Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

"Ένα τέτοιο ηλιοβασίλεμα" 24ο Συμπόσιο Ποίησης



24ο Συμπόσιο Ποίησης




Ένα τέτοιο ηλιοβασίλεμμα

Πως λένε την ώρα εκείνη της μέρας που σιγοκυλάει ο ήλιος στο γέρμα του.
Πως λένε τις στιγμές που ο ουρανός γίνεται πυρόχρυσος στο δείλι.
Πως καλούνε τις ώρες που η ισκιογάλαζη θάλασσα συναντά στην αγκαλιά της το φως.
Πως ονομάζουν τα λεπτά που το φέγγος της μέρας ακουμπά στην αγκαλιά της νύχτας.

Ηλιοβασίλεμμα λένε θαρρώ.

Σαν στέκεις αντίκρι μου, σμιλεμένη μορφή στο βαθιοκόκκινο του ουρανού,
και ο μπάτης στο σούρουπο ανασκαλεύει τα χαλκόχρωμα μαλλιά σου.
Αγναντεύω το βλέμμα σου να τρέχει ανέμελο στις άφρες των μικρών κυμάτων.
Στων χειλιών σου τις γραμμές, μαγεμένος παρατηρητής, αποθέτω τη ζήση μου.

Ηλιοβασίλεμμα λένε θαρρώ.

Των βημάτων σου ακόλουθος σιωπηρός στις άκρες της θολοπόρφυρης ακτής,
να γεμίσω της καρδιάς μου το θρόνο με σύμπασα τη μορφή σου.
Της ανάσας σου το απαύγασμα μετάγγιση στους δικούς μου παλμούς,
Λατρεμένη Κυρά μου, καπετάνισσα των ονείρων και ταξιδιών μου.

Εκεί στο Ηλιοβασίλεμμα.

Των σκιών σου θεατής και της ολόγλυκης φωνής σου εραστής,
τα ίχνη σου στην νοτισμένη ακτή ψηλαφώ με τις άκρες των δαχτύλων μου,
Σιγοπατώ στα σημάδια των ποδιών σου και στενάζω στο λίκνισμα του κορμιού σου,
όπου, γυμνό και λουσμένο στο ζεστόχρωμο θάμπος στο ακρογιάλι βαδίζει.

Εκεί στο Ηλιοβασίλεμμα.

Η φωτιά σου τις μνήμες με ξόρκια ξανοίγει,
για να γίνουν οι πόθοι στο γιαλό παρουσία ολόγλυκη.
Να πλανέψουν τη ζήση μου απ άκρου σε άκρου
όπως πάντα και άναρχα ο σφυγμός σου το κάνει.

Εδώ στο Ηλιοβασίλεμμα.

Κάπως έτσι αγάπη μου οι πνοές σου γινήκαν της ζωής μου χοές.
Κάπως έτσι τα χείλη σου στα δικά μου ζωγράφισαν σχήματα,
και τα λόγια σου στίχοι ολόθερμοι το νου μου μαγέψαν,
σε ονείρατα υψόφωτα στων ερώτων τα κάστρα.

Ένα τέτοιο Ηλιοβασίλεμμα.

Σαν και τώρα και πάντα σφιχτά οι καρδιές μας,
σαν και τώρα υγρά τα κορμιά μας ενώνονται
στο καλωσόρισμα της νύχτας μετά το φέγγος της μέρας
με ηδονές ανυπόφορες τις στιγμές πυρπολούνε.
Και τις πνοές μας τραγούδι στο γέρμα θα σύρουν γλυκάκουστο.
Τάμα και δώρο στου έρωτα κόσμημα για πάντα θα αφήσουν.


Κοίτα στο βάθος , του πελάγους τα λόγια
τα ολοπόρφυρα χρώματα, των ερώτων σπονδές.
Σιγογέρνουν στο σούρουπο, τη μορφή σου γυρεύουν,
για να κάνουν γιορτή οι ιέρειες έρχονται.
Να σε κλέψουνε θέλουνε στου ουρανού τους τη φλόγα,
μα δες τα χέρια μου άρρηκτα το κορμί σου βαστάνε,
κομμάτι της ζήσης μου και δώρο ανεκτίμητο.
Στο βωμό των καρδιών μας γερμένοι για πάντα εκεί!

στης αποψινής μέρας το απαλόφλογο ηλιοβασίλεμμα.


Φίλες και Φίλοι
Το ποίημα αυτό ήταν η προσωπική μου συμμετοχή στο:
24ο Συμπόσιο Ποίησης
που διοργανώνει με εξαίρετη επιτυχία η αγαπημένη δικτυακή μας φίλη
Αριστέα.

Αυτή τη φορά η κεντρική λέξη πάνω στην οποία οφείλαμε να δηιουργήσουμε τα ποιήματά μας ήταν το "Ηλιοβασίλεμα".
Για μια ακόμα φορά δημοσιεύτηκαν 23 υπέροχα ποιήματα, τα οποία συνεχίζουν να κρατούν το ποιητικό αυτό δρώμενο σε πολύ ψηλά μέτρα και σταθμά στην δικτυακή γειτονιά.

Δείτε εδώ:




Θέλω να συγχαρώ από καρδιάς την Μαρία Κανελλάκη, για την πρωτιά της στο δρώμενο με την υπέροχη "Αμφιλύκη" της, που φυσικά μπορείτε να διαβάσετε στους ανωτέρω συνδέσμους.
Επίσης να συγχαρώ όλες και όλους τους φίλους για τις μοναδικές συμμετοχές τους.
Ένα επίπεδο αξιοζήλευτο αληθινά.

Τέλος να ευχαριστήσω την Αριστέα για την άψογη διοργάνωση του δρώμενου εδώ και χρόνια.
Για την φλόγα που διατηρεί σε καιρούς δύσκολους.


Και μιας και το έφερε η κουβέντα, να σας συστήσω το blog μιας εξαίρετης φίλης από τα παλιά εκείνα μονοπάτια του pathfinder.
Η Σμαραγδούλα, επανεμφανίζεται ξανά στην δικτυακή γειτονιά, καταθέτοντας την γλυκύτητα και την διακριτικότητα της παρουσίας της εδώ:


Σας την ...παραδίδω να την γνωρίσετε






Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

Καλοκαιρινό αγνάντι...


Βρισκόμαστε στα μισά του καλοκαιριού. Το θερινό ηλιοστάσιο έχει ήδη περάσει προ πολλού. Η Νύχτα τρώει λεπτά απ την ημέρα. Η Φύση αγκομαχάει σε ακραίες μετερεωλογικές εκφράσεις. 
Ο Κόσμος βρίσκεται στις εξοχές. Έτσι νομίζει δηλαδή καθώς ακόμα ο Αύγουστος απέχει αρκετές μέρες. 

Ένα καλοκαιρινό αγνάντι λοιπόν μπροστά στα μάτια μας.

Χώρος ...δράσης, μια εκπληκτική βεράντα σε ένα σπίτι στη Ζάκυνθο. Στο Μικρό Νησί. Εκεί ψηλά, αρκετά βόρεια. Καλοκαιρινό δειλινό μπροστά στα μάτια μας. Δείτε απέναντι την Κεφαλλονιά, τον Αίνο, το βουνό. Δείτε την ομίχλη πέρα στο βάθος πως αγκαλιάζει το κορμί της θάλασσας για να πάρει αργά το δρόμο κατηφορίζοντας το στενό στο Ιόνιο και να κατέβει ως κάτω.

Ανάμεσα σε αυτήν την εξαίρετη φυσική ομορφιά, το γκρίζο και το μαύρο που επέστρεψε και "επίσημα" στην πολιτική μας ζωή. Και αυτό νομοτελειακά ακολουθώντας τις αυταπάτες των θεματοφυλάκων της λογικής μιας "δεξιάς στο χρονοντούλαπο της ιστορίας". Μόνο που τα χρονοντούλαπα θέλουν σαφήνεια, σταθερότητα, συνέπεια, αλλά το κυριότερο. Πίστη να τα χτίσεις.

Η Φωτογραφία αυτή αποτελεί την προσωπική μου συμμετοχή στον καλοκαιρινό διαγωνισμό φωτογραφίας που έκανε η αγαπητή μας blogger Μαρία-Έλενα εδώ:


Καλό καλοκαίρι παιδιά.


Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Raymond και Nantine (Νουβέλα) Μέρος 5ο και τελευταίο





Φίλες και Φίλοι,
ξέρω ότι το καλοκαίρι μπαίνει στην καρδιά του και χρειάζεστε ξεκούραση. Και διακοπές μην πω και αλλαγή περιβάλλοντος. Για εκείνους που παραμένουν στην δικτυακή γειτονιά ή για εκείνους που ρίχνουν μια ματιά στα δικτυακά μας δρώμενα, έρχομαι σήμερα εδώ, στην γνωστή μας συνέχεια να σας δώσω το:
5ο αλλά και τελευταίο μέρος του remake της Νουβέλας μου.

Σήμερα λοιπόν μπορείτε να διαβάσετε τα:

Κεφάλαιο 8:  Όλα είναι δρομολογημένα

Κεφάλαιο 9: Η Επιστολή

Φυσικά θα το διαβάσετε στον σύνδεσμο που σας παραθέτω όπου πλέον εκεί έχετε όλη την Νουβέλα στη διάθεσή σας να την διαβάσετε, στον χρόνο που εσείς θέλετε.





Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για το χρόνο και την συμμετοχή σας. Να περνάτε καλά σας εύχομαι.



Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Raymond και Nantine (Νουβέλα) Μέρος 4ο





Αγαπημένες Φίλες και Φίλοι,
Συνεχίζουμε σήμερα, στο 4ο αυτό μέρος, την δημοσίευση του remake της Νουβέλας "Ραίημοντ και Ναντίν".

Σήμερα θα συνεχίσετε με τα:

Κεφάλαιο 7: Οι ανησυχίες ενός μπάτλερ



Τα κεφάλαια, όπως έχω πει, αναρτώνται σε κανονική σειρά, το ένα κάτω από το άλλο στην διεύθυνση εδώ, απ όπου μπορείτε να τα διαβάσετε:

Raymond & Nantine 

Καλή σας ανάγνωση

Στο επόμενο 5ο μέρος, η συνέχεια και το τέλος...

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Το γύρισμα της σελίδας




1970

Σε ηλικία δέκα ετών.
Η Αυλή του πατρικού σπιτιού τυλιγμένη στο άρωμα των τριανταφυλλιών. Μέσα σε μια αγκαλιά.
Σε μια γειτονιά γεμάτη ανθισμένες αλάνες, φτωχικά σπίτια και ανοιχτό ορίζοντα.


Καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Ένα μικρό παιδί στην τελευταία ημέρα του πρώτου του σχολικού έτους.
Στο ίδιο σπίτι, στο πατρικό. Με την αγαπημένη μου Γιαγιά. 

Τα χρόνια πέρασαν.....

Οι άνθρωποι μεγάλωσαν...

Εκείνα τα αγαπημένα πρόσωπα δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Τα όνειρα έγιναν ζωγραφιές.

Ένας παλιός μεγάλος κύκλος κλείνει και ένας καινούργιος καρτερά το εναρκτήριο λάκτισμά του.


19 Ιούνη 2019

Μισός αιώνας μετά.

Η Φθορά του χρόνου είναι εμφανής....

Το γέρικο κορμί του περιμένει καρτερικά....


Έρημο, μόνο.....


Κάθε του γωνιά γεμάτη αναμνήσεις.....



Η Αποθηκούλα μου....!
Εδώ ήταν το βασίλειο των παιδικών μου χρόνων. Τα επιτραπέζια παιχνίδια μου,
η ζωγραφική μου, τα κουρσάκια μου, τα στρατιωτάκια μου.
Οι εφηβικές ανησυχίες....
Όλα εδώ....

Ο Τελευταίος χαιρετισμός
32 χρόνια ζωής με καρτερούσαν χθες εδώ, μέσα σε αυτά τα πληγωμένα δωμάτια.
Από εδώ έφυγα γαμπρός για τον νέο κύκλο της ζωής μου.


Από αυτήν την πόρτα διάβηκα για την νέα πορεία της ζωής μου. Τη δική μου οικογένεια.

Όλα με καρτερούσαν χθες εδώ.
Στην απόλυτη μοναξιά!
Μπήκα να αποτείσω φόρο τιμής....

Φώναξα τα ονόματά τους!
Ένα προσκλητήριο στις μνήμες τους...
Ο Πατέρας, η θετή Μάνα, η Γιαγιά, η Αδελφή...

Και ένα κάλεσμα να δώσουν την Ευχή τους για τη σελίδα που γυρνάει. Με πολλά δάκρυα και αγάπη.

Ύστερα.......η φυγή......η πόρτα που έκλεισε για τελευταία φορά
η έσχατη ματιά σε κάθε γωνιά...

Αποχαιρετισμός

Η Επόμενη μέρα:  Πέμπτη 20 Ιούνη


Οι πρώτες πληγές.....



Το σιδερένιο πουλί.....
Οι ανατριχιαστικοί θόρυβοι από το σπάσιμο των τζαμιών, το τσίριγμα των μετάλλων που λυγίζουν, η γη που τρέμει....


Το τέλος.....


Σαν να μην υπήρξε ποτέ.....
Πέντε μεγάλα φορτηγά αυτοκίνητα το πήραν μαζί τους, 
απίστευτο δεν είναι ε;

Ο νόμος της ζωής....
Το γύρισμα της σελίδας

Ένα όνειρο ξεφυλλίζει ήδη τις πρώτες δικές του σελίδες...
Το καινούργιο καρτερά...


Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

"Raymond και Nantine" (Νουβέλα) Μέρος 3ο








Αγαπημένες Φίλες και Φίλοι,
Συνεχίζουμε σήμερα, στο 3ο αυτό μέρος, την δημοσίευση του remake της Νουβέλας "Ραίημοντ και Ναντίν".


Σήμερα θα συνεχίσετε με τα:

Κεφάλαιο 5: Ένας ντετέκτιβ ψάχνει

Κεφάλαιο 6:  Μια απροσδόκητη επίσκεψη

Τα κεφάλαια, όπως έχω πει, αναρτώνται σε κανονική σειρά, το ένα κάτω από το άλλο στην διεύθυνση εδώ, απ όπου μπορείτε να τα διαβάσετε:

Raymond & Nantine 

Καλή σας ανάγνωση





Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

"Raymond και Nantine" (Νουβέλα) Μέρος 2ο


Αγαπημένες Φίλες και Φίλοι,
Συνεχίζουμε σήμερα, στο 2ο αυτό μέρος, την δημοσίευση του remake της Νουβέλας "Ραίημοντ και Ναντίν".


Σήμερα θα συνεχίσετε με τα:

Κεφάλαιο 3:  "Γκάμπριελ"

Κεφάλαιο 4:  "Ερωτικά μονοπάτια στην καταιγίδα"

Τα κεφάλαια, όπως έχω πει, αναρτώνται σε κανονική σειρά, το ένα κάτω από το άλλο στην διεύθυνση εδώ, απ όπου μπορείτε να τα διαβάσετε:

Raymond & Nantine 




Τι άλλο σας έχω τώρα;
Δώρα, δώρα, δώρα!!!

Δεν μπορώ να σας κρύψω τα δώρα που παρέλαβα από δύο εξαίρετες φίλες της συντροφιάς μας.
Δώρα τυλιγμένα με μεγάλη χαρά και αγάπη.

Πάμε να τα ξετυλίξουμε:

Με μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση!

Τα Υπέροχα Δώρα της Αριστέας μας
για την θέση μου στο  23ο Συμπόσιο Ποίησης!!!


Ένα πανέμορφο Βιβλιόκουτο με το είδος της διακόσμησης που λατρεύω με τα αντίστοιχα καλούδια και την καρτούλα της










 Αριστέα μου, δεν έχω λόγια να σε ευχαριστήσω πραγματικά για ότι μας χαρίζεις μέσα από αυτό το δρώμενο αλλά και την προσωπική σφραγίδα της τέχνης και της καρδιάς σου στα δώρα σου.


 Συνεχίζουμε το ξετύλιγμα και...


 Ένα πανέμορφο κουτί γεμάτο δώρα από την αγαπημένη μας φίλη την Μία


Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς! 
Ένα πακέτο με όμορφα, χρηστικά δώρα με πολλές ευχές για το Πάσχα.

Μία μου σε ευχαριστώ απ την καρδιά μου!
Ειλικρινά, πάντα με συγκινείς για το χαμόγελο και την καλή σου καρδιά.

Ας είμαστε καλά, όλοι μας, να ζούμε τέτοιες όμορφες και ζεστές στιγμές.





Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Κικής Κωνσταντίνου "Η Αγάπη δηλώνει Απών"



Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες,
Έχουν περάσει πια αρκετές μέρες από εκείνο το όμορφο Σάββατο 18 Μάη, έγινε η Εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της αγαπητής μας φίλης, Κικής Κωνσταντίνου "Η Αγάπη δηλώνει Απών".

Για μένα αυτή η στιγμή ήταν ξεχωριστή για ένα απλό και ταπεινό λόγο. Με πρόσκληση της Κικής ήμουνα ένας από τους παρουσιαστές στο πάνελ της εκδήλωσης. Μια στιγμή ιδιαίτερα τιμητική αλλά, όπως επίσης αποδείχτηκε στη συνέχεια, όμορφη και ανθρώπινη. Μια εμπειρία διαφορετική για μένα που μου έδωσε την ευκαιρία να βρεθώ σε ένα όμορφο περιβάλλον, σε μια εκδήλωση που δεν είχα ζήσει ξανά. Ακόμα, το πιο σπουδαίο, με έφερε κοντά σε ανθρώπους με πολύ ζεστή και τρυφερή καρδιά. Φίλες και Φίλους καινούργιους, που είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω. 
Πρόσωπα είτε γνωστά μέσω της δικτυακής μας γειτονίας των bloggers είτε εντελώς νέους.
Ακόμα είχα τη χαρά να συναντήσω ξανά φίλους που είχα τη χαρά να έχω γνωριστεί μαζί τους.

Το πιο όμορφο το αφήνω στο τέλος:
Η Φυσική πλέον γνωριμία με την Κική Κωνσταντίνου. Μια γλυκύτατη νέα γυναίκα. Μια φωτεινή καρδιά που η επικοινωνία μας πλέον στον ίδιο χώρο απλά επιβεβαίωσε την άποψή μου για αυτήν.
Μια νέα γυναίκα που αγωνίζεται να δώσει, με την καρδιά της, αυτόν τον όμορφο εσωτερικό κόσμο που κουβαλάει στην ψυχή της. Που ανοίγει τα φτερά της να γράψει. Να εκφραστεί. Να δημιουργήσει.
Η Κική "μας" είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος, μια πολύ ζεστή νεαρή Γυναίκα, που το πρόσωπό της φεγγοβολεί ευγένεια, μετριοπάθεια, χαμόγελο και η καρδιά της είναι ανοιχτή στη δημιουργία και την έμπνευση.

Θα πω λίγα πράγματα για την εκδήλωση, όχι για να κάνω ένα απλό "ρεπορτάζ", άλλωστε έχετε μάθει για αυτήν, αλλά για να εκφράσω και τα δικά μου συναισθήματα όπως τα έζησα.

Η Εκδήλωση έγινε σε έναν φιλόξενο και ζεστό χώρο τέχνης. Στην "ΒΑΒΕΛ" (Λεωφ. Βασ. Σοφίας 87-Μαρούσι)



Στο πάνελ της εκδήλωσης, είχα την τύχη να είμαι ανάμεσα σε τέσσερις λαμπερές Γυναικείες παρουσίες και ζεστές καρδιές.  
Συντονίστρια στην εκδήλωση της παρουσίασης ήταν η Λουίζα Φρέρη, μια εξαίρετη παρουσία και άνθρωπος που είχα τη χαρά να γνωρίσω πρώτη φορά. Τις όμορφες απαγγελίες με την εκφραστική της φωνή έκανε η Χαρούλα Δουκουμέ, την οποία επίσης είχα την τιμή να γνωρίσω για πρώτη φορά και ήταν για μένα μια πολύ όμορφη στιγμή. Τέλος την γνωριμία μου συμπλήρωσε μια ακόμα εξαιρετική παρουσία που ήταν και ομιλήτρια. Η Σμαραγδή Μητροπούλου. Το πλούσιο βιογραφικό της απλά συμπλήρωσε μια πολύ ζεστή, ανθρώπινη καρδιά και άνθρωπος. Α.. Ομιλητής ήταν  και η ...αφεντιά μου. Φυσικά στο πάνελ ήταν και η τιμώμενη της βραδιάς! μα η Κική Κωνσταντίνου.







Επίσης είχα την τιμή και τη χαρά να γνωρίσω και άλλους καλεσμένους με την ίδια ζεστασιά και το χαμόγελό τους.



Όπως είπα παραπάνω, ιδιαίτερη χαρά προσφέρει και η στιγμή που συναντάς ήδη γνωστούς φίλους bloggers που τους βλέπεις ξανά.

Έτσι η αγαπημένη Μαρία Κανελλάκη ήταν εκεί παρούσα και είχα πάλι τη χαρά να την ξαναδώ από κοντά.

Κική Κωνσταντίνου-Μαρία Κανελλάκη-Σμαράγδα Μητροπούλου-Γιάννης Πιταροκοίλης



Ο Χώρος που φιλοξένησε την εκδήλωση ήταν πάρα πολύ ζεστός με ένα διακριτικό καλλιτεχνικό "άρωμα". Η "ΒΑΒΕΛ" Μου αρέσουν ιδιαίτερα τέτοιοι χώροι μέσα στους Δήμους της πόλης. Είναι κάτι που λείπει και τους έχουμε ανάγκη. Γεμάτους, δημιουργικούς και λειτουργικούς.




Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω σε ένα χαρισματικό, φωτεινό κορίτσι που γνώρισα από κοντά εκεί και είχε το Φωτογραφικό "πρόσταγμα" της εκδήλωσης.
Είναι μια φίλη μας από τον χώρο των bloggers. 
Μιλάω για την ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ όπως την γνωρίζουμε εδώ:

"ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ"

Ένα ακόμα γλυκύτατο πλάσμα, που είναι χαρά να την γνωρίζει κανείς, να ζει τον πυρετό της δουλειάς και της δημιουργίας της. Αλλά και την ευγένειά της.




Για το Βιβλίο, αυτό καθ' εαυτό, δεν θα μιλήσω εδώ. Το έχω ήδη κάνει σε ξεχωριστή παρουσίαση σε αυτό μου το Ιστολόγιο εδώ:
Κυριακή Κωνσταντίνου: "Η Αγάπη δηλώνει απών"
Πιστεύω ότι η Κική, έχει δρόμο μπροστά της πλατύ για να ταξιδέψει ακόμα μακρύτερα. Να πλουτίσει τη δημιουργία της, να ανοίξει τα φτερά της.
Εμείς, οι φίλοι της εδώ και οι γνωστοί της σε πιο στενό επίπεδο, θα είμαστε κοντά της σε αυτά τα μονοπάτια.


Κική Κωνσταντίνου με τον εξαίρετο blogger φίλο μας "Γιάννη τον Σκρουτζάκο"




Κλείνοντας, μία ακόμα φορά έρχομαι να πω ότι πληθαίνουν στη γειτονιά μας οι αγαπημένοι μας φίλοι bloggers που ανοίγουν τα φτερά τους στην έκδοση των έργων τους σε μορφή βιβλίου. Αυτό είναι πάρα πολύ θετικό, είναι ανάσα ζωής, ειδικά σε μέρες γκρίζες, που πάει να κυριαρχήσει η αντίδραση, η αμετροέπεια και η μισανθρωπιά. Έτσι μπορεί να δοθεί μια συντεταγμένη απάντηση από όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Πιστεύω ότι η δικτυακή γειτονιά θα σταθεί αρωγός δίπλα τους στον αγώνα τους, που είναι κοινή μας υπόθεση.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

"Raymond και Nantine" (Νουβέλα) Μέρος 1ο



Φίλες και Φίλοι,
όπως σας έχω υποσχεθεί, έχω την τιμή να σας δώσω και εδώ, το "Ραίημοντ και Ναντιν", όπως το έχω πλέον γράψει στην remake μορφή του.

Η Νουβέλα αποτελείται από εννέα (9) κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο θα δημοσιεύεται σε μία ενιαία σελίδα στο blog , ώστε να την έχετε σε ενιαία μορφή εδώ:


Εδώ θα υπάρχει μια πρώτη αναφορά με το σχετικό link για να πάτε στη συνέχεια να το διαβάσετε με τη σειρά. Κάθε νέο κεφάλαιο θα προστίθεται κάτω από το προηγούμενο.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας, το ενδιαφέρον σας και την συμμετοχή σας. Ξέρω ότι κάθε σας σχόλιο και κριτική είναι ιδιαίτερα σημαντική για μένα.

Καλή ανάγνωση



Κεφάλαιο 1:   "Ναντίν"

Κεφάλαιο 2:  "Ραίημοντ"

Διαβάζετε και σχολιάζετε εδώ:  









Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Μαρία Κανελλάκη: "Βίοι Αγρίων και αδέσποτων αγίων"



"Αν ήτανε όλες οι έγνοιες μας από ζυμάρι παιδί μου, να τις έβανα πάνω στην πλασταριά μου και με το ξυλόβεργο να τις καλόστρωνα, ίσαμε να γίνουν ένα δαντελένιο φύλο...
Ωραία δεν θα  'ταν;"


Η Αγαπημένη μας Μαρία Κανελλάκη, μετά τις 





"Ιστορίες της διπλανής κρίσης"


 επανήλθε στον εκδοτικό χώρο, αυτή τη φορά με το πρώτο της μυθιστόρημα. 

"Βίοι Αγρίων και αδέσποτων αγίων"

Το να μιλήσω για την Μαρία είναι πλεονασμός. Είναι ένα από τα "δικά μας παιδιά". Η Blogger της διπλανής μας "πόρτας", το "Απάγκιο" πολλών από τις σκέψεις και τα ξαποστάγματά μας. Είναι η φίλη μας και η γνωστή μας. Την "ζούμε" χρόνια τώρα και την απολαμβάνουμε μέσα από τα κείμενα, τα αφηγήματα και τις συμμετοχές της στα δικτυακά δρώμενα της γειτονιάς.

Ήρθε θαρρώ ώριμα η στιγμή να κρατήσουμε στο χέρι μας το πρώτο της μεγάλο μυθιστόρημα. Ένα, ολοκληρωμένο, εμπνευσμένο έργο, κατά την ταπεινή μου άποψη, που ήρθε στην αναγνωστική μου "ζωή" προκαλώντας θύελλα συγκίνησης και συναισθημάτων. Ήταν από τα μυθιστορήματα εκείνα που το έτρεξα με τέτοια δίψα και "ανάγκη", που πραγματικά με εντυπωσίασε.




Ας δούμε το Βιβλίο γενικά

Τι είναι οι "Βίοι Αγρίων και αδέσποτων αγίων"

Πάντα κατά την προσωπική εμπειρία που αποκόμισα διαβάζοντάς τους, είναι ένα κοινωνικό δράμα με πολλές πινελιές αστυνομικής δράσης αλλά και κοινωνικής σύγκρουσης. Μέσα στις σελίδες του θίγονται με βροντώδη τρόπο, σημαντικά κοινωνικά ζητήματα αλλά και βιωματικές καταστάσεις. Θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα παιδιά, τα προβλήματά τους. Με τις κοινωνικές ανισότητες και τον περίγυρο.
Είναι ένα μυθιστόρημα έντονης δράσης, που πραγματικά σε καθηλώνει σε κάθε του κεφάλαιο. Με πλοκή, ανατροπές, συγκρούσεις και κορύφωση. 



Το Θέμα

Η Μπέτυ με τον Νέστορα, οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Στην τέταρτη δεκετία της ζωής τους, χωρίς οικογένεια, γνωρίζονται σε μια εκδρομή στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο, για την εκπλήρωση ενός, διαφορετικού για τον καθένα, τάματος. 
Στη ζωή της Μπέτυ, η μητέρα της, η εμβληματική κυρία Γιαννούλα, μορφή πραγματική και στον Νέστορα ο Γιάννης, ο αδελφός του.
Η ζωή αρχίζει να χαμογελά στις ψυχές των δύο αυτών ανθρώπων και ο έρωτας, έστω και καθυστερημένα, χτυπά ξανά την πόρτα της ζωής τους.
Όμως η ζωή τους σκοντάφτει σε τρομερά διλήμματα που θα βάλουν ζητήματα στη σχέση τους. 
Η Μπέτυ, ως κοινωνική λειτουργός, ένας μαθητής γυμνασίου με την μονογονεϊκή του οικογένεια και ο διευθυντής του σχολείου θα έρθουν σε μια αντιπαράθεση που θα πάρει τη μορφή αναμέτρησης με το παρελθόν και το παρόν τους.
Καταλύτης, ανάμεσά τους δύο πρόσωπα: Ο Αδελφός του Νέστορα, ο Γιάννης αλλά κυριότερα η μητέρα της Μπέτυς, η κυρία Γιαννούλα.
Ολόγυρά τους θα στηθεί "χορός" και πλοκή από δευτερεύοντα, ως ρόλους αλλά ουσιαστικά ως σημασία, πρόσωπα που θα συμπληρώσουν την πορεία του δράματος.

"Με φόντο μια λινή πετσέτα που τυλίγει ευλαβικά το πρόσφορο και το ιερό δίπτυχο. Χαρτάκια με ψυχές και ονόματα προσφιλών, συγχώρια και ικεσίες για υγεία και ψυχική δύναμη και μυρωδιές από μοσχολίβανο, αγιοκέρι και λεβάντες. Λίγα ψίχουλα απ' το αντίδωρο μιας Κυριακάτικης λειτουργίας, ξεχασμένα στην τσέπη ενός παλτού.  Στο ¨΄Αξιον Εστί" μιας ιεροτελεστίας, θα αναμετρηθούν το σκοτάδι με τη ζωή κι ο πέτρινος φόβος με τις αφράτες ζύμες που υγραίνονται απ' τα μητρικά δάκρυα."



Οι χαρακτήρες

Εκεί που θέλω να σταθώ, στο έργο της Μαρίας Κανελλάκη, είναι στο πρόσωπο της γριάς γυναίκας. Και θα το κάνω με τον δικό μου "κινηματογραφικό" τρόπο προσέγγισης.
Η Μαρία λοιπόν, πλάθει μια Persona, έναν Υποστηρικτικό ρόλο, αυτόν της μορφής της κυρίας Γιαννούλας, βγαλμένο λες μέσα από την παραδοσιακή Ελληνική λογοτεχνική μυθοπλασία. Μια γριά γυναίκα τυλιγμένη στο άρωμα μιας γνήσιας λαϊκής παράδοσης, μια ανοιχτόμυαλης θρησκευτικής πίστης, μιας ψυχής που αποπνέει ευγένεια, αλτρουισμό και μαχητικότητα για το δίκιο και τη ζωή. Και αυτός ο χαρακτήρας στο μυθιστόρημα είναι που θα "λυγίσει σίδερα" συναισθηματικά.

Η Γλώσσα της Μαρίας, παραδοσιακά, είναι βγαλμένη μέσα από την κλασική Ελληνική πεζογραφία. Στα πατήματα του Καζαντζάκη αλλά και του Χρηστομάνου. Ευωδιάζουν καλολογικά στοιχεία και αισθητική.

(Φωτογραφία από το blog  http://smaragdenia-roula.blogspot.com/ της φίλης Ρούλας)


Το μυθιστόρημα αποτελείται από 30 κεφάλαια και εκείνο που με εντυπωσίασε προσωπικά είναι αυτό το ξεχωριστό να ακολουθούν ονοματολογικά αλλά και χρονικά την ροή του χρόνου μέσα από το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο. Μια εξαιρετικά πρωτότυπη έμπνευση που καθορίζει τον "χώρο" του δράματος. Μέσα εκεί δηλαδή που θα δοθεί η "τελική αναμέτρηση", η κάθαρση αν θέλετε στην πλοκή. Ένας πολύ ιδιαίτερος συμβολισμός που συγκινεί και συναρπάζει.



Θα μπορούσα να μιλάω πάρα πολύ για το μυθιστόρημα αυτό. Και στο τέλος πάλι να έχω την εντύπωση ότι εξακολουθώ να θέλω να τονίσω και κάτι άλλο.
Το αφήνω σε σας, εν δυνάμει αναγνώστες να το κάνετε, να το χαρείτε, να το νιώσετε και φυσικά να το διαπιστώσετε.

Αυτή ήταν, αγαπητές φίλες και φίλοι, η προσωπική μου ταπεινή ματιά και προσέγγιση, των "Βίων Αγρίων και αδέσποτων αγίων" της Μαρίας Κανελλάκη. Ένα πεζογράφημα που με συγκλόνισε και μου γέννησε πολύ δυνατά συναισθήματα. Μέσα στην κάθε του σελίδα είδα ανθρώπινους χαρακτήρες πολύ προσιτούς, απλούς ανθρώπους του μόχθου και της ζωής. Είδα τη σύγκρουση μέσα στο καμίνι της ζωής, την περιθωριοποίηση, την εγκληματική διαφθορά και την εμπορευματοποίηση των νεανικών ονείρων, το παρασκήνιο. Είδα όμως και την ελπίδα που γεννά η αλληλεγγύη, η πίστη, ο αγώνας και η συλλογική μάχη. Ένα μεγάλο θετικό μήνυμα ζωής. Τέλος είδα και μορφές αγαπημένων μας προσώπων από τα παλιά νεανικά μας χρόνια. Η πλοκή τα ξανάφερε παρόντα στη μνήμη μας με τρόπο που λυτρώνουν τα δάκρυα νοσταλγίας.

Το Βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις:  "24 γράμματα" και δεν χρειάζεται να σας πω, αντικειμενικά, ότι πρέπει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες σας αλλά το κυριότερο, θα βρίσκεται μόνιμα στις καρδιές σας.


Διαβάστε στον σύνδεσμο που σας παραθέτω την συμμετοχή μιας εξαίρετης καινούργιας φίλης στο "Παίζοντας με τις λέξεις"

"Η Προσευχή" Makestorytelling


Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Για μια γιορτή που δεν χάρηκες ποτέ


Να που κόντεψα να σε ξεχάσω...
Μέρα που είναι δα

Γιορτή της Μητέρας

Είδες τι κάνει η συνήθεια; 
Σαν κάτι δεν το ζήσεις, δεν το βιώσεις, έρχεται η κατάρα της λήθης να στο τυλίξει με την ομίχλη της.

Όμως ήρθα! εδώ! κοντά σου...
Τι κοντά σου δηλαδή. Σε μια εικόνα αντάμα.
Τι να σου πω; δεν ξέρω; 
Αυτό το ρημάδι το κενό απλώνεται τόσο βαρύ μερικές φορές,
που το κάνει πιο οδυνηρό ακόμα κι απ την πιο έντονη θλίψη.

"Πως γίνεται η αγάπη κάδρο ανέκφραστο να γίνει;"

έγραψα πριν μέρες σε ένα ποίημα που σε είχε αναφορά....



Να που γίνεται λοιπόν το κάδρο!
Να που μετατρέπεται σε ζωγραφιά.
Σε αναφορά, σε σημείωση.

Ήρθα λοιπόν Μάνα εδώ απέναντί σου!
ταπεινός προσκυνητής.

Να σου πω τι άραγε για τη μεγάλη τούτη μέρα;
Τι;
Δες! γιορτάζετε! 
γέμισαν οι γειτονιές μικρά και μεγάλα χεράκια που κουβαλούν λουλούδια,
για να τα αποθέσουν στις αγκαλιές των Μανάδων.

Γέμισαν οι αυλές, τα δωμάτια, οι δρόμοι, οι εξοχές ανοιχτές αγκαλιές για να αποδώσουν τα αισθήματά τους.

Εσύ; που είσαι εσύ;

Εσύ δεν την χάρηκες ποτέ αυτή τη γιορτή Μάνα!
Δεν είδες ποτέ αντίκρυ σου το λουλούδι σου να τρέχει στην αγκαλιά σου,
να σου ευχηθεί.

Αυτό το λουλούδι για το οποίο τόσο αγωνίστηκες!
Αυτό το παιδί για το οποίο αψήφισες τα πάντα!
Υπέμεινες τη χλεύη και το μίσος των "δικών" σου,
Δεν λογάριασες τα "πρέπει" και τα "μη"
Αγνόησες κάθε εντολή της επιστήμης και το ζήτησες.
Το κουβάλησες για εννιά μήνες στα σπλάχνα σου
Και μόλις τρεις, ναι μόλις τρεις μέρες,

Τρία μερόνυχτα μόνο!
Για τόσα το ένιωσες ΠΑΙΔΙ σου!
Για τόσα το βάσταξες στο στήθος σου!
Με τα μάτια σου κλειστά αλλά με τις αισθήσεις σου απέραντες...

Τα χρόνια πέρασαν Μάνα....

Τούτο το λουλούδι σου, που δεν είδες ποτέ, παρά μονάχα το ένιωσες σαν ζεστή βούκα πάνω στο κορμί σου, έγινε κοντά εξήντα χρονών!

Και έρχεται τώρα, ταπεινός, με ένα λουλούδι να τιμήσει τη Μνήμη σου
Ως Μητέρα

Για σένα Αγαπημένη!
Έλα !
Έλα να γιορτάσεις, έλα να χαρείς, 
τη Γιορτή που τόσο δικαιούσαι

τη Γιορτή που δεν χάρηκες ποτέ

Σ' Αγαπώ


Χρόνια σου Πολλά........