πότε έριχνε λοξές ματιές στον Ανδρέα συναισθανόμενος ότι κάτι σημαντικό συνέβαινε που τον είχε ταράξει. Έφτασαν στο Υπουργείο και ανέβηκαν στο γραφείο. Οι πόρτες κλείστηκαν, οι οδηγίες να μην τους ενοχλήσει κανείς δόθηκαν με σαφήνεια. Μόνο η Δέσποινα κατέφτασε στο γραφείο και βλέποντας την κατάσταση του Ανδρέα ρώτησε
-Συμβαίνει κάτι κ. Υπουργέ ;
-Εδώ είσαι Δέσποινα ; έπρεπε να ήσουνα σπίτι σου. Μπορείς να φύγεις, δεν θα σε χρειαστώ. Μόνο σε παρακαλώ αύριο θα σε περιμένω λίγο νωρίτερα κατά τις επτά, θα έχουμε μια δύσκολη μέρα.
-Φυσικά κ. Υπουργέ, αν με χρειαστείτε κάτι επειγόντως μην διστάσετε.
-Σε ευχαριστώ πολύ, καλό σου βράδυ.
Έμειναν μόνοι στο γραφείο με τον Ταξιάρχη. Την σιωπή έσπασε το αγωνιώδες ερώτημά του.
-Σε ακούω, τι συμβαίνει ;
Ο Ανδρέας χαμογέλασε πικρά. Απάντησε, με το βλέμμα του απέναντι στους μεγάλους υαλοπίνακες των παραθύρων. Έξω τα φώτα της Πόλης λαμπύριζαν σαν αμέτρητα αστέρια σε σχηματισμούς
-"Πρόσεχε τους δικούς σου...."
-Ανδρέα τι λες ; είσαι καλά ;
-Αμ είχε δίκιο ο παλιόγερος...! τραγικά δίκιο...!
-Μπορείς να μου εξηγήσεις σε παρακαλώ ; επέμεινε ο Ταξιάρχης.
Ο Ανδρέας, επιστρατεύοντας κάθε ίχνος της αυτοσυγκέντρωσής του, άρχισε να ενημερώνει τον συνεργάτη του για όλες τις τελευταίες εξελίξεις. Για την συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό στη σουίτα. Για τον κυνικό Στηβ Γκρέϋμαν, για την εντολή του στον Φράγκο, για όλα. Ο Ταξιάρχης τον άκουγε εμβρόντητος γυρεύοντας να βάλει σε τάξη τις δικές του σκέψεις και να διαμορφώσει μια εικόνα της κατάστασης.
-Γιατί ανακάλεσες την εντολή Ανδρέα ;
-Είχα άλλα περιθώρια ;
-Ήταν επιλογή σου ;
-Ήταν στήσιμο Ταξιάρχη. Μιλάμε για συλλήψεις ξένων υπηκόων, στελέχη μυστικών υπηρεσιών με διάφορες ιδιότητες, ακόμα και σαν μέλη σε Μη Κυβερνητικές οργανώσεις.
-Καταλαβαίνεις τι ματαίωσες Ανδρέα ;
-Θα πηγαίναμε σε κρίση διακρατική Ταξιάρχη, το πράγμα ξέφευγε, με ποια κάλυψη ;
-Έτσι κι αλλιώς σε τέτοια κρίση θα πήγαινες, δεν το είχες αντιληφθεί ;
-Ναι αλλά με μια Κυβέρνηση συγκροτημένη, στοιχισμένη. Μας άδειασε δεν το καταλαβαίνεις ;
-Μάλιστα, και τι κάνουμε τώρα ;
-Σε λίγο έρχεται εδώ ο Φράγκος, θα του δώσω εντολή να πιάσει τους "μικρούς", τουλάχιστον να σώσουμε ότι μπορέσουμε.
Ο Νικηφόρος Φράγκος ήταν ακριβής στο ραντεβού του. Σε δύο ώρες βρισκόταν στο γραφείο του Υπουργού. Μαζεύτηκαν και ξεκίνησαν την ανασκόπηση της κατάστασης. Πρώτος μίλησε ο Ανδρέας
-Τι έγινε τελικά κ. Φράγκο ;
-εσείς θα μου πείτε κ. Υπουργέ, τι άλλαξε ; ρώτησε με αγωνία εκείνος.
-Θα σου πω, πες μου τι έγινε με την ομάδα των "μεγάλων".
-Τι να γίνει κ. Υπουργέ, έφυγαν σαν "κύριοι" αεροπορικά και αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται και να τους ξαναδούμε τουλάχιστον για πολύ καιρό.
Ο Ανδρέας ξεφύσηξε με δυσφορία. Έσφιξε τις γροθιές του. Ένιωθε νικημένος, σαν θηρίο στο κλουβί, συμβιβασμένος. Η φωνή του σαραντάχρονου αξιωματικού τον επανέφερε στην κουβέντα.
-Τι έγινε κ. Υπουργέ ;
Ο Ανδρέας πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να συγκροτήσει την απάντησή του όσο μπορούσε πιο πειστική.
-Άλλαξαν κάποια πράγματα σε κεντρικό επίπεδο κ. Φράγκο. Σε επίπεδο διακρατικών παρεμβάσεων. Δεχτήκαμε πιέσεις, οι ισορροπίες είναι λεπτές και νιώσαμε ότι δεν είχαμε διπλωματική κάλυψη από πουθενά.
Ο Φράγκος έδειξε να δυσφορεί και να προβληματίζεται, ο Ανδρέας τον ρώτησε
-Πες μου τι σκέφτεσαι ;
-κ. Υπουργέ, κάναμε μια πολύ καλή δουλειά εδώ και καιρό. Θα τινάζαμε τα σχέδιά τους στον αέρα. Τους είχαμε στο χέρι με ακράδαντα στοιχεία. Τώρα δεν ξέρω...
-κ. Φράγκο, θέλω ολόψυχα να σε ευχαριστήσω και σένα που ηγήθηκες στο κλιμάκιο αυτό και όλους όσους δούλεψαν μαζί σου. Ας πούμε ότι κάναμε μια υπαναχώρηση. Προχώρα με τους "μικρούς", τους έχεις στο χέρι ;
-Λογικά θα τους έχουν ενημερώσει, δεν θα είναι χρήσιμο για αυτούς να πέσουν στα χέρια μας. Όσο κι αν έχουν φροντίσει για στεγανά να μην μάθουν οι εκτελεστές ποιοι κινούν τα νήματα, δεν θα ρισκάρουν να τους αφήσουν, θα τους αποσύρουν. Θέλω λίγο χρόνο να σας ενημερώσω.
-Τον έχεις, θα μείνουμε εδώ όλη τη νύχτα, έχεις την εντολή μου να προχωρήσεις σε συλλήψεις, ότι έχεις, ότι προλάβεις.
-κ. Υπουργέ....
-Ναι κ. Φράγκο...
Ο Αξιωματικός τον κοίταξε με ένα συναίσθημα ανάμικτο με απογοήτευση και επιφύλαξη.
-Κρίμα κ. Υπουργέ..
-Προχώρα σε παρακαλώ, πήγαινε κάνε τις ενέργειές σου, σε περιμένω. Δεν έχουμε χρόνο.
Ο Φράγκος έφυγε. Μια παγερή σιωπή έπεσε στο γραφείο του Υπουργού. Οι δύο άντρες ήταν όρθιοι με το βλέμμα ανέκφραστο στο κενό. Τη σιωπή έσπασε το ερώτημα του Ταξιάρχη
-Γιατί δεν του είπες την αλήθεια Ανδρέα ; γιατί τα κάλυψες ;
-Ποια αλήθεια να του πω ; είναι άριστος επαγγελματίας και εξαίρετος άνθρωπος. Έδωσε τον καλύτερο εαυτό του στην υπόθεση αυτή και αυτός και οι άνθρωποί του. Και να έρθω να του πω Ταξιάρχη τι ; ότι ο Πρωθυπουργός μας πούλησε ; ότι συμβιβάστηκε στις εντολές των ξένων κέντρων ; ότι δείλιασε ; ε; και πως θα το πάρει Ταξιάρχη ; τι θα του μείνει να πιστεύει ; το σκέφτηκες αυτό ;
Συνέχισε τον μονόλογό του με πάθος
-Εμείς Ταξιάρχη είμαστε περαστικοί από εδώ. Κληθήκαμε και υπηρετήσαμε μια υπόθεση. Εκείνος είναι η ζωή του, η δουλειά του, η καριέρα του. Τι θέλεις λοιπόν ; να του πούμε ότι όλα είναι σάπια ; ότι τα κούφια και πύρινα λόγια πάνε στο βρόντο στην πρώτη πίεση ; γιατί να γκρεμίσουμε τον κόσμο τους Ταξιάρχη ; για να πάνε μετά στη συναλλαγή ;
-Έχουν δικαίωμα στην αλήθεια Ανδρέα...!
-Στην αλήθεια... τον άκουσες τον άλλο στο συνέδριο ; άκουσες το λόγο του ; ένα πύρινο κήρυγμα κατά της διαπλοκής, κατά της καταπίεσης. Ένα κήρυγμα ριζοσπαστισμού για έναν άλλον κόσμο του οποίου στην αμέσως επόμενη συνάντηση γίνεται πραματευτής του, έμποράς του...! άσε λοιπόν αυτόν τον ξεφτιλισμό να τον λουστούμε όλον εμείς οι πολιτικοί του ακόλουθοι. Δεν μας φταίνε σε τίποτα κάποιοι κρατικοί λειτουργοί με συνείδηση και επαγγελματισμό. Ίσως τους χρειαστούμε, τουλάχιστον να τους έχουμε.
Στις δύο ώρες επάνω, ο Νικηφόρος Φράγκος ήταν μπροστά τους, αυτή τη φορά πιο αποφασιστικός, πιο δυναμικός. Τους έδωσε αμέσως την αναφορά του:
-Κινηθήκαμε αστραπιαία, άλλωστε ήμασταν στο κατόπι τους. Προλάβαμε τέσσερις από αυτούς. Όλοι στην Αθήνα. Είναι αλλοδαποί με νόμιμη είσοδο στη χώρα, έγγραφα και ιδιότητες.
Ο Ανδρέας ένιωσε ένα κομμάτι της χαμένης του αυτοπεποίθησης να επανέρχεται.
-Μπράβο Φράγκο...! μπράβο σας. Να κρατηθούν με αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και μυστικότητας κατά τα προβλεπόμενα. Το πρωί καλούμε τον τύπο και προχωράμε σε ανακοινώσεις.
Οι στιγμές γέμισαν ξανά με ένταση και οργάνωση. Ο Φράγκος έφυγε για τη συνέχεια και στο γραφείο έμειναν οι δυό τους και πάλι.
-Τι θα κάνεις Ανδρέα ;
-Το πρωί θα κάνουμε επίσημη ανακοίνωση για τις συλλήψεις.
-Τον μεγάλο θα τον ενημερώσεις ;
-Το πρωί πριν τις ανακοινώσεις. Ξημερώνει Τρίτη, την Πέμπτη λέω να καλέσω σε συνέντευξη τύπου.
-Στην οποία θα πεις τι.
-Θα μιλήσω για το θέμα αναλυτικά, για τη δράση των κύκλων, θα προσπαθήσω μήτε να ονομάσω αλλά μήτε να σκεπάσω. Θα αναφέρω τις πιέσεις γενικά. Κάτι να ταρακουνηθεί τέλος πάντων.
-Ανδρέα, έχεις δύσκολη ισορροπία να σκαρώσεις. Να ξέρεις ότι ακροβατείς. Πρέπει οι αναφορές σου να μην είναι αερολογία αλλά αν γίνεις σαφής τότε θα παίζεις με τη φωτιά. Πρέπει να έχεις λογαριάσει το όριο στο οποίο θα φτάσεις.
-Εντάξει έχουμε χρόνο. Άσε να δούμε τι ανταπόκριση θα έχει η ιστορία με τις συλλήψεις.

Οι ώρες ως το πρωί έμοιαζαν ατελείωτες. Το πρωινό τους βρήκε ξάγρυπνους αλλά μάχιμους. Το υπουργείο άρχιζε πάλι να παίρνει τη γνώριμη πολύβουη μορφή του. Οι υπηρεσίες ξεκινούσαν τη δουλειά τους. Η Δέσποινα έφτασε στο γραφείο. Την ενημέρωσαν περιεκτικά για τις εξελίξεις και το σχεδιασμό της μέρας. Κάλεσαν το γραφείο του Πρωθυπουργού. Ο Ανδρέας μίλησε μαζί του, τον ενημέρωσε για τις συλλήψεις και την ταυτότητα των συλληφθέντων καθώς είχε όλα τα πλήρη στοιχεία στη διάθεσή του. Ο Πρωθυπουργός ήταν προσεκτικός και στο ύφος του προειδοποιητικός
-κ. Χρονάκη, μετά τα όσα έγιναν στο Ξενοδοχείο, σας εφιστώ την προσοχή στον άκρως προσεκτικό χειρισμό της υπόθεσης. Να είστε προσεκτικός στο τι θα πείτε. Τι είδους αναφορές θα κάνετε. Δεν θέλω να εκτεθούν υπηρεσίες και κύκλοι σύμμαχων χωρών. Επίσης λάβετε υπόψη σας ότι δεν χρειάζεται να αναστατωθεί η κοινή γνώμη.
Αυτά και άλλα αρκετά ήταν στον εκτενέστατο διάλογο των δύο αντρών. Ο Ανδρέας ήξερε πλέον ότι περπατούσε στο δρόμο της "φωτιάς". Ήξερε ότι κάθε του βήμα ήταν στο μικροσκόπιο, σε μια ισορροπία του τρόμου. Η ...Διεθνής Τάξις που "εκπροσωπούσε" με περισσή θρασύτητα ο κ. Στηβ Γκρέϋμαν ήταν ήδη ενήμερη των συλλήψεων και ήδη είχε βάλει μπροστά το πλάνο αντίδρασής της. Κάτι που του το υπενθύμισε με εύλογο τρόπο ο συνεργάτης και φίλος του, ο Ταξιάρχης Αρχοντάκης
-Μην ξεχνάς Ανδρέα ότι δεν είσαι παρά ένας γιατρός...! ένας απλός πολιτικός που βασίζεσαι μονάχα στο πολιτικό σου κριτήριο και στα συναισθήματά σου. Απέναντί σου έχεις αδίστακτους επαγγελματίες, οργανωμένες υπηρεσίες που δρουν παντού. Που έχουν το σχέδιό τους. Μην είσαι αφελής να πιστεύεις ότι στα σχέδιά τους δεν περιλαμβάνεται και η αντιμετώπιση μιας στραβής όπως τους βρήκε αυτήν την ώρα.
Όμως πλέον ο Ανδρέας είχε "διαβεί τον ποταμό". Ένιωθε το βάρος του πρώτου του συμβιβασμού ασήκωτο. Ασφυκτιούσε κάτω από το σοκ της απογοήτευσης και του αδειάσματος του κόσμου και των ελπίδων του. Δεν παρίστανε τον ήρωα αλλά δεν ήθελε να δηλώσει έτοιμος για κάθε είδους ξεπούλημα.
Είχαν ήδη ενημερώσει τους συντάκτες του Υπουργείου για τις 10 π.μ. στην αίθουσα ανακοινώσεων. Από τις 9 το πρωί όλα τα ανώτερα στελέχη του Υπουργείου ήταν σε σύσκεψη για να ενημερωθούν για τα γεγονότα της νύχτας. Ένας ολάκερος κόσμος πλέον είχε "πάρει φωτιά". Τα Μέσα ενημέρωσης είχαν ήδη ενημερωθεί ότι ο Υπουργός ασφαλείας θα προχωρούσε σε σημαντικές ανακοινώσεις μέσα στην επόμενη ώρα. Τα δελτία ειδήσεων κελαηδούσαν. Εκτιμήσεις έδιναν και έπαιρναν. Γραφεία υπηρεσιών αναμετέδιδαν. Ξένες Πρεσβείες είχαν τεθεί σε αναμονή, διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία προετοίμαζαν τους ρεπόρτερ τους.
Στην ατμόσφαιρα αυτή κανείς δεν πρόλαβε να αντιληφθεί για πότε πέρασε ο χρόνος. Για πότε οι πολιτικοί συντάκτες του Υπουργείου ήταν ήδη στις θέσεις τους και αδημονούσαν. Για πότε τα φλας, τα μαγνητόφωνα, οι κάμερες, είχαν τεθεί σε λειτουργία, για πότε τα κάθε είδους "αυτιά" περίμεναν ορθάνοιχτα για τις πρώτες ειδήσεις.
Ο Ανδρέας Χρονάκης με δύο ανώτατα πολιτικά στελέχη του Υπουργείου πήρε τη θέση του στην αίθουσα τύπου και ξεκίνησε. Οι σφυγμοί της καρδιάς του είχαν πάρει πια τη μορφή εμβόλου ατμομηχανής.
-Αγαπητοί Κύριοι και Κυρίες, σας κάλεσα εδώ για να σας ανακοινώσω τα εξής:
.....................................
Ενημέρωσε τους αδημονούντες συντάκτες για τις συλλήψεις των τεσσάρων προσώπων την περασμένη νύχτα. Τους ανέφερε ότι τα πρόσωπα αυτά ενέχονται στην συγκρότηση ομάδας για ένα πρώτο περιορισμένο τρομοκρατικό χτύπημα στην πόλη με προφανείς σκοπούς την ανοιχτή προβοκάτσια της κυβέρνησης σε θέματα προσφυγικής κρίσης και πρόκληση τρόμου και αναταραχής στην κοινωνία. Τους μίλησε για την επαγγελματική δουλειά των κρατικών υπηρεσιών στην παρακολούθησή τους, με ακράδαντα στοιχεία. Έκανε μια πρώτη γενικόλογη αναφορά για εμπλοκή και άλλων στοιχείων, παραμέτρων, προσώπων και υπηρεσιών στον σχεδιασμό και στην καθοδήγηση αυτής της ιστορίας. Μίλησε και ανέφερε για παρασκήνιο. Άφησε σαφή υπονοούμενα για πιέσεις και προσπάθεια ξένων κέντρων να καλύψουν την υπόθεση και παρέπεμψε για την Πέμπτη αργά το μεσημέρι σε ανοιχτή συνέντευξη τύπου.
Οι άμεσοι χρονογράφοι αυτής της ιστορίας θα έχουν να λένε ότι το σοκ της ανακοίνωσης μεταδόθηκε σαν αστραπή σε ολάκερη τη χώρα, σε κάθε χώρο, σε κάθε σπίτι, σε κάθε πεδίο πολιτικής δράσης. Οι υπολογιστές πήραν "φωτιά", τα ειδησεογραφικά sites, τα πρακτορεία τύπου, τα γραφεία των εφημερίδων, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί με έκτακτες εκπομπές κάλυπταν τις εξελίξεις.
Ένα ηλεκτρικό σοκ διαπερνούσε το πρωινό εκείνης της μέρας όλη την επικράτεια.
..............................................
Ο Αργύρης Πατεμζτής, μόλις είχε γυρίσει από τον πρωινό του περίπατο. Είχε φτιάξει τον καφέ του, είχε πάρει την εφημερίδα του και άνοιξε το ραδιόφωνο, όπως το συνήθιζε σχεδόν κάθε μέρα για να γεμίσει λίγο τη σιωπή που κυριαρχούσε στο σπιτικό του.
Μόλις είχε γευτεί την πρώτη ρουφηξιά από τον βαρύ γλυκό του σαν έφτασαν στα αυτιά του οι "ριπές" των εκφωνητών του ραδιοφώνου για τα γεγονότα.
-Μάλιστα...! ακούστηκε η φωνή του.
-Ήρθε λοιπόν η ώρα σου γιατρέ μου...! μονολόγησε προσπαθώντας να σταχυολογήσει τις ειδήσεις που άκουγε.
-Ήρθε λοιπόν η ώρα να αναμετρηθείς και εσύ με την πραγματικότητα φίλε μου. Να δώσεις τη δική σου προσωπική μάχη. Να δοκιμάσουμε και εμείς τα όρια της κυβέρνησής σου.
Ήθελε πολύ να μπορούσε να τον έχει απέναντί του αυτές τις στιγμές. Να μπορούσε να του πει δυό λόγια. Όχι σαν πολιτική κουβέντα αλλά σαν άνθρωπος. Σαν φίλος. Ήξερε, με το πολιτικό του ένστικτο και την πείρα του ότι ο φίλος του βάδιζε πια στο "μονοπάτι της φωτιάς".
Το "μπουλούκι" των ραδιοφωνικών πολιτικών αναλυτών άρχιζε να λέει το μακρύ του και το κοντό του για τα γεγονότα. Αναλύσεις επί αναλύσεων, εκτιμήσεις επί εκτιμήσεων. Δεν έβγαζε πουθενά όλο αυτό. Ο Αργύρης, χαμήλωσε την ένταση του ραδιοφώνου, πήρε τον καφέ και την εφημερίδα του παραμάσχαλα και βγήκε στην αυλή για να απολαύσει λίγο τις στιγμές του. Το αυτί του βέβαια σαν ευαίσθητος δέκτης είχε και κατά νου μπας και ακούσει κάτι διαφορετικό από την συνήθη πολυπραγμοσύνη των "αναλυτών" με τα μικρόφωνα.
Ο Γνωστός θόρυβος που παράγει πάντα κάθε τέτοια ειδησεογραφία κρατούσε για τα καλά όλες τις επόμενες ώρες. Που θα εύρισκαν άλλωστε τέτοιο "πεδίο δόξης λαμπρόν" τα μέσα ενημέρωσης να ανεβάσουν το κοινό τους και το θόρυβο γύρω τους. Ο Αργύρης ήξερε και χαμογελούσε κουνώντας το κεφάλι του χαρακτηριστικά.
.................................
Ο Ήχος του τηλεφώνου ακούστηκε διαπεραστικά. Το χέρι που σήκωσε το κινητό και απάντησε ανέφερε:
-ο κ. Στηβ Γκρέϋμαν σας ζητά.
Το χέρι με το γκρίζο κοστούμι πήρε το διαβαθμισμένο κωδικοποιημένο κινητό τηλέφωνο.
Η Φωνή του Στηβ Γκρέϋμαν ακούστηκε με σαφήνεια στην άλλη γραμμή:
"...Αντιλαμβάνεστε ότι οι αιχμές και οι σαφείς αναφορές στην σημερινή ανακοίνωση του Υπουργείου έχουν έναν μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας. Το πεδίο του μη ελέγχου δεν είναι αποδεκτό για μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα ειπωθεί εκεί. Σίγουρα αποτρέψαμε τις συλλήψεις κάποιων διαβαθμισμένων προσώπων μας αλλά οφείλουμε να διασφαλίσουμε αφενός το τι αναφορές θα γίνουν, αφετέρου δε δεν μπορούμε να αφήσουμε στην τύχη της την ιστορία των τεσσάρων συλληφθέντων. Οφείλουμε να παρέμβουμε και προς αυτήν την κατεύθυνση..."
Ο Διάλογος συνεχίστηκε με το πρόσωπο στην άλλη άκρη της γραμμής. Ο Γκρέϋμαν άναψε αργά νωχελικά το πούρο του με το ελεύθερο χέρι του. Ξεφυσώντας τον καπνό συνέχισε:
-Η Συνέντευξη αυτή καλό θα ήταν να μπορέσουμε να ματαιωθεί. Και αν δεν είναι αυτό εφικτό τότε να υπονομευθεί άμεσα. Για να γίνω πιο σαφής να τρωθεί η αξιοπιστία του προσώπου που την διοργανώνει. Με καταλαβαίνετε φαντάζομαι... θαρρώ έχετε τα μέσα. Η διάθεσή μας είναι άμεση στο να συνεισφέρουμε με τον τρόπο μας...
Η απάντηση ήταν σαφής στην άλλη άκρη της γραμμής.
-Συμφωνώ απόλυτα και συμμερίζομαι τη γνώμη σας. Είχαμε προσπαθήσει και με συζήτηση αλλά χρειάζεται κάτι πιο αποτελεσματικό.
Ο Γκρέϋμαν κάθισε στην αναπαυτική του πολυθρόνα με το βλέμμα του σκληρό, απρόσωπο, απλανές πέρα στο τεράστιο παράθυρο της πολυτελούς βίλας με θέα τη θάλασσα, ακούγοντας προσεκτικά τον συνομιλητή του.
-Εκτιμώ ιδιαίτερα την ταύτιση αυτή των απόψεών μας κ. Πρωθυπουργέ, θα είμαστε σε ανοιχτή γραμμή. Καλή σας ημέρα.
Πάτησε με ένα παγερό χαμόγελο το off της συνομιλίας του. Η Ψηλή αισθησιακή γυναίκα με το αποκαλυπτικό φόρεμα και τις αισθησιακές καμπύλες μπήκε στο γραφείο δεκτική.
-Πέρασε μέσα τον κύριο που περιμένει παιδί μου.
Ένας νεαρός υψηλόσωμος άντρας με ανοιχτό κοστούμι μπήκε στο γραφείο. Η Οδηγία του Στηβ Γκρέϋμαν ήταν σαφής:
-Είμαστε σε ετοιμότητα για όλα. Προς το παρόν η κατάσταση ελέγχεται. Προχωράτε σε σχέδιο Β.
Σηκώθηκε από την βαριά του πολυθρόνα. Βάδισε προς το τεράστιο παράθυρο της Βίλας. Έξω η θάλασσα είχε πάρει στο γαλάζιο της το πλούσιο φως του ουρανού καθώς ο πρωινός ήλιος είχε ορθώσει για τα καλά το παράστημά του.

********************************************





Το απόγευμα της Τρίτης βρήκε το Υπουργείο σε χαλαρότερους ρυθμούς. Το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού και των στελεχών είχαν αποχωρήσει. Παρέμεναν μονάχα εκεί οι Υπηρεσίες 24ωρης βάσης. Ο Ανδρέας είχε προσπαθήσει το μεσημέρι αργά να κλέψει κάποιες ώρες ηρεμίας για να μπορέσει να συνεφέρει λίγο τον εαυτό του, να μαζέψει τα κουράγια του, να βρει κάποια μέτρα και σταθμά αυτοκυριαρχίας για να μπορέσει να σχεδιάσει τις επόμενες κινήσεις του.
Κατά τις έξι το απόγευμα ήταν όλοι στο γραφείο. Ο Ταξιάρχης, η Δέσποινα και κάποιοι άλλοι στενότεροι συνεργάτες του οι οποίοι παρέμεναν ευπαθείς δέκτες της επικαιρότητας σε κάθε είδηση, σε κάθε πληροφορία.
Είχε μια επόμενη επικοινωνία με τον Νικηφόρο Φράγκο για να μάθει τι γίνεται με τους τέσσερις συλληφθέντες, οι οποίοι κρατούνταν υπηρεσιακά κατά τα προβλεπόμενα. Οι άνθρωποι του Φράγκου ανέκριναν τους συλληφθέντες και οι δύο άντρες έκλεισαν την επαφή τους μένοντας σε κατάσταση ανοιχτής επικοινωνίας για κάθε εξέλιξη.
Το βράδυ, θα ήταν πολύ δύσκολο με ένταση και πίεση καθώς ο Ανδρέας θα έβγαινε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης για το θέμα. Ο ορυμαγδός των τηλεοπτικών δελτίων είχε ήδη ξεκινήσει με πρώτο θέμα φυσικά τις ανακοινώσεις του Υπουργού και των γεγονότων.
Παρακολουθούσαν από το γραφείο του Ανδρέα το κλίμα των ειδήσεων.
Στο γραφείο του Ανδρέα επικρατούσε ένα μικρός πανικός. Μηχανήματα, κάμερες, τεχνικοί για να προετοιμάσουν την ζωντανή σύνδεση. Είχαν πάει στο γραφείο του Ταξιάρχη με την Δέσποινα μέχρι να τους καλέσουν. Ο Ταξιάρχης τον ρώτησε
-Πως νιώθεις ; είσαι εντάξει ;
-Είμαι καλά ναι, δεν έχω περιθώρια για να μην είμαι, θα τα καταφέρουμε. Στα άλλα κανάλια θα βγει κανείς ; τι έχεις κανονίσει ;
-Εντάξει, γκρίνιαξαν λίγο οι άλλοι που θα έβγαινες μόνο στη Δημόσια τηλεόραση αλλά μην δίνεις σημασία, δεν θα κάνουμε πασαρέλα στα δελτία. Αν χρειαστεί θα βγει ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου, ο Διαμαντάκος, είναι αητός, μην τον φοβάσαι.
-Δεν φοβάμαι αυτόν Ταξιάρχη, άλλα φοβάμαι.
Ο Ταξιάρχης τον κοίταξε διερευνητικά, η Δέσποινα δίπλα του κρεμόταν από τα χείλη του. Ένιωθε συγκίνηση για τους ανθρώπους αυτούς. Πριν προλάβει να τον ρωτήσει ο Ταξιάρχης, ήρθαν τα παιδιά από την τηλεόραση.
-κ. Υπουργέ, σε λίγο βγαίνετε, ελάτε λίγο μέσα στο γραφείο να σας τοποθετήσουμε στο χώρο να δουν και τα παιδιά τις λεπτομέρειες, ξέρετε, φωτισμό, μακιγιάζ και τα γνωστά.
Όλα έγιναν σύμφωνα με τα καθιερωμένα. Ο Ανδρέας πήρε θέση στο γραφείο του. Ένιωθε πιεσμένος και άβολα καθώς πρώτη φορά θα αντιμετώπιζε κάτι τέτοιο σε ζωντανή σύνδεση. Από το συνεργείο του εξήγησαν τις τεχνικές και όλα ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν.
Παράλληλα όλοι ήταν συντονισμένοι στο γραφείο του Υπουργού Ασφαλείας, ο καθένας με το δικό του ρόλο και τους δικούς του σχεδιασμούς.
Το πρωθυπουργικό γραφείο, οι ξένες πρεσβείες, τα γραφεία των κομμάτων, το μεγάλο πλούσιο δωμάτιο στην έπαυλη του κ. Στηβ Γκρέϋμαν, η μικρή βεράντα στο σπιτάκι του παλιού του φίλου του Αργύρη, το δικό του σπιτικό με την Γυναίκα του και τα παιδιά του. Ήταν όλοι εκεί. Καθένας για έναν ξεχωριστό ρόλο και διάθεση απέναντί του.
Η Δέσποινα πήγε κοντά του και του παρέδωσε τον φάκελο με τα στοιχεία του. Το βλέμμα της πριν φύγει ήταν γεμάτο συμπαράσταση.
Τα φώτα άναψαν, η κάμερα μπήκε σε φάση εστίασης. Συνδέθηκαν με το κεντρικό στούντιο του δελτίου ειδήσεων και ο Ανδρέας ένιωσε τους σφυγμούς της καρδιάς του να ανεβάζουν ρυθμούς. Απέναντί του, εκτός από τα παιδιά του συνεργείου είχε και τον στενό του συνεργάτη τον Ταξιάρχη, του οποίου το μπόι εκείνες τις στιγμές φάνταζε τεράστιο σαν συμπαράσταση.
-κ. Υπουργέ καλησπέρα σας....! η φωνή του κεντρικού παρουσιαστή του δελτίου ειδήσεων έβαλε πλέον τον Ανδρέα σε τροχιά της σύνδεσης.
Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή αλλά ο δημοσιογράφος δεν είχε επιθετική διάθεση απέναντί του. Ο Ανδρέας ενημέρωσε με σαφήνεια για την όλη κατάσταση και τα γεγονότα. Ήταν προσεκτικός, μετρημένος, χωρίς έπαρση.
-κ. Υπουργέ, στις πρωινές σας δηλώσεις σήμερα, αφήσατε σαφείς υπαινιγμούς και αναφορές για παρασκήνιο γύρω από αυτήν την υπόθεση. Μάλιστα ο λόγος σας είχε τη διάθεση για να μιλήσετε για πιέσεις που έχετε δεχθεί. Καταλαβαίνετε ότι μια τέτοια αναφορά είναι πολύ σοβαρή και οφείλετε τόσο εσείς όσο και η Κυβέρνηση να ρίξετε άπλετο φως στην υπόθεση, ήταν η ώρα για την “καυτή” ερώτηση του δημοσιογράφου.
Ο Ανδρέας πήρε μια ανάσα και προχώρησε στην απάντησή του. Παραδέχτηκε την ύπαρξη παρασκηνίου, ήταν προσεκτικός για τις πιέσεις. Μίλησε για την ύπαρξη κέντρων που είναι πίσω από τα εκτελεστικά όργανα που συνελήφθησαν. Τόνισε ιδιαίτερα ότι η ανάκριση τρέχει και η υπόθεση είναι σε ροή και κατέστησε σαφές ότι κάτι μεγάλο κρύβεται πίσω αυτήν.
Ακολούθησε σημαντικός και “καυτός” διάλογος με τον δημοσιογράφο και η συνέντευξη έκλεισε με τον Ανδρέα να παραπέμπει στην συνέντευξη τύπου της Πέμπτης όπου εκεί θα κατατεθούν συγκεκριμένα και περισσότερα στοιχεία.
Η ζωντανή σύνδεση τελείωσε, ένα πολύβουο μελίσσι ανθρώπων προσπαθούσαν να μαζέψουν τα πράγματά τους στο γραφείο του Υπουργού και ο Ανδρέας αφού ευχαρίστησε και χαιρέτισε τους ανθρώπους έφυγε κάθιδρος στο γραφείο του Ταξιάρχη. Το χαμόγελο της Δέσποινας και η θετική όψη του στενού του συνεργάτη τον έκαναν να νιώσει καλύτερα, να ανασάνει. Του έσφιξαν το χέρι.
-Καλά τα πήγες...! μια χαρά. Ταρακούνησες πράγματα με προσοχή, χωρίς κραυγές και λεονταρισμούς.
-Νομίζεις ;
-κ. Υπουργέ μπράβο, συμπλήρωσε η Δέσποινα.
Προσπάθησαν να ηρεμήσουν και να χαλαρώσουν, όχι όλοι βέβαια γιατί η Δέσποινα και κάποιοι άνθρωποι του γραφείου τύπου του Υπουργείου ήταν κρεμασμένοι πάνω στη συνέχεια του δελτίου για να μετρήσουν αντιδράσεις.
Η Νύχτα προχώρησε. Ήταν πλέον πολύ αργά και έπρεπε κάποια στιγμή να αποχωρήσουν. Οι συζητήσεις, οι ενημερώσεις, τα τηλέφωνα και οι επικοινωνίες αραίωσαν. Μια βαριά κούραση απλώθηκε σε όλους. Το σκοτάδι εκείνης της νύχτας Τρίτης προς Τετάρτη δεν ήταν ανενεργό για πολλούς. Για κάποιους μάλιστα ήταν απίστευτα γεμάτο με σχεδιασμούς, για τα δρώμενα της μέρας που ξημέρωνε. Κάποιοι σχεδιασμοί που έμελλε να αλλάξουν τα πάντα δραματικά.

Η Τετάρτη είχε πάρει πλέον τις πρώτες της ώρες. Η Πόλη είχε βρει τους γνωστούς της ρυθμούς αλλά η επικαιρότητα ήταν φορτωμένη αρκετά. Στο Υπουργείο ασφαλείας όλα λειτουργούσαν σε ιδιαίτερα ανεβασμένους ρυθμούς. Από τη μία η αναγγελθείσα βαρυσήμαντη συνέντευξη του Υπουργού για την Πέμπτη μεσημέρι, από την άλλη η πορεία των διαδικασιών-ερευνών μετά τις συλλήψεις των τεσσάρων ατόμων με κατηγορίες για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης με σκοπό τη διενέργεια δολοφονικών πράξεων με στόχευση την πρόκληση καταστροφών και θανάτων.
Ο Ανδρέας Χρονάκης είχε φτάσει στο γραφείο του εδώ και ώρα. Την προηγούμενη νύχτα είχε προσπαθήσει να ξεκλέψει κάποιες πολύτιμες ώρες ηρεμίας, ξεκούρασης και γαλήνης που είχε τόσο ανάγκη. Στο γραφείο του, κατά τα συνήθη, είχε την πρώτη του μικρή συνεδρία με την Γραμματέα του και τον Διευθυντή του προσωπικού του γραφείου για το πρόγραμμα της ημέρας.
-Τι έχουμε για σήμερα πέραν των γνωστών Δέσποινα ;
-κ. Υπουργέ να σας θυμίσω για την μεγάλη συγκέντρωση των Συνταξιούχων στο κέντρο σήμερα στις 11:30 το πρωί.
-Με όλα αυτά που συμβαίνουν παράλληλα κόντεψα να το ξεχάσω Δέσποινα. Δεν νομίζω να έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω για αυτό έτσι ; οι οδηγίες είναι σαφείς. Η Ηγεσία της Αστυνομίας έχει πάρει κατευθύνσεις, καλά τα λέω ;
-Πολύ σωστά. Οι εκτιμήσεις μιλάνε για πολύ μεγάλη συγκέντρωση κ. Υπουργέ και το κλίμα, όπως ήδη γνωρίζετε, δεν είναι και το καλύτερο για την Κυβέρνηση.
-Ναι, δυστυχώς το ξέρω Δέσποινα, κράτα με ενήμερο για την εξέλιξη της συγκέντρωσης, πιστεύω και υπηρεσιακά να την παρακολουθούμε.
Στο πρόσωπό του κατάφερε και σχηματίστηκε ένα μικρό χαμόγελο. Η Σκέψη του πήγε στον παλιό καλό του φίλο, τον Αργύρη Πατεμτζή. Ποτέ του δεν έλειψε από τέτοιες συγκεντρώσεις και κάπου τον έφερνε στη σκέψη του εκεί μπροστάρη όπως πάντα. Επανέφερε το μυαλό του στην πραγματικότητα γυρίζοντας προς τη Δέσποινα.
-Και να μου φέρεις σε παρακαλώ τους φακέλους για το γνωστό θέμα για να αρχίσουμε να βλέπουμε τι θα πω αύριο στην συνέντευξη.
Η Δέσποινα αποχώρησε συγκαταβατική.
Οι ώρες προχώρησαν. Ο Ανδρέας Χρονάκης με τους άμεσους συνεργάτες του είχε ήδη ξεκινήσει να διαμορφώνει την προετοιμασία της συνέντευξης τύπου της Πέμπτης. Από κοντά είχε συνεχείς επαφές με υπηρεσιακούς παράγοντες για το θέμα των ανακρίσεων, για το κλίμα της κοινής γνώμης όπως επίσης και για το κλίμα που προσπαθούσαν να χειραγωγήσουν τα κέντρα ενημέρωσης. Επίσης η Δέσποινα τον ενημέρωσε ότι η συγκέντρωση των συνταξιούχων ξεπερνούσε κάθε προσδοκία σε συμμετοχή, ήταν μαχητική και η κεντρική πλατεία της πόλης είχε κατακλυσθεί σε όλη της την έκταση.
-Πως βλέπεις να διαμορφώνεται το κλίμα Ταξιάρχη εκεί έξω ;
-Ανδρέα, μην βλέπεις την άψογη στάση αυτών στην Δημόσια τηλεόραση. Στα άλλα μέσα και στον τύπο έχουν αρχίζει να χτίζουν κλίμα διάστασης με τον πρωθυπουργό.
Πλησίαζε πια μεσημέρι, μέσα στο φόρτο της δουλειάς τους, η βιαστική εισβολή, θα έλεγε κανείς, της Δέσποινας στο γραφείο ήρθε να τους σοκάρει:
-Τι συμβαίνει Δέσποινα ; εκείνη, με μια μάσκα τρόμου στο πρόσωπό της κατάφερε να ψελλίσει:
-κ. Υπουργέ, σας θέλει επειγόντως ο Αρχηγός της Αστυνομίας.
Ο Ανδρέας αντάλλαξε ματιές ανησυχίας με τον Ταξιάρχη και δύο ακόμα στελέχη του στο γραφείο.
-Να περάσει αμέσως...!
Ο Στρατηγός, ο αρχηγός της Αστυνομίας μπήκε κάθιδρος στο γραφείο.
-Τι συμβαίνει κ. Γραμματικάκη, παρακαλώ.
Ο Στρατηγός ξεκίνησε προσπαθώντας να αρθρώσει λόγο με σταθερότητα.
-κ. Υπουργέ, έξω στην συγκέντρωση των Συνταξιούχων, έχουμε πρόβλημα.
-τι πρόβλημα Στρατηγέ ;
-είχαμε επεισόδια κ. Υπουργέ... κάτι συνέβη... κάτι άσχημο... κάτι ανεξέλεγκτο.
Ο Ανδρέας πετάχτηκε θορυβημένος από την καρέκλα του, έκανε τον κύκλο απ το γραφείο του και πλησίασε τον Αρχηγό.
-Όταν λες άσχημο τι εννοείς αρχηγέ...!
Εκείνος άρχισε να κάνει την αναφορά του.
-Η Συγκέντρωση ήταν μεγάλη, πολύς κόσμος και με έντονη παρουσία. Η πλατεία ήταν γεμάτη. Όλα πήγαιναν καλά. Οι δυνάμεις μας ήταν απόλυτα διακριτικές στις παρυφές του σχεδιασμού μας. Κάποια στιγμή οι διαδηλωτές κινήθηκαν με κατεύθυνση μπροστά... έβγαλε το μαντήλι του και προσπάθησε να σκουπίσει τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. Συνέχισε με ταραχή:
-Εκεί στο πλάι, κάποια στιγμή κάτι έγινε, από τις αναφορές των επικεφαλής αλλά και τις κάμερες στο κέντρο ελέγχου είδαμε 3-4 άτομα να ξεπετάγονται κατά μιας διμοιρίας που ήταν εκεί. Έπεσαν δύο μολότοφ στα πόδια τους...
-Και λοιπόν Στρατηγέ, μέχρι τώρα μου περιγράφεις μια δυσάρεστη αλλά γνωστή κατάσταση θα έλεγα ρουτίνας σε τέτοια γεγονότα. Προχώρα.
Ο Αρχηγός κόμπιασε:
-Από τις δύο διμοιρίες που ήταν εκεί έγινε κίνηση στο μέρος των διαδηλωτών επιθετική, ρίχτηκαν χημικά στο πλήθος στα πλάγια.
Ο Ανδρέας πήρε έναν μορφασμό τρόμου, ο αρχηγός συνέχιζε:
-Η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική, οι διαδηλωτές υποχώρησαν πιεσμένοι και από τους δικούς μας. Μαζεύτηκε πλήθος πανικόβλητο στις σκάλες στην πλατεία... εκεί....
-Θεέ μου...! κατάφερε να ψελλίσει ο Ανδρέας.
-Εκεί, δύο-τρεις έπεσαν από την πίεση του κόσμου. Ακολούθησε τρόμος. Ποδοπατήθηκαν στις σκάλες, έγινε πανδαιμόνιο...
-Στρατηγέ συνειδητοποιείς τι μου λες ; τι έχει συμβεί εκεί ; Μίλα πανάθεμά με...!
-Δεν έχω πλήρη εικόνα κ. Υπουργέ, υπάρχουν πολλοί τραυματίες, έχουμε πληροφορίες για σοβαρούς τραυματισμούς...
Ο Ανδρέας ήταν έξαλλος:
-Ποιος έδωσε την εντολή για τα χημικά Αρχηγέ ;
........................
-Σας ρώτησα κάτι Στρατηγέ και θέλω απάντηση τώρα...! ποιος έδωσε την εντολή για τα χημικά ; δόθηκε τέτοια εντολή από το κέντρο από εσάς ;
-Όχι κ. Υπουργέ, ξεκάθαρα όχι.
Ο Ανδρέας έπιασε το πρόσωπό του με τα χέρια του.
-Θέλεις να μου πεις ότι οι διμοιρίες έδρασαν μόνες τους, χωρίς αναφορά, με δική τους πρωτοβουλία, επαγγελματίες αστυνομικοί, αυτό μου λες Στρατηγέ ; πάμε γρήγορα στο Κέντρο επιχειρήσεων θέλω να δω το υλικό τώρα, έχεις εικόνα ;
-Έχω κ. Υπουργέ.
Ένας όμιλος ανθρώπων έφυγαν αλαφιασμένοι, έντρομοι θα έλεγε κανείς στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Αστυνομίας τρεις ορόφους πιο κάτω στο κτίριο. Μπήκαν μέσα στην τεράστια αίθουσα με τις Οθόνες και τις συνδέσεις με τις διάφορες μονάδες. Ένα κλίμα άρρωστου πυρετού επικρατούσε σε όλον τον όροφο. Φωνές, ανταποκρίσεις, εικόνες, εντολές, ερωτήματα έπεφταν βροχή. Στάθηκαν σε μια οθόνη και ένας αστυνομικός πήρε εντολή να παίξει στο βίντεο τις συγκεκριμένες λήψεις. Η Ροή της εικόνας ξεδίπλωσε στα μάτια τους έναν εφιάλτη:
Φάνηκε η ροή του κόσμου των συνταξιούχων στο δρόμο. Οι διμοιρίες των δυνάμεων Τάξης ήταν τραβηγμένες ψηλά. Όμως εκεί στο πλάι είχαν απομείνει δύο διμοιρίες κοντά στο πλήθος. Ξαφνικά είναι ορατή μια επιθετική κίνηση τριών-τεσσάρων νεαρών στις αστυνομικές δυνάμεις. Δύο μολότοφ ρίχτηκαν στα πόδια τους. Η Κάμερα δείχνει τους νεαρούς να διαφεύγουν τρέχοντας στα πλάγια της διαδήλωσης και τις διμοιρίες να κινούνται επιθετικά στο πλήθος των συνταξιούχων. Ξαφνικά φαίνονται οι εκρήξεις και ο καπνός από δύο-τρία χημικά που ρίχνονται στο πλήθος ανάμεσα. Το πλήθος πιέζεται στην μία και μοναδική κατεύθυνση που έχει, στις μεγάλες σκάλες της λεωφόρου που οδηγούν κάτω στην πλατεία. Αυτό που ακολουθεί θυμίζει χάος. Ο Ανδρέας και οι άλλοι παριστάμενοι βλέπουν παγωμένοι ένα πλήθος γερόντων χιλιάδων πνιγμένων στα χημικά να τρέχει να διαφύγει πίσω στα σκαλιά της πλατείας. Άνθρωποι συνωστίζονται σαν τα σταφύλια εκεί με τον τρόμο στα πρόσωπά τους. Κάποιοι λυγίζουν. Πέφτουν. Και εκεί αυτό που ακολουθεί δεν περιγράφεται. Άνθρωποι κατρακυλούν στις σκάλες, καταπατούνται, φωνάζουν, ικετεύουν. Οι δύο διμοιρίες αποχωρούν σταματώντας την πίεση.
-Θεέ μου.....! ο Ανδρέας και οι παριστάμενοι είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση...
Οι εικόνες που έχουν καταγράψει οι κάμερες ελέγχου είναι εικόνες κόλασης. Στο πέρασμα των επόμενων λεπτών, και ενώ ο καπνός των χημικών έχει διαλυθεί στα σκαλιά παραμένουν πεσμένοι δεκάδες άνθρωποι, άλλοι ακίνητοι, άλλοι να προσπαθούν να κινηθούν, κάποιοι να φύγουν, και ένα βουητό, ένα Δαντικό βουητό χιλιάδων ανθρώπων που σπεύδουν στους πεσμένους. Και μετά, εκείνη η κραυγή, εκείνη η κραυγή που σκεπάζει τα πάντα και διαπερνά τα τύμπανα του Ανδρέα
“Δολοφόνοι...... Δολοφόνοι...”
-Τι κάνατε Στρατηγέ... Θεέ μου τι κάναμε.... προσπάθησε να συνέλθει και συνέχισε.
-Τι πληροφορίες έχεις ; τι εικόνα έχεις ; πάρε τα νοσοκομεία, στείλε τους ανθρώπους σου εκεί, Δέσποινα, άνοιξε τα μέσα και κάντε μια ομάδα να έχω εικόνα. κ. Γραμματικάκη, φρόντισε να εξαφανίσεις τις δυνάμεις σου από εκεί και θέλω τα στοιχεία των διμοιριών που αποσπάστηκαν από τους άλλους κάτω δίπλα στον κόσμο.
Ο Αρχηγός χλώμιασε
-Σε δεκαπέντε λεπτά στο γραφείο μου θέλω την αναφορά σου.
Έφυγαν, γύρισε στο γραφείο του έντρομος.
-Ταξιάρχη ; δεν είναι δυνατόν.....! έκατσε με μια διάθεση απόγνωσης στο γραφείο του, στα διπλανά γραφεία επικρατούσε πανδαιμόνιο. Τα λεπτά κυλούσαν βασανιστικά.  
-Δέσποινα τι λένε στα ραδιόφωνα, τι πληροφορίες υπάρχουν ;
-κ. Υπουργέ μιλάνε για δεκάδες τραυματίες, πολλοί με θλαστικά τραύματα και ακόμα περισσότεροι με αναπνευστικά και....
-και ; μίλα....!
-Υπάρχει αναφορά για έναν αριθμό σοβαρών τραυματιών που τους πήραν οι πρώτες βοήθειες σε κρίσιμη κατάσταση...
-Χριστέ μου....! Χριστέ μου...!
-Ανδρέα προσπάθησε να συγκρατηθείς, έκανε ο Ταξιάρχης με μια διάθεση που δεν την πίστευε καλά-καλά και ο ίδιος.
-Ταξιάρχη έχεις αντιληφθεί τι έχει γίνει ; κατάλαβες τι έγινε ;
-Τι θες να πεις ;
-Τι θέλω να πω ; μα δεν βλέπεις ότι μας έστησαν...! δεν βλέπεις τι κρύβει όλο αυτό Ταξιάρχη ;
-Θέλεις να πεις ότι σχετίζεται με την υπόθεσή μας ;
-Αυτό ακριβώς Ταξιάρχη...! οι εικόνες, η συγκυρία, η επικαιρότητα, αυτό που είδες πριν λίγο φωνάζει δεν το βλέπεις ; κραυγάζει...! μας έστησαν, οι εντολές ήταν σαφείς, οι δυνάμεις της αστυνομίας να ήταν μακριά από τους διαδηλωτές. Τι δουλειά είχαν οι διμοιρίες εκεί ; ποιος ο ρόλος των νεαρών με τις κουκούλες και τις μολότοφ ; σαν να το περίμεναν...! σαν να το ήξεραν...! είναι αδίστακτοι Ταξιάρχη, δεν έχουν αναστολές πουθενά.
-Ανδρέα μήπως είσαι υπερβολικός ; σκέψου...
-Τι να σκεφτώ ; όλα ήταν στημένα με έναν απίστευτο σχεδιασμό. Η αφορμή βρέθηκε, ο χώρος ήταν ο πιο κατάλληλος για να αποχωρήσει ο κόσμος. Μια μονάχα δυνατότητα διαφυγής είχαν Ταξιάρχη δεν το είδες ; εκεί...! με στόχο να γίνει αυτό που έγινε. Τι δεν καταλαβαίνεις ; φώναξε.
Μετά από κάποια λεπτά που φάνηκαν αιώνες ήρθε στο γραφείο ο Αρχηγός. Στεκόταν δεν στεκόταν στα πόδια του.
-Σ’ ακούω Στρατηγέ.
-κ. Υπουργέ επικοινώνησα με τα κεντρικά νοσοκομεία. Τρεις ηλικιωμένοι διαδηλωτές είναι σε κρίσιμη κατάσταση, πολυτραυματίες. Νοσηλεύονται διασωληνωμένοι. Υπάρχουν δεκάδες τραυματίες σε σοβαρή κατάσταση και πολλοί ακόμα που έχουν μεταφερθεί στα νοσοκομεία.
Ο Ανδρέας έπιασε το πρόσωπό του απεγνωσμένος, δεν πίστευε όσα άκουγε....
-Στρατηγέ, τι εικόνα έχεις από το χώρο συγκέντρωσης.
-κ. Υπουργέ, το πλήθος σε μεγάλο βαθμό παραμένει στην πλατεία. Κατεβαίνει κόσμος πολύς, η κατάσταση είναι έκρυθμη, υπάρχουν διαδηλωτές που κινούνται κατά δω. Τα πράγματα είναι εξαγριωμένα.
-κ. Υπουργέ ο πρωθυπουργός στο τηλέφωνο, ακούστηκε η φωνή της Δέσποινας σαν άγγελος της κόλασης. Ο Ανδρέας πήρε στο χέρι τρεμάμενος το τηλέφωνο. Οι φωνές του πρωθυπουργού που άκουγε στο ακουστικό ηχούσαν σαν εκτελεστικό απόσπασμα.
-κ. Χρόνακη τι συμβαίνει ; θέλετε να μας καταστρέψετε ειλικρινά ; για όνομα του Θεού τι κάνετε ;
-κ. Πρόεδρε, δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι δική μας εντολή όλο αυτό. Προσπάθησε να συντάξει την άμυνά του απέναντι στην πρωτοφανή επίθεση που δεχόταν.
-Δεν είναι δική σας εντολή ; κ. Υπουργέ αντιλαμβάνεστε τι μου λέτε ; έχετε συνείδηση των λόγων σας ; θέλετε να μου πείτε ότι βγαίνει έξω κάθε δύναμη της Αστυνομίας και κάνει του κεφαλιού της ; Έχετε τεράστια ευθύνη κ. Υπουργέ, γράφετε ιστορία αυτή τη στιγμή. Σε πρώτο στάδιο είστε σε φάση αφαίρεσης αρμοδιοτήτων. Έξω ζητάνε την κεφαλή σας επί πίνακι δεν το έχετε μάθει ; Έχουμε διαδηλώσεις παντού, ο κόσμος σας αποκαλεί δολοφόνο. Παρακαλώ κάθε σας ενέργεια θα αναφέρεται πριν στον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και το απόγευμα συγκαλείται έκτακτο Υπουργικό συμβούλιο.
Η σιωπή που ακολούθησε την συνομιλία έμοιαζε με τάφο στον Ανδρέα. Τον διέκοψε η φωνή της Δέσποινας. Κανείς δεν είχε πλέον την αίσθηση του χρόνου που κυλούσε.
-Ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος θα κάνει δηλώσεις...! ακούστηκε η φωνή της.
-Συντονίσου να ακούσουμε παρενέβη ο Ταξιάρχης. Η Μεγάλη οθόνη άνοιξε στο γραφείο του Υπουργού. Η Δημόσια τηλεόραση μετέδιδε συνεχή ροή ειδήσεων από τα γεγονότα. Εικόνες χιλιάδων οργισμένων διαδηλωτών στην κεντρική πλατεία όσο και άλλες πόλεις και η ιαχή “Δολοφόνοι” γεμίζουν το χώρο. Η φωνή της δήλωσης του Κυβερνητικού εκπροσώπου συνοδεύει την σφιγμένη του παρουσία. Ανάμεσα στα λόγια του ακούγεται:
“...Η Κυβέρνηση καταδικάζει με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την σημερινή επίθεση στους συνταξιούχους διαδηλωτές....Δηλώνουμε ότι οι έρευνες για την διερεύνηση των συνθηκών των γεγονότων αυτών θα φτάσουν σε βάθος χωρίς να διστάσουμε μπροστά σε οτιδήποτε...Το μαχαίρι της αλήθειας θα φτάσει ως το κόκκαλο...Η Κυβέρνηση δηλώνει ξεκάθαρα ότι αναλαμβάνει πλήρως τις πολιτικές της ευθύνες που αφορούν την πολιτική ηγεσία των δυνάμεων ασφαλείας, η οποία δεν είναι στο απυρόβλητο με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει άμεσα...όσοι νομίζουν ότι με τυχόν προσωπικές πολιτικές και λαθεμένες τακτικές μπορούν να βλάψουν την χαραγμένη πολιτική μας κάνουν μεγάλο λάθος...βρισκόμαστε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των τραυματισμένων διαδηλωτών παρέχοντας κάθε δυνατή τους υποστήριξη...σήμερα αργά το απόγευμα ο πρωθυπουργός συγκαλεί έκτακτο Υπουργικό συμβούλιο με μοναδικό θέμα τα σημερινά γεγονότα...καλούμε όλες τις πλευρές να επιδείξουν άμεσα αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα...”

-Καταλαβαίνεις ότι μας στοχοποίησε άμεσα Αργύρη, του είπε ο Ταξιάρχης.
-Είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή πίστεψέ με. Η κατάσταση των ανθρώπων είναι αυτή που...Θεέ μου...Ταξιάρχη είμαι γιατρός...! κλήθηκα εδώ να δώσω και την ψυχή μου σε αυτήν την προσπάθεια χωρίς να προσμένω καριέρα...θεράπευα μια ζωή τον ανθρώπινο πόνο και την αρρώστια και σήμερα όλη η χώρα με λούζει με την ετικέτα “δολοφόνος”... δεν μπορώ να το διαχειριστώ αυτό Ταξιάρχη καταλαβαίνεις ; δεν το μπορώ...! είναι άδικο πανάθεμά τους...! κραύγασε σε τόνο δραματικό. Σε κλάσματα δευτερολέπτου τα μάτια του τρεμόπαιξαν και με τις κινήσεις των χεριών του σαν να ήθελε να αποδιώξει κάτι σημαντικό, έτρεξε έξω στα διπλανά γραφεία
-Δέσποινα...! Δέσποινα...! άκου με, παράτα τα όλα αυτή τη στιγμή και γράψε ένα κινητό. Γράψε τι με κοιτάς...! η νεαρή γυναίκα τρομαγμένη με την εμφάνιση του προϊσταμένου της ήδη σημείωνε σε ένα σημειωματάριο.
-Κάλεσε αυτό το τηλέφωνο τώρα αμέσως και έλα μέσα να μου το δώσεις.
-Ποιον ζητάω κ. Υπουργέ.
-τον κ. Αργύρη Πατεμτζή....! Αργύρης Πατεμτζής εντάξει ; και πες του ότι μου τον δίνεις, τώρα...!
Άφησε το διπλανό γραφείο γυρίζοντας στο δικό του. Τα μάτια του έμειναν καρφωμένα στην Οθόνη της τηλεόρασης και τις διαδηλώσεις στους δρόμους της πόλης. Διαδηλώσεις που ήδη έπαιρναν τη μορφή ταραχών και επιθέσεων και από άλλα στοιχεία που είχαν εμπλακεί στην ανεξέλεγκτη οργή του κόσμου.
-Δεν απαντά κ. Υπουργέ...!
-Τι ;
-Το τηλέφωνο που μου είπατε δεν απαντά...!
-Προσπάθησε πάλι σε παρακαλώ, προσπάθησε...! κάνε Θεέ μου να το σηκώσει, κάνε να το σηκώσει.
-κ. Υπουργέ δεν απαντά όχι.
-Δέσποινα, άκου. Πάρε τηλέφωνο στα νοσοκομεία, φρόντισε αν γίνεται να δεις αν στα ονόματα των τραυματισθέντων είναι και αυτό που σου έδωσα.
-Ποιος είναι κ. Υπουργέ ;
Ο Ανδρέας κοντοστάθηκε με βλέμμα απλανές και απάντησε κατεβάζοντας απότομα τον τόνο της φωνής του σαν να μίλαγε μονάχα στον εαυτό του.
-Κάποιος που έλεγε αλήθεια Δέσποινα... κάποιος που αυτή τη στιγμή οι συγκυρίες μπορεί να τον φέρουν μια ακόμα φορά στη δίνη του κυκλώνα.
.............................................
Το δορυφορικό κινητό τηλέφωνο ήχησε στο μεγάλο πολυτελές σαλόνι της πλούσιας έπαυλης.
Ο Ήχος από την αναμετάδοση των γεγονότων σε ζωντανή σύνδεση από την τηλεόραση ηχούσε δυνατά στο χώρο. Το χέρι του Στηβ Γκρέϋμαν κινήθηκε προς το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης κλείνοντας τον ήχο.
-Εμπρός κ. Πρέσβυ εσείς ; παρακαλώ.
...................
-Όλα πάνε καλά. Η Απάντησή μας στις προθέσεις του Υπουργείου βαδίζει σύμφωνα με το σχέδιο που χαράξαμε... θεωρώ ότι υπάρχει βέβαια μια περίπτωση ανεξέλεγκτης έντασης την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε ανώδυνα στα δικά μας μέτρα.
.................
-Ναι, ναι, ήδη έχει γίνει συστηματική προσπάθεια έξω εκεί, από δικά μας πρόσωπα, το όνομα του Υπουργού Ασφαλείας να στοχοποιηθεί απόλυτα. Σε αυτήν την κατεύθυνση δρουν και τα δικά μας Μέσα όπως και πολιτικοί παράγοντες τόσο της Κυβέρνησης όσο και της συντηρητικής αντιπολίτευσης.
.................
-Πιστεύω ότι ως το βράδυ ο Υπουργός Ανδρέας Χρονάκης θα αποτελεί παρελθόν, προς τα εκεί δουλεύουμε...
...............
-Συμφωνώ, έχουμε ένα πρόβλημα να ελέγξουμε τις λαϊκές αντιδράσεις, το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ισχυρό και θα αρπάξουν την ευκαιρία. Σίγουρα υπάρχει εδώ ένας κίνδυνος αλλά δεν μπορούμε να διαχειριζόμαστε και εμείς τις πρωτοβουλίες χωρίς κόστος. Πρώτιστο μέλημά μας ήταν να ακυρώσουμε την υπόθεση τρομοκρατίας πάσει θυσία και αυτό επιδιώξαμε.
..............
-Θα τα καταφέρουμε με τα άλλα πιστεύω, μείνετε ήσυχος, ναι. Από απόψε το μεσημέρι κανείς σε αυτήν εδώ τη χώρα δεν θα θυμάται την υπόθεση της τρομοκρατίας.
..............
-Θα είμαστε σε επαφή, καλό σας βράδυ....

Ο Γκρέϋμαν έκλεισε το τηλέφωνο. Τα χέρια του ψηλάφισαν πάλι το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Ο Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε δηλώσεις στο ένα τηλεοπτικό παράθυρο ζητώντας επιτακτικά την άμεση παύση του Υπουργού Ασφαλείας. Στο άλλο τηλεοπτικό παράθυρο, χιλιάδες διαδηλωτών πορεύονταν με το σύνθημα “ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ”. Πολλές αφίσες με το πρόσωπο του Υπουργού ασφαλείας Ανδρέα Χρονάκη ήταν στα χέρια τους σαν πύρινες ρομφαίες.
Ένα σαδιστικό χαμόγελο επιτυχίας αποτυπώθηκε στα παγωμένα τραβηγμένα χαρακτηριστικά του προσώπου του.










****************************************


Οι ώρες και ο χρόνος είχαν πάρει μια ταχύτητα άναρχη. Όσοι βίωναν τα γεγονότα δεν μπορούσαν εύκολα να προσανατολιστούν μέσα στα όρια. Που ήταν η αρχή, ποιο το τέλος ; ποια η λογική σειρά των γεγονότων ; Άνθρωποι, συναισθήματα, κινήσεις, αποφάσεις, παρασκήνιο, τακτικές. Όλα είχαν πυροδοτηθεί σε μια ανεξέλεγκτη έκρηξη. Οι δρόμοι έξω στην πόλη ήταν γεμάτοι διαδηλωτές. Ένα μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί έξω από το κεντρικό νοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύονταν οι τρεις σοβαρά τραυματισμένοι συνταξιούχοι διαδηλωτές. Δύο άντρες και μια γυναίκα, όλοι πάνω από τα εξήντα τους χρόνια. Άνθρωποι που δεν έπαψαν να βγαίνουν στο δρόμο να διεκδικούν τα δίκια της ζωής τους.

Ένα ακόμα μεγάλο πλήθος ήταν έξω από το Υπουργείο Ασφαλείας και με αγωνία οι αστυνομικές δυνάμεις περίμεναν να δουν το βαθμό και τις εκδηλώσεις της οργής τους.

Μια μεγαλύτερη διαδήλωση έμενε σταθερή στην μεγάλη πλατεία. Εκεί που έγιναν τα δραματικά γεγονότα. Πολλές φωτιές έκαιγαν σκόρπια εδώ και εκεί σε κάποια πρόχειρα οδοφράγματα.
Ο Ανδρέας, οι συνεργάτες του αλλά και όλοι ήταν κρεμασμένοι από τις ανακοινώσεις των γιατρών για την πορεία των τραυματιών. Σε κρίσιμη κατάσταση, με τις ώρες να περνούν μαρτυρικά.
Ο Ανδρέας, με όση δύναμη είχε ανακτήσει τις τελευταίες στιγμές, βγήκε στους δημοσιογράφους που κρέμονταν σαν τα σταφύλια στην αίθουσα τύπου προσδοκώντας μια δήλωση-τοποθέτηση του ανθρώπου που πολιτικά αυτή τη στιγμή ήταν στο επίκεντρο των γεγονότων.
Ο Υπουργός ήταν σαφέστατος στις δηλώσεις του:
Καταδίκασε με οργή την επίθεση των αστυνομικών αυτών δυνάμεων κατά των διαδηλωτών. Κατήγγειλε ότι αυτό ήταν καθαρά έξω και πέρα από τις εντολές και την πολιτική τόσο της Κυβέρνησης όσο και του Υπουργείου. Φωτογράφισε κατηγορηματικά την ενέργεια ως ύποπτη και δήλωσε ότι θα ξεκινήσει άμεσα έρευνα για αυτήν.
Όμως οι δημοσιογράφοι ήταν καταπέλτες στις ερωτήσεις τους και εκ των πραγμάτων επιθετικοί:
-κ. Υπουργέ, θέλετε να μας πείτε ότι στην Αστυνομία δρουν και λειτουργούν μονάδες με σκοτεινές επιδιώξεις χωρίς έλεγχο από τον πολιτικό τους προϊστάμενο ;
-Μπορεί η αντίδρασή τους να οφείλετε σε εγκληματικά αμελή εκτίμηση της στιγμής, απάντησε ο Ανδρέας.
-κ. Υπουργέ, προφανώς αντιφάσκετε στις δηλώσεις σας, προσέθεσε ένας άλλος δημοσιογράφος συνεχίζοντας
-Πριν λίγο μας αφήσατε αιχμές ότι θα εξετάσετε πιθανά ύποπτη διάθεση στην επίθεση των αστυνομικών οργάνων, τώρα μιλάτε και για πιθανότητα οι διμοιρίες αυτές να μην ανταποκρίθηκαν επαγγελματικά στις συνθήκες των στιγμών. Τι τελικά έχετε στο μυαλό σας ;
-Θέλω να εξαντλήσω τα πάντα σε όλες τις πιθανότητες Κύριοι.
-Είναι δυνατόν κ. Υπουργέ να ομολογείτε ότι στην ουσία υπάρχουν αστυνομικές μονάδες ανεξέλεγκτες ; τελικά κυβερνάτε κ. Υπουργέ ή παρίσταστε ; ακούστηκε σαν μαχαιριά η ερώτηση.
Πριν προλάβει ο Ανδρέας να απαντήσει ακούστηκε και νέα ερώτηση:
-Δεν νομίζετε ότι ο Ελληνικός λαός, κ. Υπουργέ, οφείλει να γνωρίζει αν υπάρχουν κέντρα παρακράτους ; πριν λίγες μέρες πάλι σε δηλώσεις σας αυτό αφήσατε να υπονοηθεί στην υπόθεση περί τρομοκρατίας.
-Μην μπερδεύετε τις δύο υποθέσεις σας παρακαλώ.
..................................
Η Θέση του Ανδρέα Χρονάκη δεν καλυτέρεψε μετά από τις δηλώσεις του αλλά αυτές έπρεπε έτσι κι αλλιώς να τις κάνει. Ένιωθε και ο ίδιος ότι τόσο σαν πολιτικός όσο και σαν άνθρωπος δεν μπορούσε να σιωπά αυτές τις ώρες.
Σε λίγο θα ξεκινούσε το έκτακτο Υπουργικό συμβούλιο και έπρεπε να πάει στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής. Το μυαλό όμως του Ανδρέα ήταν στα νοσοκομεία. Αυτές οι στιγμές ήταν πιο πολύ ο Γιατρός παρά ο πολιτικός.
-Κύριοι, ακούστηκε στους παρισταμένους, θέλω να πάω να επισκεφθώ τους σοβαρά τραυματισμένους στο Νοσοκομείο. Ποιος θα με συνοδεύσει ;
Αλληλοκοιτάχτηκαν αρκετοί στα πολιτικά στελέχη εκεί μπροστά αλλά η φωνή του Αρχηγού της Αστυνομίας ήταν παγωμένη:
-Πολύ φοβάμαι κ. Υπουργέ ότι αυτό δεν είναι δυνατόν...!
-Γιατί κ. Γραμματικάκη ; δεν σας καταλαβαίνω.
-κ. Υπουργέ, πριν λίγο ο εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου με δύο ανώτατα στελέχη της Αστυνομίας προσπάθησαν να προσεγγίσουν το Νοσοκομείο για να έχουμε στοιχεία και εικόνα...
-Και λοιπόν ;
Ο Στρατηγός κόμπιασε απαντώντας
-Το πλήθος ήταν απόλυτα επιθετικό απέναντί τους. Κινήθηκαν με άγριες διαθέσεις. Για να μην έχουμε περισσότερη ένταση αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν, καταλαβαίνετε.
-Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω κ. Γραμματικάκη. Γίναμε όμηροι της κατάστασης, αν είναι δυνατόν. Ταυτοποιήσατε τουλάχιστον τις διμοιρίες που ξεκίνησαν την επίθεση στρατηγέ ή και αυτό είναι απροσπέλαστο ;
-Έχουν ταυτοποιηθεί κ. Υπουργέ ;
-Μίλησε κανείς μαζί τους ; τι λένε οι επικεφαλής ;
-Σε μια πρώτη κουβέντα αναφέρουν ότι αποκόπηκαν από τους υπόλοιπους. Η Στιγμή της επίθεσης τους βρήκε απροετοίμαστους. Οι εκρήξεις στα πόδια τους προκάλεσαν πανικό...
-Εσύ το δέχεσαι αυτό Στρατηγέ ; εκτός αν είχες στείλει εκεί τίποτα ...μαθητούδια της σχολής που στο πρώτο μπαμ θα έβγαζαν τα κουμπούρια. Όλες οι δυνάμεις είχατε εντολή να μην είναι στα πόδια των διαδηλωτών και ...όλως τυχαίως μου λες ότι αυτοί αποκόπηκαν. Και όχι απλά αποκόπηκαν αλλά πέταξαν και χημικά, αυτό μου λες. Και στη συνέχεια πίεσαν και τον κόσμο που έφευγε πανικόβλητος, έτσι ;
-κ. Υπουργέ αν νομίζετε ότι...
-Ξέρω πολύ καλά τι νομίζω Στρατηγέ και το κακό για σένα είναι ότι το ξέρεις και εσύ...! αλλά να ξέρεις ότι αυτό δεν θα μείνει έτσι αναπάντητο. Θα κινήσω Γη και Ουρανό για να βρω την αλήθεια.
Ο Αρχηγός είχε κοκκινήσει. Αποτραβήχτηκε στη γωνιά αμίλητος. Την ίδια στιγμή με την άκρη του ματιού του είδε τη Δέσποινα να έρχεται προς το μέρος του με ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι. Στάθηκε μπροστά του, ακίνητη, σιωπηρή.
-Τι συμβαίνει Δέσποινα ;
-κ. Υπουργέ...
-Μίλα πανάθεμά με
-Μίλησα με το κεντρικό Νοσοκομείο, όπως μου είπατε
-Λοιπόν...
-Ο Άνθρωπος για τον οποίο μου ζητήσατε να βρω στοιχεία...
Ο Ανδρέας την άρπαξε απ το χέρι. Τραβήχτηκαν μόνοι μέσα στο προσωπικό του γραφείο. Ο Ανδρέας έκλεισε πίσω του την πόρτα με ορμή. Γύρισε και την κοίταξε
-Ο Αργύρης Πατεμτζής ;
-Ναι κ. Υπουργέ.
-Που είναι μίλα...!
-Είναι ο ένας από τους τρεις σοβαρά τραυματισμένους.
....................
-Είσαι σίγουρη ; διασταυρωμένο ;
-Ναι κ. Υπουργέ.
Ο Ανδρέας άφησε το χέρι της με ένα ύφος απόγνωσης. Έκανε λίγα βήματα μπροστά στο γραφείο του εντελώς μηχανικά. Το βλέμμα του απλώθηκε στον ορίζοντα έξω από τα γυάλινα τμήματα του γραφείου του. Η Φωνή του αντήχησε ξανά μουδιασμένη.
-Σε τι κατάσταση είναι Δέσποινα ;
Η Γραμματέας του κοντοστάθηκε. Του έριξε μια ματιά κλεφτή και συνέχισε αργά.
-Δύσκολα κ. Υπουργέ. Έχει πολλά τραύματα και αναπνευστικά προβλήματα. Αν δεν ήταν η ηλικία του τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Όμως τώρα... καταλαβαίνετε.
Ο Ανδρέας κούνησε το κεφάλι του συγκαταβατικά και συνέχισε χωρίς να κοιτάζει
-Τι λεπτομέρειες σου είπαν Δέσποινα ;
-Είναι σε καταστολή κ. Υπουργέ. Έχει σοβαρές κακώσεις αλλά το βασικότερο είναι το αναπνευστικό. Έμεινε πολύ ώρα στην επιρροή των χημικών. Αν περάσουν δύο εικοσιτετράωρα έτσι σταθερά χωρίς επιπλοκές, τότε θα έχει διαφύγει τον κίνδυνο.
-Μάλιστα...
Έκανε κάποια βήματα προς τα μεγάλα παράθυρα. Αργά, ακανόνιστα. Έμοιαζαν να γίνονταν ασταθή . Πλησίασε στο πρεβάζι και το βλέμμα του ξεμάκρυνε πέρα στο βάθος του ορίζοντα. Στον νου του σχηματίστηκαν αργά και θαμπά κάποιες άμορφες εικόνες από το μακρινό παρελθόν. Στο κύλισμα του χρόνου και καθώς οι εικόνες άρχισαν να αποκτούν μια οντότητα στη σκέψη του σαν να έβλεπε τον εαυτό του στα νιάτα του, ένας νεαρός πρωτόβγαλτος γιατρός κάπου εκεί στη Λέρο. Εκεί στο στρατόπεδο, στο Παρθένι. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις μορφές των κρατουμένων να, ξεχώρισε την ταλαιπωρημένη αλλά χαμογελαστή μορφή του ανθρώπου που έμελλε να γνωρίσει εκεί μέσα, να συνδεθεί μαζί του για χρόνια πολλά. Στα δακρυσμένα του μάτια ίσια στον ορίζοντα σαν να ήθελε να τον τρυπήσει, σαν να ήθελε να φέρει το χρόνο πίσω, εικόνες έπεφταν καρέ με τον Αργύρη Πατεμτζή στη ζωή τους εκεί, εκείνου μέσα από τα κάγκελα της εξορίας και τον ίδιο μετά να φεύγει, λεύτερος μέχρι να τον συναντήσει κάποιες άλλες μέρες στις επισκέψεις του.
Ο Χρόνος γύρω του είχε σταματήσει. Δεν άκουγε φωνές, δεν αφουγκράζονταν ομιλίες. Μονάχα που στις εικόνες αυτές κάπου σαν εφιάλτης ξέμακρος έμπαινε μια πολύβουη κραυγή
“Δολοφόνοι”
Το βλέμμα του έπεσε κάτω στο δρόμο έξω απ το Υπουργείο. Θαμπά ξεχώριζε τις χιλιάδες υψωμένες γροθιές των διαδηλωτών.
Και ανάμεσά τους, το πρόσωπο του Αργύρη άκαμπτο, παγωμένο, ανέκφραστο, νεκρό.
Όλα σαν να έγιναν μαύρα γύρω του. Σαν μια βαριά σκούρα αυλαία να έπεσε τυλίγοντάς τον σε έναν χώρο και χρόνο χωρίς ορισμό.
.......................................................
.......................................................
Τέσσερις Μήνες μετά...

Το δείλι που έπεφτε γοργά έδινε στον ουρανό υπέροχα χρώματα. Είχε για τα καλά καλοκαιριάσει. Το σούρουπο τοποθετούσε τις δικές του σκιές στα δέντρα και στα πρόσωπα της μεγάλης παραλίας. Στο βάθος το μικρό πέλαγος είχε στο γαλάζιο του πάρει βαθυκόκκινες ανταύγειες από τη Δύση του ήλιου. Μια μικρή τοπική αύρα έδινε παντού τις ανάσες της.
Οι δύο αντρικές φιγούρες που περπατούσαν αργά στην παραλία έμοιαζαν από μακριά σαν σκούρα μικρά κουκλάκια. Σαν πλησίαζες κοντά θα έβλεπες πλέον καθαρά τις μορφές τους.
Ηλικιωμένοι και οι δύο αλλά όσο γίνονταν ακμαίοι για τα χρόνια τους περπατούσαν σιωπηλοί κατά μήκος της ακτής με τα χρώματα του δειλινού να τρεμοπαίζουν στα πρόσωπά τους.
Ο Ένας από αυτούς, ο γεροντότερος, βοηθούσε τα βήματά του με ένα ξύλινο ραβδί που του έδινε στήριξη στο ένα του πόδι.
Ο Ανδρέας Χρονάκης και ο Αργύρης Πατεμτζής ήταν πάλι εκεί μετά από καιρό. Στην πλέον γνώριμη για αυτούς παραλία. Περπατούσαν πλάι-πλάι, ο ένας δίπλα στον άλλο. Με τα πρόσωπά τους να κοιτάζουν πέρα στο βάθος του ουρανού. Ο Αργύρης φαινόταν τώρα πια πιο ταλαιπωρημένος, ήταν και τα βήματά του λίγο ασύμμετρα, έτσι που το ξύλινο μπαστούνι του να του έδινε σημαντική βοήθεια στη στράτα του.
Περπατούσαν σαν ένα παράξενο κενό να έχασκε ανάμεσά τους. Παρά τα μικρά εκατοστά που ξεχώριζαν τα σώματά τους, λες και μια παγωμένη απόσταση είχε θρονιαστεί εκεί να τους χωρίζει. Ένας αόρατος τοίχος.
Πρώτος έσπασε τη σιωπή ο Ανδρέας:
-Άραγες θα με συγχωρήσεις ποτέ ;
Ακολούθησαν δευτερόλεπτα αμήχανης σιωπής που για τον Ανδρέα που καραδοκούσε δραματικά μια απάντηση έμοιαζαν ώρα. Ο Αργύρης δίπλα του, χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει ακούστηκε:
-Τι σε κάνει να νιώθεις αυτήν την ανάγκη ;
-Πολλά, πάρα πολλά, αποκρίθηκε ο άλλος.
-Όπως ;
-Θα με συγχωρήσεις για αυτά που έγιναν ; σε ρωτώ
- Ανδρέα...
(άκουσε να τον προσφωνεί με μια ηρεμία στον τόνο της φωνής του που τον γαλήνεψε)
-Ανδρέα, στο είπα και τότε, το θέμα δεν είναι προσωπικό. Το να σε συγχωρήσω ή όχι έχει να κάνει με μια πράξη που έχει άμεσο προσωπικό χαρακτήρα. Εδώ δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Εδώ υπάρχει να σε καταλάβω ή όχι.
-Έστω...
-Όταν εκείνο το βράδυ που συναντηθήκαμε, μου μίλησες, σου είπα ότι είσαι ένα πολιτικό πρόσωπο με κάποιο πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Ανδρέα.... δέχτηκες να υπηρετήσεις έναν ρόλο. Καλώς ή κακώς το δέχτηκες. Σε γνωρίζω χρόνια. Σαν άνθρωπο δεν διέκρινα δόλο στην απόφασή σου. Όμως, καλέ μου και παλιέ μου φίλε, η ανάληψη κάποιων ρόλων παράγει ευθύνες. Πίστεψες σε αυτήν την πολιτική. Την υπηρέτησες. Σε ένα κρίσιμο πόστο. Έχεις μεγάλες και σοβαρές πολιτικές ευθύνες. Αυτό ναι, μπορώ να στο καταλογίσω.
-Πάλεψα Αργύρη, το ξέρεις.
-Δεν στο ισοπεδώνω. Αλλά... πάλεψες να κάνεις τι ακριβώς ; έχοντας κατά νου μια ρομαντική εικόνα εξιδανίκευσης ότι με μια πολιτική διαχείριση θα ανατρέψεις τους συσχετισμούς. Και ναι, την είχες την καλή πρόθεση. Εσύ και κάποιοι άλλοι. Όμως την κρίσιμη ώρα ; την ώρα της σύγκρουσης ; εκεί Ανδρέα μετράνε άλλα. Η μεγάλη επιλογή κρίνεται συλλογικά όχι προσωπικά. Ο Δρόμος της διαχείρισης και ο δρόμος της ανατροπής. Η ακροβασία οδηγεί στην καταστροφή. Και αυτή η καταστροφή δεν χτυπάει μονάχα εσένα ή κάποιους άλλους αλλά δυστυχώς παίρνει στο λαιμό της την κοινωνία.
-Τα έλεγες και κάποτε άλλοτε αυτά.
-Ανδρέα μου, η ιστορία εξελίσσεται αλλά οι νόμοι της δεν αλλάζουν.
-Αργύρη, μέτραγα τις μέρες τότε μέχρι να συνέλθεις σαν να γύριζε αντίστροφα η ζωή μου. Ευτυχώς δεν χάθηκαν ζωές.
-Σακατεύτηκαν όμως άνθρωποι...
-Μέτραγα το χρόνο μέχρι να μάθω τα νέα σας λεπτό προς λεπτό. Κάθε είδηση από τους γιατρούς την περίμενα με κομμένη την ανάσα ώσπου ήρθε η πρώτη λύτρωση με τα καλά νέα.
Συνέχιζαν να περπατούν στη μεγάλη ακρογιαλιά.
-Τελικά τι έγινε εκείνο το απόγευμα Ανδρέα ;
Ο Ανδρέας πήρε μια βαθιά ανάσα για να βρει τη δύναμη να κάνει την χρονική του αναδρομή.
-Πήγαμε στο Υπουργικό Συμβούλιο. Σχεδόν όλοι με κοίταζαν σαν το μαύρο πρόβατο που λέρωνε την πολιτική τους διαδρομή και απειλούσε την κυβερνητική τους ασφάλεια. Ο Πρωθυπουργός ήταν έτοιμος.
Χαμογέλασε λίγο πικρά
-Σαν να του έπεσε το λαχείο...! σαν ένα δώρο στις επιλογές του. Φυσικά μου φόρτωσε τα πάντα.
-Και εσύ ; τι στάση κράτησες εσύ ;
-Τι στάση μπορούσα να κρατήσω Αργύρη ; στάση εξόδου. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος και επιλογή. Μίλησα ωμά και καταγγελτικά για όσα παίχτηκαν. Είπα ευθέως την άποψή μου ότι η επίθεση στους συνταξιούχους ήταν ενταγμένη σε σχέδιο για να ακυρώσουν την εξάρθρωση του μηχανισμού της τρομοκρατίας.
-και ;
-ελάχιστων ίδρωσε το αυτί τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις ξέρεις καλά ότι υπερισχύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης της εξουσίας.
-Που καταλήξατε ;
-Η Απόφαση για την εκπαραθύρωσή μου ήταν ειλημμένη ήδη. Δεν τους έκανα αυτή τη χάρη. Παραιτήθηκα και το ανακοίνωσα.
-Και η άλλη υπόθεση ;
-Η άλλη υπόθεση... με την κυβέρνηση και τα κόμματα στα κάγκελα, τα μέσα ενημέρωσης να ουρλιάζουν για τον Υπουργό ασφαλείας και τον κόσμο, αυτός δικαιολογημένα, απέναντί μου, τι θα έβγαινα εκείνη τη στιγμή να πω και να κάνω Αργύρη.
-Ξέρεις τι απέγινε ;
-Με τον Ταξιάρχη και τη Δέσποινα φύγαμε όπως ήταν φυσικό από το Υπουργείο. Μετά από πολύ καιρό πήρα τηλέφωνο τον Αξιωματικό που συνεργαζόμουνα στις έρευνες. Έναν εξαίρετο άνθρωπο. Τον είχαν μεταθέσει σε μια άλλη Υπηρεσία.
-Μάλιστα... ποιος ξέρει... κούνησε το κεφάλι του ο Αργύρης.
-Έτσι έκλεισε ο κύκλος μου ως ...κυβερνητικό στέλεχος αγαπητέ μου φίλε.
-Ανδρέα, δεν θέλω να σου κάνω μαθήματα και βαθυστόχαστες αναλύσεις. Θα μπορούσα να στο κάνω. Να σου πω για το ρόλο τους, τις μεθόδους τους και άλλα πολλά. Προτιμώ να άλλαξε το δικό σου αισθητήριο απέναντι σε αυτές τις αυταπάτες, να μεγάλωσε η εμπειρία σου.
-Θέλοντας και μη έγινε αυτό. Αλλά...
-αλλά ;
-Αυτό το “Δολοφόνοι” δεν θα το ξεχάσω ποτέ Αργύρη...! με σημάδεψε σαν άνθρωπο.
-Τους κρατάς κακία ;
-Εγώ ; φυσικά όχι...! μονάχα πίκρα νιώθω...! όχι για τον κόσμο. Αυτό εισέπραξαν αυτό εξέφρασαν. Χτυπήθηκαν, μάτωσαν, κινδύνεψαν. Πίκρα νιώθω γιατί είναι... πως να το πω... αντιφατικό. Να ήθελες να κάνεις τόσα πολλά, να προσφέρεις... να αποκαλύψεις... και άξαφνα να έχουν τη δύναμη κάποιοι να σε ακυρώνουν με τρόπο τρομακτικό.
-Όσο οι μηχανισμοί αυτών των κύκλων Ανδρέα μου παραμένουν στο απυρόβλητο αυτοί θα έχουν και το πάνω χέρι. Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα αυτής της εμπειρίας μία ακόμα φορά.
Έμειναν λίγο σιωπηροί. Μετά ο Ανδρέας γύρισε και τον έπιασε από τον ώμο.
-Πως είσαι τώρα ; είσαι καλύτερα ;
-Αν εξαιρέσεις το πόδι μου μετά τα τραύματα που με δυσκολεύει στο περπάτημα, τα άλλα ας πούμε τα ξεπεράσαμε.
-Αν πάθαινες κάτι δεν ξέρω....
-Είναι λάθος αυτό που λες, δεν ήμουν μόνο εγώ.
-Ναι αλλά εμείς....
-Ας γυρίσουμε σελίδα Ανδρέα σε αυτό. Κοίταξε να βρεις τις ισορροπίες σου τώρα, υπάρχει δρόμος για μπροστά. Τι θα κάνεις, τι σχέδια έχεις ;
-Σε πρώτη φάση γυρίζω στη δουλειά μου, σε αυτό που τουλάχιστον ξέρω καλά. Στην Ιατρική. Μετά θέλω να μιλήσω. Κάποια στιγμή θέλω να τα πω όλα αυτά που δεν μπόρεσα. Ξέρω ότι ίσως μοιάζει λίγο παράταιρο.
-Και επικίνδυνο θα έλεγα εγώ, πρόσθεσε ο Αργύρης,
-Ας πάρω και εγώ το ρίσκο μου, αλλά στην κατάλληλη στιγμή. Ως τότε ξαναγυρίζω στους ανθρώπους. Αν βέβαια μου συγχωρήσουν ποτέ εκείνη τη μέρα. Εσύ ;
-Εγώ, θα είμαι εδώ, να σε γκρινιάζω, να σου κάνω κατήχηση. Να μοιράζομαι πάλι τη θεραπεία μου μαζί σου όπως τότε στις παλιές εκείνες μέρες. Βλέπεις διάολε, η ζωή επέλεξε να μας κρατά σε αυτό το δίδυμο “γιατρού-ασθενή” κάτω από πολύ παράξενες συνθήκες δοκιμάζοντάς μας έστω και σκληρά.
Γύρισε ο ένας αντίκρυ στον άλλο.
-Αδελφέ μου...! ψέλισσε ο Ανδρέας δυνατά. Κάποιος από απόσταση θα παραξενεύονταν με το θέαμα που έδιναν εκεί καταμεσής της ακρογιαλιάς, στο χρώμα του δειλινού. Δύο παλιόγεροι αγκαλιασμένοι ο ένας στον ώμο του άλλου με τα βλέμματα των λίγων περαστικών να κάνουν ένα εκφραστικό travelling ολόγυρά τους κυκλικά.

.................................................

Ο Νεαρός άντρας τράβηξε κουρασμένα το σώμα του πίσω στην πολυθρόνα του γραφείου του. Τύλιξε τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του και απομάκρυνε το βλέμμα του από την μεγάλη οθόνη του υπολογιστή στο γραφείο του. Δίπλα του ήταν ανοιχτό ένα πρόχειρα δεμένο εκτυπωμένο σύνολο. Μπροστά του είχε ένα μπλοκ πάνω στο οποίο κράταγε σημειώσεις. Δεξιά του ήταν επίσης στοιβαγμένα και κάποια άλλα ακόμα. Το φως του γραφείου του φώτιζε το ανοιχτό ήδη έγγραφο κειμένου στον Υπολογιστή του. Τράβηξε λίγο το βλέμμα του για να ξεκουραστεί. Πίσω του στο ημίφως άνοιξε η πόρτα. Πριν προλάβει να γυρίσει ένιωσε δύο γυναικεία χέρια να τον αγκαλιάζουν τρυφερά στους ώμους του και η φωνή της έσπασε την απόλυτη σιωπή στο χώρο.
-Δημήτρη, δεν έχεις τελειώσει ακόμα ;
Εκείνος γύρισε το πρόσωπό του προς τα πάνω χωρίς να σηκωθεί. Η Θέα του γλυκού προσώπου της γυναίκας που του μίλησε μπήκε στο πλάνο των ματιών του. Άπλωσε και εκείνος τα χέρια του νωχελικά προς τα πάνω καθώς αυτά δέθηκαν με τα δικά της.
-Ηρώ... την καλοδέχτηκε με ένα τρυφερό φιλί. Εκείνη έκατσε κοντά του στην διπλανή πολυθρόνα τακτοποιώντας τα προσωπικά της πράγματα.
-Σχεδόν έχω τελειώσει, ναι.
-Σε πήρε η νύχτα, ξέρεις τι ώρα είναι ;
-Τι ;
-Περασμένες δέκα.
-Έπρεπε να το τελειώσω, δεν είχα άλλο χρόνο, ο διευθυντής παραγωγής με πίεζε. Ήθελε την εισήγησή μου πριν το τέλος της βδομάδας.
Η Ηρώ είχε πλέον καθίσει δίπλα του, τον ρώτησε:
-Τι είναι τελικά όλο αυτό ;
-Κοίτα η παραγωγή θέλει μέσα στο καλοκαίρι να ξεκινήσουμε γυρίσματα σε ένα καινούργιο φιλμ. Ο Δικός μου διάλεξε τρία μυθιστορήματα που έχει στα χέρια του, μου τα έδωσε για να δουλέψω πάνω σε ένα πιθανό σενάριο, να δούμε τι μπορούμε να επεξεργαστούμε και να του κάνω την εισήγησή μου.
Η γυναίκα δίπλα του, καλοφτιαγμένη κάπου στα τριανταπέντε άναψε τσιγάρο και συνέχισε την ερώτησή της:
-Τι υλικό είχες στα χέρια σου ;
-Ένα αστυνομικό, ένα ερωτικό δράμα και αυτό εδώ που σχεδόν το έχω στο τέλος, της είπε δείχνοντας την εικόνα στην Οθόνη του με το ανοιγμένο έγγραφο.
-Τι είναι αυτό ;
-Αααα, έκανε εκείνος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
-Δηλαδή ;
-Ένα πολιτικό θρίλερ καλή μου...!
-Πολιτικό θρίλερ ; έκανε εκείνη με εμφανή την περιέργεια.
-Ναι, όπως το ακούς. Κάτι ασυνήθιστο για τα Ελληνικά δρώμενα. Κάτι έξω από τα γνωστά με τις συνήθεις φόρμες.
-Πως το είδες ; αξίζει ;
-Προσωπικά μου αρέσει πολύ Ηρώ. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό θεματολογικά από όσα τρέχουν σε τίτλους, θέμα και είδος. Είναι πολύ τολμηρό, αποκαλυπτικό. Αν θες κουμπώνει και με την σημερινή πραγματικότητα, με όσα ζούμε. Τι να σου πω, εμένα μου αρέσει.
-Σε βλέπω ενθουσιασμένο.
-Εντάξει. Σαν θέμα με τάραξε πολύ. Ναι, μου αρέσει. Βέβαια θέλει παρεμβάσεις. Θέλει κουβέντα. Αλλά έχει άνετα τη δυνατότητα να επεξεργαστεί σεναριακά και να ανέβει σαν ταινία. Και ξέρεις κάτι ; ε να πούμε και να δώσουμε κάτι διαφορετικό βρε παιδί μου.
-Τίτλος του ;
-”Political correct”
-Ααα φαντάζει ξεχωριστός.
-Και πίστεψέ με είναι πολύ ...κινηματογραφικός.
-Τι θέμα έχει ;
-Είναι πολύ σκοτεινό, παρασκηνιακό. Με θέμα ένα επικείμενο τρομοκρατικό χτύπημα το οποίο ο κεντρικός ήρωας και Υπουργός ασφαλείας ανακαλύπτει και θέλει να φέρει στο φως το δίκτυο που κρύβεται πίσω του.
-Μυρίζει ...ίντριγκα
-Ηρώ και όχι μόνο...! σε εκπλήσσουν οι ανατροπές του. Και οι χαρακτήρες του πραγματικά εντυπωσιακοί. Θέλει χρόνο να στο παρουσιάσω.
Η νεαρή κοπέλα άπλωσε το χέρι της τρυφερά στο δικό του.
-Δεν πάμε καλύτερα λίγο έξω για φαγητό ; και οι δύο έχουμε ανάγκη για ξεκούραση.
Γουργούρισε τρυφερά δίπλα του με εκείνον να χαμογελά και να ανταποκρίνεται.
-Δεν έχεις άδικο. Και εγώ το θέλω...!
-Μόνο το ...φαγητό θέλεις ; ακούστηκε εκείνη σαν γάτα που ερωτοτροπεί ολόγυρά του.
Άπλωσε το χέρι του στα μαλλιά της. Το χάδι του ήταν τρυφερό και το φιλί του εκδηλωτικό.
-Μμμμμ, μουρμούρισε εκείνος συνεχίζοντας: “ένα καλό φαγητό με μια παρουσία σημαντική ανοίγει την πόρτα σε πολλά...”
-Άντε πάμε, ετοιμάσου, ξεσηκώθηκε εκείνη μαζεύοντας τα πράγματά της τραβώντας και εκείνον απ την πολυθρόνα του γραφείου του. “Πάμε και στο δρόμο μου λες λεπτομέρειες για το Political correct”.
Κατέβηκαν, μπήκαν στο αυτοκίνητο του Δημήτρη και ξεκίνησαν. Η νύχτα είχε πέσει πλέον για τα καλά στην πόλη. Αποφάσισαν που θα πάνε. Κάποια Ελληνικά τραγούδια από το ραδιόφωνο γέμιζαν διακριτικά το χώρο. Είχαν ήδη αρχίζει να κουβεντιάζουν πάνω στις λεπτομέρειες του μυθιστορήματος που δούλευε ο Δημήτρης. Της έλεγε τα σημεία του, τις ανατροπές του, το περιβάλλον δράσης. Η Ηρώ άκουγε προβληματισμένη και εντυπωσιασμένη.
-Γίνονται άραγε αυτά βρε Δημήτρη ; υπάρχει άραγε τέτοιο μαύρο παρασκήνιο να λειτουργεί ;
Ο Δημήτρης με ένα νεύμα του αντάμα με ένα χαμόγελο όλο νόημα έγνεψε στα λεγόμενά της. Την ίδια ακριβώς στιγμή η φωνή του εκφωνητή του ραδιοφωνικού σταθμού τους διέκοψε απότομα:
-”Αγαπητοί ακροατές, διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας, για να σας μεταδώσουμε μια έκτακτη είδηση”.
Κοιτάχτηκαν και οι δύο ξαφνιασμένοι γεμάτοι ερωτήματα. Τα λόγια που ακολούθησαν ακούστηκαν στα αυτιά τους σαν πιστολιές
“Έκρηξη σημειώθηκε πριν λίγο σε σταθμευμένο αυτοκίνητο δίπλα στο εμπορικό κέντρο The Market. Η Έκρηξη ήταν ισχυρότατη. Εκτιμάται ότι το αυτοκίνητο ήταν παγιδευμένο με εκρηκτικό μηχανισμό που τέθηκε σε λειτουργία-ευτυχώς-σε λάθος στιγμή για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο. Η Περιοχή έχει αποκλειστεί ήδη από αστυνομικές δυνάμεις και στο σημείο σπεύδουν ειδικευμένες μονάδες όπως και μονάδες άμεσης βοήθειας. Θα είμαστε σε συνεχή ροή μετάδοσης ειδήσεων”.
Ο Δημήτρης και η Ηρώ σοκαρίστηκαν.
Εκείνος γύρισε το πρόσωπό του και το γεμάτο αγωνία και τρόμο βλέμμα του βρήκε το δικό της.
-Θεέ μου, δεν είναι δυνατόν...! κατάφερε να ψελίσσει ενώ η σκέψη του ταξίδευε σε πολλά.

ΤΕΛΟΣ




Σημείωση Πνευματικής Ιδιοκτησίας:
Το παρόν είναι δημιούργημα προσωπικής μου πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεν επιτρέπεται η Αντιγραφή, η Αναδημοσίευση, η οποιαδήποτε χρήση κειμένων χωρίς την έγγραφη Άδειά μου. 
Important Note:
The reproduction, publication, modification, transmission or exploitation of any work contained herein for any use, personal or commercial, without my prior written permission is strictly prohibited.
Κάθε αναφορά του παρόντος διηγήματος σε χώρους, προσωπα, δρώμενα είναι απόλυτα φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου