"Αγάπη Είναι..." (Διήγημα)

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017


"Αγάπη Είναι..."



Τράβηξε την κουρτίνα στο παραθύρο. Λάτρευε το σμίξιμο του συννεφιασμένου ουρανού με τη θάλασσα. Η Χθεσινοβραδυνή καταιγίδα έγινε ήρεμη βροχή. Το σπίτι έμοιαζε με γραφική καλύβα. Τα ξύλα που καιγόνταν στο τζάκι ακούγονταν νανουριστικά.
Κοίταξε στο κρεβάτι. Την χάιδεψε με το βλέμμα του. Τα μαλλιά της ατημέλητα τύλιγαν το γλυκό της πρόσωπό. Το σφριγηλό της στήθος των 32 χρόνων γυμνό στο γύρισμα της ζεστής κουβέρτας που την αγκάλιαζε στοργικά. Ήταν ζωγραφιά. 
 
Τα μουσκεμένα της ρούχα αντικριστά στο τζάκι περίμεναν τη θέρμη του.
Άνοιξε τα μάτια και ανασηκώθηκε στο προσκεφάλι της. Το άρωμα της ζεστής σοκολάτας την γέμισε.
Πήγε κοντά της, έκατσε στην ξύλινη πολυθρόνα.
Πόση ώρα κοιμάμαι ;” ρώτησε ναζιάρικα.
“Ήσουνα χάλια, είχες ανάγκη, πιες τη σοκολάτα να συνέλθεις”, απάντησε χαμογελώντας.
Βόλεψε την κουβέρτα γύρω της, πήρε την κούπα ρουφώντας με απόλαυση.
Νιώθω μετανάστης έτσι τυλιγμένη ολόγυμνη, σενάριο στο πουθενά, αλλά σε καλά χέρια”, είπε τρυφερά κοιτάζοντάς τον στα μάτια.
Πάντα ήσουνα το λιμάνι μου” συνέχισε, “πάντα με δεχόσουνα όπως ήμουνα, με τα λάθη και τις ...αμαρτίες μου”.
Δεν ορίστηκα κριτής κανενός Μυρτώ, είμαι κοντά σου χωρίς όρους, το ξέρεις...”
“Ναι, για αυτό σ’ αγαπώ...!”
Στην τελευταία της λέξη ένιωσε παράξενα. Σηκώθηκε, πήγε και έφερε ένα καλαθάκι με βουτήματα.
Το θυμάμαι ! Από τότε που έλεγες ότι είναι στιγμές που μ΄αγαπάς περισσότερο από τον Πατέρα σου”.
Τον κοίταξε ίσια στα μάτια “Σε ενόχλησε ;”
Σκάλισε τη φωτιά στο τζάκι.
Τι σημασία είχε ; είχες τη σχέση σου με προβλήματα, και μια μεγάλη φωτιά για τον καινούργιο, όφειλα να το δεχτώ, να σε στηρίξω...”
Και τα κατάφερες ! Είδα την αλήθεια ! Κάπως αργά αλλά την είδα, ευτυχώς χωρίς μεγάλο κόστος, αλλά εσύ... δεν μου έβαλες την ταμπέλα που φόρτωσαν οι άλλοι, γιατί ;”
Τράβηξε την πολυθρόνα στην άκρη του κρεβατιού.
Αγάπη είναι να δέχεσαι τον άλλο όπως είναι, να στέκεσαι δίπλα, να απλώνεις το χέρι να τον τραβήξεις από κάτι άσχημο, μια ανοιχτή αγκαλιά να ανεβάσεις την αυτοεκτίμησή του...”
Άπλωσε το χέρι της στο δικό του.
“Πόσο μ΄αγαπάς...”
Χαμογέλασε με πίκρα κοιτάζοντάς την στα μάτια.
Αναρωτήθηκες πως είναι να σε βλέπω να καίγεσαι για τους άλλους ; να βλέπω τα δάκρυα να ταξιδεύουν στο πρόσωπό σου ; σκέφτηκες πως είναι να μου περιγράφεις τις ερωτικές σου στιγμές θέλοντας να μοιραστείς με εμπιστοσύνη τη χαρά σου ;”
Τον άρπαξε από το χέρι δυνατά.
“Γιατί δεν με διεκδίκησες ;” ακούστηκε η φωνή της ηλεκτροσόκ στη σκέψη του.
“Εγώ ; Μυρτώ... ένας άντρας 52 ετών να διεκδικήσω εσένα ; ένα λουλούδι ; με τι ;
Με την καρδιά σου Φίλιππε...! με τα αισθήματά σου...! την αλήθεια σου. Γλυκέ μου... η ζωή θέλει τόλμη, ανατροπή”.
Μια σιωπή σαν πριν την καταιγίδα έπεσε ανάμεσά τους.
Αποφασιστικά τράβηξε την κουβέρτα. Το γυμνό της σώμα ριγούσε μπροστά του. Τον τράβηξε  με το χέρι της. Τα πόδια της τυλιγμένα στο κορμί του τον δέχτηκαν, έκρηξη ζωής. Δάκρυα χαράς ή σπονδή ηδονής ; αυτά που κυλούσαν στο πρόσωπό του την ώρα που έκαναν έρωτα.
Έξω μια καινούργια καταιγίδα τραγουδούσε τους αναστεναγμούς τους.


******************************************* 

Το μικρό αυτό Διήγημα αποτέλεσε την δεύτερη από τις δύο μου προσωπικές Συμμετοχές στο Εξαιρετικό Διαχρονικό ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ   "ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ #12", το οποίο διοργανώνεται κάτω από τη φιλοξενία και τον συντονισμό της Μαρίας στο Ιστολόγιό της εδώ:
Mytripsonblog
Στους Συνδέσμους που ακολουθούν μπορείτε να διαβάσετε όλες τις υπεροχες συμμετοχές:
 
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 1-6)
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 7-14)
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 14-23)

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε την Βράβευση καθώς και τα τελικά αποτελέσματα του διαγωνισμού
 
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις-Βράβευση και αποτελέσματα παιχνιδιού

Εκεί θα δείτε και το εξαίρετο "Το Κόκκινο φόρεμα", που έγραψε με την υπέροχη πένα της η Ελένη-Ποιώ και πρώτευσε στον διαγωνισμό.
Σε έναν διαγωνισμό με υπέροχες συμμετοχές και δημιουργίες από όλους. 
Μία ακόμα φορά να ευχαριστήσω θερμά την Μαρία για την διοργάνωση και φιλοξενία του λογοτεχνικού αυτού δρώμενου που έχει πλέον καταξιωθεί στην δικτυακή γειτονιά για την ποιότητα και το μεράκι του.
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες και όλους για το χρόνο τους να σταθούν και σε αυτό μου το διήγημα.



"Μετρώ τους Χτύπους" (Διήγημα)

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017



"Μετρώ τους Χτύπους"

Χτύπος πρώτος... Οξύς.
Σε βλέπω να περιφέρεσαι μόνο, εγκαταλειμμένο, μικρό και φοβισμένο. Ένα κινούμενο κορμάκι  με τα μικρά αυτάκια σου να ανεμίζουν στον αγέρα. Νιώθω τη ζεστασιά του κορμιού σου καθώς  μικρή μπαλίτσα στην αγκαλιά μου κάτω από το μπουφάν όπως κατηφορίζουμε τη στράτα στο δάσος. Ανταμώνω το βλέμμα σου αλλά και το ένστικτό σου  ότι κάτι φιλικό σε κουβαλάει.

Χτύπος δεύτερος...  Αντανακλαστικός.
Πόσες αγκαλιές σε γυροφέρνουν σαν δοκιμάζεις τα πρώτα δειλά βήματα γύρω απ το τζάκι στο νέο σπιτικό σου. Η Παρουσία σου κατάφερε να μαζέψει ολόγυρά μια οικογένεια. Να την ενώσει ξανά.

Χτύπος τρίτος... ελαφρύτερος.
Σε βλέπω να με κοιτάς. Με εκείνα τα μάτια σου. Μικρός ακόμα αλλά πιο σίγουρος. Ρουφάς κάθε μου κίνηση. Κρυφά να σκάβεις με τα ποδαράκια σου το χώμα στον κήπο δίπλα στα δικά μου λαγούμια με τα φρέσκα φυτά. Σε μαλώνω να μην τα ξεριζώνεις με τη μουσούδα σου.

Χτύπος τέταρτος... βαρύς.
Μεγάλωσες. Τρέχεις πια λεύτερος, σίγουρος.  Καλπάζεις αφηνιασμένος. Καταλαβαίνεις τη δύναμή σου να μεγαλώνει, να θεριεύει. Εκεί στην παλιά καλύβα δίπλα στη θάλασσα. Κουνάς την ουρά σου χαρούμενα σε εκείνον τον φτωχό μετανάστη που σε φιλεύει με ένα κομμάτι από το κουλούρι του.

Χτύπος πέμπτος... υπόκωφος.
Αγκαλιάζεις με τα μπροστινά  σου πόδια τη μικρή σου Κυρά που κλαίει. Την φιλάς με κάθε τρόπο στα μάγουλά θέλοντας να αποδιώξεις το πόνο της. Κάνεις χίλια δυό να γίνεις ένα μαζί της. Φέρνεις τη μπαλίτσα σου στο στόμα δώρο να ξεχάσει ό,τι την πληγώνει. Γυρεύεις με κάθε τρόπο το χαμόγελό της.

Χτύπος έκτος... μονότονος.
Γίνεσαι άγριο θεριό ανήμερο. Ουρλιάζεις πρωτόγνωρα στο ξένο και επιθετικό χέρι που τολμά να απλωθεί επάνω στη μεγάλη σου Κυρά. Είσαι εκεί, φύλακας, παθιασμένος υπερασπιστής, αδιαφορώντας αν είσαι άοπλος ή πιο αδύνατος. Δεν λογάς τον κίνδυνο και αδιαφορείς για το κόστος. Ματώνεις αλλά νικάς. Και μετά, με τα κοφτά χαρούμενα γαβγίσματά σου δηλώνεις τη χαρά  γλύφοντας τις πληγές σου.

Χτύπος έβδομος... σαν σούρσιμο.
Πως κάνεις έτσι σαν τρελός κι αλλοπαρμένος σαν επιστρέφουμε σπίτι...! πηδάς επάνω μας, μας αγκαλιάζεις, γυρίζεις σαν σβούρα στα πόδια μας. Για σένα ο χρόνος της απουσίας είναι μια ευθεία γραμμή. Δεν τον ξεχωρίζεις. Τον νιώθεις σκληρό αποχωρισμό. Και θέλεις να γιορτάσεις ξανά το αντάμωμα.

Χτύπος όγδοος... πνιγμένος.
Τα μάτια σου...! αχ καρδιά μου αυτά τα μάτια σου...! διάπλατα ανοιχτά, ζωγραφισμένα σαν δυό μεγάλα φεγγάρια που λάμπουν. Τόσο εκφραστικά. Έτοιμα να πουν τόσα μεγάλα κι αληθινά.

Αυτά σου του μάτια, τώρα παγωμένα. Γεμάτα απορία και πόνο. Με ένα απέραντο “γιατί” να κραυγάζει, να αντηχεί στα πέρατα της μέρας που ξημερώνει.
Τα μάτια σου λατρεμένε μου Φίλε, ψυχοπαίδι μου μεγάλο. Σκουπίζω απαλά το σφραγισμένο σου στόμα από τα υπόλοιπα του δηλητήριου που πήρε τη ζωή σου.
Είναι οι χτύποι που μετρώ στο χώμα που γράφουν το σενάριο των ύστατων στιγμών σου. Στην αγκαλιά μας. Πριν σε αποθέσω  στην ανοιχτή Γη που σε καρτερεί στερνή σου φωλιά.
Το πρώτο χάραμα της αυγής φωτίζει το βλέμμα μου γεμάτο αίμα. Καλό σου ταξίδι...!
Με καρτεράνε λογαριασμοί πίσω μου για σένα.



****************************************

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν ζήσει το άφθαστο μεγαλείο της ζωής και της συνύπαρξης με έναν Σκύλο, απολαμβάνοντας πραγματικά μαθήματα ζωής, εμπειρίας και άδολης αγάπης. Επίσης μια ΚΡΑΥΓΗ ενάντια στους άρρωστους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ που χτυπούν ή δηλητηριάζουν ζώα δείχοντας  την ιταμή και δειλή τους κτηνωδία. Να γνωρίζουν ότι ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΤΑΙ από παντού και δεν πρόκειται να διαφύγουν στην ανωνυμία και την ατιμωρησία. 
Οι εικόνες και το βίωμα που εξέφρασα στο μικρό αυτό αφήγημα πραγματικά με έχουν στοιχειώσει στη φαντασία μου.  Είναι εικόνες που δεν θέλω κανείς να ζήσει. Δώστε την αγάπη σας στους τετράποδους φίλους μας, ειδικά αυτούς τους αδέσποτους και περιπλανημένους. Να ξέρετε ότι έχετε να εισπράξετε συναισθήματα που δεν υπολογίσατε ποτέ.

*****************************************

Το μικρό αυτό Διήγημα αποτέλεσε την πρώτη από τις δύο μου προσωπικές Συμμετοχές στο Εξαιρετικό Διαχρονικό ΔΙΚΤΥΑΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ   "ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ #12", το οποίο διοργανώνεται κάτω από τη φιλοξενία και τον συντονισμό της Μαρίας στο Ιστολόγιό της εδώ:
Mytripsonblog
Στους Συνδέσμους που ακολουθούν μπορείτε να διαβάσετε όλες τις υπεροχες συμμετοχές:
 
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 1-6)
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 7-14)
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις (Συμμετοχές 14-23)

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε την Βράβευση καθώς και τα τελικά αποτελέσματα του διαγωνισμού
 
12ο Παίζοντας με τις Λέξεις-Βράβευση και αποτελέσματα παιχνιδιού

Εκεί θα δείτε και το εξαίρετο "Το Κόκκινο φόρεμα", που έγραψε με την υπέροχη πένα της η Ελένη-Ποιώ και πρώτευσε στον διαγωνισμό.
Σε έναν διαγωνισμό με υπέροχες συμμετοχές και δημιουργίες από όλους. 
Να ευχαριστήσω θερμά την Μαρία για την διοργάνωση και φιλοξενία του λογοτεχνικού αυτού δρώμενου που έχει πλέον καταξιωθεί στην δικτυακή γειτονιά για την ποιότητα και το μεράκι του.

Πέτρου Μάρκαρη: Η Τριλογία της Κρίσης

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Μιας και στο προηγούμενο θέμα μου καταπιαστήκαμε με το Βιβλίο και την Βιομηχανία Προώθησης κάποιων συγγραφέων, σήμερα παίρνω τη σκυτάλη να σας παρουσιάσω ένα εξαίρετο Βιβλίο από το μεγάλο λογοτεχνικό έργο του:

Πέτρου Μάρκαρη


Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι αυτή τη στιγμή ο κατ' εξοχήν εκφραστής του Σύγχρονου Ελληνικού Αστυνομικού Μυθιστορήματος. Κάτι δηλαδή σαν τον Γιάννη Μαρή της εποχής μας.
Γεννημένος την Πρωτοχρονιά του 1937 είναι πλέον ευρύτερα γνωστός για τα Αστυνομικά του μυθιστορήματα αλλά και την παράλληλη λογοτεχνική του δράση.

Ήρωας των έργων του είναι ο Αστυνόμος Χαρίτος και ένας ευρύτερος επαγγελματικός και οικογενειακός κύκλος γύρω του. Ένας κύκλος που παραμένει αυστηρά σταθερός σε όλη τη σειρά των έργων του.

Άριστος γνώστης της Γερμανικής παιδείας, έχει γράψει θεατρικά έργα, κινηματογραφικά και τηλεοπτικά σενάρια όπως και μεταφράσεις μεγάλων κλασικών θεατρικών έργων ("Φάουστ" του Γκαίτε). 

Προσωπικά έχω δει, μεταφερμένα στην δημόσια τηλεόραση, δύο του υπέροχα έργα:

Το "Νυχτερινό Δελτίο" και την "Άμυνα Ζώνης". Τον αστυνόμο Χαρίτο ενσάρκωσε στην οθόνη ο αείμνηστος και εξαίρετος Μηνάς Χατζησάββας. Τα έργα αυτά μεταφράστηκαν σε Γερμανία, Ιταλία-με τεράστια επιτυχία, Γαλλία, Ισπανία, Αγγλία, Τουρκία και ΗΠΑ.



Η Τριλογία της Κρίσης

Μετά το 2010, ο Πέτρος Μάρκαρης, σκανάρει την Ελληνική Κοινωνία και το γίγνεσθαι σε αυτήν κάτω από τις νέες κοινωνικές σχέσεις που διαμόρφωσε η καταβαράθρωση του Ελληνικού Λαού στη φτώχια και στην ανέχεια. Μια κρίση που ήταν αδύνατον να αφήσει αλώβητες τις συμπεριφορές, ακόμα και αυτές που άπτονται στις παρυφές του κοινωνικού περιθωρίου και του εγκλήματος.

Έτσι ο ευρηματικός και χαρισματικός συγγραφέας ξεκινάει το 2010 με την συγγραφή ΤΡΙΩΝ (3) Αστυνομικών Μυθιστορημάτων.

  • 2010  "Ληξιπρόθεσμα Δάνεια"
Ο Αστυνόμος Χαρίτος παντρεύει την κόρη του Κατερίνα. Όμως δεν προλαβαίνει να χαρεί καθώς τις επόμενες μέρες, μεσούσης της κρίσης, εμφανίζεται ένας δολοφόνος που σκοτώνει τραπεζικά και μεγάλα οικονομικά στελέχη όπως και ανθρώπους του χρήματος. Το γόητρο της χώρας καταρρέει και ο αστυνόμος καλείται να προλάβει τα χειρότερα.


  • 2011  "Περαίωση"
Κάποιος αρχίζει να δολοφονεί φοροφυγάδες για να γεμίσει τα ταμεία του κράτους, κατά δήλωσή του. Πως θα αντιδρούσαμε σε μια τέτοια περίσταση ; με τι κοινωνικά αντανακλαστικά ; Ο Αστυνόμος Χαρίτος βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα διλήμματα. Ο Μισθός του μειωμένος, η κόρη του ετοιμάζεται να μεταναστεύσει. Εκείνος καλείται υπηρεσιακά να συλλάβει έναν δολοφόνο που προσφέρει "θεάρεστο έργο". Που παλεύει ο αστυνομικός με τον άνθρωπο ;

  • 2012  "Ψωμι-Παιδεία-Ελευθερία"     
Ενώ στην Αθήνα, ο απλός λαός προσπαθεί να επιβιώσει εν μέσω κρίσης, κάποιος αρχίζει να δολοφονεί επώνυμα πρόσωπα από τα στελέχη της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Σε κάθε θύμα αφήνει και ένα μήνυμα της Εξέγερσης. Ποιος είναι ο δολοφόνος, ποια τα κίνητρα ; κάποια φασιστική οργάνωση ή παλιές αμαρτίες ; 


Εδώ το πρωτογενές υλικό δράσης του συγγραφέα αλλάζει. Οι ένοχοι, οι δολοφόνοι δεν στοχοποιούν είτε ανθρώπους του υποκόσμου είτε άμεσα συγγενικά ή άλλα πρόσωπα. Εδώ ο φόνος αποκτά κοινωνικά χαρακτηριστικά καθώς στο στόχαστρο μπαίνει όλη η διευθυντική υποδομή των στελεχών εκείνων που διαχειρίζονται συστημικές οικονομικές θέσεις:

Τραπεζικά στελέχη, Managers, Διευθυντές εισπρακτικών εταιρειών, ύποπτους επιχειρηματίες κλπ

Ο Μάρκαρης έχει ένα ξεχωριστό στυλ στη γραφή του. Γράφει πάντα σε άμεσο πρώτο πρόσωπο δια λόγου του κεντρικού ήρωά του, δηλαδή του Αστυνόμου Χαρίτου, ο οποίος πλέον μπαίνει μπροστά σε δύσκολες πιέσεις και διλήμματα. Πιέσεις στις οποίες φυσικά παρασύρεται και ο αναγνώστης ο οποίος κάνει χρέη της λαϊκής κοινής γνώμης. Ο Χαρίτος, ως άνθρωπος του νόμου, φυσικά παλεύει να αποκαλύψει τον ή τους δολοφόνους. Όμως αυτή τη φορά θα κατανοήσει τόσο τα συλλογικά κίνητρα των δραστών όσο όμως και την προσωπική παραμόρφωση που έχουν υποστεί στην αυστηρή προσωπική τους ζωή.

Ο Μάρκαρης έχει την μαεστρία να διευθύνει τη γραφή του τόσο διεισδυτικά ώστε ο καθένας μας ξεκινάει από τα βάθη εκείνα των παραμορφώσεων και στρεβλώσεων που οδήγησαν την πατρίδα μας αλλά και την κοινωνία της σε αυτό που ονομάζουμε "Οικονομική και Κοινωνική Κρίση".







Το 2014 ο Συγγραφέας προσέθεσε και ένα τέταρτο αστυνομικό μυθιστόρημα, δίνοντας έτσι τον χαρακτήρα 3+1 της Τριλογίας του με τον τίτλο:

  • 2014  "ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ"

Εδώ ο Πέτρος Μάρκαρης πραγματικά φτάνει σε θέματα φωτιά. Ο Αστυνόμος Χαρίτος αντιλαμβάνεται τον βαθμό διείσδυσης των φασιστών της Χ.Α. στους μηχανισμούς της Αστυνομίας καθώς παρατηρεί την εγκληματικότητα μέσα στις κοινότητες των μεταναστών. Όμως οι τελευταίοι θα είναι αυτοί που θα αναλάβουν τον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας από τις διεφθαρμένες κρατικές δομές. Και εδώ πάλι ο συγγραφέας θα "παίξει" με την ηθική υπεροχή των δολοφόνων. Όμως εδώ το φινάλε του, το τέλος του θα είναι παντελώς διαφορετικό και ίσως πιο τραγικό και αδιέξοδο.
.



Όπως βλέπουμε λοιπόν, το Αστυνομικό μυθιστόρημα βαφτίζεται μέσα στην καρδιά των κοινωνικών εξελίξεων. Την διαβάζει, την καταγράφει, την βιώνει, την εξηγεί. Πάντα με τον μοναδικό του λόγο, δια στόματος και σκέψης Αστυνόμου Χαρίτου, με το εξαίρετο χιούμορ του, την διαύγεια του λόγου του και τέλος με τον μοναδικό τέλος του που κορυφώνεται δραματικά και τραγικά ανεβάζοντας τα συναισθήματα, τις ανθρώπινες εντάσεις και τις τραγικές αλήθειες με ένα υπέροχο συγκλονιστικό τρόπο.








Η Βιομηχανία Προώθησης Συγγραφέων και Βιβλίων

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017



Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις σκέψεις μου, που έχουν να κάνουν με την Προώθηση Πωλήσεων στα Βιβλία. Και αναφέρομαι στην Λογοτεχνία κατά βάση στον τομέα της προώθησης συγκεκριμένων συγγραφέων. Είναι κάτι που μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση και το θεωρώ άξιο κουβέντας.

Γνωρίζουμε όλοι καλά πλέον ότι τα σημεία πώλησης ενός βιβλίου δεν είναι τα παλιά συνοικιακά Βιβλιοπωλεία ή ακόμα παλιότερα για μας τους "ρομαντικούς" κάποιοι πλανόδιοι πωλητές στους οποίους κάναμε τις παραγγελίες μας. 
Παρένθεση: Ο Γράφων, έχει αγοράσει την συντριπτική πλειοψηφία των βιβλίων του από έναν πλανόδιο πωλητή στον οποίο έκανα τις σχετικές μου παραγγελίες και φυσικά πλήρωνα με δόσεις.
Το τοπίο σήμερα έχει αλλάξει παντελώς. Τα σημεία πώλησης των βιβλίων είναι:

  • Μεγάλα Βιβλιοπωλεία στο κέντρο της Πόλης 
  • Κεντρικά Super Markets (Πάντα μου προκαλούσε μια αποστροφή να βλέπω Βιβλίο να κοίτεται ανάμεσα σε όσπρια, ζυμαρικά, σάλτσες και άλλα τρόφιμα αλλά ας όψεται η συγκεντροποίηση των χώρων αγοράς)
  • Μεγάλες Αλυσίδες Πολυ-Καταστημάτων
  • Δικτυακές πωλήσεις


Μπαίνεις λοιπόν σε ένα τέτοιο Υπερ-Κατάστημα. Θέλετε να αναφέρω ονόματα ; άντε ας αναφέρω κάποια από αυτά, που λειτουργούν ως σημεία μαζικής πώλησης βιβλίων:
Public, Σκλαβενίτης, Ιανός, Ελευθερουδάκης κλπ

Προσέξτε τώρα τη δυναμική και την πολιτική προώθησης.
Ο Υποψήφιος αγοραστής, αυτός που μπαίνει χωρίς να έχει αποφασιστικά προ-επιλέξει τον τίτλο που θα αναζητήσει ή ο λεγόμενος δευτερεύων αγοραστής (αυτός δηλαδή που θα αγοράσει ένα κινητό τηλέφωνο αλλά θα ρίξει και μια ματιά στα βιβλία να κάνει μια πρόσθετη αγορά), βρίσκεται αντιμέτωπος μπροστά σε μια ΜΑΖΙΚΗ και ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ συγκεκριμένων εκδοτικών οίκων αλλά συνάμα και συγγραφέων.

Είναι μάλιστα τόσο επιθετική αυτή η πολιτική, που έχει αγκαλιάσει την διαφήμιση, τα ραδιόφωνα, τα ΜΜΕ, όλων των τύπων. Ας γίνω πιο σαφής για να καταλάβετε τι εννοώ:

JO NESBO, CAMILLA LACKBERG: Μην μου πείτε ότι μερικά χρόνια πριν τους γνωρίζατε ; ε ; ψέμματα θα μου πείτε. Μην μου πείτε ότι δεν έχει υστερικά πλημμυρίσει ο τόπος με τα βιβλία τους ; Μην μου πείτε ότι σε ΟΛΑ τα σημεία πώλησης που ανέφερα δεν κατέχουν περίοπτα την ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ Προβολής ; Είμαι υπερβολικός ;

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτή μου η αναφορά δεν έχει την παραμικρή διάθεση να αμφισβητήσει στο παραμικρό την ποιότητα των εν λόγω συγγραφέων, εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ (άλλωστε διαβάζω Lackberg).

Απλά αγγίζει τα όρια της εμπορικής πρόκλησης η βιομηχανική αυτή προώθηση πωλήσεων ορισμένων συγγραφέων. Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά τέτοια ονόματα. Για παράδειγμα πάρτε τον STEPHEN KING. Έχει γεμίσει ο τόπος με τίτλους της δουλειάς του.


Σε αντιδιαστολή με Έλληνες Συγγραφείς, λογοτέχνες και ποιητές, κλασικούς και νεώτερους, των οποίων τα έργα παραμένουν βαθύτατα καταχωνιασμένα για να ψάξει και να τα αναζητήσει κανείς.
Για παράδειγμα πόσο εύκολο θεωρείτε το έργο σας αν θέλετε να αναζητήσετε ένα έργο του ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ, του ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ. Εναλλακτικά πόσο εύκολο θεωρείτε το έργο σας να αναζητήσετε ένα βιβλίο νεώτερου συγγραφέα μας: του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΗ για παράδειγμα, ή του ΠΕΤΡΟΥ ΜΑΡΚΑΡΗ ή του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΡΑΝΟΥ.

Να πω και κάτι άλλο. Πόσο "ταλαιπωρήθηκα" φερ' ειπείν για να βρω το Βιβλίο της "δικής μας" ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ ή της ΚΙΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ τα ποιήματα. 

Αυτό που θέλω να πω, θεωρώ ότι έχει γίνει απόλυτα αντιληπτό:

Η Προώθηση συγγραφέων και συνάμα έργων τους έχει γίνει μια απόλυτη Βιομηχανία προώθησης πωλήσεων...! Έχουμε κορεστεί να ακούμε τις τελευταίες μέρες για την άφιξη του JO NESBO στην Αθήνα. Εντάξει ρε παιδιά, το πήραμε το μήνυμα. Δεν έρχεται και η ....Αγκάθα Κρίστι.....! ήμαρτον....!
Γιατί τέτοια δυναμική σε κάποιους συγγραφείς και θάψιμο σε κάποιους άλλους ;

Κλείνω λοιπόν εδώ τον προβληματισμό μου. Και επειδή θεωρώ ότι στους αναγνώστες μου υπάρχουν άνθρωποι που έχουν άμεση σχέση με το αντικείμενο, θα ήθελα ειλικρινά να έχω την άποψη αλλά και την εμπειρία τους.



Έντγκαρ Άλαν Πόε: Το τραγικό Γυναικείο Κουαρτέτο

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017


Ένγκαρ Άλαν Πόε

Ο Θρυλικός συγγραφέας του παράξενου και του τρομακτικού.
Μία από τις πλέον λυρικές και ιδιαίτερα ρομαντικές πένες της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

"Για μένα η Ποίηση δεν ήταν ένας σκοπός, αλλά ένα πάθος. Και τα πάθη θα έπρεπε να 'ναι σεβαστα"

Τόνιζε ο ίδιος σε κάποια από τις ποιητικές του εκδόσεις.
Ένας λυρικός ποιητής που έντυσε αυτό το πάθος, στο οποίο έδωσε στον Ερωτα περίοπτη θέση, με αρρωστημένες καταστάσεις, με υπερφυσικές δραπετεύσεις, με την νοσηρή σκιά του Θανάτου πάντα να "χαϊδεύει" ανατριχιαστικά όλες του τις μορφές.

Μια δική του ποίηση βουτηγμένη στο πάθος της αυτοκαταστροφής. 
Λάτρεψε τη Γυναίκα όσο λίγοι. Την ύμνησε επίσης όσο λίγοι. Ξεχώρισε με τις αναφορές του στον έρωτα, στην αγάπη, στην ευαισθησία.
Ομως πάντα οι Γυναίκες που αγάπησε, οι γυναίκες των συγγραμάτων του, των διηγημάτων και έργων του, είχαν όλες μια ίδια λες μοιραία πορεία.
Την πορεία στο θάνατο, στο χωρισμό αλλά και στο ξαναζωντάνεμά τους με ένα τρόπο που πολλές φορές ανατριχιάζει, συγκλονίζει και συγκινεί.


Δεν έχω σκοπό σε τούτο το σύγγραμα να μιλήσω αναλυτικά για τον μεγάλο αλλά και λατρεμένο προσωπικά δραματουργό.
Όχι...! έχουν άλλωστε ειπωθεί τόσα πολλά για αυτόν, που μια ακόμα αναφορά θα ήταν ίσως περιττή.
Εκείνο που θέλω είναι να κάνω αναφορά σε τέσσερις καθοριστικές λατρεμένες ΓΥΝΑΙΚΕΣ των διηγημάτων του.
Σε ένα μοιράιο ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ, που ο Πόε απέδωσε με τρόπο τόσο συγκινητικό, τόσο τραγικό και συνάμα τόσο γκρίζο που χρειάζεται μεγάλος κόπος αφενός για να μπεις στον ψυχισμό του την ώρα που γράφει όσο και να βυθιστείς στα μαύρα κελάρια της σκέψης του για να αφουγκραστείς τον πόνο του.

Το Τραγικό Γυναικείο Κουαρτέτο του Πόε

ΒΕΡΕΝΙΚΗ



Ξαδέλφη του στο ανάλογο διήγημά του. Εκείνος ως ασθενικός Αιγαίας. Εκείνη πεταχτή, όμορφη, χαριτωμένη, γεμάτη ζωή.
Ένας ύμνος για εκείνην, την ομορφιά της, τη ζωή της.
Αλλά και το συναπάντημά της με την θανατερή αρρώστια.
Μια Βερενίκη που έφτανε μαζί της στα δεσμά του γάμου. Ενός γάμου με μια αβυσαλλαία παραμόρφωση στο στόμα της, στα δόντια της. Τα κατάλευκα διαμαντένια δόντια της Βερενίκης που στοίχειωσαν τον νεαρό σύζυγό της. Που έγιναν για κείνον ένα βασανιστικό φάντασμα.
Μια Βερενίκη που δεν είχε άλλον προορισμό παρά τον θάνατο, που στην αγκαλιά του κούρνιασε.
Όμως αυτό που στοίχειωσε τον νεαρό της άντρα δεν έπαψε ποτέ να μην το βασανίζει σαν μια εφιαλτική παρουσία που χτύπησε ξανά μιαν άγρια νύχτα από αυτές που στις περιγραφές του Πόε είναι πραγματικά μοναδικές για τα σκοτάδια τους.

ΕΛΕΟΝΩΡΑ


Η Δεύτερη λατρεία του συγγραφέα Πόε. Μια οπτασία που έμοιαζε με Σεραφείμ στην ομορφιά. Ένα κοριτσόπουλο άδολο και απονήρευτο όσο και αθώο. Μια ζωή μέσα στα λουλούδια και στη φύση.
Μια γυναίκα που την αγάπησε και τη λάτρεψε με πάθος.
Και όπως όλες έτσι και η Ελενοώρα δεν μπορούσε να μην την αγγίξει το δάχτυλο του θανάτου.
Και την έκανε δική του στην Κοιλάδα της Πολύχρωμης χλόης με όρκους παντοτινούς και μεγάλους πως δεν θα την πρόδινε ποτέ. Και έδεσε τον όρκο του με κατάρα βαριά για να τον βαραίνει.

Όμως οι ματαιότητες του κόσμου, η κλαγγή των όπλων, οι γυναίκες που αχτινοβολούσαν, οι λαμπερές αυλές τύλιξαν στην μακρινή λήθη την αγαπημένη Ελεονώρα.
Και στη θέση της μια άλλη Γυναίκα, όμορφη, εκφραστική.
Η Κατάρα, όμως η κατάρα, ήταν εκεί την κρίσιμη και τη μεγάλη ώρα. Όμως η Ελεονώρα, η δύναμη της αγάπης, γίνεται ολοζώντανη παρουσία για να λύσει και να ξορκίσει τη δύναμη της κατάρας και των όρκων και να δώσει συνέχεια στη ζωή.

ΛΙΓΕΙΑ


Η Τρίτη του μεγάλη Γυναικεία παρουσία στις δημιουργίες του μεγάλου δραματουργού.
Η Αρχόντισσα Λιγεία. Μια Λαίδη. Μια Θεά.
Σύντροφος και μνηστή στο διήγημά του. Αλλα με άγνωστες μυστηριακές καταβολές για το παρελθόν της.
Όμορφη, ψηλή, κάτισχνη τον τελευταίο της καιρό. Ασσύληπτα ανάλαφρο βρήμα. Ερχόταν και έφευγε σαν ίσκιος...! Μια γλυκιά φωνή, ένα αλαβάστρινο χέρι στον ώμο του.
Οι περιγραφές της Αρχόντισσας Λιγείας από τον Πόε αγγίζουν τα όρια ενός λυρικού έπους. Δεν συναντά κανείς συγγραφικά τέτοιες περιγραφές. Δεν βρίσκεις τέτοια ένταση και συναισθηματικό ρομαντισμό στις εικόνες που σχηματίζονται μπροστά σου για εκείνην.
Τα Μάτια της...! ναι αυτά...! το πάθος του για αυτά...!
Και ένας αστείρευτος ποταμός γνώσης από εκείνη τη Γυναίκα

Όμως και η Λιγεία ζύγωσε και αντάμωσε την περπατησιά του Θανάτου. Αυτή την τραγική Μοίρα που δένει όλες τις Γυναίκες που εμπνεύστηκε και έγραψε ο Πόε.
Πέθαινε. Και ο αγώνας της απέναντι στο Θάνατο έπαιρνε διάσταση λυρικού τραγουδιού.
Ενός τραγουδιού που γίνηκε ποίημα από τον αγαπημένο της ύστατη σπονδή στις τελευταίες της στιγμές.
Έφυγε..... για πάντα.... 
και στη θέση της μετά από καιρό μια άλλη, η ΡΟΒΕΝΑ, μια άλλη πριγκήπισσα, μια άλλη Λαίδη στη θέση της παλιάς, στη θέση Εκείνης...
Ώρες ατέλειωτου πάθους, ηδονών, αγάπης αλλά και ω.....η μόνιμη επωδός.
Το όπιο, η καταστροφή ο Θάνατος. Η Ροβένα ήταν νεκρή, εκεί μπροστά του.
Μα.....

"Και τώρα άνοιξαν σιγά σιγά τα μάτια της μορφής της. Α....! έβαλα μια φωνή, πως μπορώ πια... πως μπορώ πια να λαθεύομαι, είναι τα μεγάλα, τα μαύρα, τα γεμάτα πάθος μάτια, της χαμένης μου αγάπης, της Λαίδης, της Αρχόντισσας Λιγείας"


ΜΟΡΕΛΛΑ

Η Μορέλλα, με τη βαθιά μόρφωση και τη διανοητική της δύναμη. Η Γυναίκα που κλείνει αυτό το τραγικό κουαρτέτο του Πόε στις εμπνεύσεις του.

 Οι ατέλειωτες φιλοσοφικές αναζητήσεις με την μελαγχολική Μορέλλα. Για τα πάντα. Για το ον, το Θεό, για το ενσυνείδητο, το ασυνείδητο.
Η Μελωδική της φωνή. Η Αχνή και ασθενική της παρουσία. Ο Ασθενικός τόνος ομιλίας της, η λάμψη των μελαγχολικών ματιών της. Μια γυναίκα που έφθινε μέρα τη μέρα.
Η Μεγάλη μέρα που τον κάλεσε κοντά της
-"Πεθαίνω κι όμως θα ζήσω"
-"Μορέλλα...!"
-"Ποτέ δεν είχαν ξημερώσει οι μέρες που θα μπορούσες να με είχες αγαπήσει. Όμως αυτή που απεχθανόσουν στη ζωή, στο θάνατο θα τη λατρέψεις"
-"Μορέλλα...!"

Με τη φυγή της, ήρθε και το παιδί της. Μια Κόρη. Με το πνεύμα και την ανάπτυξη εκείνης. Που την αγάπησε και τη λάτρεψε όπως εκείνη.
Μια Κόρη που όσο κυλούσαν τα χρόνια, το αγνό, το γλυκό και γεμάτο νόημα πρόσωπό της και η σωματική της διάπλαση γινόταν ολόιδια η Μητέρα της...! Δέκα ολάκερα χρόνια χωρίς όνομα η καινούργια Κορη. Μια κόρη που ήξερε τόσα μα τόσα λίγα για τη Μορέλλα τη μητέρα της.
Μα έπρεπε στην νέα Γυναίκα που μεγάλωνε εμπρός μου, στην κόρη μου να δώσω ένα όνομα.
Πως ; ποιο όνομα ; και ποια δύναμη ωθεί άραγε τον συγγραφέα Πόε να δώσει με τρόπο τραγικό και απερίγραπτο το όνομα "ΜΟΡΕΛΛΑ" στο παιδί τους ;

"Πέθανε. Και με τα ίδια μου τα χέρια την έφερα στον τάφο. Και το γέλιο μου αντήχησε μακρόσυρτο και πικρό, όταν δεν βρήκα κανένα ίχνος της πρώτης, στην κρύπτη όπου απόθεσα τη δεύτερη Μορέλλα..."



Αυτό είναι το τραγικό Κουαρτέτο των Γυναικών που βγαίνουν από τις
"Αλλόκοτες Ιστορίες" του μεγάλου δραματουργού.

Τέσσερις τραγικές Γυναικέιες μορφές, δεμένες όλες μοιραία με το άρμα του θανάτου, με τις στράτες του παράξενου και του τρομακτικού.
Δεμένες με απίστευτα συναισθήματα, με περιγραφές που φέρνουν στο φως το αστείρευτο εσωτερικό πάθος.


Ένας δημιουργός που τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα στον θάνατο και στην καταστροφή με μοναδικό του σύντροφο τον φόβο του θανάτου. Τι παράξενο...
Μια σκιά ανθρώπου σε έναν κόσμο ανύπαρκτο, φανταστικό, φαντασμαγορικό και εφιαλτικό μαζί.
Εκεί που η Αγάπη και τα συναισθήματα αποκτούν μια εντελώς άλλη διάσταση, περιγραφή, δύναμη και όψη.


Το γκριζογάλανο κάλεσμά τους

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017


Το βλέμμα απλώνεται πέρα μακριά,
ως εκεί που θα σμίξουν οι ορίζοντες.
Ως εκεί που θα απλωθούν οι σκέψεις.

Τα χρώματα άλλαξαν,
το κόκκινο με το γαλάζιο ταξίδεψαν πέρα μακριά.
Το γκρίζο, το γαλάζιο και το μαύρο φόρεσαν τα γιορτινά τους.


Ήρθε η ώρα για το δικό τους χορό.
Σε ένα παιχνίδι αντιθέσεων,
σε μια αγκαλιά διαφορετική.

Η Ανάσα σου γεμίζει από τον άνεμο της βροχής.
Μιας βροχής που την νιώθεις πέρα μακριά εκεί στο βάθος,
να απλώνει τα χέρια της να σε φτάσει να σε τραβήξει κοντά της.

Ο Θόλος του ουρανού κάνει σχήματα με έντονες αντιθέσεις,
μαύρο, γαλάζιο, λευκό, γκρίζο.
Ένας χορός αλλόκοτος.


Σαν μαυρίζει ο ουρανός,
η θάλασσα ακολουθεί τον ψυχισμό του.
Το δικό του μαύρο απλώνεται στη δική της αγκαλιά για να ταιριάξει και αυτή στη ψυχή του.

Αυτό το μαύρο μπολιάζεται με το γαλάζιο και δίνει τη δική της απάντηση,
στέλνει τη δική της απόκριση στο ερωτικό του κάλεσμα.
Ένα κάλεσμα γεμάτο αντάριασμα κι οχλαγωγή.


Πόσο θέλω σε τέτοιες στιγμές να αφεθώ στην αγκαλιά της,
πόσο αποζητάω το χρώμα της,
πόσο αναριγώ στο κάλεσμά της.

Δες τη γαλήνη της, δες πόσο δένει αυτή η αντίθεση,
αυτό το μαύρο που κρύβει οργή στον ουρανό
μ αυτό το βαθύ γαλάζιο της απόλυτης ηρεμίας στη δική της αγκαλιά.

Κι αυτός ο μικρός κυματισμός στην όψη της,
Ω πόση ανατριχίλα μπορεί να κρύβει
πόσο άγνωστο κι αναπάντεχο φυλάει η σιωπή της


Εκείνος ψηλά της ανταριάζει, βαραίνει, απειλεί.
Κι αυτή ατάραχη, σίγουρη καρτερεί την οργή του, το ξέσπασμά του,
Είναι το δικό της νάζι στις προσταγές του


Σαν το θελήσει να αφεθεί στο κάλεσμά του θα το νιώσεις
θα το καταλάβεις, θα το δεις.
Θα αρπάξεις στον άνεμο την ατίθαση οργή της.

Είναι ράθυμη, αφέντρα, δεν σηκώνει χαλινάρι σε προσταγές.
Δείχνει τη δύναμη της μαγική σαν φόβητρο
Ξέρει να παίζει με το φόβο, κατέχει καλά την τέχνη του δέους.


Αυτές οι στιγμές που ουρανός και θάλασσα θα αγκαλιάσουν το μαύρο
είναι οι πιο δυνατές και εκφραστικές στιγμές τους.
Είναι οι δικές τους ώρες που σε καλούν κοντά τους.

Βλέπεις τη δύναμη του σκοταδιού,
τις αποχρώσεις του γκριζογάλαζου στα πόδια σου
την πρώτη φιλική αντάρα του ανέμου στην ανάσα σου.

Τα χάδια τους είναι ξεχωριστά, είναι διαφορετικά.
Δεν είναι για να σε κοιμίσουν, δεν είναι για να σε νανουρίσουν,
στέκονται ανάμεσά σου για να σε συνεπάρουν στο ταξίδι τους.

Είναι μοναδικό....
να το ζεις....!