Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

"Το Ραντεβού" (Δρώμενο "Ερωτική Υμνωδία")




Για το λογοτεχνικό δικτυακό δρώμενο "Ερωτική Υμνωδία" έχουμε ήδη ανοίξει τη συζήτησή μας. Και ήδη, όπως έχετε δει, έχουμε απολαύσει πραγματικά και έχουμε βιώσει υπέροχες συμμετοχές είτε σε πεζό είτε σε ποιητικό λόγο εδώ στο blog της αγαπημένης μας Lysippe (Αναστασίας)


Σε μια λίστα συμμετοχών ελεύθερη, που μένει ανοιχτή και στην οποία έχουμε ακόμα να απολαύσουμε δημιουργήματα που ξεπερνούν κάθε προσδοκία.

Σήμερα ήρθε η στιγμή, να καταθέσω και την προσωπική μου ταπεινή συμμετοχή με ένα μικρό κινηματογραφικό διήγημα. Πάμε λοιπόν.





“Το Ραντεβού”

Σεκάνς Σπιτιού
Σκηνή Πρώτη:

Βγήκε από το μπάνιο τυλιγμένη στο μπουρνούζι της. Ένιωθε ανακουφισμένη και ξεκούραστη. Έκατσε στο σκαμπό μπροστά στην τουαλέτα. Έριξε μια διερευνητική ματιά μπροστά στον καθρέφτη. Τα κόκκινα μαλλιά της έπεφταν σε ένα κοντό καρέ στο όμορφο πρόσωπό της. Πήρε το πιστολάκι και άρχισε να τα στεγνώνει. Έριξε μια ματιά στο ρολόι της. Ήταν εννέα το βράδυ Παρασκευής. Συγκέντρωσε περισσότερο την προσοχή της στην επιμέλεια του προσώπου της. 

Τακτοποίησε με τέχνη τα στεγνά της μαλλιά και άρχισε να επιμελείται το μακιγιάζ της. Τα μεγάλα εκφραστικά της καστανά μάτια τονίστηκαν ιδιαίτερα με ένα αρμονικό eye-liner σε γήινες αποχρώσεις. Τα φρύδια της καλλίγραμμα αρμονικές πινελιές στο μέτωπό της. Ένα απαλό make-up έδωσε στο πρόσωπό της μια ακαμάχητη λάμψη, που τονίστηκε με ιδιαίτερη έμφαση από ένα κατακόκκινο κραγιόν στα σαρκώδη χείλη της.

Οι κινήσεις της έδειχναν γυναίκα που ξέρει να φροντίζει με επαγγελματική ακρίβεια την εξωτερική της εμφάνιση. Το είχε πετύχει αυτό απόλυτα στα εικοσιοκτώ της χρόνια. Μια εντυπωσιακή άνεση και επιτήδευση.

Άφησε το μπουρνούζι να πέσει στο κρεβάτι της. Τα μάτια της σάρωσαν με προσοχή το γυμνό της σώμα. Το στητό όμορφο στήθος της, η μέση, οι γοφοί και τα εντυπωσιακά αισθησιακά της πόδια.
Σε λίγο ήταν έτοιμη φορώντας ένα σετ από προκλητικά κατακόκκινα εσώρουχα. Πήρε μια ανάσα. Έβγαλε ένα τσιγάρο από την ασημένια ταμπακέρα της. Ο καπνός άρχισε να ανηφορίζει ακανόνιστα στην κρεβατοκάμαρα. Χωρίς να ντυθεί, πήγε δίπλα στο γραφείο της. Της άρεσε αυτή η άνεση που της χάριζε το ημίγυμνο σώμα της. Άλλωστε το είχε συνηθίσει.

Σκηνή Δεύτερη:

Έκατσε στο γραφείο, άναψε το πορτατίφ και αμέσως μετά το λαπ τοπ μπροστά της. Μπήκε στα e-mail της. Άνοιξε τον ειδικό φάκελο με τα μηνύματα της προσωπικής επαγγελματικής της αλληλογραφίας. Στάθηκε στον φάκελο με την ένδειξη:  “Ραντεβού της ημέρας”

-Ώρα 9:30 Ξενοδοχείο Night Star, Δωμάτιο 325, Όνομα: Χρήστος

Πήρε το κινητό της, σημείωσε τα στοιχεία και έκλεισε τον υπολογιστή. Γύρισε στην κρεβατοκάμαρα να ντυθεί.

Σκηνή Τρίτη:

Σε λίγο ήταν έτοιμη. Είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη μέσα σε ένα σομόν ολόσωμο φόρεμα. Ράντες στους ώμους λεπτές, μεγάλο ντεκολτέ. Δεν θα το έλεγες εφαρμοστό αλλά ήταν τόσο κοντό που οι σφιχτοί μηροί της φάνταζαν προκλητικά γυμνοί. Ντυμένοι με κάλτσες που κατέληγαν ψηλά σε ένα περίτεχνο ασημί σχέδιο και ένα ζευγάρι μαύρες γόβες.

Ήταν έτοιμη. Πήρε το κινητό της τηλέφωνο.
“Είσαι κάτω ; κατεβαίνω….”
Έριξε μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη της εν είδη επιθεώρησης, πήρε τα προσωπικά της αντικείμενα και κατέβηκε. Στην είσοδο του σπιτιού την περίμενε ένα αυτοκίνητο. Μπήκε μέσα.


Σεκάνς διαδρομής
Σκηνή πρώτη:

“Καλησπέρα Λώρα, όλα εντάξει ;” της είπε ο νεαρός καλοστεκούμενος άντρας από τη θέση του οδηγού.
“Ναι Νίκο, ξεκίνα, έχω λίγο αργήσει, και φοβάμαι μην βρούμε κίνηση...”
“Για που απόψε ;” της είπε κοφτά ενώ είχε ήδη ξεκινήσει.
“Νέα Κηφισιά, Ξενοδοχείο Night Star”
Ο Νεαρός άντρας είχε ήδη ξεκινήσει ανέκφραστος.
“Τι έχεις απόψε ;” τη ρώτησε χωρίς να πάρει τα μάτια του απ το τιμόνι.
“Ένας 52χρονος, έτσι τουλάχιστον ήταν τα στοιχεία του….” του απάντησε εντελώς τυπικά.
Ο άλλος έκανε έναν μορφασμό περιέργειας.
“Να τους προσέχεις αυτούς ! Μερικοί είναι περίεργοι” της είπε.
“Ξεχνάς ότι στη δουλειά είμαι τέσσερα χρόνια."
Ο νεαρός δεν σχολίασε παραπάνω. Το αυτοκίνητο γλίστρησε μέσα στην χειμωνιάτικη νύχτα.

Σκηνή δεύτερη:

“Να φύγω εγώ ;” την ρώτησε λίγο πριν κατέβει.
“Ναι το ραντεβού είναι ανοιχτό, θα γυρίσω μόνη μου”
“Λώρα ! Πρόσεχε ε !”
“Έχω το μπήπερ μην ανησυχείς. Αν χρειαστεί θα σε ειδοποιήσω.”
Ο Νίκος ήταν νέος στη δουλειά. Συνοδός στα κορίτσια. Προσωπική ασφάλεια. Είχε μια ευαισθησία και ένα φόβο πάντοτε. 
Τυλίχτηκε στο παλτό της, το κρύο ήταν τσουχτερό. Με γρήγορα βήματα ανέβηκε τις σκάλες της εισόδου και μπήκε.

Σεκάνς Ξενοδοχείου
Σκηνή πρώτη:

Το “Night Star” ήταν ένα αναγνωρίσιμο πλούσιο ξενοδοχείο. Τουλάχιστον ο πελάτης της είχε γούστο στον τόπο του ραντεβού. 
“Παρακαλώ η κυρία ;” άκουσε την ευγενική ερώτηση της υπαλλήλου στην ρεσεψιόν.
“Δωμάτιο 325 παρακαλώ, με περιμένουν.”
Η νεαρή υπάλληλος κάλεσε εσωτερικά το δωμάτιο που ανέφερε η Λώρα.
“Περάστε σας περιμένουν”, της απάντησε ευγενικά η ρεσεψιονίστ καλώντας έναν γκρουμ να την συνοδεύσει στον ανελκυστήρα.

Σκηνή δεύτερη:

Άκουσε ένα σαφές “παρακαλώ” αμέσως μετά το διακριτικό της χτύπημα στην πόρτα του δωματίου.
Άνοιξε και πέρασε στο εσωτερικό. Είχε προ πολλού ξεπεράσει το μόνιμο τρακ εκείνης της στιγμής. Ένα τρακ γεμάτο αναστολές και ανασφάλειες που την συνόδευαν τον πρώτο καιρό που ξεκίνησε να δουλεύει σαν call girl σε γραφείο συνοδείας. Τώρα πια ήξερε να φέρεται σαν απόλυτη επαγγελματίας χαλιναγωγώντας κάθε της συναίσθημα.

Ένα γλυκό ημίφως έκανε όμορφες σκιάσεις στο πολυτελές δωμάτιο. Απέναντί της στέκονταν ένας ώριμος άντρας με γκρίζους κροτάφους, καλοφτιαγμένος. Μεσαίου αναστήματος, καλοντυμένος με γούστο. Άσπρο πουκάμισο, καφέ σκούρο παντελόνι και γραβάτα. Στο πρόσωπό του αντιφέγγιζε ένα καθαρό χαμόγελο. Παρά τα σίγουρα πατημένα πενήντα του χρόνια η εμφάνισή του δεν περνούσε απαρατήρητη.

Κινήθηκε προς το μέρος της.
“Είσαι η Λώρα”, την ρώτησε με εμφανή τα στοιχεία της αναστολής στην συμπεριφορά του.
“Και εσύ ο Χρήστος να υποθέσω” αντέτεινε εκείνη με το ...επαγγελματικό της χαμόγελο.
Άπλωσε το χέρι του προς το δικό της. Την άγγιξε στα δάχτυλα. Ένιωσε την ταραχή του καθώς το χέρι του έτρεμε ελαφρά. Πήρε το δικό της και το φίλησε με χαρακτηριστική ευγένεια.

Η Λώρα ένιωσε παράξενα. Δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιες υποδοχές. Άφησε την τσάντα της στο τραπεζάκι του σαλονιού. “Πρωτάρης ο πελάτης...” σκέφτηκε από μέσα της.
“Κάθησε”, της είπε, “Να προσφέρω ένα ποτό ;” 
Ναι ! Ο άντρας μπροστά της ήταν γεμάτος ταραχή. Κάτι όμως στην εξωτερική του συμπεριφορά την έκανε να νιώθει σίγουρα. 
“Ένα τζιν τόνικ Χρήστο, αν είναι δυνατόν. Δεν το αλλάζω...” του απάντησε.

Εκείνος με ένα συμπαθητικό χαμόγελο κάλεσε τηλεφωνικά την ρεσεψιόν για την παραγγελία τους.
Μέχρι να φτάσουν τα ποτά η Λώρα κάθισε πιο άνετα. Έβγαλε το παλτό της, έγειρε το σώμα της πίσω στην πλάτη του καναπέ. Το φόρεμά της τραβήχτηκε επιτηδευμένα αποκαλύπτοντας τα πόδια της σε όλο τους το μήκος. Έβγαλε ένα τσιγάρο από την ταμπακέρα της. Ο άντρας έσπευσε ευγενικά δίπλα της να της προσφέρει φωτιά. Έτσι όρθιος μπροστά της, σκυφτός ελαφρά. Τα μάτια της διασταυρώθηκαν με τα δικά του. Καστανά μεγάλα μάτια. Ρυτίδες αυλάκωναν δεξιά αριστερά το πρόσωπό του με σεβαστή γοητεία. Είδε στο βλέμμα του έναν θαυμασμό που της ήταν πρωτόγνωρος. Κλείνοντας τον αναπτήρα του ένιωσε το βλέμμα του να χαϊδεύει τα ημίγυμνα πόδια της, ταξιδεύοντας στο λοιπό σώμα της.

Η Άφιξη των ποτών έσπασε για λίγο τη σιωπή.
Ένας μεγάλος πολυτελής δίσκος. Ένα πράσινο μπουκάλι τζιν Tanqueray μαζί με ένα Αμερικάνικο Burbon Four Roses. Κρυστάλλινα ποτήρια, ο σχετικός πάγος και τα αντίστοιχα συνοδευτικά. Αν μη τι άλλο ο ώριμος άντρας είχε εντυπωσιακό γούστο.
Ο γκρουμ έφυγε, ο Χρήστος πήγε στην συσκευή του CD Player. Σε λίγο μια ήρεμη ορχηστρική μουσική ζέστανε όλο το χώρο.

Ήπιαν τις πρώτες γουλιές ανταλλάσσοντας αρκετές τυπικές κουβέντες της πρώτης στιγμής. Η αμηχανία του τώρα πια συνοδευόταν και από ένα εμφανές φούντωμα καθώς το πολλά υποσχόμενο σώμα της εκτίθονταν στα μάτια του όλο και πιο απροκάλυπτα. Η Ικανότητα της Λώρας στο κομμάτι αυτό δεν επιδέχονταν καμία αμφισβήτηση. Ήξερε πως να χειριστεί τις πρώτες “εισαγωγικές” στιγμές στα ερωτικά ραντεβού της. Όμως παρ όλα αυτά η συμπεριφορά του δεν έμοιαζε σε τίποτα με την ωμή σεξιστική συμπεριφορά των άλλων, που την έβλεπαν ωμά σαν το , προς επίδειξη και χρήση, “εμπόρευμα” προχωρώντας χωρίς πολλές περιστροφές στα παρακάτω.

Σκηνή Τρίτη:

Ήπιαν λίγο από το ποτό τους. Είπαν αρκετά για αρχή έχοντας ζεστάνει την ατμόσφαιρα μεταξύ τους. Η Λώρα σε αυτές τις περιπτώσεις απέφευγε να μπαίνει σε προσωπικές ερωτήσεις. Δεν την ενδιέφερε άλλωστε το ποιος ήταν ο “πελάτης” της μήτε το λόγο που βρέθηκε δίπλα της. Όμως απόψε κάτι πήγαινε εντελώς διαφορετικά.
Ο Χρήστος σηκώθηκε και τράβηξε κάποια στιγμή προς την μπαλκονόπορτα του δωματίου. Το βλέμμα του απλώθηκε πέρα στα φώτα της πόλης που λαμπύριζαν απέραντα και όμορφα. Το πρόσωπο της Λώρας αντιφέγγιζε μέσα στα μεγάλα κρύσταλλα.

“Όμορφα είναι ….”, τον άκουσε να λέει.
“Λοιπόν είσαι λίγο παράξενος, Χρήστο….”, του είπε καθώς σηκώθηκε και κινήθηκε προς το μέρος του.
“Δες τα !” της είπε, “Πόσα μικρά και μεγάλα μυστικά κρύβουν στην απεραντοσύνη τους.”
Ήρθε και στάθηκε δίπλα του, ακούμπησε το σώμα της στο δικό του. Τον ένιωσε να τρέμει.
“Ναι πράγματι είναι πολύ όμορφα”.
“Έχεις ποτέ νιώσει την επιρροή που ασκούν αυτά τα φώτα της νύχτας πάνω σου Λώρα ;” την ρώτησε, ξαφνιάζοντάς την ακόμα μια φορά.
Χαμογέλασε αμήχανα δίπλα του. Δεν ήξερε τι να πει. Οι όροι αντιστράφηκαν και ένα περίεργο τρακ απλώθηκε στην ίδια.
“Ομολογώ όχι”, του είπε.
“Χάνεις ! Κοίταξέ τα ! Δες την απεραντοσύνη της πόλης, κοίτα πέρα στο μαβί ουρανό, πως ακουμπά στη φωτισμένη γη. Δεν είναι ερωτικό ; Δεν σε κάνει να νιώθεις την ερωτική μοναξιά ;”

Άγγιξε το χέρι της δίπλα του. Η κοπέλα γέμιζε με ερωτήματα.
“Σε έχει ενοχλήσει κάτι από μένα ;” τον ρώτησε περισσότερο από επαγγελματική προσέγγιση.
Την κοίταξε στο πρόσωπο. 
“Είσαι τόσο γεμάτη φως ! Μια παρουσία τόσο μακρινή ! Που μόνο στις φαντασιώσεις μου υπήρχες...”

Κατάλαβε ότι έπρεπε να κάνει εκείνη το πρώτο βήμα. Τον έπιασε από τους ώμους και τον γύρισε προς το μέρος της. Είδε τα μάτια του να παίρνουν φωτιά στην όψη των δικών της. Άπλωσε τα χέρια της στα πλαϊνά του πρόσωπου του και κόλλησε τα χείλη της στα δικά του. Ένιωσε τους παλμούς της καρδιάς του να επιταχύνουν άναρχα. Η Λώρα ήταν εκείνη που θα έδινε απόψε το βήμα σε αυτόν τον ...επαγγελματικό ερωτικό χορό. Ο “πελάτης” της φανερά πελαγοδρομούσε.

Το φιλί της έγινε απόλυτα τολμηρό, καθώς βύθισε τη γλώσσα της ανάμεσα στα μισάνοιχτα χείλη του για να συναντήσει τη δική του. Το ένα της χέρι κατέβηκε εξίσου τολμηρά τραβώντας το σακάκι του και μπαίνοντας βίαια ανάμεσα στο λευκό του πουκάμισο. 
Διαπίστωσε ότι, παρά τα χρόνια του, το σώμα του διατηρούσε αξιοσημείωτο σφρίγος και αισθητική. 
“Έλα !”, του είπε χαϊδεύοντας έντονα το γυμνό του στήθος την ίδια στιγμή που τα δάχτυλά της έλυναν τη ζώνη στο παντελόνι του.

Σκηνή τέταρτη:



Εκεί, αντίκρυ στο μεγάλο κρύσταλλο της μπαλκονόπορτας, με τα μυριάδες λαμπιόνια της πόλης τα σώματά τους άρχισαν σταδιακά να αποκαλύπτονται εκατοστό το εκατοστό. Τα ημίγυμνα κορμιά έγιναν καμβάδες που πάνω τους προβάλλοταν οι αντανακλάσεις και οι σκιάσεις από τα φώτα, που τα μεγάλα τζάμια έστελναν με ακανόνιστα σχήματα πάνω στις καμπύλες τους.

Τα χέρια του άρχισαν να ακολουθούν τα δικά της και βρέθηκαν να ταξιδεύουν στο στήθος της.
Οι κινήσεις του ήταν αργές, προσεκτικές. Φανερά με μεγάλο σεβασμό, σαν να είχε απέναντί του κάτι εύθραυστο, κάτι που έτρεμε στην ιδέα να το πληγώσει. Το χέρι του συνέχισε το ταξίδι του εξωτερικά στις καμπύλες του σώματός της, κατεβαίνοντας από το στήθος της στη μέση της, στους γοφούς της και μετά στα πόδια της ανάμεσα.



Τον ένιωσε σταδιακά να αποκτά και εκείνος μια πιο ισότιμη πρωτοβουλία στον ερωτικό αυτό χορό.
Την τράβηξε προς τον καναπέ. Τον έσπρωξε απαλά να καθίσει. Στάθηκε μπροστά του σαν αρχαία ιέρεια στους βωμούς των ερώτων. Αργά, νωχελικά κατέβασε και έβγαλε το φόρεμά της ενώ την αμέσως επόμενη στιγμή άρχισε να ξεκουμπώνει το παντελόνι του.
“Λώρα….!” άκουσε τη φωνή του.
“Τι είναι ;” του είπε χαμογελαστά καθώς έστεκε μπροστά του.
“Είσαι...” κόμπιασε.
“Είμαι τι ;” του είπε με ένα ερωτικό μειδίαμα γεμάτο φωτιά, την ίδια στιγμή που τα δύο στητά της στήθη έπεσαν μπροστά στα έκθαμβα μάτια του με τις ρώγες της στητές, σαν κορυφές ηφαιστείου, έτοιμες για τρύγημα.
“Είσαι τόσο ...όμορφη….”, ψέλλισε ενώ το χέρι του άρχισε να αγγίζει το στήθος της που πάλλονταν μπροστά του. 

Σε λίγο τα σώματά τους ήταν ολόγυμνα σε εναγκαλισμούς που εναλλάσσονταν σε χαμηλούς ρυθμούς.  Την πήρε στην αγκαλιά του.  Τα ακροδάχτυλά του άρχισαν να αγγίζουν απαλά τα χείλη της, να κατεβαίνουν στα λακκάκια του λαιμού της, να βυθίζονται απαλά στις καμπύλες του στήθους της.



Η Λώρα δεν ήξερε πραγματικά τι να υποθέσει. Αυτό που ένιωθε στην αρχή το πήρε αψήφιστα, ίσως μια περισσή ευαισθησία, σαν αποτέλεσμα απειρίας του πελάτη της. 
Όταν όμως ένιωσε το δέος και την τρυφερότητα με την οποία τα χείλη του κατέβαιναν τις γραμμές της κάτω από το στήθος της και έφτασαν ανάμεσα στα πόδια της, τότε το ένιωσε. Ήταν κάτι που είχε πάρα πολύ καιρό να το αισθανθεί. Σαν να άνοιγαν με πάταγο οι πόρτες μια απωθημένης ηδονής τη στιγμή που τα χείλη του κατέβηκαν στον ερωτικό της βωμό, εκεί στην πηγή της ηδονικής φωτιάς. Στο μυαλό της δεκάδες σκέψεις εναλλάσσονταν με ταχύτητα ερωτήσεων. Τι ήταν άραγε αυτό που ζούσε ; Όνειρο ; Παραίσθηση ; Πραγματικότητα;

Όχι ! Δεν ήταν όνειρο ! Της το επιβεβαίωσαν οι σπασμοί της ηδονής στο σώμα της τη στιγμή που τα δικά του χείλη είχαν πια γίνει ένα με τον δικό της βαθύ κόσμο στην πηγή της. Τύλιξε αυθόρμητα τα πόδια της γύρω στο πρόσωπό του, στην αρχή προσεκτικά, αλλά στην συνέχεια, καθώς τα χέρια του τρυγούσαν τις σκληρές της θηλές, ένιωσε μια άναρχη δύναμη να τα κυβερνάει ανεξέλεγκτα. Οι πρώτοι αναστεναγμοί τους έδωσαν στο μισοφωτισμένο δωμάτιο έναν αχό σαν ερωτική υμνωδία. Αφέθηκε στην έκφρασή του, άφησε κατά μέρος ξεχασμένα κάθε είδους ερωτήματα. Σε λίγο σκιρτούσε, ενώ εκείνος ολοκλήρωνε με τέτοια ευαισθησία και πάθος, σαν ιεροφάντης ενός αρχαίου ναού της ηδονής. 
Ο οργασμός της ήρθε σαν καταιγίδα. Το σώμα της άρχισε αν συσπάται ασύστολα, μέχρι που ο ρυθμός τους πέταξε κάτω στο χοντρό χαλί.

Οι ανάσες τους προσπαθούσαν να κάνουν ένα ταξίδι επιστροφής στην κανονικότητα. Όμως οι πύλες των αισθήσεων είχαν ανοίξει πια διάπλατα και τα φρένα είχαν λυθεί.
Έμειναν εκεί. Στο πάτωμα. Με τη Λώρα να παίρνει εκείνη τα ηνία και να γίνεται κολασμένη Αμαζόνα πάνω στο κορμί του. Ψηλάφισε κάθε εκατοστό του, ανταποκρινόμενη σε όσα εκείνα της είχε απλόχερα δώσει πριν λίγο. Κάθισε πάνω του και την ίδια στιγμή τον ένιωσε να γίνεται ένα με το κορμί της.

Έσκυψε στο πρόσωπό του. Ναι ! Το πρόσωπο ενός ώριμου άντρα, ενός απλού άντρα που της θύμισε πως ήταν Γυναίκα ! Γυναίκα με το “Γ” γραμμένο με κεφαλαία γράμματα.

Τον φίλησε με πάθος ! Με ηδονή. Άρχισε να λικνίζει το σώμα της σαν ηδονική χορεύτρια, προκαλώντας του απανωτά σοκ. Έβλεπε εκστασιασμένος τις εκφράσεις του πρόσωπου της και τις παλινδρομικές κινήσεις του στήθους της. Στροβιλίστηκαν στο πάτωμα, στο χαλί. Έγιναν ένα με τις αισθήσεις, τα βογγητά, τις ερωτικές στάσεις. Μέχρι που ένιωσε τους γοφούς της να γίνονται ένα με εκείνον, τα χέρια του να ταξιδεύουν στις καμπύλες της, να τις χωρίζουν, να ψηλαφούν τις εισόδους της ηδονής ακανόνιστα. Και να εναλλάσσεται η ένωση των σωμάτων τους στις καυτές  πηγές της  φωτιάς, καθώς τον δέχονταν με ανερμάτιστη αποδοχή και κατάρρευση κάθε έννοιας αναστολής και ορίων.

Ο Οργασμός του ήρθε να ακολουθήσει το δικό της. Οι χυμοί τους έγιναν ένα μαζί με κορμιά τους, σε έναν ερωτικό σπαραγμό παρασέρνοντας καλύμματα, μαξιλάρια, ακόμα και τα ποτήρια από το τραπέζι του σαλονιού.

Σκηνή πέμπτη:



Όταν η Λώρα άρχισε να ανασαίνει κανονικά, κατάφερε να επικεντρώσει το βλέμμα της στο χώρο. Στο κομοδίνο δίπλα ήταν τα μπουκάλια μισοάδεια με τα ποτήρια.  Είδε τα μάτια του να την κοιτούν προσεκτικά με χαρακτηριστική ευλάβεια. Δεν είχε καταλάβει καν πως είχαν βρεθεί στο κρεβάτι, μήτε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πόσος χρόνος είχε περάσει. 
Την κοιτούσε επίμονα με μια διάθεση ενατένισης. Κάποια στιγμή ένιωσε το χέρι του εντελώς διακριτικά να χαράζει μικρά αγγίγματα πάνω στο γυμνό της σώμα. Με μια ποιητική διάθεση που δεν είχε την παραμικρή σχέση με την ένταση με την οποία έκαναν έρωτα πριν.

Ανασηκώθηκε στο κεφαλάρι του κρεβατιού. Γύρεψε τα τσιγάρα της. Το κατάλαβε και της προσέφερε ένα από τα δικά του. Το άναψε και το έβαλε διακριτικά στο στόμα της. Τον κοίταξε:
“Λοιπόν οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτό που μου συνέβη απόψε….”
“Ξεπέρασε τους κανόνες ε ;” την διέκοψε.
Φύσηξε τον καπνό ψηλά.
“Είναι κάτι που… δεν το περίμενα...” του είπε. Αντί για απάντηση της, της προσέφερε ένα ήρεμο χαμόγελο που τα ώριμα χρόνια του το έκαναν ακόμα πιο γοητευτικό.
“Δεν έχεις κάτι να πεις ; τι με κοιτάς ;” τον ρώτησε λίγο αμήχανα μα γλυκά.
“Είσαι όμορφη !” της είπε.
“Μου το είπες και πριν”
 “Είσαι πολύ όμορφη ! Όλο αυτό ήταν ένα δώρο για μένα”, επανέλαβε εκείνος.
“Δώρο ; Ποιο ήταν δώρο ;” του είπε χαμογελώντας.
“Είχα χρόνια να νιώσω έτσι ;”
“Πως δηλαδή ;”
“Ένιωσα ποθητός, ζωντανός ! Είδα ξανά ότι το σώμα μου μπορεί ακόμα να δώσει, αλλά και να πάρει...”
“Τι θες να πεις ; Δεν είχες ερωτική ζωή ;” τον κοίταξε με απορία.
Η σιωπή του έδειξε να της απαντά. Εκείνος συνέχισε.
“Στα δικά μου χρόνια, κάθε αναστεναγμός είναι δώρο ζωής, κάθε ηδονή επιβεβαίωση ύπαρξης. Κάθε χαμόγελο ενθάρρυνση...”
“Είσαι τελικά παράξενος άντρας ναι ;”
“Δηλαδή ;”
“Κλείνεις ένα ραντεβού με ένα call girl. Έρχεται στο χώρο σου και αυτό που ζει δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτό που υποτίθεται πως θα ήταν...”
“Τι εννοείς ;”
“Ήρθα εδώ ...Χρήστο, πληρωμένη με ένα μεγάλο ποσό για μια νύχτα πληρωμένου σεξ. Σεξ καταλαβαίνεις ! Και στο τέλος έκανα έρωτα... Ακόμα και το ότι σε καλώ με το όνομά σου, ξέρεις ότι είναι παράβαση ενός επαγγελματικού ραντεβού ; Οι πελάτες για μας δεν έχουν όνομα, δεν έχουν οντότητα. Αυτό δηλαδή που θέλετε και εσείς για μας.”
“Σε ενόχλησε αυτό ;” την ρώτησε άμεσα.
“Να με ενοχλήσει ;” τον κοίταξε ίσια στα μάτια με ένα βλέμμα όλο έκφραση.
“Κοίτα, ξέρω τι είμαι και τι κάνω. Όμως δεν είμαι μηχανή. Και απόψε εδώ, κατάφερες κάτι σημαντικό...”
“Εγώ ; τι ;”
“Καλά δεν το είδες ; δεν το ένιωσες ; Όλη αυτή μου η αντίδραση μαζί σου, όλο αυτό που έζησε το σώμα μου νομίζεις ότι ήταν ...επαγγελματική μου υπέρβαση ;”
Δεν απάντησε, την άφησε να συνεχίσει.
“Όχι ! Αυτό που πήρες από μένα το ένιωσα ! Αυτό που σου έδωσα το ήθελα ! Και να ξέρεις, επειδή όλα αυτά δεν γίνονται από τον έναν, με έκανες να νιώσω ξανά γυναίκα !”
“Όλα αυτά εγώ ;” 
“Ναι… με έκανες και θυμήθηκα κάποια ξεχασμένα πράγματα” ,του είπε και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Το γυμνό της σώμα φώτισε πάλι το χώρο. Πήγε προς το μπάνιο με τα μάτια του να την ακολουθούν.

Σκηνή έκτη:

Στην επιστροφή ντύθηκε και με τα εσώρουχά της ήρθε και έκατσε κοντά του.
“Δεν μου είπες για σένα… Παντρεμένος ;”
Την κοίταξε για μια στιγμή στα μάτια
“Ναι.”
“Γιατί βρέθηκες μαζί μου ;”
Τον είδε που δίστασε.
“Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε πιέσω, δεν έχω και δικαίωμα, μια ακόμα επαγγελματική μου απρέπεια”
“Το κενό...” είπε και σταμάτησε. Δεν τον πίεσε, τον άφησε να συνεχίσει, αν ήθελε και το έκανε.
“Όλα αυτά που μας αποξενώνουν, που μας στερούν την τρυφερότητα, την ηδονή, τον έρωτα. Ο ευνουχισμός του πόθου”
“Την αγαπάς ;”
Δεν την περίμενε την ερώτηση αλλά απάντησε.
“Ναι...”
“Σκέφτηκες ποτέ εκείνη να κάνει το ίδιο ;"
“Τι θες να πεις ;”
“Αυτό που έζησες εσύ με μένα να το ζήσει και εκείνη με άλλον άντρα.”
Της απάντησε με εντυπωσιακή εσωτερική γαλήνη.
“Ναι ! Το έχω σκεφτεί. Το έχω αποδεχτεί...”
“Γιατί ;”
“Ίσως να μην της αξίζω, ίσως να μην μπορώ να δώσω...”
“Δεν έδειξες απόψε κάτι τέτοιο”, του απάντησε.
Μέσα της σαν να ένιωσε κάπως. Ένα παράξενο συναίσθημα. Κάτι σαν ζήλεια. “Αν είναι δυνατόν”, σκέφτηκε από μέσα της. Πρέπει να αντέδρασε κάπως αμήχανα γιατί εκείνος το πρόσεξε.
“Έκανα κάτι που σε πείραξε ;” της είπε.
Της βγήκε σαν ξέσπασμα, η φωνή της έβγαινε με κάποια ένταση:

“Ναι ! Ήρθα εδώ πληρωμένη να με πηδήξεις. Όπως γίνεται με όλους ! Να με δεις σαν μια πλαστική κούκλα που δίνει κάβλα και τίποτα παραπάνω ακούς ;” πραγματικά δεν καταλάβαινε και η ίδια πως της έβγαινε όλο αυτό. Την κοιτούσε έκπληκτος. Είχαν σηκωθεί και οι δύο όρθιοι. Εκείνη συνέχισε στον ίδιο τόνο.
“Να με γδύσεις, να σκίσεις τα ρούχα μου, να με μεταχειριστείς  σαν μια πουτάνα πολυτελείας, να με πονέσεις όπως όλοι, να με προσβάλεις όπως όλοι, να βγάλεις πάνω στο κορμί μου τα βίτσια σου όπως όλοι… και… αντί για αυτό είσαι γλυκός, τρυφερός, ένας αληθινός άντρας, ένας άνθρωπος ! Γιατί το κάνεις ε ;” οι τελευταίες λέξεις βγήκαν από μέσα της με μια απρόσμενη ένταση.
“Λώρα….” 
“Με αγγίζεις, με προσέχεις, μου κάνεις έρωτα, και όλα αυτά λες και… λες και….”
“Λες και τι ;”

Όρμησε πάνω του. Τον αγκάλιασε με πάθος. Κόλλησε τα χείλη της στα δικά του σε ένα φιλί δύο εραστών.
Απότομα τραβήχτηκε.

Σκηνή Έβδομη:

Πήγε στο σαλόνι δίπλα. Αναζήτησε τα ρούχα της, σκορπισμένα στο πάτωμα. Άρχισε να ντύνεται. Μια σιωπή απλώθηκε στο χώρο.
“Η Γυναίκα σου σε περιμένει… νομίζω έχεις πολλά να της δώσεις… Και οι δύο σας, ο ένας στον άλλον. Μην αφήνετε το χρόνο να σας σαπίσει, μπορείτε ! Τολμήστε ! Η ζωή κυλάει σαν νερό” είχε πια ντυθεί.
“Λώρα...” την κοίταξε γλυκά.

Είχε πια ντυθεί κανονικά. Πήρε τα προσωπικά της αντικείμενα, τα έβαλε στην τσάντα της. Στάθηκε κοντά στο παράθυρο. Στα μαλλιά της ταξίδευαν  τα φώτα όλης της πόλης. Έμοιαζε με κάδρο.
“Σήμερα ξαναβρήκα τη ξεχασμένη γυναίκα που ήταν κρυμμένη μέσα μου”, του είπε. Άπλωσε το χέρι της στο πρόσωπό του. Και εκείνος στο δικό της. Τα δάχτυλά τους συναντήθηκαν κάπου κοντά στα χείλη του.
“Σε ευχαριστώ”, της είπε εκφραστικά.
Του χαμογέλασε γλυκά. Τα βήματά της αποφασιστικά την οδήγησαν στην έξοδο. Ανάμεσα στον μισοφωτισμένο διάδρομο με τις αναμμένες απλίκες δεξιά-αριστερά και το πλούσιο κόκκινο χαλί να σβήνει τον ήχο από τις ψηλοτάκουνες γόβες της.

Σκηνή Όγδοη:



Ο Φρέσκος κρύος αγέρας της νύχτας ήρθε απότομα στο πρόσωπό της. Δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω. Το χέρι της έκανε νόημα στο πρώτο ταξί που περίμενε στη σειρά στο δρόμο. Ο οδηγός πρόσεξε ένα ελαφρύ τρέμουλο στα χείλη της απ τον καθρέφτη του σαν της έδωσε την άδεια να ανάψει ένα τσιγάρο. Το τρέμουλο συνεχίστηκε σχεδόν σε όλη τους τη διαδρομή. Κρυφόπαιζε το βλέμμα του στον καθρέφτη όσο η Λώρα ήταν μόνιμα με τα μάτια της στην νύχτα, έξω από το παράθυρο.

Σκηνή Ένατη:

Η Φιγούρα της έγινε κάδρο μακρινό στα μάτια του, καθώς την παρατηρούσε από το παράθυρο του τρίτου ορόφου του δωματίου όπου νωρίτερα σπαρταρούσε για ώρες στο σώμα της. Το βλέμμα του σηκώθηκε ψηλά στον ορίζοντα. Τα μάτια του ταξίδεψαν αργά κατά την ανατολή που είχε θέα. Μια νέα μέρα γεννιόταν, με το φως της να προσπαθεί να αντιπαλέψει τη δύναμη του σκοταδιού.

Οκτώ μήνες μετά…

Σεκάνς Οίκου Μόδας
Σκηνή πρώτη: (στην αίθουσα επίδειξης)

Τα δυνατά παλλόμενα φώτα είχαν σβήσει στη ράμπα της επίδειξης. Ο Οίκος μόδας μόλις είχε τελειώσει μία ακόμα από τις λαμπερές του επιδείξεις. Ο πολύς κόσμος είχε αρχίσει να αποχωρεί. Αρκετοί πελάτες, σε μικρά πηγαδάκια, σχολίαζαν και κοίταζαν τα ρούχα στις κούκλες. Τα μοντέλα, άντρες-γυναίκες, κουρασμένα και από τις συνεχείς λάμψεις των προβολέων, των κινητών και των φωτογραφικών μηχανών, είχαν πλέον αποσυρθεί στα καμαρίνια.

Σκηνή δεύτερη (στο καμαρίνι)

“Λώρα σε ζητούν”, της είπε μία μακιγιέρ που μόλις μπήκε στο καμαρίνι της. Δεν είχε προλάβει ακόμα να αλλάξει. Ήταν με μια ολόσωμη μαύρη τουαλέτα με ένα μεγάλο σκίσιμο στο πλάι. Στο στήθος της έλαμπε μια διπλή σειρά από ένα μενταγιόν με στρας. Στο καμαρίνι μπροστά της ήρθε ένα καλάθι με πανέμορφα κόκκινα τριαντάφυλλα. Δεν είχε καν προλάβει να διαβάσει το σημείωμα.
“Ποιος ;” ρώτησε με απορία.
“Ένας Κύριος”

Δεν πρόλαβε να μιλήσει και εκείνος πρόβαλε στην πόρτα της. Ο άντρας εκείνης της νύχτας στο ξενοδοχείο. Στο ραντεβού της Παρασκευής. Ο Χρήστος. Η κοπέλα έφυγε διακριτικά αφήνοντάς τους μόνους.

Η Λώρα σηκώθηκε αργά με ένα βλέμμα όμορφης έκπληξης. Έλαμπε μέσα στην ομορφιά της. Την πλησίασε.
“Ήσουν υπέροχη, σαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα...” της είπε.
Έριξε μια ματιά στο καλάθι. Δεν το πίστευε.
“Δικά σου ;”
“Για σένα ! Για τη γόνιμη φωτιά που κρύβεις μέσα σου”, της είπε και φίλησε το χέρι της με ευγνωμοσύνη. Μια παράξενη συγκίνηση απλώθηκε ανάμεσά τους.

“Γιατί ήρθες ; θέλω να πω...”
Ένα ώριμο χαμόγελο έσπασε στο πρόσωπό του κάνοντας τις ρυτίδες να κυρτώσουν.
“Ήθελα να έρθω ! Να σε δω ξανά. Να εκφράσω κάτι….” κόμπιασε.
“Κάτι ;” τον ρώτησε με έναν κράτημα στο λαιμό της.
“Αυτά τα τριαντάφυλλα έχουν το χρώμα της ζωής. Κόκκινα της φωτιάς. Σαν τις στιγμές που βρήκα ξανά κοντά σου..  Τα αξίζεις..”
“Σε ευχαριστώ..." απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο. "Πως με βρήκες ;”
“Έψαξα, ρώτησα, έμαθα. Ειδικά για αυτό το τελευταίο χάρηκα πολύ που σε είδα εδώ... Λώρα...”
Τα μάτια τους έμειναν ακίνητα στο βλέμμα που τους ένωνε.
“Να είσαι καλά, βλέπεις... εκείνο το ραντεβού έφερε μια καινούργια μέρα στη ζωή μου"
"Όταν μου το είπαν ότι είσαι σε έναν τόσο επιτυχημένο οίκο μόδας και μάλιστα από τα πρώτα μοντέλα το χάρηκα..."
"Είδες λοιπόν ; πόσα παιχνίδια στήνει η ζωή ;"
"Νιώθεις καλά τώρα ;" τη ρώτησε
"Ας πούμε έχω μια άλλη εικόνα για τον εαυτό μου Χρήστο. Ξέρεις δεν παριστάνω την μετανιωμένη κλαίουσα. Ότι έκανα το έκανα συνειδητά..."
"Καταλαβαίνω..."
"Έτσι  πίστευα. Τουλάχιστον, μέχρι το ραντεβού εκείνης της Παρασκευής."
"Καθένας μας κουβαλάει τις επιλογές του, Λώρα. Δεν γεννηθήκαμε κριτές κανενός", της είπε και έριξε μια ματιά στο ρολόι του.
"Σε περιμένει... πιστεύω !" του απάντησε αυθόρμητα, με ένα μορφασμό ερώτησης.
"Ναι.." της είπε γλυκά
"Μην την κάνεις να περιμένει..."
"Καληνύχτα Λώρα" της είπε φιλώντας τρυφερά το χέρι της.
"Σε ευχαριστώ”, κατάφερε να του πει, τη στιγμή που την άφηνε χωρίς να της γυρίζει τη πλάτη μέχρι που χάθηκε στο διάδρομο.

Σκηνή Τρίτη:

Βγήκε από το καμαρίνι. Τον έχασε στο βάθος του διαδρόμου. Τον ακολούθησε στις σκάλες. Κατέβαινε τα σκαλιά στο κεντρικό σαλόνι. Τον είδε που στάθηκε δίπλα σε μια ώριμη, όμορφη, καλοστεκούμενη γυναίκα που περιεργάζονταν κάποια  ρούχα σε stand. Είδε το χέρι του που την πήρε τρυφερά αγκαζέ. Παρατήρησε  το χαμόγελό τους. Ένιωσε τη ζεστασιά ανάμεσά τους. Κατάλαβε. Κρέμασε το βλέμμα της πάνω τους, ακολουθώντας το πλάνο της αποχώρησής τους ώσπου χάθηκαν στην έξοδο. Πήρε μια ανάσα. Γύρισε ευχαριστημένη, αλλά και με μια γλυκιά μελαγχολία, γαλήνια στο καμαρίνι της. Πήρε στο χέρι της τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Τα έφερε κοντά στο πρόσωπό της. Το άρωμά τους απλώθηκε στις αισθήσεις της. Ο νους της έτρεξε  πάλι στο ραντεβού εκείνης της νύχτας. Ο καπνός του τσιγάρου ανηφόριζε μοναχικός. Στον καθρέφτη απέναντί της φάνηκαν τα κρύσταλλα του ξενοδοχείου, τα αμέτρητα φώτα της πόλης, η αίσθηση από το καυτό τζιν στη γεύση της, τα δάχτυλά του στο κορμί της. Είδε το χέρι της μέσα απ τον καθρέφτη να αγγίζει το στήθος της. Η Ανάσα της άφησε μικρούς υδρατμούς στο τζάμι.

ΤΕΛΟΣ

Τίτλοι τέλους

(Η Λώρα άφησε το “πρακτορείο” στο οποίο δούλευε ως συνοδός call girl. Έπιασε δουλειά ως fashion model σε ένα μεγάλο πρακτορείο μόδας. Ο αέρας και η άνεσή της, την βοήθησαν να καθιερωθεί.  Ο Χρήστος ζει με την γυναίκα του έναν δεύτερο κύκλο ζεστής ανανέωσης της σχέσης τους)



(Σεκάνς-sequence=Μία ή περισσότερες σκηνές που παρουσιάζουν ενότητα χώρου και δράσης)

Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνων: Giannis Pit.




Να ευχαριστήσω την Αναστασία (Lysippe) για τη μεταλαμπάδευση της φλόγας της σε όλους εμάς με το όμορφο αυτό δρώμενο σαν σκέψη και σύλληψη πράξης. Ακόμα να ευχαριστήσω όλους/όλες τις δημιουργούς των μέχρι τώρα, αλλά και των μελλοντικών συμμετοχών για την ομορφιά, τον αισθησιασμό και τον προβληματισμό στον οποίον γινόμαστε κοινωνοί.



"Εις τον κόσμον τούτον, Λαίδη μου, δεν υπάρχει τίποτε πιο ζωογόνον εκτός του πάθους. Ο νους είναι ένα μουσικόν όργανον εις το οποίον παίζομεν απλώς...."

Λόρδος Ίλιγκουερθ
"Ασήμαντη Γυναίκα"


Διαβάστε εδώ όλες τις Συμμετοχές:
Ερωτική Υμνωδία: Οι συμμετοχές













Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

"Ελουάζ" Ο Επίλογος-το παρασκήνιο



Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες,
Η Δημοσίευση της Νουβέλας "Ελουάζ", όπως έχουμε δει, ολοκληρώθηκε. Οφείλω να σας εξομολογηθώ, ότι νιώθω ιδιαίτερα συγκινημένος που ένα δικό μου δημιούργημα έφτασε ως εδώ αλλά το πιο σπουδαίο, για τον τρόπο που το στηρίξατε, το αγκαλιάσατε και το παρακολουθήσατε, Αλλά για τα συναισθήματά μου αυτά καλύτερα να τοποθετηθώ στο τέλος.

Σας είχα υποσχεθεί να ανεβάσω ένα θέμα που θα έχει τη μορφή του "ΕΠΙΛΟΓΟΥ" στην όλη αυτή διαδικασία που ζήσαμε εδώ παρέα. Και ιδού λοιπόν η εκπλήρωση της υπόσχεσης. Μέσα σ' αυτόν τον επίλογο θα προσπαθήσω να σας δώσω ανάγλυφα το "Παρασκήνιο" (ας μου επιτραπεί ο όρος) της γένεσης, του πρωτοπλάσματος και της δημιουργίας της Νουβέλας αυτής.
Σημαντικό κομμάτι του επιλόγου αυτού είναι, έχοντας συνοψίσει και σχηματοποιήσει τις σκέψεις, παρατηρήσεις, απόψεις σας για την πλοκή, να κάνω ένα συνολικό μάζεμα-απολογισμό.

Ξεκινάμε λοιπόν:

"Ελουάζ"-Το όνομα

Όταν διάβαζα το Αστυνομικό μυθιστόρημα του μεγάλου Ντάσιελ Χάμεττ  "Το Γυάλινο Κλειδί", στην πλοκή του "συνάντησα" έναν δευτερεύοντα εντελώς χαρακτήρα. Την γυναίκα ενός εκδότη εφημερίδας. Το όνομά της ήταν "Ελουάζ". Από το Γαλλικό "Heloise"
Ήταν μια χυμώδης προκλητική γυναίκα, με αρνητικό χαρακτήρα, που ο "ρόλος" της στην πλοκή ήταν εντελώς δευτερεύων. Όμως για μένα το όνομα αυτό, για άγνωστο λόγο, αποτέλεσε μια πηγή πάνω στην οποία όχι απλά "κόλλησα" αλλά στην κυριολεξία έγινε μέσα μου μια εμμονή, μια "παρουσία" που γύρευε να πάρει σάρκα και οστά.

Η Γένεση-το αρχέτυπο:



Στο πανέμορφο δρώμενο της αγαπημένης μας MaryPertax και με "δωρεά" την εικόνα από τη Φίλη μας την Mia (Craftartista), την περιβόητη "Κραυγή" επεξεργασμένη από την ίδια, γεννήθηκε η "Ελουάζ" ως κύριος χαρακτήρας στο μικρό μου αφήγημα.  Και εκεί με ένα προδιαγραμμένο τέλος.
Ένα αφήγημα που με συγκίνησε πραγματικά και το αγαπήσατε επίσης. Πάντα στο βάθος της σκέψης μου ήταν η "Ελουάζ" να "μεγαλώσει", να αναβαθμιστεί, να γίνει μια πλήρης Νουβέλα, όπως της "άξιζε" μέσα στην καρδιά μου, με την εμμονή που πλέον άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

Η "Ελουάζ" ως Νουβέλα πια:

Έτσι λοιπόν, στο νου μου, άρχισε να αναπτύσσεται η μορφή της καινούργιας "Ελουάζ", που θα αποτελούσε και την κύρια ηρωίδα της Νουβέλας. Το είδος που επέλεξα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό από το πρόπλασμα της πρώτης δημιουργίας. Ένα δραματικό θρίλερ. Με όλα εκείνα τα κλασικά του χαρακτηριστικά. Την noir ατμόσφαιρα. Το μυστήριο. Τις σκιές του θανάτου. Την κορύφωση, ανατροπή και τη λύση.

Τα προβλήματα στην πλοκή:

Ο τόπος και χώρος δράσης:

Στο πρώτο αφήγημα της "Ελουάζ" ο χώρος δράσης ήταν εκτός Ελλάδας με ονόματα χαρακτήρων ξενόγλωσσα. Κεντρικός χώρος δράσης, ένα ψυχιατρείο. Άρα το πρώτο ζήτημα ήταν να βρεθεί λύση στο θέμα του Ονόματος. Αφού επέλεξα ως τόπο δράσης την Ελλάδα στην σύγχρονη εποχή της έπρεπε να βρεθεί τρόπος να φτάσουμε στο όνομα "Ελουάζ". 

Το όνομα:

Έτσι επινοήθηκε ο ζωγράφος ! η σχέση του με την νεαρή ηρωίδα μας, η δημιουργία του πορτραίτου και η ονοματοδοσία του. Με αυτό μπόρεσε και βρήκε πεδίο ύπαρξης η "Ελουάζ".

Η Πλοκή-το είδος:

Το Αστυνομικό δράμα με τη μορφή του noir δημιουργήματος έχει αρκετές εκφάνσεις. Υπάρχει η πιο σκοτεινή του μορφή, αυτή του Hard boiled αστυνομικού μυθιστορήματος, με θιασώτες του την κλασική θρυλική Αμερικάνικη σχολή των Χάμεττ, Τσάντλερ, Κέιν. Στο είδος αυτό έχουμε την απόλυτη κατάρρευση κάθε αξίας και ελπίδας. Οι ήρωές, που στην ουσία είναι αντι-ήρωες, δρουν σε ένα απόλυτα παρακμιακό και διεφθαρμένο περιβάλλον. Εκεί όπου η λέξη ελπίδα, δικαίωση, όνειρο, προσδοκία είναι χίμμαιρες. Υπάρχουν όμως και άλλες σχολές στο νουαρ μυθιστόρημα όπου υπάρχουν σημεία αναφοράς με αξίες στις οποίες μπορούν οι ήρωες να κρατηθούν και να χτίσουν τη δικαίωσή τους.

Οι Χαρακτήρες:

Κεντρική ηρωίδα μου στην Νουβέλα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Ελουάζ. Που την παρακολουθούμε σε πολλαπλά επίπεδα της ζωής της. Με τα ανάλογα flash back για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια καλή εικόνα για εκείνη, τον κόσμο της, τα πάθη της. 
Η Ελουάζ-Κατερίνα είναι μια τραγική φιγούρα, μια νεαρή γυναίκα που η ζωή της κουβαλά τη σφραγίδα ενός εφιάλτη. Η Εφηβική της ζωή, ο βιασμός απ τον πατέρα της, η νεανική της ζωή με τη σφραγίδα ενός μεγάλου έρωτα στον οποίο μετατράπηκε σε "εμπόρευμα", η ψυχική της κατάρρευση και ο εγκλεισμός της στην ψυχιατρική κλινική, στην οποία το προσωπικό της δράμα κορυφώνεται.

Στην Νουβέλα δρουν δύο κόσμοι. Ο Κόσμος της παρακμής, της διαφθοράς, που δεν διστάζει να προχωρήσει είτε κρυφά είτε ανοιχτά στο ειδεχθές έγκλημα. Με εκφραστές του, "επώνυμους" της σύγχρονης κοινωνικής ελίτ μαζί με τα στηρίγματά τους.
Από την άλλη όφειλα να αντιτάξω στον κόσμο αυτό και την άλλη όψη. Τη θετική, την καθαρή. Αυτή που θα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και ελπίδας.

Αυτός ο κόσμος ανήκει στον Πρώτο Αντρικό ρόλο, που δεν είναι άλλος από τον Ποινικολόγο Ισίδωρο Διοφάντους. Η παρουσία του είναι καθοριστική αφού αυτός θα σηκώσει το βάρος της έρευνας της υπόθεσης, της υπεράσπισης της Κατερίνας-Ελουάζ. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση. Εκείνος κουβαλά βασανιστικό το παρελθόν του τραγικού θανάτου της γυναίκας του. Κάτι που τον σημαδεύει συναισθηματικά και αποτελεί σφραγίδα στη ζωή του. Έτσι η συνάντησή του με την νεαρή ηρωίδα, η επίγνωση της θέσης της, η επαφή με ότι τραγικό έχει υποφέρει, φέρνει στην επιφάνεια τα χαμένα του αισθήματα.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί για το είδος των αισθημάτων του Ποινικολόγου για αυτήν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για λανθάνοντα ερωτικά συναισθήματα. Για "υποψία" ύπαρξής τους. Είναι καίρια η ερώτηση της κόρης του στην τελευταία σκηνή της Νουβέλας. "Πατέρα, τι ήταν για σένα η Ελουάζ". Εκεί ο Ποινικολόγος διστάζει. Η Ανάμνηση της γυναίκας του ανασύρεται από το παρελθόν, ταυτίζεται  με την Ελουάζ και στο τέλος βγαίνει από μέσα του "Μια Κραυγή".

Υποστηρικτικός στο ρόλο του Ποινικολόγου έρχεται να είναι αυτός του Ανακριτή Γεράσιμου Μηνιάδη. Ένας υποδειγματικός κρατικός λειτουργός. Αδέκαστος, άνθρωπος, στέκεται στο πλευρό της δικαιοσύνης και της αλήθειας χωρίς να διστάζει να ακροβατεί σε δύσκολες επαγγελματικές υπερβάσεις.

Η Επιλογή του τέλους

Με την πολύτιμη παρουσία σας στα σχόλια ανοίχτηκε μια γόνιμη συζήτηση που αφορούσε το τέλος της Νουβέλας και πιο συγκεκριμένα στο τέλος της κεντρικής ηρωίδας.
Δυνητικά αυτό που επέλεξα δεν ήταν και το μοναδικό δυνατό. Θα μπορούσα να είχα επιλέξει ένα happy end με την έννοια της ζωής της Κατερίνας-Ελουάζ και της δικαίωσής της.
Κατ' αντιδιαστολή θα μπορούσα να είχα επιλέξει μια απόλυτα αρνητική εκδοχή. Ο Θάνατος και η ηθική της καταδίκη ταυτόχρονα. Μια εκδοχή που θα ταίριαζε στην κλασική noir εκδοχή.
Να ξέρετε ότι πολλές φορές, η γραφή μας σε ένα πόνημά μας, ακολουθεί αυθόρμητα τις επιλογές του θυμικού μας. Με λίγα λόγια το φινάλε προκύπτει αβίαστα μόνο του μαζί με τα συναισθήματά μας.
Διάλεξα το συγκεκριμένο τέλος για τον εξής λόγο. Ένα δραματικό θρίλερ, ένα νουάρ μυθιστόρημα "επιτάσσει" ένα κόστος. Μια απώλεια. Τραγική μεν, συναισθηματικά φορτισμένη δε. Από την άλλη το μήνυμα της δικαιοσύνης όφειλε να αποδοθεί. Ο αναγνώστης να βγει φορτωμένος με την ελπίδα, τη δικαίωση, το θρίαμβο πάνω στο σάπιο και στο εγκληματικό. Έστω και αν αυτός ο αγώνας περνούσε μέσα από μια τραγική απώλεια της κορυφαίας ηρωίδας μας.
Έτσι η Κατερίνα-Ελουάζ έγινε "ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου". Όπως πολλοί παρατηρήσατε, ένα περισσότερο "λογοτεχνικό" παρά "αστυνομικό" τέλος.

Ο "Από μηχανής Θεός". Ο δράστης

Από τη στιγμή που η Κατερίνα-Ελουάζ δεν ήταν τελικά ο δράστης κάποιων φόνων έπρεπε να βρεθεί και να παρουσιαστεί ένας τέτοιος στην πλοκή. Τα περιθώρια ήταν στενά. Η προσωπική μου έμπνευση, "γέννησε" τον συγκρατούμενο της ηρωίδας μας. Ένας άνθρωπος που ήξερε και τον χώρο και τα πρόσωπα και τα γεγονότα της ζωής της. Και φυσικά η συναισθηματική ταύτιση μαζί της ήταν απόλυτη αναλαμβάνοντας το ρόλο του "άγγελου-εκδικητή". Εκείνο στο οποίο θα συμφωνήσω με κάποιες παρατηρήσεις σας είναι ότι έπρεπε να πάρει περισσότερο χρόνο δράσης στην πλοκή. Ακόμα και αθέατος ίσως να ήταν καλύτερο να είχε μεγαλύτερη παρουσία. Το ομολογώ. Πιστεύω ότι τον αδίκησα ως χαρακτήρα και ως δράση στην Νουβέλα. 

Η Τελική στάση του Ποινικολόγου

Είδαμε στην τελευταία σκηνή τον δράστη να έρχεται αυθόρμητα στον Ισίδωρο Διοφάντους να ομολογήσει το έργο του. Ανώνυμος, θέτει εαυτόν στη διάθεσή του. Πολλοί θα μπορούσαν να πουν ότι η τελική επιλογή του Ποινικολόγου να μην τον καταδώσει στην Αστυνομία, αποτελεί συνειδητή επιλογή "συγκάλυψης ένοχου εγκλήματος".
Η Συνειδητή αυτή απόφαση του Διοφάντους εξηγείται με σαφήνεια στην τελευταία σκηνή του διαλόγου με την κόρη του. Η Απόδοση της δικαιοσύνης από τις συνθήκες που δημιούργησε η ίδια η αναγκαιότητα της ζωής στέκεται πάνω από την νομική κανονικότητα. Η δικαιοσύνη μπορεί να μην αποδίδεται στις νομικές αίθουσες αλλά ο κύκλος των γεγονότων βρίσκει την κάθαρση των νόμων της ζωής.

Θερμές Ευχαριστίες


  • Ένα μεγάλο ιδιαίτερο ευχαριστώ σε μια αγαπημένη Φίλη που στάθηκε δίπλα μου στο γράψιμο της Νουβέλας και στην πρώτη της επιμέλεια. Η προσφορά του χρόνου και της διάθεσής της καθοριστική.
  • Σε όλους σας όσους με τα σχόλια και την συμμετοχή σας ζήσατε την "Ελουάζ" με έναν ιδιαίτερο τρόπο:
    • Άννα Φλο, Διονύσης Μάνεσης, Μαρίνα Τσαρδακλή, Άιναφετς, "Δραστήρια"(Ειρήνη), Βασίλειος Διακοβασίλης, DIMI, Μαρία Γ., "Χάρτινο το φεγγαράκι", Μαρία Κανελλάκη, Γιώργος Δερβεντλής, MeMaria, Μάνια, Κική Κωνσταντίνου, Άρης Άλμπης, Τάσος Κάβουρας, Μαρία Πλατάκη, Μεταξία Νικολοπούλου, Στέλλα, Ελένη Πανταζή, Ρένα Χριστοδούλου, Mary Pertax, Πέτρα, Νικόλ, Αρτίστα του Βωβού, Ελένη Φλογερά, Όλγα, Μία, Σμαραγδάκι-Ρούλα, Makis Del, Γεωργία Μανασή, Μαρία-Έλενα, Butterfly's Χριστίνα, Σταυρούλα Δεκούλου, Woman-Αλεξάνδρα, Δελφινάκι.
  • Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου για το μικρό ποίημά της αφιέρωμα στην κεντρική ηρωίδα της Νουβέλας, την "Ελουάζ". Με τους στίχους της έδωσε ένα ιδιαίτερο άρωμα στον επίλογο αυτό.


  • Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην αγαπητή φίλη και συγγραφέα, Βούλα Γκεμίση για το αφιέρωμά της στην Νουβέλα μέσα από το εξαίρετο ιστολόγιό της εδώ:  ΕΛΟΥΑΖ-(Giannis Pit)





Το "εξώφυλλο"

Από τις φωτογραφίες στο PIXABAY σε ελεύθερη διάθεση με τη δική μου ψηφιακή επεξεργασία.

Κλείνοντας αυτόν τον επίλογο παραθέτω τους στίχους αφιέρωμα της αγαπημένης μας φίλης, την οποία ευχαριστώ ολόψυχα για την αφιέρωσή της.













Εδώ όλες οι αναρτήσεις των κεφαλαίων:



Κεφάλαια 5-6

Κεφάλαια 7-8


Κεφάλαια 9-10-11


Κεφάλαια 12-13


Κεφάλαια 14-15


Κεφάλαιο 16


Κεφάλαια 17-18-19



Την Νουβέλα, συνολικά και ενιαία, μπορείτε, όπως πάντα να την έχετε και εδώ:

Μπορείτε να κάνετε log-in στην πλατφόρμα χρησιμοποιώντας τον google account ή τον facebook account σας, ως αναγνώστες.

Ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" σε όλους εσάς,
σχολιαστέςς, απλούς αναγνώστες, φίλους και φίλες.
Όλους εσάς, που με τον πολύτιμο χρόνο σας δώσατε πνοή στα ταξίδια αυτής της Νουβέλας.