Το δικό μας ποτάμι / (Δικτυακό δρώμενο: "Καλοκαιρινός θησαυρός: τα κρυμμένα σημεια της γειτονιάς μας")

 Συνεχίζουμε αγαπημένες φίλες και φίλοι τις δημιουργικές μας περιηγήσεις μεσούντος του καλοκαιρού. 

Η αγαπημένη μας φίλη, Κική Κωνσνταντίνου, μας κάλεσε σε ένα νέο δικτυακό δρώμενο, εδώ:

Καλοκαιρινός θησαυρός: Τα κρυμμένα σημεία της γειτονιάς μας

Το κάλεσμα της φίλης μας, νοσταλγική προτροπή σε αναμνήσεις, σε στιγμές, σε μικρές περιηγήσεις

"Έχεις κάποιο αγαπημένο, κρυφό σημείο στη γειτονιά που λίγοι γνωρίζουν; Εκείνη τη γωνιά που σε μαγεύει, το μικρό μονοπάτι που ανακαλύπτεις στα καλοκαιρινά σου περπατήματα ή το μυστικό μέρος με την πιο όμορφη θέα;

Ναι, η απάντηση της καρδιάς είναι καταφατική. Εκείνες οι παλιές γειτονιές, πάντα έκρυβαν τα δικά τους μικρά και ιδιαίτερα απόμερα σημεία. Σημεία, που μόνιμα κατοικούσαν στην αγκαλιά της φύσης, ανεκμετάλλευτα, ανόθευτα, ελεύθερα. Εκείνα τα σημεία ήταν τα δικά μας "λημέρια", σε πολλές φάσεις της νεαρής μας ηλικίας. Είτε ως μεγάλα παιδιά είτε ως πρώιμοι έφηβοι είτε τώρα στο χρονικό μας παρόν. Αρκεί να έχουμε τη δύναμη της καρδιάς να τα διατηρούμε πάντα ζωντανά μέσα μας, βιωματικά. 

Ως μικροί ή νεαροί "πειρατές" λοιπόν εξορμούσαμε τότε, η γλυκιά μας παρέα. Στα χρόνια εκείνα συνήθως όλοι είτε αγόρια είτε κορίτσια, δεν είχαμε ακόμα "μικτή" συντροφιά. Αντικείμενο του "πόθου" και του "ταξιδιού", ο δικός μας "θησαυρός". Τι μπορεί να ήταν αυτός; Ένα μέρος απάγκιο, σκιερό, όμορφο, εί δυνατόν κοντά σε νερό. Σιωπηρό με μόνα τα τραγούδια των πουλιών και το κύλισμα του νερού στο καθοδικό του ταξίδι.

Είχα τότε την τύχη να κατοικώ κοντά στον Κηφισό ποταμό, στην περιοχή που ήταν καθαρός, ανόθευτος, όπως πρέπει να είναι ένα ποτάμι, χωρίς τσιμέντο, ελεύθερο χωρίς να είναι φιμωμένο ή σκουπιδότοπος ελεεινών βιομηχανιών και πολιτών.

Τα μονοπάτια στις όχθες του θύμιζαν αυτό που έπρεπε να είναι μια φύση που περιβάλλει ένα ποτάμι της Αττικής. Και ευτυχώς, στα σημεία εκείνα, είναι έτσι ακόμα. Εδώ λοιπόν στο μικρό αυτό μονοπάτι της φωτογραφίας, στο βάθος στα δεξιά διαμορφώνονταν μια απότομη μικρή πλαγιά. Στα δικά μας τότε μάτια φάνταζε σαν ένα μεγάλο κατόρθωμα να την ανεβούμε για να φτάσουμε πάνω στο δρόμο, όπου ξεκινούσαν τα σπίτια. Εκεί να δείτε αγώνα λοιπόν, εκεί να δείτε αναρρίχηση, να δείτε τούμπες και "βαρελάκια" στη χορταριασμένη πλαγιά. Και άντε ανεβαίναμε. Έλα που έπρεπε να την κατέβεις! Ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα καθώς είχες και τον ίλιγγο της υψοφοβίας να σε συνοδεύει. Όμως αυτό είναι το νόημα της παρέας, της συντροφιάς, της προσπάθειας.

Τότε ακούγαμε από τους παλιότερους κατοίκους για κάποιες "σπηλιές" εκεί στην όχθη του ποταμού. Μάλιστα οι "φήμες" μιλούσαν για σπηλιές που έκαναν υπόγειες διαδρομές εκεί στην απέναντι όχθη του Κηφισού και μπορούσες να τις διαβείς. Ιδού ένας νέος στόχος. "Πάμε στις σπηλιές;" Κάποιος έδινε το πρόσταγμα και φτάναμε στην όχθη. Το καλοκαίρι τα νερά ήταν τόσο γαλήνια, που σε καλούσαν να περπατήσεις καθώς το ύψος ήταν ελάχιστο. Φτάναμε λοιπόν εμείς απέναντι και αναζητούσαμε τις σπηλιές. Εις μάτην! Οι σπηλιές ήταν ...άφαντες! Να χάσαμε το δρόμο; Μην και πήραμε λάθος μονοπάτι; Πόσο όμορφη είναι μια αυταπάτη στην παιδική ηλικία. Όταν μεγαλώσαμε, μάθαμε και είδαμε ότι οι ...σπηλιές ήταν έργο υδραγωγείου στην όχθη του ποταμού, όπου περιοδικά χτίζονταν μικροί πυργίσκοι με βάθος. Αν προσέξετε την παραπάνω εικόνα στα αριστερά ψηλά στην όχθη θα δείτε τη στρώση από τα λιθάρια εκείνης της εποχής. Οι φωτογραφίες είναι σύγχρονες, δηλαδή η σημερινή εικόνα, που ευτυχώς, με την εθελοντική δράση των κατοίκων κρατούν ζωντανό και καθαρό το ποτάμι μας!

Ο περίπατός μας έφτανε και σε μεγάλα απλώματα του ποταμού. Εκεί που φάινονταν σαν λίμνη που κοιμάται κάτω από τα πλατάνια. Εδώ τσαλαβουτούσαμε τα καλοκαίρια τα πόδια μας με προσοχή μην ταράξουμε τα ψάρια του γλυκού νερού που έπαιρναν τον κατήφορο στη ροή του Κηφισού για να φτάσουν, άραγε πού; Και το κυριότερο πώς; Γιατί δυο χιλιόμετρα πιο κάτω ο ποταμός μπαίνει στο μπετόν της ...ανάπτυξης.

Στην όχθη εκεί ξαποστάζαμε. Νερό δεν φροντίζαμε τότε να πάρουμε, μπα. Η νιότη αψηφούσε την κούραση. Δεν ήμασταν δα και σε μεγάλο ταξίδι. 

Η βόλτα μας έφτανε σε όμορφα ξέφωτα, όπου μπορούσαμε να απολαύσουμε μια πιο γεμάτη θέα στο ποτάμι μας. 

Και λίγο πριν φύγουμε, να ακουμπήσουμε κορμιά και σκέψεις κάτω από τα όμορφα δέντρα. Να σκεπαστούμε με αυτήν την ζωογόνα σκιά, να αδράξουμε τη δροσιά της, να μαζέψουμε στο μυαλό τις εντυπώσεις από το "θησαυρό" που ανακαλύπταμε κάθε φορά που θα κατηφορίζαμε στο δικό μας ποτάμι.

Και λίγο πριν το γέρμα του ήλιου, πριν μας φτάσει το δειλινό, να γυρίσουμε τα βλέμματα, να πούμε μια γλυκιά καληνύχτα στη γη που μας φιλοξένησε. Να ευχηθούμε στον Κηφισό να έχει μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα για να τον συναντήσουμε ξανά στο επόμενο "κυνήγι θησαυρού" μας. Όμως έπρεπε να ευχηθούμε και στη μονάκριβη θυγατέρα του, τη Διογένεια, να καμαρώνει την κόρη της την Πραξιθέα, που έστησε βασιλικό οίκο στην Αθήνα, καθώς έγινε σύζυγος του βασιλιά Ερεχθέα.

Καληνύχτα Κηφισέ! Βάστα καλά στις όχθες σου τα κρυμμένα μυστικά σου, κράτα τα καλά, μην τα μολέψουν οι άνθρωποι και τα τσιμεντάρει ο "μπολιτισμός". Εμείς θα σε έχουμε πάντα στα όνειρα και στα ξύπνια μας να μας συντροφεύεις, να μας τραγουδάς τους δικούς σου ύμνους και μελωδίες σαν απλώνεσαι να ακουμπήσεις στα κρυστάλλινα νερά σου.

Κική μου, αγαπημένη μας φίλη, σε ευχαριστούμε για την έμπνευση που μάς έδωσες να σμιλέψουμε κάποιες όμορφες στιγμές μας. Συνεχίζουμε και δημιουργούμε.

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο.

25 Λέξεις #14

 

Λογοτεχνικό δικτυακό δρώμενο ολιγολέκτων "25 λέξεις"

14η διοργάνωση

Απολιθώματα μείναμε στο πέρασμα του χρόνου. 

Χάσκοντας, κρεμασμένοι σε τοίχους,

 ένδοξα παλαιούς και κραταιούς,

 ατενίζοντας μάταια, σαν κούκλες γυμνές, 

για λίγο λεύτερο ουρανό.

Το ολιγόλεκτο αυτό αποτελεί την προσωπική μου συμμετοχή στο εξαίρετο δικτυακό λογοτεχνικό δρώμενο "25 λέξεις #14", που διοργανώνει η αγαπημένη μας δικτυακή φίλη, Μαρία Νικολάου, στο προσωπικό της blog "Το κείμενο"

Μπορείτε να διαβάσετε τις 11 υπέροχες συμμετοχές καθώς και τη βράβευση των συμμετοχών στον σύνδεσμό εδώ:

25 Λέξεις / #14 Οι συμμετοχές, η βράβευση

Θέλω να ευχαριστήσω τη Μαρία Νικολάου για την ευκαιρία, που μάς έδωσε να συμμετάσχουμε σε μια όμορφη στιγμή.

Επίσης να δώσω τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια στην αγαπημένη φίλη Μαρίνα Τσαρδακλή, για την πρώτη θέση που ψηφίστηκε το υπέροχο ολιγόλεκτό της.

Πάντα συνεχίζουμε, σε πείσμα των καιρών, να δημιουργούμε, φίλες και φίλοι.

Καλοκαίρι και καταχνιά...

 Ο τίτλος στη σημερινή μου ανάρτηση είναι δανεισμένος από το συγκλονιστικό θεατρικό έργο του μεγάλου Τέννεσυ Ουίλλιαμς. Όχι, δεν έχει καμία σχέση μαζί του. Απλά τον δανείστηκα γιατί, δεν ξέρω, τα τελευταία καλοκαίρια, έρχεται να ακουμπήσει και να ταιριάξει όλο και περισσότερο με την ψυχολογία μου αυτής της εποχής.

Μην προσπαθήσετε να δώσετε μια συνέπεια δομής στην σημερινή μου ανάρτηση. Έχει καθαρά χαρακτήρα ανοιχτής προσωπικής εξομολόγησης της διάθεσης που συνόδεψε και το φετινό καλοκαίρι. ήθελα εδώ και καιρό να αφήσω τις σκέψεις μου να ξεχυθούν στο ανοιχτό πληκτρολόγιο. Όλο και πήγαινα να το ξεκινήσω αλλά συνεχώς κάτι, που δεν μπορούσα να ερμηνεύσω, με σταμάταγε. 

Η Blogo-γειτονιά, δεν ξέρω αν το έχετε νιώσει, δεν είναι κάτι ψυχρό, κάτι άψυχο για πολλούς ανθρώπους. Προσωπικά την νιώθω να υπάρχει, να έχει ζωή. Να ηχούν οι περπατησιές όλων μας, να ακούγονται οι φωνές μας, οι ανάσες μας. Έτσι, καθώς τα τελευταία καλοκαίρια, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεν φεύγω από την Αθήνα, μένω εδώ. Μαζί με ελάχιστους φίλους, κάτι σαν ...θαλαμοφύλακες μιας σιωπηρής γωνιάς που καρτερά να περάσει το καλοκαίρι μέχρι να ξεκαμπίσει ο Σεπτέμβρης και να γεμίσει πάλι ζωή ο χώρος.

Όλο αυτό το διάστημα, είναι αδύνατον, ξέρετε, να μην νιώσεις πράγματα. Θες η σιωπή, θες η γαλήνη, η απουσία, έρχεται να φέρει σκέψεις και διαπιστώσεις που μεγαλώνουν μέσα σου, αποκτούν μια παράξενη οντότητα και έρχονται να σου θυμίσουν πράγματα. Επιτρέψτε μου λοιπόν να δώσω και εγώ, σε αυτήν την ανάρτηση ένα χαρακτήρα προσωπικού ημερολογίου και να το μοιραστώ μαζί σας.

Η αχώριστη παρέα μου του καλοκαιριού, πάντα μάχιμος και καλόδεχτος. Σε κάθε κάλεσμα για βόλτα, πέταγε τη ...σκούφια του.

Οι πρώτες μέρες του φετινού Σεπτέμβρη έρχονται λοιπόν να φέρουν, κατά κάποιο τρόπο, έναν προσωπικό απολογισμό, καταμέτρησης στιγμών. Όπως θα τις μοιραζόμουν μαζί σας σε ένα τραπέζι με όμορφα ποτά.

Οι τελευταίες μας διακοπές, ως οικογένεια, πάνε πολύ πίσω, στα 2011, στην αγαπημένη μας Σύρο. Ήταν τότε που, το αυτοκίνητο ανέβαινε τον ανήφορο από την Αζόλιμνο προς την Ερμούπολη που, όλοι μαζί αποχαιρετούσαμε τη θάλασσα. Έναν αποχαιρετισμό στο νησί. Πέρασαν από τότε δέκα ολάκερα χρόνια. Δεν ξέρω πόσα ακόμα θα περάσουν για να δούμε, αν ποτέ το δούμε το αγαπημένο μας νησί. Στο μεταξύ, οι επόμενες διακοπές μας, ως ζευγάρι ήταν στη Ζάκυνθο, φιλοξενούμενοι του κουμπάρου μας, το 2018. Μέχρι εκεί! Έκτοτε το καλοκαίρι μας ήταν κάποια μπάνια σε παραλίες της Αττικής και μια ημερήσια όμορφη εκδρομή στο επίσης αγαπημένο Ναύπλιο.

Και βέβαια, μεσούντος καύσωνος, σιγά μην έχανε την ευκαιρία να βουτήξει!

Φέτος, δεν έγινε μήτε καν αυτό! Και οι ημερήσιες εξορμήσεις μας εδώ τοπικά ήταν μόνο δύο! Ο ερχομός της οικονομικής κρίσης και της εποχής των μνημονίων άλλαξε ριζικά τη ζωή μας. Δυστυχώς.

Η οικονομική δυσπραγία αδέλφια, είναι κάτι πολύ άσχημο, ιδιαίτερα επώδυνο και τρομακτικά ύπουλο! Νιώθεις να μην έχεις αύριο. Αισθάνεσαι με απόγνωση ότι δεν μπορείς να σχεδιάσεις, να προβλέψεις. Βλέπεις ότι δεν περιμένεις κάτι, γλιστράς γοργά στην αναξιοπρέπεια και στη μιζέρια, η οποία σε ρουφάει σε έναν πρωτόγνωρο βάλτο. Κάθε μέρα το πρωί ξυπνάς με την αγωνία να μην σου προκύψει κάτι "απροσδόκητο". Ακόμα και μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή σε μια ηλεκτρική συσκευή του σπιτιού, σού προκαλεί τρόμο, ναι τρόμο! Γιατί γνωρίζεις ότι ρεαλιστικά δεν μπορείς να την καλύψεις. Έλεγα ότι το 2020 ήταν δύσκολο αλλά φαντάζει ...ανέκδοτο μπροστά στο 2021. Και μακάρι ο κατήφορος να σταματήσει εδώ. 

Αν με ρωτήσετε πριν χρόνια, τότε που δούλευα ακόμα, αν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ότι θα ζούσαμε έτσι, όχι! δεν θα το πίστευα! Θα έλεγα μου μιλάτε για ένα άσχημο όνειρο, έναν εφιάλτη. Δεν θα περίμενα ποτέ ότι, εν έτει 2021, θα έπρεπε να γυρίσουμε τη ζωή μας πίσω σε άλλες δεκαετίες. Και δεν θα περίμενα ποτέ ότι τρομάζεις με το πόσο βάθος έχει ακόμα το πηγάδι.

Το καλοκαίρι αυτό ήρθε να προσθέσει στην πανδημία και άλλα επώδυνα βιώματα. Τον επερχόμενο και καλά σχεδιαζόμενο διχασμό ανάμεσα σε "Εμβολιασμένους" και "Μη". Τον νοσηρό καύσωνα που δοκίμασε τις αντοχές μας σωματικά και ψυχολογικά. Τις κολασμένες φλόγες που ρήμαξαν τον τόπο μας. Και να έρχεται στο νου το τραγούδι του αείμνηστου Μαχαιρίτσα, "Να δεις τι σου 'χω για μετά" Προφητικό, δεκαετίες πριν! 

Ο λαός μας πληρώνει τις χρόνιες αυταπάτες του και την άρρηκτη δέσμευσή του να στηρίζει και να υπηρετεί ένα πολιτικό δικομματικό σάπιο σύστημα που, δυστυχώς, θα έπρεπε να τον προσβάλει ως αισθητική επιλογή. Σε καμία άλλη χώρα του Δυτικού κόσμου, δεν είναι ακόμα στην εποχή της Φεουδαρχίας και των Δουκάτων έτσι ώστε να κληροδοτούν την εξουσία σε 4-5 οικογένειες και ολόγυρα σ' αυτές. Δυστυχώς η κοινωνία βαδίζει πίσω όπως πολύ σωστά ερμήνευσε ο μεγάλος Β.Ι.Λένιν στο έργο του "Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω". 

Ελπίζω να περάσατε καλά και οι περισσότεροι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να είχατε την ευκαιρία να σπάσετε τη ρουτίνα της πόλης. Να αλλάξατε ρυθμούς, να βρεθήκατε κοντά σε μέρη εξοχικά, με τους αγαπημένους ή ακόμα και μόνοι σας. Και να γεμίσατε όμορφες παραστάσεις και κουράγιο για το δύσκολο Φθινόπωρο που επέρχεται απειλητικό.

Η παραλία των ...δύο φετινών μας θαλασσίων εξορμήσεων

Η blogo-γειτονιά μας, αυτήν την περίοδο, ακολούθησε και εκείνη την ραστώνη του καλοκαιριού. Και καλώς έκανε για να ανανεωθεί η έμπνευση και η δημιουργία. Κάποιοι λίγοι φίλοι και blogs μείναμε εδώ σε ....βάρδιες για υπηρεσία ...θαλαμοφύλακα έτσι για να κάνουμε παρέα σε εκείνους που έμειναν στις πόλεις αλλά και σε σας που μας λείπετε πάντα. 

Εκτός από το blogging και όσες άλλες όμορφες ασχολίες μπόρεσα να κρατήσω το καλοκαίρι, δεν άφησα το διάβασμα. Έριξα το βάρος μου να τελειώσω την "Ιλιάδα" του Ομήρου και ναι είμαι σχεδόν στην τελευταία ραψωδία, την Ψ. Τα έχω πάρει στο ...κρανίο εκεί μέσα με κάτι "μπουμπούκια" που στάζουν ανηθικότητα αν και εμείς τους δώσαμε χάρη. Και μιλάω για τον περιώνυμο Αχιλλέα, τρομάρα του! Μεγάλο καθίκι και δολοφόνος ολκής! Τον σιχάθηκε η ψυχή μου ειλικρινά. Στις αναγνώσεις συνέχεια θα έχει ο Σαίξπηρ για να πάμε σε κάτι λυρικό και ρομαντικό.

Ακόμα στο θέμα του διαβάσματος, η δικτυακή εφαρμογή του WATTPAD, με τα on line ερασιτεχνικά μας βιβλία, ήταν ένα υπέροχο καταφύγιο για καλές αναγνώσεις και επαφές με νέους φίλους και δημιουργούς. 

Α ναι! είχα και το μικρό μου ...μποστάνι που έφτιαξα στην αυλίτσα της πεθεράς μου. Παρά την ανυπαρξία κάθε ετοιμασίας χώματος και γης, χωρίς πρόσθετα και στήριξη, ο λαχανόκηπος στήθηκε, ήδη γεμίζει κάποιες ώρες μου και απέδωσε και τους καρπούς του θα έλεγα με χαμηλές προσδοκίες. Αλλά έβαλε και σχέδια για καλύτερη προετοιμασία για την ....Φθινοπωρινή καλλιέργεια. Όμως, δυστυχώς, ένα μικρό μποστάνι είναι απαιτητικό φίλες και φίλοι μου και έχει κόστος σημαντικό.

Η αυλή και το μποστάνι της

Ακόμα δεν σας το κρύβω ότι βρήκα ένα υπέροχο καταφύγιο σε τηλεοπτικές ξένες σειρές, από αυτές που μεγαλούργησαν στο Νετφλιξ τα τρέχοντα χρόνια. Όχι δεν έγινα συνδρομητής αλλά μπόρεσα και μπορώ να τις δω on line με άλλον τρόπο. Στο ΣΙΝΕΦΙΛ θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτές γιατί είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο.

Δεν μπορώ να πω ότι είχα κάτι άλλο ξεχωριστό και ιδιαίτερο αυτές τις καλοκαιρινές μέρες. Κάπως έτσι μπήκαμε στον Σεπτέμβρη και ήδη παίρνουμε γεύση από τις αλλοπρόσαλλες αλλαγές του καιρού με έναν ψυχρό τρελό Βοριά να ρίχνει τη θερμοκρασία. 

Ομολογώ ότι η φετινή ζέστη έφτασε σε ακραία σημεία και, το κυριότερο, κράτησε πολύ μεγάλο διάστημα. Ακόμα και εγώ που έχω μια καλή σχέση μαζί της, ένιωσα την εξάντληση να με δοκιμάζει.

Φιλαράκια μου αγαπημένα. Αυτές ήταν οι προσωπικές μου δραπετεύσεις κατά τη διάρκεια αυτού του γκρίζου καλοκαιριού. Ξέρω τι μας περιμένει το Φθινόπωρο αλλά δεν έχουμε άλλη λύση από το να κολυμπήσουμε στην ασχήμια που δημιουργούν ολόγυρά μας. Να παλέψουμε να την αλλάξουμε με επιμονή, πίστη και ελπίδα.

Εύχομαι σε όλους καλό ύστερο καλοκαίρι και καλό Φθινόπωρο πιο πέρα.

Χριστούγεννα μιας ετέρας εποχής, Ευχαί μιας παρούσης

"Αι εορτάσιμαι ημέραι των Χριστουγέννω, πλην των άλλων, είναι και μια κάθοδος εις τον κόσμον της νοσταλγίας και των προσωπικών μας αναμνήσεων. Συνήθως τας ημέρας αυτάς κατερχόμεθα εις το κελάρι των παιδικών μας χρόνων δια να συναντήσωμεν τας στιγμάς εκείνας εις τα οποίας εβιώσαμεν ταπεινάς και σεβάσμιας ημέρας.

Το σεντούκιον των αναμνήσεων ενός εκάστου εξ ημών καθίσταται άμεσα συνδεδεμένο με την ηλικίαν και το πέρασμά μας εις τας δεκαετίας εκείνας εις τας οποίας εκάστη εξ αυτών φέρει το ιδικόν της άρωμα και ταυτότητα. Δι' ημάς τους απομάχους της δεκαετίας του 1960, αι προσωπικαί μας μνήμαι φέρουν τας συνηθείας και τα ήθη εκείνης της μακρινής πλέον εποχής.

Η ως άνω φωτογραφία ανήκει εις τας εορτασίμους ημέρας του έτους 1965. Το πενταετές τότε παιδίον, φέρων φουσκωτή μπάλα ανά χείρας, απολαμβάνει μοναδικάς ίσως και σπανίους στιγμάς μιας πλατείας πλήρους χιόνος, διακοσμημένης με το άρμα του γέροντος Άη-Βασίλη. Εάν αναζητείτε το όνομα της εν λόγω πλατείας, θα σας αποκάλυπτα ότι είναι η πλατεία Λαυρίου εις το κέντρον των Αθηνών.

Εις την  αμέσως επομένη εικόνα ο χρόνος έχει διατρέξει διάστημα τριών ακόμα ετών. Αισίως εδώ ευρισκόμεθα εις τα Χριστούγεννα του έτους 1968. Το εικονιζόμενον παιδίον φέρει την ηλικίαν των οκτώ ετών. Ίσταται έξω ακριβώς από την θύραν της πατρικής του οικίας ευπρεπώς ενδεδυμένον κατά τα ισχύοντα πρότυπα της εποχής δια τας ημέρας αυτάς. 

Εις την θύραν της οικίας είναι εμφανώς ορατή η Χριστουγεννιάτικη διακόσμησις. Είναι διακριταί αί χάρτιναι μορφαί των αγγέλων  αλλά και ετέρων διακοσμητικών υλικών. Όπισθεν της θύρας διακρίνουμε το δέντρον των Χριστουγέννων πλήρως διακοσμημένον με την κορυφήν αυτού να δεσπόζει χαρακτηριστικώς.

Εις την ανωτέρω εικόνα δύναται τις ίνα διακρίνει την συγκεκριμένην εξωτερικήν θύραν εκ των ένδον της παλαιάς οικίας εις τας τελευταίας στιγμάς της ζωής της διανύουσα μιαν λαμπρήν ιστορίαν 56 και πλέον ετών. Εις το βάθος εκείνης της γωνίας δύνασθε όπως φανταστείτε το προβληθέν Χριστουγεννιάτικον δέντρον καθώς εκεί έκειτο ακριβώς η ιδική του γωνία τοποθέτησις. Ολίγας ώρας αργότερον της ανωτέρω εικόνος το θηριώδες σκαπτικόν μηχάνημα παρέδιδε τον εν λόγω χώρο ομού μετά της υπολοίπου οικίας εις σωρόν ερειπίων

Εις την ανωτέρω εικόνα, δύναται τις όπως διακρίνει το μεγάλο τραίνο, κατασκευασμένον εξ ολοκλήρου δια αυθεντικών υλικών βαρέως τύπου, όπως: σιδηρον και ξύλον. Είναι δε χειροποίητον απολύτως εκ των χειρών του πατρός μου, ακριβώς όπως παρουσιάζεται εις την εικόναν. Τας ημέρας των Χριστουγέννων, το ως άνω τραίνο ενεφανίζετο εις το εσωτερικόν της οικίας πλήρως φορτωμένον με γλυκά εποχής φέρον αντίστοιχην διακόσμησιν. (Η ως άνω εικών είναι σημερινής εποχής και ως φαίνεται τούτο διατηρείται εις άριστην κατάστασιν έχον ανακαινισθεί πλήρως)

Εκ των ημερών εκείνων, δυστυχώς διεσώθησαν εις το προσωπικόν αρχείον μόνο αι δύο πρώται ανωτέρω εικόναι αίτινες ευλόγως αντιπροσωπεύουν την θέρμην και την νοσταλγίαν εκείνης της εποχής"

Προφανώς, διαβάζοντας την παραπάνω αφήγηση,  θα ψάχνετε να δείτε αν είμαι  με ...σώας τας φρένας ή μου έχε συμβεί κάτι. Μια χαρά λέω πως είμαι. Προσέξτε! Χρησιμοποιώ τον όρο "λέω" και όχι "είμαι". Έτσι για να κρατάμε και μια πισινή. Καλού κακού. Πήγα λοιπόν πίσω σε εκείνες τις μέρες και έγραψα όπως γράφαμε τότε προσπαθώντας να μπω στα παπούτσια εκείνης της εποχής. Τελικά και αυτή μας η γλώσσα έχει μια εξαίρετη γοητεία οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Δύσκολο όμως πλέον να το προσπαθήσουμε. Έχουμε καταχωνιάσει τις φιλολογικές και γραμματολογικές μας γνώσεις στη λήθη. (Δυστυχώς).

Συνεχίζοντας λοιπόν την ...φλυαρία μου, στα στολίδια μας τότε στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, απουσίαζε παντελώς το πλαστικό! Κυριαρχούσε το χαρτί στις χαλκομανίες, το φελιζόλ σε διακοσμητικά σχέδια αλλά και το ειδικό αυτό ψιλό μέταλλο από το οποίο ήταν φτιαγμένες οι μπάλες. Μέταλλο σαν γυαλί ένα πράμα. Μάλιστα τότε, για χιόνι, χρησιμοποιούσαμε ένα υλικό, το οποίο το δουλεύαμε με γάντια καθώς ήταν επικίνδυνο στην αφή. Έπαιζε το ρόλο του χιονιού και της πάχνης.

Το κλασικό αγγελάκι που συνόδευε χρόνια ολάκερα τη διακόσμησή μας στα τζάμια του σπιτιού μας

Η Γιαγιά, κλασική εμβληματική φιγούρα της οικογένειας, ανελάμβανε κυρίαρχο ρόλο "εργασίας" στις μέρες εκείνες. Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δίπλες, τσουρέκια σε πρώτη διάταξη παρασκευής. Μια κουζίνα και όχι μόνο, μετατρεπόταν σε εργαστήριο ....ζαχαροπλαστικής. Μοσχοβολούσαν τα πάντα! Η κορυφαία στιγμή της παρασκευής ήταν το τρίψιμο των καρυδιών και η παρασκευή του μελιού. Ακόμα και η διαδικασία της ....βάφτισης στο μέλι. Απίθανη στιγμή πραγματικά. Ακόμα θυμάμαι τη ροδέλα που έκοβε το ζυμάρι και τους φιόγκους που έκανε στο ζυμάρι για να πάρουν μορφή οι δίπλες. 

Η διακόσμηση του σπιτιού περιλάμβανε μπαλόνια στα σίγουρα. Μάλιστα μπαλόνια με χαρακτηριστικές μορφές. Ο πιγκουίνος, η σκουληκαντέρα, τα αχλάδια, η μεγάλη σφαίρα, όλα παρόντα, κρεμαστά από το ταβάνι. Επίσης το ρόλο του χιονιού στο τζάμι έπαιζε, με μεγάλη επιτυχία, η κιμωλία. Την ξύναμε και την φυσάγαμε στο τζάμι ή σε καλούπια από χαρτί που φτιάχναμε πριν.

Τα λαμπάκια! Άλλη φάση κι αυτή! Στα λαμπάκια της εποχής, μονόκλωνα, αν καιγόταν ένα λαμπάκι, πάπαλα! Δεν άναβε η σειρά! Καταλαβαίνετε τι επακολουθούσε. Οι πιο τολμηροί πατεράδες και πιο γνώστες, ξεκινούσαν ένα γαϊτανάκι αλλαγής στα λαμπάκια, ένα προς ένα, να πετύχουν το καμμένο και να το αλλάξουν από παλιότερες σειρές που είχαν κρατηθεί για αυτό το λόγο. Ήταν και αυτό ένα κομμάτι αυτής της όμορφης ιστορίας.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες για εκείνες τις παλιές νοσταλγικές στιγμές. Δώρα τότε ο Άη Βασίλης έφερνε σε μένα μια από εκείνες τις πολύ μεγάλες σοκολάτες της ΙΟΝ με όμορφα σχέδια στο χαρτί τους, τις θυμάστε. Ή κάποιο παιχνίδι σεμνό της εποχής καθώς οι δυνατότητες ήταν περιορισμένες.

Τα σοκολατάκια είχαν επίσης την τιμητική τους θέση, πάντα ΙΟΝ γεμιστά. 

Θυμόμουν πολύ καλά τον τρόπου που αλλάζαμε χρόνο το βράδυ τις Πρωτοχρονιάς. Ο πατέρας είχε ήδη κολλήσει τα ημερολόγια, τοίχου και γραφείου, μάλιστα στο δεύτερο είχε ήδη φροντίσει να γράψει και την ευχή του στην 1η του Γενάρη αφού μετά το ...έκλεινε επιμελώς. 

Κόσμο ποτέ δεν είχαμε τις γιορτινές μέρες. Πάντα γιορτάζαμε μόνοι μας. Σπάνια κάποιες φορές είχαμε και την αδελφή μου τότε στο σπίτι μέσα όμως σε μια ιδιάζουσα ατμόσφαιρα. Όμως εγώ την αγαπούσα πολύ, ήταν μια ξεχωριστή παρουσία. Και πολλές φορές κατάλαβα ότι αδικήθηκε κατάφωρα από το κλίμα που συναντούσε τότε. Ας είναι. Τώρα πια όλοι έχουν φύγει, συνεπώς δεν έχει νόημα.

Κάλαντα έλεγα βέβαια! Αλλά μην νομίζετε ότι πήγαινα μακριά. Όχι! Ντρεπόμουν πολύ. Δεν πήγαινα ποτέ με παρέα, δεν ξέρω το λόγο. Μόνος μου σε 3-4 σπίτια πολύ στενών γνωστών γειτόνων και μέχρι εκεί. Δυστυχώς με κρατούσαν στη ...γυάλα τότε λόγω κάποιων καταστάσεων.

Τι θυμάμαι ακόμα; Μα το "Χιόνια στο καμπαναριό"! Τότε, όλη η οικογένεια μαγνητοφωνήσαμε το τραγούδι με τις φωνές της ....οικογενειακής μας χορωδίας στο παλιό μαγνητόφωνο με τις μπομπίνες! Το ευτράπελο; Μα στο τέλος ο πατέρας καθυστέρησε να πατήσει το "Stop" στην ηχογράφηση και η εγγραφή έκλεινε με ένα υπέροχης έκφρασης "Ω ρε λεβεντιά" από τα χείλη του δοσμένο με την καρδιά του.

Αυτό το "Ω ρε λεβεντιά" μας συνόδεψε χρόνια ολάκερα μέχρι το θάνατό του. Ήταν κάτι σαν σημάδι, σαν σημείο αναφοράς.

Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες

Αφήστε τον εαυτό σας αυτές τις Άγιες μέρες να γίνει και να νιώσει παιδί!

Είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορείτε να του κάνετε.

Ανοίξτε τις αγκαλιές σας σε θετικά αισθήματα, σκέψεις και χαμόγελα.

Γίνετε δημιουργικοί, στολίστε, τραγουδείστε, σκεφτείτε, νοιαστείτε για τους άλλους, μιλήστε με φίλους.

Θέλω μέσα απ την καρδιά μου να σας ευχηθώ και εδώ από το "ΗΔΥΠΟΤΟΝ"

@@ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ@@

@

@@

@@@

@@@@

@@@@@

@@@@@@

@@@@@@@

@@@@@@@@

"

"

"

=====

Σκόρπιες άναρχες σκέψεις και ευχές

 

Σκόρπιες άναρχες σκέψεις και ευχές

Η αλήθεια είναι ότι δεν το συνηθίζω. Έτσι να αφήνομαι άναρχα σαν φύλλο στον αγέρα με έναν λογισμό άναρχο, ατίθασο. Χωρίς σχέδιο και κατεύθυνση, χωρίς ειρμό, χωρίς σταθμό. χωρίς τιμόνι και φρένα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ παρορμητικό άτομο. Ενθουσιάζομαι πάρα πολύ έντονα, δακρύζω εύκολα, φεύγω στους δικούς μου κόσμους ακόμα πιο προσιτά. Ανοίγω την αγκαλιά μου πιο εκφραστικά. Ίσως στα μάτια τρίτων αυτό να μοιάζει και να δείχνει υπερβολικό. Δεν είμαι εγώ αυτός που μπορώ να το κρίνω.

Τι μ' έπιασε τώρα θα αναρωτηθείτε. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να στοιχειοθετήσω μία απάντηση. Αφήνομαι λοιπόν στη μαγική μουσική του Hans Zimmer που ήδη ακούτε και σεις μαζί μου. Βλέπω αυτές τις κοπέλες σολίστ στην ορχήστρα της Βιέννης και τις καμαρώνω. Την κοπέλα που παίζει βιολοτσέλλο, την κοπέλα που παίζει σόλο βιολί και εκείνη πίσω που είναι στα κρουστά. Αχ πόσο θα ήθελα σε μια τέτοια εικόνα να καμάρωνα τις κόρες μου! Πόσο ειλικρινά θα το ήθελα! Βέβαια θα μου πείτε "προβάλεις τα δικά σου όνειρα Γιάννη στα παιδιά σου;". Καταλαβαίνω, αυτό δεν είναι σωστό αλλά εγώ θα το ήθελα δεν σας το κρύβω.

Αυτές τις μέρες της καραντίνας αλά Ελληνικά λοιπόν. Μην μου πείτε ότι εσείς το θεωρείτε αυτό "καραντίνα". Όχι! Κάτι άλλο είναι. Πείτε το "οικονομική εξόντωση" της λαϊκής οικογένειας, πείτε το "θάνατος του εμποράκου", πείτε το "κράτος καταστολής". Καραντίνα με μποτιλιαρισμένες τις μεγάλες οδικές αρτηρίες δεν υπάρχει. Αυτά μόνο εδώ. Κάποιοι μας εμπαίζουν με τις αντιφατικές τους αποφάσεις. 

Αυτές τις μέρες λοιπόν περπατώ στα στενά της πόλης. Έβγαλα το δασάκι και τα πάρκα από το περπάτημά μου καθώς είναι γεμάτα πολύ νέα παιδιά που βρήκαν εκεί ένα είδος "άσυλου". Περπατώντας στα στενά της πόλης λοιπόν έχω μεταβληθεί σε ένα είδος "κυνηγού σπιτιών". Με τον Άρη συντροφιά, περνάμε και χαζεύουμε μικρά όμορφα σπίτια. Σας λέει κάτι αυτό; Σε σας όχι, σε μένα πολλά. Το κυνήγι του χαμένου ονείρου, ο χαιρετισμός της χαμένης ελπίδας. Μια μεγάλη ήττα που προσωπικά με στοιχειώνει.

Στην οικοδομή βάλαμε, για το καλό λίγα Χριστουγεννιάτικα στολίδια. Για το καλό λέει η γυναίκα μου, μήπως αλλάξει η σελίδα. Στον ακάλυπτο φυτέψαμε και μια λεμονιά. Συμβολικά κι αυτή. Αφού δεν μπορέσαμε να το αναστήσουμε, ας μεγαλώσει εκεί ένα καινούργιο δέντρο.

Στην τηλεόραση, σε ένα κανάλι από τη δέσμη της Nova, το Animal Planet, βλέπω μια "σειρά" με μια ομάδα κατασκευαστών στις ΗΠΑ που φτιάχνουν δεντρόσπιτα! Και αφήνομαι να με ταξιδέψουν στις ονειρικές τους κατασκευές. Ύστερα σκέφτομαι "γιατί δεν ακολούθησες τις επιλογές σου να κάνετε ένα σπίτι εναλλακτικής κατασκευής;" "Γιατί πέσατε στα τσιμέντα και στα συνήθη;" Μια από τις απαντήσεις έρχεται μέσα από τα κλισέ που μαθαίνουν οι έλληνες μηχανικοί και δεν θέλουν να κάνουν τίποτα διαφορετικό. Ένα πράγμα έμαθαν, αυτό κάνουν. Που να τους πεις τώρα για εναλλακτικές κατασκευές, για μετατροπές παλιών σπιτιών, για ξύλινα σπίτια, για προκατ κατασκευές, Τίποτα ρε παιδί μου! Το τσιμέντο να είναι καλά και τι στον κόσμο. Όλα τα άλλα είναι άχρηστα. 

Έχω μεγάλη διάθεση δημιουργίας αυτήν την εποχή. Να γράψω, να διαβάσω, να κατασκευάσω, να περπατήσω, να κάνω ποδήλατο. Μια δημιουργική ένταση που έρχεται και με ζώνει αχαλίνωτη. Μερικές φορές είναι βασανιστική, μαρτυρική. Δεν μπορώ να την διαχειριστώ. Έγραψα ένα μεγάλο μυθιστόρημα με θέμα βγαλμένο μέσα από την Ελληνική μυθολογία. Θα έχει και συνέχεια σε δεύτερο βιβλίο. Επιμελούμαι ένα θεατρικό μου έργο, της πρώτης μου συγγραφικής απόπειρας κάπου στα είκοσί μου χρόνια. Βλέπω ταινίες πολλές. Φιλμ που έχουν πάρα πολλά να μου πουν. Με επηρεάζουν, δημιουργούν μέσα μου αναστάτωση, συναισθηματική ένταση, φόρτιση, που πρέπει να βγει αλλά δεν βρίσκει διέξοδο.

Θα μου πειτε, "τι θα τα κάνεις όλα αυτά;", για ποιον γράφω; ποιος είναι ο λόγος; Αυτό το βασανιστικό ερώτημα δεν το έχω απαντήσει. Έκανα και κάποια e-book. Ε και; Ναι, θα ήθελα να δω έργα μου σε βιβλία. Και χαίρομαι σαν παιδί όταν οι φίλοι κάνουν το δικό τους όνειρο πραγματικότητα. Αμέσως μετά χιλιάδες ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό μου. 

"Τώρα το θυμήθηκες φίλε; Στα εξήντα σου;"

"Τόσο καιρό τι έκανες; Γιατί δεν διεκδίκησες τα όνειρά σου; Σε ποιους σκοπούς τρίτων αναλώθηκες ηλίθιε; Που έκαψες και έθαψες τη δική σου εικόνα; Πίστεψες στον εαυτό σου ή άφησες να μείνει επάνω σου η ετικέτα των άλλων; Ο αδύναμος, ο φοβικός, ο δειλός;"

Διάβασα Παπαδιαμάντη αυτές τις μέρες. Χριστούγεννα γαρ. Και με όλες αυτές τις επιδρομές ξένων κακόγουστων λέξεων που δολοφονούν τη γλώσσα μας σκέφτηκα λίγο. Μήπως να έγραφα κάτι δοκιμαστικά στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη; 

Φλυάρισα και το ξέρω. Συγχωρέστε με. Τελειώνω εδώ το ...παραλήρημά μου. Το μουσικό θέμα του Χανς Ζίμμερ τελειώνει.

Να ευχηθώ σε όλους σας 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Όμορφες γιορτινές μέρες να έχουμε.

Εξήντα! Τι λες τώρα...

Όταν ήμουν μικρός και μπορούσα να μετρώ για τα καλά το χρόνο έλεγα "το 2000 θα είμαι σαράντα χρονών!". Για μας, τους γεννημένους ακριβώς στα 1960, τότε το 2000 ήταν ένα ορόσημο. Πέραν από την είσοδο στην δεύτερη χιλιετία της σύγχρονης μέτρησης του χρόνου, για μας σηματοδοτούσε την είσοδο στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μας. Στα σαράντα μας χρόνια.

Τώρα το ημερολόγιο έχει πάει ακόμα μακρύτερα! Εντελώς ξαφνικά θα πεις; Χμμμ εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα χαρακτηριστικό. Λογαριάζουμε το χρόνο πάντα σαν έχει περάσει. Και κοίτα να δεις πόσο ...λειψό τον βρίσκουμε! Τραγικό λειψό. Λες και έκανε ένα "κλίκ" και πέρασε. Τελικά έτσι πάντα συμβαίνει με τον παρελθόντα χρόνο. Τον θυμόμαστε μόνο σαν έχει περάσει. Του δίνουμε αξία κύρια ως "παρελθόν". Ως "παρόν" μας τυραγνάει. Βουλιάζει μέσα στις υποχρεώσεις μας, αποσυντίθεται μέσα στις αυταπάτες μας, μαραζώνει μέσα στην αλαζονεία της νιότης μας. 

Από το 2000 πέρασαν ακόμα είκοσι χρόνια. Έτσι τα σημειολογικά γενέθλια των σαράντα χρόνων ανέβηκε ένα πολύ μεγάλο σκαλί παραπάνω. Πήγε στο 2020 και τα σαράντα αυτά χρόνια έγιναν αισίως εξήντα σήμερα! Όπως το ακούσατε φίλες και φίλοι. Μάλλον καλό θα είναι να το ακούσω περισσότερο εγώ. Και να το συνειδητοποιήσω εγώ. Για μια σειρά λόγους.

Πριν πολλά πολλά χρόνια, τέτοια μέρα μεσημέρι, ετοιμαζόμαστε στο πατρικό σπίτι για να στηθεί το βραδινό πάρτυ των γενεθλίων. Χαρές και πανηγύρια. Πικάπ, δίσκοι, κασέτες, φωτορυθμικά, μουσικά όργανα. Και το βράδυ ξεκινούσε ο φρενήρης ρυθμός που έφτανε μέχρι το πρωί σχεδόν ή κάποιες πιο τολμηρές φορές τελείωνε στην παραλία του Καβουριού στην Βουλιαγμένη.

Σήμερα η αυλή του πατρικού δεν υπάρχει, στη θέση της είναι ένα μεγάλο τσιμεντένιο γιαπί που στέκει εκεί ολομόναχο μετέωρο μεταξύ ενός ονείρου και μιας ματαίωσης. Στη θέση της αυλής υπάρχει μια οικογένεια. Τρεις τεράστιες αγκαλιές, κοίτα να δεις τώρα, όλες γυναικείες! Με αγάπη και φως. Μια σύντροφος ζωής και δυό κόρες! Η κάθε μια με το δικό της λουλούδι, τη δική της ευχή και χαμόγελο. 

Τελικά οι άνθρωποι, πολλές φορές πρέπει να πατάμε στη γη. Να αποδεχόμαστε την ουσία, την ταπεινή αλήθεια που σίγουρα μπορεί να μην είναι τόσο ροζ φτιασιδωμένη ή να έχει αυτά τα "κοσμοπολίτικα" χαρακτηριστικά, όμως μένει σφυρηλατημένη στις καρδιές μας για αυτό το πολύ μεγάλο που μας ενώνει στην ουσία.

Σήμερα φιλαράκια μου γίνομαι λοιπόν εξήντα χρονών! Ανάμικτα συναισθήματα. Αρκετή συναισθηματική φόρτιση αλλά και μια ολάκερη διαδρομή ζωής. 

Με τις παραλείψεις, τα λάθη, τις αστοχίες. Τη δημιουργία, τη χαρά, την αγάπη. Τις εμπειρίες, το μοίρασμα. Τα πολλά "γιατί" αλλά και τα πολλά "μπράβο"

Αν με ρωτούσατε τι θα μπορούσα να πω για τη σημερινή μέρα, χωρίς επιφύλαξη, θα σας έλεγα, από καρδιάς, τα εξής:

• Να παραμένετε πάντα παιδιά στις καρδιές σας. Να ζείτε το όνειρο και την φαντασία σας γόνιμη και δημιουργική. Σας δίνει ζωή.
• Να εκδηλώνετε την αγάπη σας χωρίς φειδώ, μέτρο και προκατάληψη. Το μοίρασμα των συναισθημάτων είναι υπέροχη εμπειρία.
• Να χαμογελάτε πιο συχνά, να γελάτε αβίαστα και δυνατά. Δίνει ζωή και μαλακώνει την καρδιά.
• Να αφήνετε τα δάκρυά σας όταν αυτά γυρεύουν διέξοδο να βγουν. Είναι κρυστάλινη βροχή γεμάτη συναισθήματα.
• Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω παιδιά! Όπως και τα λόγια. Είναι σαν τις σφαίρες. Συνεπώς να είστε πολύ φειδωλοί και άκρως προσεκτικοί όταν μιλάτε και ειδικά τις στιγμές που είστε φορτισμένοι. Επίσης το να μένουμε κρεμασμένοι στο παρελθόν είναι βαριά ασθένεια και βούλιαγμα σε ένα βάλτο που σε τραβάει στην καταστροφή. 
• Για ότι έχετε κάνει, πείτε "έγιναν, δεν αλλάζουν, ας κοιτάξω να τα διαχειριστώ πιο σωστά και αν κάποια είναι αρνητικά, να μην τα επαναλάβω"
• Το κυριότερο: Την ώρα της θερμής λογικής μην πάρετε ποτέ αποφάσεις! Ποτέ! Όσο σίγουρα και αν σας δείχνουν τα πράγματα! Θα δίνετε ευκαιρίες στους άλλους για να διεκδικήσετε και τις δικές σας και πάντα θα αποφασίζετε την ώρα της ψυχρής λογικής.

Να σταματήσω, λόγο έβγαλα και δεν λέει μέρα που είναι. Η ζωή είναι ένα δώρο. Σαν τέτοια να την λογίζουμε στη ζωή μας. Σας ευχαριστώ όλους που είστε εδώ.

"Πριν απ την ευτυχία πρώτα η φρόνηση

κι ο σεβασμός στους νόμους των Θεών.

Και των φαντασμένων τα μεγάλα λόγια

με μεγάλες συμφορές πληρώνονται.

Πάντα διδάσκουν τη φρόνηση

όταν είναι πια πολύ αργά"

Σκέψεις και στιγμές εν μέσω κορονο-περιορισμού

Σκέψεις και στιγμές εν μέσω κορονο-περιορισμού

Είμαι από εκείνους που βγαίνω δύο φορές τη μέρα έξω εν μέσω αυτής της πρωτοφανούς κρίσης. Μία το πρωί για τις ανάγκες των μικρών μας αγορών ως σπίτι και την ανάγκη του Άρη και μία το απόγευμα για έναν προσωπικό περίπατο πάντα με τον Άρη συντροφιά. Αργά πολύ τη νύχτα θα περπατήσω ολόγυρα το σπίτι έξω έτσι για μια τελευταία ματιά.

Όλα είναι τόσο παράξενα. Αυτή η ερημιά περνάει αντιφατικές εντυπώσεις. Από τη μία σε γαληνεύει λόγω της ησυχίας που απολαμβάνεις. Από την άλλη σε τρομάζει παγερά για την "απουσία" ζωής. Πολλές φορές οι δρόμοι και η πόλη παραπέμπει σε ταινίες θρίλερ.

Είναι αρκετές οι φορές που σκέφτομαι ότι όλες εκείνες οι κινηματογραφικές ταινίες που μιλούσαν για τον φανταστικό τρόμο, για την επιστημονική φαντασία, για γκρίζους και αλλόκοτους κόσμους, που κάποτε τις ειρωνευόμασταν, να τώρα που βλέπουμε μπροστά μας μια εικόνα τους.

Σπίτι στην οικογένεια κάνουμε διάφορα πράγματα, είτε ατομικά είτε ομαδικά. Θυμηθήκαμε επιτραπέζια παιχνίδια όμορφα και συλλογικά. Κάνω την γυμναστική μου σπίτι. Έχω ακούσει ραδιοφωνικό θέατρο, θρυλικές παραστάσεις με ηθοποιούς που άφησαν εποχή. Ήδη έχω ακούσει δύο έργα του Αλεχάντρο Κασόνα:  "Η Κυρά της αυγής", "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια".  

Θυμήθηκα κάποια παλιά μου pc games στον υπολογιστή και άρχισα να τα "σκαλίζω" ξανά. Το διάβασμα συνεχίζεται κανονικά. Φυσικά συνεχίζω να ζωγραφίζω ή να καλλιτεχνώ.

Κάτι ...παράξενο. Ανακάλυψα τον παραμυθένιο, επικό κόσμο του Τόλκιν. Ναι! Νιώθω να έχω ανάγκη να ξεφύγω λίγο από τον γκρίζο και ψυχρό "ορθολογισμό" και να αφεθώ σε ένα κόσμο γεμάτο ξωτικά, μάγους, νεράιδες, δράκους, βασιλιάδες. Έτσι βούλιαξα στον κόσμο του "Άρχοντα των δαχτυλιδιών" και είδα ολάκερη την θρυλική τριλογία. Ένα πραγματικό έπος με άπειρους συμβολισμούς και, γιατί όχι, επίκαιρα μηνύματα για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, την εξουσία, τη δύναμη. Για τη φιλία και την αγάπη. Για την απώλεια. Και πλημμύρισα συγκίνηση, πρωτόγνωρη για μένα.

Θέλω να γράψω. Ναι, νιώθω να με πνίγει μια έντονη έμπνευση αλλά, αυτή τη στιγμή, άμορφη, άναρχη, που πολλές φορές με πνίγει γυρεύοντας να μπει σε κάποιες όχθες και να διοχετευθεί κάπου συγκεκριμένα.

Τα κανάλια τώρα. Μια υπόθεση που βρωμάει στην κυριολεξία από πολλές απόψεις. Πρώτα-πρώτα από την ποιότητα και την κατεύθυνση της ειδησεογραφίας τους πάνω στο θέμα της πανδημίας. Αναμασάται μια συγκεκριμένη προπαγάνδα και ο νοών νοείτω.

Από την άλλη το πρόγραμμά τους! Υποτίθεται ότι οι πολίτες περιμένουν, στον εγκλεισμό τους, ένα γεμάτο πρόγραμμα που θα τους ψυχαγωγήσει, θα τους στηρίξει, θα τους ανεβάσει. Δηλαδή: Σειρές, ταινίες, ντοκιμαντέρ, παιχνίδια, αθλητικά έστω και παλιά. Αντ' αυτού βλέπουμε ένα πρόγραμμα γεμάτο διάφορες τηλεοπτικές περσόνες που μας μαυρίζουν την ψυχή στην κυριολεξία, μέρα και νύχτα. Ήμαρτον δηλαδή πραγματικά. Για μια ακόμα φορά τα ιδιωτικά κανάλια κατακλύζονται από σκουπίδια και αρρώστια.

Τέλος βλέπω κοινωνίες και λαούς ολάκερους να υποφέρουν. Ένα κοινωνικό κράτος διαλυμένο στο όνομα του καπιταλισμού, της "ελεύθερης αγοράς", των συμφώνων σταθερότητας και διεθνών οργανισμών που αποδεικνύονται κενοί ανθρωπιάς.

Βλέπω και άλλους λαούς, μικρούς, αδύναμους, Κούβα, να αναδεικνύει τον ιδεολογικό πολιτισμό της, τη δύναμη της επιστήμης της, την αλληλεγγύη της. Βλέπω "εχθρούς" να στηρίζουν την Ιταλία με ιατρικές αποστολές υψίστης τεχνολογίας (Ρωσία), ενώ οι "σύμμαχοι" και οι "συνέταιροι" να σφυρίζουν αδιάφορα. Βλέπω εδώ στην πατρίδα μας η κυβέρνηση να επιδοτεί με εκατομμύρια ιδιωτικές κλινικές "ξενοδοχεία", οι οποίες επιστημονικά και κοινωνικά είναι απούσες και ξεκρέμαστες και δεν επιστρατεύονται αμέσως χωρίς δεύτερη κουβέντα ή δεκάρα. 

Είμαι βαθύτατα ανήσυχος που τα εργασιακά μας δικαιώματα διαλύονται στο όνομα της πανδημίας, που οι τράπεζες δεν προχωρούν σε αναστολή εισπράξεων. Δεν ξέρω αν αυτά ήρθαν για να ...φύγουν. 

ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ την ώρα που πρέπει.

Και όταν κάποιοι με "ξύλινο" λόγο μας έλεγαν για τη σημασία του δημόσιου τομέα, του κοινωνικού κράτους, της κοινωνίας της αλληλεγγύης, που φώναζαν για την κτηνωδία του καπιταλισμού. Να το θυμάστε καλά.

Νιώθω να σας κούρασα, δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα μοιραστώ τέτοιες σκέψεις μαζί σας. Καλή δύναμη. Μένουμε δυνατοί! Μένουμε άνθρωποι! 

Για μια γιορτή που δεν χάρηκες ποτέ

Να που κόντεψα να σε ξεχάσω...

Μέρα που είναι δα

Γιορτή της Μητέρας

Είδες τι κάνει η συνήθεια; 

Σαν κάτι δεν το ζήσεις, δεν το βιώσεις, έρχεται η κατάρα της λήθης να στο τυλίξει με την ομίχλη της.

Όμως ήρθα! εδώ! κοντά σου...

Τι κοντά σου δηλαδή. Σε μια εικόνα αντάμα.

Τι να σου πω; δεν ξέρω; 

Αυτό το ρημάδι το κενό απλώνεται τόσο βαρύ μερικές φορές,

που το κάνει πιο οδυνηρό ακόμα κι απ την πιο έντονη θλίψη.

"Πως γίνεται η αγάπη κάδρο ανέκφραστο να γίνει;"

έγραψα πριν μέρες σε ένα ποίημα που σε είχε αναφορά....

Να που γίνεται λοιπόν το κάδρο!

Να που μετατρέπεται σε ζωγραφιά.

Σε αναφορά, σε σημείωση.

Ήρθα λοιπόν Μάνα εδώ απέναντί σου!

ταπεινός προσκυνητής.

Να σου πω τι άραγε για τη μεγάλη τούτη μέρα;

Τι;

Δες! γιορτάζετε! 

γέμισαν οι γειτονιές μικρά και μεγάλα χεράκια που κουβαλούν λουλούδια,

για να τα αποθέσουν στις αγκαλιές των Μανάδων.

Γέμισαν οι αυλές, τα δωμάτια, οι δρόμοι, οι εξοχές ανοιχτές αγκαλιές για να αποδώσουν τα αισθήματά τους.

Εσύ; που είσαι εσύ;

Εσύ δεν την χάρηκες ποτέ αυτή τη γιορτή Μάνα!

Δεν είδες ποτέ αντίκρυ σου το λουλούδι σου να τρέχει στην αγκαλιά σου,

να σου ευχηθεί.

Αυτό το λουλούδι για το οποίο τόσο αγωνίστηκες!

Αυτό το παιδί για το οποίο αψήφισες τα πάντα!

Υπέμεινες τη χλεύη και το μίσος των "δικών" σου,

Δεν λογάριασες τα "πρέπει" και τα "μη"

Αγνόησες κάθε εντολή της επιστήμης και το ζήτησες.

Το κουβάλησες για εννιά μήνες στα σπλάχνα σου

Και μόλις τρεις, ναι μόλις τρεις μέρες,

Τρία μερόνυχτα μόνο!

Για τόσα το ένιωσες ΠΑΙΔΙ σου!

Για τόσα το βάσταξες στο στήθος σου!

Με τα μάτια σου κλειστά αλλά με τις αισθήσεις σου απέραντες...

Τα χρόνια πέρασαν Μάνα....

Τούτο το λουλούδι σου, που δεν είδες ποτέ, παρά μονάχα το ένιωσες σαν ζεστή βούκα πάνω στο κορμί σου, έγινε κοντά εξήντα χρονών!

Και έρχεται τώρα, ταπεινός, με ένα λουλούδι να τιμήσει τη Μνήμη σου

Ως Μητέρα

Για σένα Αγαπημένη!

Έλα !

Έλα να γιορτάσεις, έλα να χαρείς, 

τη Γιορτή που τόσο δικαιούσαι

τη Γιορτή που δεν χάρηκες ποτέ

Σ' Αγαπώ

Χρόνια σου Πολλά........