Το δικό μας ποτάμι / (Δικτυακό δρώμενο: "Καλοκαιρινός θησαυρός: τα κρυμμένα σημεια της γειτονιάς μας")

 Συνεχίζουμε αγαπημένες φίλες και φίλοι τις δημιουργικές μας περιηγήσεις μεσούντος του καλοκαιρού. 

Η αγαπημένη μας φίλη, Κική Κωνσνταντίνου, μας κάλεσε σε ένα νέο δικτυακό δρώμενο, εδώ:

Καλοκαιρινός θησαυρός: Τα κρυμμένα σημεία της γειτονιάς μας

Το κάλεσμα της φίλης μας, νοσταλγική προτροπή σε αναμνήσεις, σε στιγμές, σε μικρές περιηγήσεις

"Έχεις κάποιο αγαπημένο, κρυφό σημείο στη γειτονιά που λίγοι γνωρίζουν; Εκείνη τη γωνιά που σε μαγεύει, το μικρό μονοπάτι που ανακαλύπτεις στα καλοκαιρινά σου περπατήματα ή το μυστικό μέρος με την πιο όμορφη θέα;

Ναι, η απάντηση της καρδιάς είναι καταφατική. Εκείνες οι παλιές γειτονιές, πάντα έκρυβαν τα δικά τους μικρά και ιδιαίτερα απόμερα σημεία. Σημεία, που μόνιμα κατοικούσαν στην αγκαλιά της φύσης, ανεκμετάλλευτα, ανόθευτα, ελεύθερα. Εκείνα τα σημεία ήταν τα δικά μας "λημέρια", σε πολλές φάσεις της νεαρής μας ηλικίας. Είτε ως μεγάλα παιδιά είτε ως πρώιμοι έφηβοι είτε τώρα στο χρονικό μας παρόν. Αρκεί να έχουμε τη δύναμη της καρδιάς να τα διατηρούμε πάντα ζωντανά μέσα μας, βιωματικά. 

Ως μικροί ή νεαροί "πειρατές" λοιπόν εξορμούσαμε τότε, η γλυκιά μας παρέα. Στα χρόνια εκείνα συνήθως όλοι είτε αγόρια είτε κορίτσια, δεν είχαμε ακόμα "μικτή" συντροφιά. Αντικείμενο του "πόθου" και του "ταξιδιού", ο δικός μας "θησαυρός". Τι μπορεί να ήταν αυτός; Ένα μέρος απάγκιο, σκιερό, όμορφο, εί δυνατόν κοντά σε νερό. Σιωπηρό με μόνα τα τραγούδια των πουλιών και το κύλισμα του νερού στο καθοδικό του ταξίδι.

Είχα τότε την τύχη να κατοικώ κοντά στον Κηφισό ποταμό, στην περιοχή που ήταν καθαρός, ανόθευτος, όπως πρέπει να είναι ένα ποτάμι, χωρίς τσιμέντο, ελεύθερο χωρίς να είναι φιμωμένο ή σκουπιδότοπος ελεεινών βιομηχανιών και πολιτών.

Τα μονοπάτια στις όχθες του θύμιζαν αυτό που έπρεπε να είναι μια φύση που περιβάλλει ένα ποτάμι της Αττικής. Και ευτυχώς, στα σημεία εκείνα, είναι έτσι ακόμα. Εδώ λοιπόν στο μικρό αυτό μονοπάτι της φωτογραφίας, στο βάθος στα δεξιά διαμορφώνονταν μια απότομη μικρή πλαγιά. Στα δικά μας τότε μάτια φάνταζε σαν ένα μεγάλο κατόρθωμα να την ανεβούμε για να φτάσουμε πάνω στο δρόμο, όπου ξεκινούσαν τα σπίτια. Εκεί να δείτε αγώνα λοιπόν, εκεί να δείτε αναρρίχηση, να δείτε τούμπες και "βαρελάκια" στη χορταριασμένη πλαγιά. Και άντε ανεβαίναμε. Έλα που έπρεπε να την κατέβεις! Ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα καθώς είχες και τον ίλιγγο της υψοφοβίας να σε συνοδεύει. Όμως αυτό είναι το νόημα της παρέας, της συντροφιάς, της προσπάθειας.

Τότε ακούγαμε από τους παλιότερους κατοίκους για κάποιες "σπηλιές" εκεί στην όχθη του ποταμού. Μάλιστα οι "φήμες" μιλούσαν για σπηλιές που έκαναν υπόγειες διαδρομές εκεί στην απέναντι όχθη του Κηφισού και μπορούσες να τις διαβείς. Ιδού ένας νέος στόχος. "Πάμε στις σπηλιές;" Κάποιος έδινε το πρόσταγμα και φτάναμε στην όχθη. Το καλοκαίρι τα νερά ήταν τόσο γαλήνια, που σε καλούσαν να περπατήσεις καθώς το ύψος ήταν ελάχιστο. Φτάναμε λοιπόν εμείς απέναντι και αναζητούσαμε τις σπηλιές. Εις μάτην! Οι σπηλιές ήταν ...άφαντες! Να χάσαμε το δρόμο; Μην και πήραμε λάθος μονοπάτι; Πόσο όμορφη είναι μια αυταπάτη στην παιδική ηλικία. Όταν μεγαλώσαμε, μάθαμε και είδαμε ότι οι ...σπηλιές ήταν έργο υδραγωγείου στην όχθη του ποταμού, όπου περιοδικά χτίζονταν μικροί πυργίσκοι με βάθος. Αν προσέξετε την παραπάνω εικόνα στα αριστερά ψηλά στην όχθη θα δείτε τη στρώση από τα λιθάρια εκείνης της εποχής. Οι φωτογραφίες είναι σύγχρονες, δηλαδή η σημερινή εικόνα, που ευτυχώς, με την εθελοντική δράση των κατοίκων κρατούν ζωντανό και καθαρό το ποτάμι μας!

Ο περίπατός μας έφτανε και σε μεγάλα απλώματα του ποταμού. Εκεί που φάινονταν σαν λίμνη που κοιμάται κάτω από τα πλατάνια. Εδώ τσαλαβουτούσαμε τα καλοκαίρια τα πόδια μας με προσοχή μην ταράξουμε τα ψάρια του γλυκού νερού που έπαιρναν τον κατήφορο στη ροή του Κηφισού για να φτάσουν, άραγε πού; Και το κυριότερο πώς; Γιατί δυο χιλιόμετρα πιο κάτω ο ποταμός μπαίνει στο μπετόν της ...ανάπτυξης.

Στην όχθη εκεί ξαποστάζαμε. Νερό δεν φροντίζαμε τότε να πάρουμε, μπα. Η νιότη αψηφούσε την κούραση. Δεν ήμασταν δα και σε μεγάλο ταξίδι. 

Η βόλτα μας έφτανε σε όμορφα ξέφωτα, όπου μπορούσαμε να απολαύσουμε μια πιο γεμάτη θέα στο ποτάμι μας. 

Και λίγο πριν φύγουμε, να ακουμπήσουμε κορμιά και σκέψεις κάτω από τα όμορφα δέντρα. Να σκεπαστούμε με αυτήν την ζωογόνα σκιά, να αδράξουμε τη δροσιά της, να μαζέψουμε στο μυαλό τις εντυπώσεις από το "θησαυρό" που ανακαλύπταμε κάθε φορά που θα κατηφορίζαμε στο δικό μας ποτάμι.

Και λίγο πριν το γέρμα του ήλιου, πριν μας φτάσει το δειλινό, να γυρίσουμε τα βλέμματα, να πούμε μια γλυκιά καληνύχτα στη γη που μας φιλοξένησε. Να ευχηθούμε στον Κηφισό να έχει μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα για να τον συναντήσουμε ξανά στο επόμενο "κυνήγι θησαυρού" μας. Όμως έπρεπε να ευχηθούμε και στη μονάκριβη θυγατέρα του, τη Διογένεια, να καμαρώνει την κόρη της την Πραξιθέα, που έστησε βασιλικό οίκο στην Αθήνα, καθώς έγινε σύζυγος του βασιλιά Ερεχθέα.

Καληνύχτα Κηφισέ! Βάστα καλά στις όχθες σου τα κρυμμένα μυστικά σου, κράτα τα καλά, μην τα μολέψουν οι άνθρωποι και τα τσιμεντάρει ο "μπολιτισμός". Εμείς θα σε έχουμε πάντα στα όνειρα και στα ξύπνια μας να μας συντροφεύεις, να μας τραγουδάς τους δικούς σου ύμνους και μελωδίες σαν απλώνεσαι να ακουμπήσεις στα κρυστάλλινα νερά σου.

Κική μου, αγαπημένη μας φίλη, σε ευχαριστούμε για την έμπνευση που μάς έδωσες να σμιλέψουμε κάποιες όμορφες στιγμές μας. Συνεχίζουμε και δημιουργούμε.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

Καλοκαίρι και καταχνιά...

 Ο τίτλος στη σημερινή μου ανάρτηση είναι δανεισμένος από το συγκλονιστικό θεατρικό έργο του μεγάλου Τέννεσυ Ουίλλιαμς. Όχι, δεν έχει καμία σχέση μαζί του. Απλά τον δανείστηκα γιατί, δεν ξέρω, τα τελευταία καλοκαίρια, έρχεται να ακουμπήσει και να ταιριάξει όλο και περισσότερο με την ψυχολογία μου αυτής της εποχής.

Μην προσπαθήσετε να δώσετε μια συνέπεια δομής στην σημερινή μου ανάρτηση. Έχει καθαρά χαρακτήρα ανοιχτής προσωπικής εξομολόγησης της διάθεσης που συνόδεψε και το φετινό καλοκαίρι. ήθελα εδώ και καιρό να αφήσω τις σκέψεις μου να ξεχυθούν στο ανοιχτό πληκτρολόγιο. Όλο και πήγαινα να το ξεκινήσω αλλά συνεχώς κάτι, που δεν μπορούσα να ερμηνεύσω, με σταμάταγε. 

Η Blogo-γειτονιά, δεν ξέρω αν το έχετε νιώσει, δεν είναι κάτι ψυχρό, κάτι άψυχο για πολλούς ανθρώπους. Προσωπικά την νιώθω να υπάρχει, να έχει ζωή. Να ηχούν οι περπατησιές όλων μας, να ακούγονται οι φωνές μας, οι ανάσες μας. Έτσι, καθώς τα τελευταία καλοκαίρια, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν φεύγω από την Αθήνα, μένω εδώ. Μαζί με ελάχιστους φίλους, κάτι σαν ...θαλαμοφύλακες μιας σιωπηρής γωνιάς που καρτερά να περάσει το καλοκαίρι μέχρι να ξεκαμπίσει ο Σεπτέμβρης και να γεμίσει πάλι ζωή ο χώρος.

Όλο αυτό το διάστημα, είναι αδύνατον, ξέρετε, να μην νιώσεις πράγματα. Θες η σιωπή, θες η γαλήνη, η απουσία, έρχεται να φέρει σκέψεις και διαπιστώσεις που μεγαλώνουν μέσα σου, αποκτούν μια παράξενη οντότητα και έρχονται να σου θυμίσουν πράγματα. Επιτρέψτε μου λοιπόν να δώσω και εγώ, σε αυτήν την ανάρτηση ένα χαρακτήρα προσωπικού ημερολογίου και να το μοιραστώ μαζί σας.

Η αχώριστη παρέα μου του καλοκαιριού, πάντα μάχιμος και καλόδεχτος. Σε κάθε κάλεσμα για βόλτα, πέταγε τη ...σκούφια του.

Οι πρώτες μέρες του φετινού Σεπτέμβρη έρχονται λοιπόν να φέρουν, κατά κάποιο τρόπο, έναν προσωπικό απολογισμό, καταμέτρησης στιγμών. Όπως θα τις μοιραζόμουν μαζί σας σε ένα τραπέζι με όμορφα ποτά.

Οι τελευταίες μας διακοπές, ως οικογένεια, πάνε πολύ πίσω, στα 2011, στην αγαπημένη μας Σύρο. Ήταν τότε που, το αυτοκίνητο ανέβαινε τον ανήφορο από την Αζόλιμνο προς την Ερμούπολη που, όλοι μαζί αποχαιρετούσαμε τη θάλασσα. Έναν αποχαιρετισμό στο νησί. Πέρασαν από τότε δέκα ολάκερα χρόνια. Δεν ξέρω πόσα ακόμα θα περάσουν για να δούμε, αν ποτέ το δούμε το αγαπημένο μας νησί. Στο μεταξύ, οι επόμενες διακοπές μας, ως ζευγάρι ήταν στη Ζάκυνθο, φιλοξενούμενοι του κουμπάρου μας, το 2018. Μέχρι εκεί! Έκτοτε το καλοκαίρι μας ήταν κάποια μπάνια σε παραλίες της Αττικής και μια ημερήσια όμορφη εκδρομή στο επίσης αγαπημένο Ναύπλιο.

Και βέβαια, μεσούντος καύσωνος, σιγά μην έχανε την ευκαιρία να βουτήξει!

Φέτος, δεν έγινε μήτε καν αυτό! Και οι ημερήσιες εξορμήσεις μας εδώ τοπικά ήταν μόνο δύο! Ο ερχομός της οικονομικής κρίσης και της εποχής των μνημονίων άλλαξε ριζικά τη ζωή μας. Δυστυχώς.

Η οικονομική δυσπραγία αδέλφια, είναι κάτι πολύ άσχημο, ιδιαίτερα επώδυνο και τρομακτικά ύπουλο! Νιώθεις να μην έχεις αύριο. Αισθάνεσαι με απόγνωση ότι δεν μπορείς να σχεδιάσεις, να προβλέψεις. Βλέπεις ότι δεν περιμένεις κάτι, γλιστράς γοργά στην αναξιοπρέπεια και στη μιζέρια, η οποία σε ρουφάει σε έναν πρωτόγνωρο βάλτο. Κάθε μέρα το πρωί ξυπνάς με την αγωνία να μην σου προκύψει κάτι "απροσδόκητο". Ακόμα και μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή σε μια ηλεκτρική συσκευή του σπιτιού, σού προκαλεί τρόμο, ναι τρόμο! Γιατί γνωρίζεις ότι ρεαλιστικά δεν μπορείς να την καλύψεις. Έλεγα ότι το 2020 ήταν δύσκολο αλλά φαντάζει ...ανέκδοτο μπροστά στο 2021. Και μακάρι ο κατήφορος να σταματήσει εδώ. 

Αν με ρωτήσετε πριν χρόνια, τότε που δούλευα ακόμα, αν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ότι θα ζούσαμε έτσι, όχι! δεν θα το πίστευα! Θα έλεγα μου μιλάτε για ένα άσχημο όνειρο, έναν εφιάλτη. Δεν θα περίμενα ποτέ ότι, εν έτει 2021, θα έπρεπε να γυρίσουμε τη ζωή μας πίσω σε άλλες δεκαετίες. Και δεν θα περίμενα ποτέ ότι τρομάζεις με το πόσο βάθος έχει ακόμα το πηγάδι.

Το καλοκαίρι αυτό ήρθε να προσθέσει στην πανδημία και άλλα επώδυνα βιώματα. Τον επερχόμενο και καλά σχεδιαζόμενο διχασμό ανάμεσα σε "Εμβολιασμένους" και "Μη". Τον νοσηρό καύσωνα που δοκίμασε τις αντοχές μας σωματικά και ψυχολογικά. Τις κολασμένες φλόγες που ρήμαξαν τον τόπο μας. Και να έρχεται στο νου το τραγούδι του αείμνηστου Μαχαιρίτσα, "Να δεις τι σου 'χω για μετά" Προφητικό, δεκαετίες πριν! 

Ο λαός μας πληρώνει τις χρόνιες αυταπάτες του και την άρρηκτη δέσμευσή του να στηρίζει και να υπηρετεί ένα πολιτικό δικομματικό σάπιο σύστημα που, δυστυχώς, θα έπρεπε να τον προσβάλει ως αισθητική επιλογή. Σε καμία άλλη χώρα του Δυτικού κόσμου, δεν είναι ακόμα στην εποχή της Φεουδαρχίας και των Δουκάτων έτσι ώστε να κληροδοτούν την εξουσία σε 4-5 οικογένειες και ολόγυρα σ' αυτές. Δυστυχώς η κοινωνία βαδίζει πίσω όπως πολύ σωστά ερμήνευσε ο μεγάλος Β.Ι.Λένιν στο έργο του "Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω". 

Ελπίζω να περάσατε καλά και οι περισσότεροι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να είχατε την ευκαιρία να σπάσετε τη ρουτίνα της πόλης. Να αλλάξατε ρυθμούς, να βρεθήκατε κοντά σε μέρη εξοχικά, με τους αγαπημένους ή ακόμα και μόνοι σας. Και να γεμίσατε όμορφες παραστάσεις και κουράγιο για το δύσκολο Φθινόπωρο που επέρχεται απειλητικό.

Η παραλία των ...δύο φετινών μας θαλασσίων εξορμήσεων

Η blogo-γειτονιά μας, αυτήν την περίοδο, ακολούθησε και εκείνη την ραστώνη του καλοκαιριού. Και καλώς έκανε για να ανανεωθεί η έμπνευση και η δημιουργία. Κάποιοι λίγοι φίλοι και blogs μείναμε εδώ σε ....βάρδιες για υπηρεσία ...θαλαμοφύλακα έτσι για να κάνουμε παρέα σε εκείνους που έμειναν στις πόλεις αλλά και σε σας που μας λείπετε πάντα. 

Εκτός από το blogging και όσες άλλες όμορφες ασχολίες μπόρεσα να κρατήσω το καλοκαίρι, δεν άφησα το διάβασμα. Έριξα το βάρος μου να τελειώσω την "Ιλιάδα" του Ομήρου και ναι είμαι σχεδόν στην τελευταία ραψωδία, την Ψ. Τα έχω πάρει στο ...κρανίο εκεί μέσα με κάτι "μπουμπούκια" που στάζουν ανηθικότητα αν και εμείς τους δώσαμε χάρη. Και μιλάω για τον περιώνυμο Αχιλλέα, τρομάρα του! Μεγάλο καθίκι και δολοφόνος ολκής! Τον σιχάθηκε η ψυχή μου ειλικρινά. Στις αναγνώσεις συνέχεια θα έχει ο Σαίξπηρ για να πάμε σε κάτι λυρικό και ρομαντικό.

Ακόμα στο θέμα του διαβάσματος, η δικτυακή εφαρμογή του WATTPAD, με τα on line ερασιτεχνικά μας βιβλία, ήταν ένα υπέροχο καταφύγιο για καλές αναγνώσεις και επαφές με νέους φίλους και δημιουργούς. 

Α ναι! είχα και το μικρό μου ...μποστάνι που έφτιαξα στην αυλίτσα της πεθεράς μου. Παρά την ανυπαρξία κάθε ετοιμασίας χώματος και γης, χωρίς πρόσθετα και στήριξη, ο λαχανόκηπος στήθηκε, ήδη γεμίζει κάποιες ώρες μου και απέδωσε και τους καρπούς του θα έλεγα με χαμηλές προσδοκίες. Αλλά έβαλε και σχέδια για καλύτερη προετοιμασία για την ....Φθινοπωρινή καλλιέργεια. Όμως, δυστυχώς, ένα μικρό μποστάνι είναι απαιτητικό φίλες και φίλοι μου και έχει κόστος σημαντικό.

Η αυλή και το μποστάνι της

Ακόμα δεν σας το κρύβω ότι βρήκα ένα υπέροχο καταφύγιο σε τηλεοπτικές ξένες σειρές, από αυτές που μεγαλούργησαν στο Νετφλιξ τα τρέχοντα χρόνια. Όχι δεν έγινα συνδρομητής αλλά μπόρεσα και μπορώ να τις δω on line με άλλον τρόπο. Στο ΣΙΝΕΦΙΛ θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτές γιατί είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο.

Δεν μπορώ να πω ότι είχα κάτι άλλο ξεχωριστό και ιδιαίτερο αυτές τις καλοκαιρινές μέρες. Κάπως έτσι μπήκαμε στον Σεπτέμβρη και ήδη παίρνουμε γεύση από τις αλλοπρόσαλλες αλλαγές του καιρού με έναν ψυχρό τρελό Βοριά να ρίχνει τη θερμοκρασία. 

Ομολογώ ότι η φετινή ζέστη έφτασε σε ακραία σημεία και, το κυριότερο, κράτησε πολύ μεγάλο διάστημα. Ακόμα και εγώ που έχω μια καλή σχέση μαζί της, ένιωσα την εξάντληση να με δοκιμάζει.

Φιλαράκια μου αγαπημένα. Αυτές ήταν οι προσωπικές μου δραπετεύσεις κατά τη διάρκεια αυτού του γκρίζου καλοκαιριού. Ξέρω τι μας περιμένει το Φθινόπωρο αλλά δεν έχουμε άλλη λύση από το να κολυμπήσουμε στην ασχήμια που δημιουργούν ολόγυρά μας. Να παλέψουμε να την αλλάξουμε με επιμονή, πίστη και ελπίδα.

Εύχομαι σε όλους καλό ύστερο καλοκαίρι και καλό Φθινόπωρο πιο πέρα.

Το γύρισμα της σελίδας

 «…Να συνηθίσεις στην ιδέα ότι ο θάνατος για μας είναι ένα τίποτα. Γιατί κάθε καλό και κάθε κακό γίνεται αντιληπτό με τις αισθήσεις μας, όμως θάνατος σημαίνει στέρηση της αίσθησης. Γι αυτό η σωστή εκτίμηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα για μας, μας βοηθά να χαρούμε τη θνητότητα του βίου, όχι επειδή μας φορτώνει αμέτρητα χρόνια αλλά γιατί μας απαλλάσσει από τον πόθο της αθανασίας"

Επίκουρος

«Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, κι είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία για αργότερα. Κι η ζωή κυλά με αναβολές και χάνεται, κι ο καθένας μας πεθαίνει απασχολημένος». 

(Επίκουρου προσφώνηση Νο 14).

Σήμερα 11 του Γενάρη του 2020, γύρισε μία ακόμα σελίδα στη ζωή μας. Η Πεθερά μου, ο τελευταίος από τους γονείς μας, εμένα και της συζύγου μου αναπαύεται πλέον στην αγκαλιά της γης. Ο κύκλος μιας ζωής 82 ετών έκλεισε. Η αυλαία έπεσε και εμείς οφείλουμε να διαχειριστούμε την απώλεια αλλά και να χαράξουμε την νέα μας πραγματικότητα.

Η απώλεια κάθε αγαπημένου μας προσώπου, ανεξάρτητα των χρόνων που βαραίνουν στη ζωή της, είναι κάτι που δεν είναι εύκολα αποδεκτό μήτε συναισθηματικά μήτε βιολογικά. Όμως αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτήν οφείλουμε να διαχειριστούμε. Η ζωή δεν περιμένει. Είναι εκεί έξω, ολόγυρά μας, υπάρχει, εξελίσσεται, δημιουργεί υποχρεώσεις και υπακούει σε στόχους. Και εκεί οφείλουμε να δώσουμε το δικό μας παρόν.

Η προσωπική μου σχέση με την πεθερά μου ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Όλα αυτά τα χρόνια που είμαι κοντά της, για μένα ήταν μάνα μου. Χωρίς να κάνω την παραμικρή διάκριση στην σχέση αίματος. Είχαμε μια αμεσότητα μεταξύ μας και μια τρυφερή εμπιστοσύνη. Φέρνω στο νου μου δικές της εξομολογήσεις που με σοκάρισαν συναισθηματικά και έδειξαν περίτρανα τον βαθμό εμπιστοσύνης που μου είχε.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν οριστικά όταν ξεχνιούνται. Όταν η ομίχλη της λήθης σκεπάζει το βιολογικό τους πέρασμα από τη ζωή. Όταν οι θετικές τους παρακαταθήκες μένουν ατελέσφορες και μαραζώνουν.

Ο βιολογικός κύκλος της ζωής έχει τέλος και η μάνα γη θα είναι εκείνη που θα ανοίξει την έσχατη αγκαλιά. Αρκεί αυτός ο κύκλος να είναι αυτός που ορίζει στην αρμονία της η φύση. Να μην κλείσει βίαια, παράταιρα, απαξιωτικά.

Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν στις αναμνήσεις μας, στις καθημερινές μας πρακτικές και αναφορές. Η συνέχεια της ζωής γίνεται πνευματική και αλλάζει μορφή.

Έτσι θα κρατήσουμε την αγαπημένη μας μάνα κοντά μας. Παρούσα με έναν άλλο τρόπο σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Γιατί όσο ζούσε, στα καλά της, ήταν ο συνδετικός κρίκος στα παιδιά, γαμπρούς, εγγόνια, δισέγγονά της. Στις γιορτινές μέρες, το ταπεινό και φτωχικό σπιτικό της, ήταν σημείο αναφοράς για μας. Εκεί χτυπούσε η καρδιά μας. Και εκεί οφείλει να συνεχίσει να χτυπά για να τιμά τη μνήμη της.

Καληνύχτα αγαπημένη μου μάνα....

Θα είναι άπειρες οι φορές που θα δρασκελίζω την πόρτα της αυλής σου, θα με μαλώνεις που σκαλίζω τα λουλούδια σου, θα βλέπω εκείνο το φως της τηλεόρασης στη τζαμαρία, σημάδι της παρουσίας σου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρωινό εκείνο των Φώτων, που σου έφερα αγιασμό, για να βρω το πρόσωπό σου γερμένο στο πλάι να ακουμπάει στο χεράκι σου, αδύνατο, λιπόσαρκο. Εκείνο το πρωινό των Φώτων που σου έκλεισα τα μάτια για τελευταία φορά.

Αντίο καρδιά μου. Ο άντρας σου σε περιμένει εδώ και χρόνια να σε σφίξει στην αγκαλιά του.

Υ.Γ. Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε απ' την καρδιά μας οικογενειακά, για την παρουσία σας κοντά μας με τη θέρμη των συναισθημάτων και του λόγου σας τη γαλήνη.

Ένα ολιγόλεκτο (25 Λέξεις), διάφορες σκέψεις και ένα νέο ...Blog

Η αγαπητή μας φίλη, Μαρία Νικολάου, μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο Το κείμενο διοργάνωσε και συντόνισε τον 13ο διαγωνισμό Ολιγολέκτων με όρια τις 25 λέξεις. Ως θέμα του διαγωνισμού ήταν η έμπνευσή μας από την ανωτέρω εξαίρετη εικόνα. Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να μάθετε τα αποτελέσματα και να δείτε και όλες τις συμμετοχές.

 25 Λέξεις #13 Η βράβευση 

Σας δίνω το προσωπικό μου ολιγόλεκτο με το οποίο συμμετείχα, όπως το εμπνεύστηκα από την εικόνα.

 “Νιώθω να πέφτω,

το κορμί μου, κουρασμένο, στης γης την αγκαλιά”

“Κράτα το χέρι μου!

Δες την ανατολή, ο ήλιος, της νύχτας το σκοτάδι αποδιώχνει”

Να ευχαριστήσω τη Μαρία Νικολάου για την δυνατότητα έκφρασης που μας δίνει σε αυτό το δύσκολο ομολογουμένως εγχείρημα αλλά και όλους τους συμμετέχοντες που ακούμπησαν την ψυχή τους. Να συγχαρώ την Άννα μας για το νικητήριο υπέροχο ολιγόλεκτό της με το οποίο και πρώτευσε στο διαγωνισμό. Διαβάστε το εδώ:  "Ατενίζοντας" συμμετοχές

Σκέψεις των ημερών

"Και πόσο απάνθρωπο είναι, πατέρα, να γεράσουμε και να πεθάνουμε, χωρίς να έχουμε βοηθήσει και χωρίς να έχουμε δώσει λίγη χαρά ο ένας στον άλλον!"

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

"Ήταν παλιός πια ο χρόνος εκείνη την ημέρα. Ο υπομονετικός γέρο χρόνος είχε αντέξει τις κατηγορίες και προσβολές των συκοφαντών του και είχε επιτελέσει πιστά το έργο του. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας. Είχε ολοκληρώσει τον προγραμματισμένο του κύκλο και τώρα, αποκαμωμένος έπεφτε να πεθάνει. Αποκλεισμένος ο ίδιος από κάθε ελπίδα, από κάθε παρόρμηση ζωής, από κάθε δραστηριότητα κι ευτυχία, μα αγγελιοφόρος χαρούμενων μηνυμάτων για τους άλλους...

Ο γέρο Τόμπυ θα μπορούσε να διαβάσει στο χρόνο που ξεψυχούσε την αλληγορία του φτωχού...

Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κίνηση και τα μαγαζιά είχαν στολιστεί χαρούμενα. Περίμεναν τον καινούργιο χρόνο σαν να ήταν βρέφος. κληρονόμος ολόκληρου του κόσμου, με καλωσορίσματα, καλούδια και χαρές...

Ο καινούργιος χρόνος! ο καινούργιος χρόνος! Παντού ο καινούργιος χρόνος! Τον παλιό τον λογάριαζαν πια για πεθαμένο και τα υπάρχοντά του ξεπουλιούνταν όσο όσο, σαν του πνιγμένου ναυτικού στο καράβι. Τα σχέδιά του ήταν πια σχέδια του παλιού χρόνου και ήταν έτοιμα να θυσιαστούν, προτού ακόμα ξεψυχήσει. Οι θησαυροί του ήταν πια σκέτα σκουπίδια πλάι στα πλούτη του αγέννητου διαδόχου του"

"Οι Καμπανες" Κάρολου Ντίκενς

Καλή χρονιά πλέον φίλες και φίλοι.

Είμαστε στο 2021 με το καλό. Και, μουδιασμένα, έχουμε πολλές προσδοκίες και αναμονές πάνω του καθώς το 2020 δεν ήταν καθόλου φιλικό μαζί μας. Οι λόγοι γνωστοί και εκτενώς αναλυθέντες. Αυτές τις μέρες διάβασα πολύ Κάρολο Ντίκενς. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας αλλά και κοινωνικός στοχαστής, είναι ότι καλύτερο μπορεί κάποιος να διαβάσει αυτές τις λαμπερές, κατ' όνομα,  μέρες. 

"Το πνεύμα των Χριστουγέννων", "Οι καμπάνες", "Ο γρύλλος στο τζάκι" αποτελούν μια τριλογία που συγκλονίζει και ξεγυμνώνει αυτό το ψεύτικο επιφανειακό γυάλισμα των γιορτών της υποκρισίας. Του κόσμου της "πλουτοκρατίας" όπως τον αναφέρει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. "Στο Χριστό στο κάστρο" και "Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη" ήταν επίσης δύο διηγήματα που διάβασα αυτές τις μέρες. 

Άλλαξα εντελώς το δρομολόγιο του περιπάτου μου αυτόν τον καιρό. Ο λόγος ήταν ότι στο άλσος που πηγαίναμε με τον Άρη έγινε τόπος συγκέντρωσης μεγάλου πλήθους και δεν ένιωθα άνετα. Έτσι προτίμησα να πάρω τα ...στενά και τα σοκάκια της πόλης. Να βρεθώ σε σκοτεινά δρομάκια, σε απόλυτα ήρεμα και σιωπηρά στενά, σε φωτισμένα μικρά πάρκα. Βρήκα τη δυνατότητα να θαυμάσω κάποια πολύ όμορφα μικρά σπίτια με τη δική τους χάρη. Ομολογώ πέρασα και ξαναπέρασα από μπροστά τους λες και ήθελα να ανοίξω την πόρτα να μπω στη θαλπωρή τους. 

Να σας πω ότι μου έκανε εντύπωση ότι "ξετρύπωνα" σε παγκάκια, πάρκα μικρά, σκαλιά, ακόμα και πλατύσκαλα σπιτιών, ομάδες νεαρών παιδιών, που προσπαθούσαν να βρεθούν για λίγο μαζί. Να νιώσουν ο ένας την επαφή του άλλου. Να ακουμπήσουν τα ερωτευμένα χέρια τους έστω και για λίγο. Εικόνες πραγματικά ποιητικές αλλά και στενάχωρες. Που να πάνε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αυτά τα παιδιά.

Οι περίπατοι αυτοί, δεν ξέρω πως, με έφεραν ξανά σε μέρη παλιά, φορτωμένα αναμνήσεις των νεανικών μου χρόνων. Έτσι τα βήματά μου βρέθηκαν πάλι έξω από το παλιό μου Λύκειο και την αυλή του γεμάτη από πεύκα. Στην απόλυτη ησυχία της νύχτας κοντοστάθηκα στην σιδερένια πόρτα. Έκανα ξανά τα ίδια βήματα με τότε στα 18 μου χρόνια. Μπήκα στις ίδιες αίθουσες, συνάντησα τους ίδιους αγαπημένους φίλους. Και ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Στα πεύκα αυτά, "συνάντησα" και τον πρώτο μου έρωτα! Ναι, καθίσαμε μαζί στα ξύλινα παγκάκια, διάβασα τα ποιήματα που μου έγραφε. Ο ρομαντισμός και η συγκίνηση της τότε εποχής. Μια εποχή που έχει διαβεί για πάντα αφήνοντας πίσω όμορφες αναμνήσεις.

Πέρασα ακόμα και από τα σκαλιά των σχολών των κοριτσιών μου πρόσφατα. Εκεί που, αρκετές φορές, τις πήγα και τις έφερα. Και ένιωσα τόσο τρυφερά και γεμάτα. Είδα τα βήματά τους, τις μορφές τους όπως τις καρτερούσα με τον Άρη συντροφιά αχώριστη.

Για αυτό σας λέω. Όμορφες σκέψεις και βιώματα αυτές τις μέρες.

Ένα νέο Blog γεννιέται...

Τέλος αγαπητές φίλες και φίλοι να σας ενημερώσω για τη γέννηση και τη δημιουργία ενός νέου ιστότοπου (blog), με προσωπικό χαρακτήρα και τίτλο. Εκτίμησα ότι καλό θα ήταν να έχω έναν συγκεκριμένο χώρο-ιστοσελίδα, στον οποίο θα υπάρχει ένα ανθολόγιο με όλα μου τα λογοτεχνικά έργα. Πεζογραφήματα και ποίηση. Με τις αντίστοιχες παραπομπές για το που μπορεί να κανείς να τα βρεί. Το blog ανοίχτηκε στην πλατφόρμα της wordpess. (Καλό είναι να έχουμε και ένα ...αποκούμπι και εντεύθεν) και θα το βρείτε εδώ:

Γιάννης Πιταροκοίλης

Είναι στη διάθεσή σας να το επισκεφθείτε και να το ακολουθείτε. Η διαδικασία αποστολής μηνύματος και όλων των γνωστών είναι όπως ακριβώς λειτουργούμε με τα blogs πολλών φίλων εδώ της συντροφιάς μας: (Μαρίνα Τσαρδακλή, Άιναφετς, "Καληνύχτα" της Μάνιας, In the pastel bag της Τζοάννα κλπ)

Να σας ευχαριστήσω μία ακόμα φορά θερμά και να σας ευχηθώ ολόψυχα Καλή χρονιά και πάλι.

Σκόρπιες άναρχες σκέψεις και ευχές

 

Σκόρπιες άναρχες σκέψεις και ευχές

Η αλήθεια είναι ότι δεν το συνηθίζω. Έτσι να αφήνομαι άναρχα σαν φύλλο στον αγέρα με έναν λογισμό άναρχο, ατίθασο. Χωρίς σχέδιο και κατεύθυνση, χωρίς ειρμό, χωρίς σταθμό. χωρίς τιμόνι και φρένα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ παρορμητικό άτομο. Ενθουσιάζομαι πάρα πολύ έντονα, δακρύζω εύκολα, φεύγω στους δικούς μου κόσμους ακόμα πιο προσιτά. Ανοίγω την αγκαλιά μου πιο εκφραστικά. Ίσως στα μάτια τρίτων αυτό να μοιάζει και να δείχνει υπερβολικό. Δεν είμαι εγώ αυτός που μπορώ να το κρίνω.

Τι μ' έπιασε τώρα θα αναρωτηθείτε. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να στοιχειοθετήσω μία απάντηση. Αφήνομαι λοιπόν στη μαγική μουσική του Hans Zimmer που ήδη ακούτε και σεις μαζί μου. Βλέπω αυτές τις κοπέλες σολίστ στην ορχήστρα της Βιέννης και τις καμαρώνω. Την κοπέλα που παίζει βιολοτσέλλο, την κοπέλα που παίζει σόλο βιολί και εκείνη πίσω που είναι στα κρουστά. Αχ πόσο θα ήθελα σε μια τέτοια εικόνα να καμάρωνα τις κόρες μου! Πόσο ειλικρινά θα το ήθελα! Βέβαια θα μου πείτε "προβάλεις τα δικά σου όνειρα Γιάννη στα παιδιά σου;". Καταλαβαίνω, αυτό δεν είναι σωστό αλλά εγώ θα το ήθελα δεν σας το κρύβω.

Αυτές τις μέρες της καραντίνας αλά Ελληνικά λοιπόν. Μην μου πείτε ότι εσείς το θεωρείτε αυτό "καραντίνα". Όχι! Κάτι άλλο είναι. Πείτε το "οικονομική εξόντωση" της λαϊκής οικογένειας, πείτε το "θάνατος του εμποράκου", πείτε το "κράτος καταστολής". Καραντίνα με μποτιλιαρισμένες τις μεγάλες οδικές αρτηρίες δεν υπάρχει. Αυτά μόνο εδώ. Κάποιοι μας εμπαίζουν με τις αντιφατικές τους αποφάσεις. 

Αυτές τις μέρες λοιπόν περπατώ στα στενά της πόλης. Έβγαλα το δασάκι και τα πάρκα από το περπάτημά μου καθώς είναι γεμάτα πολύ νέα παιδιά που βρήκαν εκεί ένα είδος "άσυλου". Περπατώντας στα στενά της πόλης λοιπόν έχω μεταβληθεί σε ένα είδος "κυνηγού σπιτιών". Με τον Άρη συντροφιά, περνάμε και χαζεύουμε μικρά όμορφα σπίτια. Σας λέει κάτι αυτό; Σε σας όχι, σε μένα πολλά. Το κυνήγι του χαμένου ονείρου, ο χαιρετισμός της χαμένης ελπίδας. Μια μεγάλη ήττα που προσωπικά με στοιχειώνει.

Στην οικοδομή βάλαμε, για το καλό λίγα Χριστουγεννιάτικα στολίδια. Για το καλό λέει η γυναίκα μου, μήπως αλλάξει η σελίδα. Στον ακάλυπτο φυτέψαμε και μια λεμονιά. Συμβολικά κι αυτή. Αφού δεν μπορέσαμε να το αναστήσουμε, ας μεγαλώσει εκεί ένα καινούργιο δέντρο.

Στην τηλεόραση, σε ένα κανάλι από τη δέσμη της Nova, το Animal Planet, βλέπω μια "σειρά" με μια ομάδα κατασκευαστών στις ΗΠΑ που φτιάχνουν δεντρόσπιτα! Και αφήνομαι να με ταξιδέψουν στις ονειρικές τους κατασκευές. Ύστερα σκέφτομαι "γιατί δεν ακολούθησες τις επιλογές σου να κάνετε ένα σπίτι εναλλακτικής κατασκευής;" "Γιατί πέσατε στα τσιμέντα και στα συνήθη;" Μια από τις απαντήσεις έρχεται μέσα από τα κλισέ που μαθαίνουν οι έλληνες μηχανικοί και δεν θέλουν να κάνουν τίποτα διαφορετικό. Ένα πράγμα έμαθαν, αυτό κάνουν. Που να τους πεις τώρα για εναλλακτικές κατασκευές, για μετατροπές παλιών σπιτιών, για ξύλινα σπίτια, για προκατ κατασκευές, Τίποτα ρε παιδί μου! Το τσιμέντο να είναι καλά και τι στον κόσμο. Όλα τα άλλα είναι άχρηστα. 

Έχω μεγάλη διάθεση δημιουργίας αυτήν την εποχή. Να γράψω, να διαβάσω, να κατασκευάσω, να περπατήσω, να κάνω ποδήλατο. Μια δημιουργική ένταση που έρχεται και με ζώνει αχαλίνωτη. Μερικές φορές είναι βασανιστική, μαρτυρική. Δεν μπορώ να την διαχειριστώ. Έγραψα ένα μεγάλο μυθιστόρημα με θέμα βγαλμένο μέσα από την Ελληνική μυθολογία. Θα έχει και συνέχεια σε δεύτερο βιβλίο. Επιμελούμαι ένα θεατρικό μου έργο, της πρώτης μου συγγραφικής απόπειρας κάπου στα είκοσί μου χρόνια. Βλέπω ταινίες πολλές. Φιλμ που έχουν πάρα πολλά να μου πουν. Με επηρεάζουν, δημιουργούν μέσα μου αναστάτωση, συναισθηματική ένταση, φόρτιση, που πρέπει να βγει αλλά δεν βρίσκει διέξοδο.

Θα μου πειτε, "τι θα τα κάνεις όλα αυτά;", για ποιον γράφω; ποιος είναι ο λόγος; Αυτό το βασανιστικό ερώτημα δεν το έχω απαντήσει. Έκανα και κάποια e-book. Ε και; Ναι, θα ήθελα να δω έργα μου σε βιβλία. Και χαίρομαι σαν παιδί όταν οι φίλοι κάνουν το δικό τους όνειρο πραγματικότητα. Αμέσως μετά χιλιάδες ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό μου. 

"Τώρα το θυμήθηκες φίλε; Στα εξήντα σου;"

"Τόσο καιρό τι έκανες; Γιατί δεν διεκδίκησες τα όνειρά σου; Σε ποιους σκοπούς τρίτων αναλώθηκες ηλίθιε; Που έκαψες και έθαψες τη δική σου εικόνα; Πίστεψες στον εαυτό σου ή άφησες να μείνει επάνω σου η ετικέτα των άλλων; Ο αδύναμος, ο φοβικός, ο δειλός;"

Διάβασα Παπαδιαμάντη αυτές τις μέρες. Χριστούγεννα γαρ. Και με όλες αυτές τις επιδρομές ξένων κακόγουστων λέξεων που δολοφονούν τη γλώσσα μας σκέφτηκα λίγο. Μήπως να έγραφα κάτι δοκιμαστικά στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη; 

Φλυάρισα και το ξέρω. Συγχωρέστε με. Τελειώνω εδώ το ...παραλήρημά μου. Το μουσικό θέμα του Χανς Ζίμμερ τελειώνει.

Να ευχηθώ σε όλους σας 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Όμορφες γιορτινές μέρες να έχουμε.

Μια Άνοιξη στην ομίχλη

Λένε ότι πολλές φορές η αυριανή μέρα μπορεί να είναι τόσο διαφορετική ώστε να μην υπολογίζεις καν τι θα αλλάξεις όχι μόνο στη ζωή σου αλλά και στα ίδια σου τα όνειρα, στους πόθους.

Ακόμα στις προσευχές σου. Ναι. Ειδικά σε αυτές. Σε εκείνες δηλαδή τις πολύ προσωπικές στιγμές που βρίσκεσαι είτε μπροστά σε μια απόλυτη περισυλλογή είτε μπροστά σε ένα εικονοστάσι είτε μπροστά σε ένα αναμμένο καντήλι.

Κοιτάς το ημερολόγιο και βλέπεις ότι είμαστε στην Άνοιξη. Και ύστερα αναρωτιέσαι και διαπιστώνεις ότι σου λείπουν οι ίδιες οι παραστάσεις της. Τελειώνει ο Μάρτης και δεν έχω ακόμα χαρεί ένα Ανοιξιάτικο τοπίο. Μονάχα την θολερή ομίχλη της νύχτας νιώθεις στο πετσί σου να επικάθεται στα λίγα βήματα που κάνεις για να αποφύγεις τον συνωστισμό.

Σκέφτομαι τι έχει γίνει στα προσωπικά μου βιώματα απ την αρχή του χρόνου. Ξεφυλλίζω τις σελίδες των εξελίξεων. Οι πρώτες ευχές της Πρωτοχρονιάς αφορούσαν το νέο σπιτικό μας, την ολοκλήρωσή του. Το νέο πατρικό σπίτι. 
Ήταν το πρώτο όνειρο που ξεθώριασε αμέσως! Το φύλλο που δεν το βρήκε καν η Άνοιξη. Τα οικονομικά αδιέξοδα οδήγησαν στο κλείσιμο των ονείρων στο ξύλινο παλιό σεντούκι που θα κάθεται εκεί να προσδοκά τον ερχομό μιας άλλης Άνοιξης, λαμπερής και αρωματισμένης.

Η μικρή μας κόρη, ξεκίναγε τα πρώτα της βήματα στη δουλειά της. Μαλλιά και Νύχια. Κάτι που της άρεσε, που το πάλεψε, το οργάνωσε. Έχτισε τις πρώτες της επαφές, τα ραντεβού του ξεκινήματος. Και ήρθε ο Κορονοϊός να βάλει και αυτό το όνειρο στο σεντούκι του. Έβλεπα στη γειτονιά μας, ένα μαγαζί που ετοιμάζονταν με φροντίδα να ανοίξει. Κομμωτήριο και Νύχια. Ένιωθα τα όνειρα των παιδιών που το άνοιγαν. Τώρα το βλέπω κλειστό μαζί με άλλα και σκέφτομαι πόσο πίσω τους πήγε όλο αυτό.

Έτσι θυμάμαι τη φορά που στεκόμουνα στο μικρό εκκλησάκι στο δάσος, την ώρα που άναβα το κερί μου, στην παράκλησή μου για τον κόσμο και τους δικούς μου, έκλεινα με την παράκληση να γίνει το όνειρό μας με το σπιτικό μας πραγματικότητα.

Σήμερα, συνειδητοποίησα πόσο τραγικά μπορεί να αλλάξει το είδος της παράκλησης.

Το τρίτο και μεγαλύτερο σοκ ήρθε την Τρίτη 17 Μάρτη. Όταν ξαφνικά ο Άρης "βάρυνε" μέσα σε μια νύχτα. Όταν βαριανάσαινε. Όταν δεν μπορούσε να κάτσει. Όταν τον βλέπαμε να χώνει τη μουσούδα του στο άνοιγμα της μπαλκονόπορτας να ανασάνει. Και ήρθε η διάγνωση. 

"Περικάρδια αιμορραγία".

Μεταφέροντάς τον εσπευσμένα στο κτηνιατρικό κέντρο για παρακέντηση αφαίρεσης αίματος από το περικάρδιο, με μάτια γεμάτα δάκρυα, συνειδητοποίησα πόσο μέσα σε λίγους μήνες μπορεί να αλλάξουν οι παρακλήσεις μας. Παναγιά μου σώσε τον Άρη μας!

Τότε ναι, ένιωθα να πεθαίνω μαζί του. Να σφίγγω το στόμα μου να μην κραυγάσει στα πέρατα μέσα στο αυτοκίνητο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του. Να αναζητά βοήθεια. Σιωπηρά, με μια βουβή αξιοπρέπεια.

450 ml αίματος αφαιρέθηκαν από την καρδιά του που "κολυμπούσε" στο αίμα. Στην αγκαλιά μου! Μαζί με τα θαυματουργά χέρια των κτηνιάτρων. 

Η Θεραπεία του ολοκληρώθηκε. Είναι καλά, σπίτι μας, αδυνατισμένος, ζωηρός, δεκτικός όπως πάντα. Όμως η αναζήτηση των αιτιών ανοίγει μονοπάτια δυσερεύνητα και άγνωστα. Ιδιοπαθές περιστατικό; Θα επαναληφθεί; Αν επαναληφθεί τότε θα απαιτηθεί λεπτή εγχείρηση καρδιάς. Και αυτά τα ψήγματα από καρκινικά κύτταρα που βρέθηκαν; Οι ογκολόγοι τα εκτίμησαν ότι δεν μπορούν να τα αποκλείσουν. Την Δευτέρα θα κάνουμε Η/Γ να δούμε αν αιμορραγεί ξανά. Αν όχι κλείνουμε μια πόρτα σκοτεινή. 

Δεν ήθελα να τις ζήσω τέτοιες στιγμές αλλά είναι κομμάτι της ζωής μας. Και οφείλω τώρα να αναπροσαρμόσω τις προσευχές μου στα νέα δεδομένα. Και να βάλω και πρώτιστη προτεραιότητα να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τον εφιάλτη της πανδημίας! Να λιγοστέψουν οι θάνατοι, να αντιμετωπιστεί η κρίση. Μια κρίση που θα είναι μεγάλη και διαρκής. 

Και είναι η ώρα να καταλάβουμε ότι αυτή η πανδημία "ξεβράκωσε" στην κυριολεξία εκείνες τις πολιτικές και ιδεοληψίες του καπιταλισμού, που θεώρησαν την υγεία ως εμπόρευμα και παράγοντα κόστους. Σήμερα μετράνε φέρετρα δυστυχώς οι λαοί τους.

Δείτε την αναλογία νοσοκομειακών κλινών/πληθυσμό στην Κίνα, την Ιαπωνία, Κορέα, Κούβα, Ρωσία  και δείτε τα στοιχεία στις μεγάλες Δυτικές χώρες: ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, για να αντιληφθείτε το έγκλημα σε βάρος της κοινωνίας. Ήρθε η ώρα η λογική των αριθμών, των μνημονίων, των ΑΕΠ, των ελλειμμάτων και των ιδιωτικοποιήσεων να πεταχτεί στα σκουπίδια. εκεί που ανήκει πραγματικά! Μαζί με τους εκφραστές της.

Εύχομαι όσο το δυνατόν πιο άμεσα, η ομίχλη που στάθηκε πάνω στην Άνοιξη να ελαφρύνει και να φύγει μια για πάντα. Να προσέχετε, να χαμογελάτε, να αγωνίζεστε, να είστε σε εγρήγορση. Έτσι ώστε να προσευχόμαστε για όλο και πιο θετικά δημιουργικά πράγματα.

Τα πρώτα βήματα του χρόνου σε σκέψεις

Συνήθως δεν έγραφα προσωπικές στιγμές στο ιστολόγιό μου. Όχι ότι δεν ήθελα αλλά απλά δεν είχε τύχει μέχρι τώρα. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κρατώ τα εσώψυχά μου ως καλά κρυμμένα εφτασφράγιστα μυστικά. Συγκυρία λοιπόν.

Τώρα, στα πρώτα βήματα της νέας χρονιάς νιώθω απέριττη την ανάγκη να εκφράσω και να μοιραστώ πράγματα. Η Περασμένη χρονιά σηματοδότησε την απαρχή ενός κορυφαίου προσωπικού αλλά και οικογενειακού ονείρου. Ένα όνειρο ζωής που έδενε το παρελθόν με το μέλλον. Τους δικούς μας γονείς, το δικό μας παρόν και το αύριο των παιδιών μας. Το παλιό εκείνο πατρικό σπίτι να γυρίσει σελίδα στο χρόνο και ένα καινούργιο αύριο να το βρει.

Δυστυχώς το όνειρο αυτό, για μια σειρά αντικειμενικούς λόγους, κύρια οικονομικούς, δέχεται ισχυρότατο πλήγμα. Και ένα τέτοιο πλήγμα διαχέεται, όπως είναι φυσικό, στην ψυχολογία μας, με τον πλέον εμφαντικό τρόπο. Σε αυτές τις στιγμές, οφείλω να κρατώ, άσβηστη την ελπίδα και να πιστέψω σε ένα ..θαύμα. Ναι σε ένα θαύμα αλλαγής των δεδομένων. Όλο αυτό με έχει ταράξει. Άσχημα. Δυνατά.

Προσπάθεια για αντίδραση; Ναι! Το Blogging, οι διάφορες δραστηριότητες, μια καταιγίδα έμπνευσης που έρχεται εν ριπή να βγει από μέσα μου. Αχαλίνωτη, Ορμητική, Άναρχη. Και να ζητάει τα πάντα! Λες και γυρεύουν διέξοδο όλα εκείνα τα απωθημένα μέσα μου. Και εδώ αρχίζει ένας χορός, μια αμάχη σκέψεων. Είναι όμορφα όλα τούτα; Να δημιουργώ; ή μήπως όλα είναι μάταια, κενά, ναρκισσιστικά. Κινηματογράφος, λογοτεχνία, ποίηση, κατασκευές, ζωγραφική. Όλα μαζί βγαίνουν σαν καταιγίδα μέσα μου. Λένε ότι πολλές φορές η μεγάλη έμπνευση μπορεί να σε σκοτώσει. Να σε πνίξει.

Και μετά αρχίζουν τα ερωτήματα και ο διάλογος με ...μένα. Γιατί τα κάνεις όλα αυτά; Που αποσκοπείς; Τι θέλεις πραγματικά; Ξέρεις; Ποια παρόρμηση σε οδηγεί που; 

Να ξέρετε, η τέχνη θέλει μοίρασμα. Δεν αντέχεται να την κουβαλάς μόνος σου. Κινδυνεύεις. Θέλει μοίρασμα, κουβέντα, κριτική, αποδοχή, απόρριψη, προσπάθεια, αναγνώριση. 

Βλέπω τους φίλους εδώ να ανοίγουν τα φτερά τους στις στράτες αυτού που αγαπούν. Και πόσο τους χαίρομαι. Ίσως μερικές φορές να τους ζηλεύω, με την καλή έννοια. Τους ζηλεύω γιατί τολμούν! Κυνηγούν το όνειρό τους. 

Μετέτρεψα κάποια έργα μου σε e-books. Εντάξει. Ένα ελεύθερο, ένα προς πώληση. Αυταπάτη; Ψευδαίσθηση; Ίσως. Ήδη μεταφράζω το "Ραίημοντ και Ναντίν" για να το διαθέσω και αυτό ξενόγλωσσο. Ίσως να κυνηγώ χίμαιρες.

Θέλω να φτιάξω ένα μπλογκ στο οποίο να έχω κοινοποίηση αποκλειστικά της συγγραφικής μου δουλειάς. Αυτό πως το λες; Μανία; Υστερία; Ψώνισμα; Είναι ακόμα κάποιες στιγμές που θέλω να πατήσω τα κουμπιά και να τα εξαφανίσω όλα! Να τα σβήσω! Σαν τον παράφρονα επιστήμονα που πατά τα κουμπιά της καταστροφής. Και μετά να γελώ παράφορα για τον πόνο που θα μου προκαλέσω.

Είναι και εκείνος ο φόβος του θανάτου που με περιτριγυρίζει τελευταία. Και έρχεται σαν πανικός, σαν τρόμος, σαν σκιά. Παράλογος, αποκρουστικός. Δεν είναι δυνατόν η πρώτη σκέψη της νέας μέρας να είναι η απώλεια. Δεν γίνεται. Είναι νοσηρό. 

Οφείλω να βρω τα μέτρα και τα σταθμά μου. Ίσως να είναι κρίση ηλικίας. Ίσως να έρχονται όλα μαζί. Μια κρίση απολογισμού. Ένα κρυφό παιχνίδι δαιμόνων που έρχεται και ριζώνει στο μυαλό σου και σου ισοπεδώνει τα πάντα που έκανες. Που βάζει την αμφιβολία στο αίμα σου και την απόγνωση στην καρδιά σου.

Θα τα καταφέρω.... Πρέπει...

"Υπάρχει ένας πύργος που λέγεται κάστρο της αμφιβολίας. Και αυτός που το διοικεί λέγεται γίγαντας της απόγνωσης"

Τζωρτζ Μπύνυαν

Οδοιπορικό: Νεκροταφείο Ανάστασης Κερατσίνι. Προσωπικές Μνήμες, συγκίνηση, ιστορία

Είναι μερικά γεγονότα που μένουν στη ζωή σου ως απωθημένα. Και έτσι, στην πορεία του χρόνου, μεταβάλλονται σε στόχους. Κάτι σαν "τάματα" μνήμης, σε συναισθηματικές οφειλές. Στο στόμα έρχονται οι λέξεις "θέλω να το κάνω" ή αλλιώς "θέλω να πάω εκεί".

Είναι το δεύτερο "Οδοιπορικό μνήμης" που πραγματοποιώ αυτό το καλοκαίρι. Και νιώθω ένα ακόμα σημαντικό κομμάτι σε ένα συναισθηματικό παζλ να μπαίνει όμορφα στη θέση του.

Πρώτα "Εκείνος", ο Πατέρας μου. Τα βήματά του, ο τόπος που έλιωσε 32 χρόνια της ζωής του στο εργοστάσιο αλλά και στις στράτες της γειτονιάς ολόγυρά του. Η Δραπετσώνα, οι γειτονιές της, τα Λιπάσματα, τα σοκάκια, οι μνήμες, η ιστορία, οι άνθρωποι. Το διαβάσατε αυτό το αφιέρωμα εδώ:

Οδοιπορικό: Λιπάσματα, Δραπετσώνα. Στους κόκκινους δρόμους της φωτιάς και της ιστορίας

Τώρα είναι σειρά "Εκείνης"! Η Μορφή, τα βήματά της, η ζωή της. Το λυκαυγές της νιότης των 39 χρόνων. Από χρόνια καρτερούσε μέσα μου μια "οφειλή". Ένα "χρέος". Μια συναίσθηση. Να την "ακολουθήσω" στα ύστερα βήματά της. Να πατήσω "δίπλα της" στην τελευταία της έξοδο. Να μυρίσω τον αγέρα των ψηλών κυπαρισσιών που βάσταξαν τον ίσκιο τους στη σωρό της. Να ακούσω το θρόισμα του αγέρα που της κάνει συντροφιά από εκείνον τον Ιούλη του 1960, που έκλεισε τα όμορφα μάτια της μετρώντας 39 μόλις καλοκαίρια στη ζωή της, τρεις μονάχα μέρες ύστερα από τη μέρα που ένιωσε στο στήθος της τη ζεστασιά του μονάκριβου μωρού της.

Όλα λοιπόν με οδήγησαν εκεί! Να αναζητήσω το μεγάλο χωνευτήρι όπου αναπαύεται στην κοινόβια αγκαλιά των ανθρώπων. Όπως θα έπρεπε να είναι και στην πραγματική μας ζωή.

Μια Κυριακή μεσημέρι, στην ανεκτή κάψα του ήλιου, κοντοστάθηκα λίγες στιγμές πριν διαβώ αυτήν την πύλη. Κάπως έτσι θα "έφτασε" και εκείνη στην αγκαλιά του αγαπημένου της και των λίγων φίλων της  που είχαν την τόλμη να αψηφήσουν την ανθρώπινη κακία των "δικών" της και να την συνοδεύσουν.

Η Κεντρική Πύλη. Σε πιάνει ένα μεγάλο δέος. Όχι για τα τυχόν προσωπικά σου συναισθήματα που έτσι κι αλλιώς είναι φορτισμένα για το χώρο και την αναμονή τόσων ετών. Αλλά, το κυριότερο, γιατί διαβαίνεις σε ένα "αλλιώτικο" Κοιμητήριο. Η "Ανάσταση", όπως θα δούμε στη συνέχεια του αφιερώματος, δεν είναι ένα κοιμητήριο όπως τα άλλα. Σαν περάσεις τούτη την πύλη, νιώθεις το χέρι της ιστορίας, βαρύ, να σε σύρει στις κατοικίες αλλά και τα δρώμενα που κλείνει μέσα στα όριά του.

Στο πρώτο μέρος αυτού του οδοιπορικού θα αναζητήσω τα προσωπικά μου βιώματα και στο παράρτημα που ακολουθεί θα σας μιλήσω για τον ιερό και μεγάλο αυτό χώρο.

Η καρδιά μου άρχισε να πάλλεται δυνατά. Απόλυτη ησυχία. Ελάχιστοι επισκέπτες. Άλλωστε οφείλετε να ξέρετε ότι πλέον το Νεκροταφείο δεν λειτουργεί.
Στεγάζει δύο πράγματα: Την βαρύτατη ιστορία του, την τεράστια καλλιτεχνική αξία των μνημείων του αλλά και μια εφιαλτική εγκατάλειψη που φτάνει στα όρια του σκοτεινού μακάβριου θρίλερ. Δεν είναι ώρα να εκφράσω τα "πως" και "γιατί". Είναι στιγμή να ακολουθήσω αυτή τη μεγάλη οδό που οδηγεί στην Εκκλησία της Ανάστασης και στη συνέχεια να αναζητήσω το μεγάλο χωνευτήρι.

Ο Προορισμός με έφερε να διαβώ αυτό το παντελώς έρημο μονοπάτι. Ότι έχει απομείνει από αυτό. Στο θρόισμα των πεύκων απ το δυνατό Βοριά σαν να άκουσα ένα μικρό καλωσόρισμα από Εκείνη. Μπροστά μου αχνά σχηματίζονταν ο τελευταίος της περίπατος. Η Ύστατη έξοδος. Ο αποχαιρετισμός του άντρα που λάτρεψε. Χωρίς το παιδί της. Εκείνο το είχαν πάρει απ την αγκαλιά της λίγες μέρες πριν.

Το βλέμμα ολόγυρα σε αυτό που αντικρίζεις σε αφήνει στην κυριολεξία συγκλονισμένο.

Ναι, δεν είναι οπτικό εφέ. Όλη η πίσω πλευρά του νεκροταφείου παραδομένη στην εγκατάλειψη και τη φρικώδη ερήμωση. Τάφοι γκρεμισμένοι, ανοιγμένοι, σκαμμένοι. Λες και μια απερίγραπτη μανία πέρασε από εδώ. Κι όμως. Σε κάθε τετραγωνικό γης εδώ ακουμπά ένας άνθρωπος που έφυγε. Που τερμάτισε εδώ το στερνό του ταξίδι. Σε κάθε κομμάτι αυτής της γης κάποιοι έκλαψαν, πόνεσαν, δάκρυσαν, φώναξαν, στη στιγμή του αποχαιρετισμού με το αγαπημένο τους πρόσωπο.

Έφτασα! Στο τέλος. Στη μάντρα που χωρίζει το νεκροταφείο από την παλιά ιστορική συνοικία της Δραπετσώνας "Ανάσταση". Ένα τεράστιο χωνευτήρι. Που στην αγκαλιά του παραμένουν απωθημένα τα λείψανα ζωής. Κάπου εδώ λοιπόν και "Εκείνη". Τα όσα ακολούθησαν τον πρόωρο θάνατό της, δεν κατέστησαν δυνατόν από τότε να διατηρήσουν ως σήμερα τον τάφο της επισκέψιμο. Εξήντα σχεδόν ολάκερα χρόνια. Έτσι, με απόφαση πολλών χρόνων πριν παραδόθηκε στην αγκαλιά του μεγάλου χωνευτηριού. Δανεικό το αρχικό νεκρικό της σπίτι, μόνιμο τώρα τούτο εδώ.

Δρασκέλισα την τσιμεντένια κατασκευή. Γύρεψα τις σιδερένιες καταπακτές που, κλειδωμένες, κρατούν τα μυστικά τους βαθιά. Και στάθηκα εδώ! Κάπου εδώ λοιπόν! Κάτω από εδώ! Τα όποια απομεινάρια της φυσικής υπόστασης. Γιατί η πνευματική υπόσταση παραμένει ολοζώντανη και την ένιωθα καταλυτική παντού ολόγυρα. Εκεί, στα δικά της τα "μέρη".

Μια ματιά ολόγυρα μέσα στην απόλυτη σιωπή. Το θέμα που συναντάς πρωτοφανές! Απερίγραπτο! Στην καρδιά της πόλης. Σε έναν χώρο βαρυσήμαντο ιστορικά. Εκεί κάπου ανάμεσα σε αυτές τις μνήμες, πήρα σιγά-σιγά το δρόμο της επιστροφής. Στο μικρό δρομάκι ανάμεσα στα πεύκα.

Και ναι εκεί μέσα στην κάψα του μεσημεριού νομίζω πως.....ναι... είμαι σίγουρος....

Είμαι σίγουρος ότι πέρα μακριά ένιωσα τη μορφή της, τόσο κοντινή όσο και τόσο μακρινή, που σου προκαλεί ένα απίστευτο κενό μαζί με μια βουβή ένταση.

Στο δρόμο της επιστροφής....

Νιώθοντας "γεμάτος" από αυτήν την "συνάντηση", χρόνια τόσα μετά.

Είναι αλήθεια ότι άμα ένας άνθρωπος δεν έχει φυσική παρουσία στη ζωή σου, αν δεν έχεις αποτυπώσει στιγμές κοντά του, αν δεν έχεις βιώσει την ανάσα του, είναι πολύ δύσκολο να μπορέσεις να χτίσεις αυτήν την επαφή.

Είναι σαν έχεις ένα πρόσωπο απέναντί σου και να το βλέπεις τόσο κοντινό αλλά συνάμα τόσο μακρινό από σένα. 

Και να προσπαθείς με αγωνία να απλώσεις το χέρι, να το αγγίξεις, όχι συναισθηματικά-αυτό έχει ήδη κατακτηθεί, αλλά φυσικά. Και η αδυναμία να το καταφέρεις πονάει τόσο μα τόσο πολύ.

Ναι είναι κάτι που πρέπει να διαχειριστείς με μεγάλη προσοχή.

Καλό μεσημέρι Αγαπημένη.....
Νιώθω ευλογία που κατάφερα να περπατήσω εδώ κοντά σου.
Ξέρω, τότε σου έλειψα. Δεν είχες προλάβει καν να συνειδητοποιήσεις την ύπαρξή μου, την παρουσία μου.
Τώρα νιώθω αυτή η επαφή να αποκαταστάθηκε και σε τούτο εδώ το σπιτικό σου.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Λίγα πράγματα για την ιστορία του Νεκροταφείου της Ανάστασης


Η Επιστροφή και το περπάτημα μέσα στο Κοιμητήριο ανοίγει την προσοχή σου σε ένα θέαμα πραγματικά εντυπωσιακό.

Στην "Ανάσταση" υπάρχουν διάσπαρτα δεκάδες ταφικά μνημεία πολύ μεγάλης αξίας. Τόσο ιστορικής όσο και καλλιτεχνικής λόγω της ομορφιάς και της καλαισθησίας τους.

Τάφοι επιφανών οικονομικών και πολιτικών παραγόντων από το τέλος του 19ου αιώνα. Επιχειρηματιών, βουλευτών, δημάρχων. Ελλήνων και ξένων.

Ας δούμε τι αποθανάτισε ο φακός μου

Στήλες μεγαλοαστών "επωνύμων" της εποχής που παραμένουν πλέον έχουσες πολύ μεγάλη ιστορική και μουσειακή όπως και καλλιτεχνική αξία.

Δείτε αυτό το μνημείο! Είναι πραγματικά συγκλονιστικό όσο και επιβλητικό. 

Εκτός όμως από τα δεκάδες ιδιωτικά ταφικά μνημεία, υπάρχουν και δύο ιστορικά μνημεία που κατέχουν πολύ μεγάλη θέση στην ιστορία του Νεκροταφείου της "Ανάστασης".

Είναι εδώ το μεγάλο Μνημείο, αφιερωμένο στους 492 απλούς ανθρώπους της Δραπετσώνας και του Πειραιά που θάφτηκαν εδώ μετά την μαζική δολοφονική αεροπορική επίθεση του 1944 των Αγγλο-Αμερικάνων στον Πειραιά. Μια επίθεση για την οποία ήδη μιλήσαμε στο Οδοιπορικό για την Δραπετσώνα.

Και εδώ υπάρχουν οι στήλες με τα Ονόματά τους για την αξία της ιστορικής μνήμης.

Πάμε τώρα σε ένα άλλο μεγάλο ιστορικό μνημείο, δεμένο με την ζωντανή ιστορία εδώ της γειτονιάς.

Ξεπροβάλλει μπροστά μας, όπως μπαίνουμε στο δεξί μας χέρι.

Κάποια ελάχιστα δυστυχώς ονόματα των πολεμιστών αγωνιστών του ΕΛΑΣ που 12-14 Οκτώβρη 1944 υπερσπίστηκαν την Ηλεκτρική  εταιρεία στον Άη Γιώργη στο Κερατσίνι καθώς οι Γερμανοί ήθελαν να ανατινάξουν στην υποχώρησή τους από τον Πειραιά.

(Περισσότερα για αυτό το θέμα σε ξεχωριστό αφιέρωμα)

Όπως βλέπετε το μνημείο είναι ιστορικά ευνουχισμένο! Τα ονόματα είναι ελάχιστα αλλά και δεν υπάρχει πουθενά η αναφορά στο ότι αυτοί οι αγωνιστές ήταν στρατιώτες και αξιωματικοί του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Η Ιστορία του Νεκροταφείου

Πηγές αναφοράς:
Το νεκροταφείο της Αναστάσεως

Pireorama ιστορίας-Το νεκροταφείο της Ανάστασης

Το Νεκροταφείο της Ανάστασης ήταν, ιστορικά, το δεύτερο στην περιοχή του Πειραιά, καθώς το πρώτο που λειτούργησε γύρω από τον Άγιο Διονύσιο ξεπεράστηκε λόγω αναγκών καθώς η πόλη του Πειραιά γνώριζε μεγάλη άνθηση στο τέλος του 19ου αιώνα.

Έτσι οριοθετήθηκε ο χώρος και ξεκίνησε η λειτουργία του νέου νεκροταφείου τον Απρίλη 1904.

Τα επίσημα Εγκαίνια του νέου νεκροταφείου έγιναν το 1909 επί δημάρχου Δημοσθένους Ομηρίδου Σκυλίτση. Η τρομερή χολέρα του 1854, εμπόδιζε την εκταφή των νεκρών και την μεταφορά τους στον νέο χώρο. Η παράλληλη λειτουργία των δύο νεκροταφείων έφτασε μέχρι την δεκαετία του 1950.

1917 Πύλη νεκροταφείου 

Όπως είδαμε και στο προηγούμενο οδοιπορικό της Δραπετσώνας, γύρω από το νεκροταφείο ξεκινά να δημιουργείται μια συνοικία από πρόσφυγες, που αποτέλεσε την Συνοικία "Ανάσταση". Τα σπίτια ήταν τα γνωστά παραπήγματα που τα βλέπουμε εκεί μέχρι την δεκαετία του 1960.

Στο νέο νεκροταφείο της Ανάστασης αρχίζουν πλέον να χτίζονται μεγάλα, περίτεχνα και επιβλητικά μνημεία καθώς γίνεται εκεί ο τελευταίος τόπος κατοικίας των μεγαλοαστών της πόλης του Πειραιά.

Τα πρώτα επιβλητικά μνημεία του νεκροταφείου

Τα ιστορικά ταφικά μνημεία του Νεκροταφείου

Τα μνημεία αυτά, χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

• Ατομικοί ή οικογενειακοί τάφοι επιφανών πλουσίων εμπόρων ή προσωπικοτήτων του Πειραιά.

Αναφέρω ενδεικτικά:

• Τρύφων Μουτζόπουλος: ο μακροβιότερος δήμαρχος στην ιστορία του Πειραιά, των μεγάλων έργων και της εποχής της Ολυμπιάδας του 1896. 
• Παναγιώτης Πατσιάδης: αλευροβιομήχανος
• Σπύρος Μεταξάς: ιδρυτής της μεγάλης ποτοποιίας.
• Οικογένεια Σκυλίτση
• Ξαβέριος Στέλλας: Ιταλός επιχειρηματίας πλοίων
• John Mac Dowall: Σκωτσέζος επιχειρηματίας και εφοπλιστής

• Μνημεία, ομαδικοί τάφοι πολεμικών τραγωδιών

Αναφέρω το Μνημείο των θυμάτων του τρομακτικού βομβαρδισμού του Πειραιά το 1944, το Μνημείο των ηρώων της Μάχης της Ηλεκτρικής εταιρείας. 

• Μνημεία ή απλοί τάφοι γνωστών καλλιτεχνών

Αναφέρω: το Μνημείο του τάφου του Λάμπρου Πορφύρα, ο απλός τάφος του μεγάλου Ρεμπέτη Μπάτη. Επίσης το μνημείο αριστούργημα "Μνηστευμένη νεκρά" του Δημήτριου Φιλιππότη, με μεγάλη ιστορία.

Το τμήμα του Νεκροταφείου του Ρωσικού τομέα

Ο Πειραιάς είχε μεγάλους δεσμούς με το Ρωσικό ναυτικό στα ύστερα χρόνια της Τσαρικής περιόδου. Εμπορικές σχέσεις μεγάλες με δεσμούς που ισχυροποιήθηκαν επί εποχής της βασίλισσας Όλγας, Ρωσικής καταγωγής. Στο νεκροταφείο εκεί είχαν την τελευταία τους κατοικία περίπου 1000 στρατιώτες και Ρώσοι πολίτες.

Σήμερα υπάρχει καλά διατηρημένο τμήμα του Νεκροταφείου, υπό την προστασία της Ρωσικής πρεσβείας στην Ελλάδα.

Εδώ, φίλες και φίλοι,

κλείνει ένα ακόμα μεγάλο οδοιπορικό με έντονα τα προσωπικά μου στοιχεία.

Προσπάθησα να δώσω το στίγμα της ιστορίας του ιερού αλλά ρημαγμένου αυτού χώρου.

Με έντονη την συγκίνηση θέλω να σας ευχαριστήσω για που πορευτήκαμε παρέα σε ένα ακόμα οδοιπορικό.