Το "ΗΔΥΠΟΤΟΝ" ...μετακομίζει

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπημένες φίλες και φίλοι,

το ΗΔΥΠΟΤΟΝ μετακομίζει σε νέο δικτυακό χώρο καθώς ενοποιώ όλα μου τα blog σε έναν κοινό χώρο. Συνεχίζουμε λοιπόν όπως γνωρίζετε όλα αυτά τα χρόνια εδώ:

Τέχνη και Λόγος   (Click here for new blog/Κάντε κλικ για το νέο μπλογκ)

Το ΗΔΥΠΟΤΟΝ φυσικά και ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ. Παραμένει ως έχει εδώ, επισκέψιμο, σχολιάσιμο, ως ψηφιακή βιβλιοθήκη, πάντα στη διάθεσή σας.

Σας περιμένω λοιπόν στην νέα διεύθυνση να γίνεται ακόλουθοι όπως όλα αυτά τα χρόνια. Η αγάπη, το ευχαριστώ και ο σεβασμός μου παραμένει πάντα ο ίδιος.

Καλό ταξίδι αγαπημένη Ελένη Κοτσιρούλα μας

 Είναι εξαιρετικά δύσκολο, όλες τις φορές, να γράψεις κάποια λόγια, για να αποχαιρετίσεις κάποιον αγαπημένο και γνωστό σου, στο στερνό του ταξίδι.

Πόσο μάλλον, όταν με αυτήν, έχεις συνδεθεί μαζί με μια όμορφη παρέα, σε ωραίες και ανθρώπινες εκφραστικές στιγμές.

Ελένη Πανταζή

Ελένη Πανταζή/facebook

Εμείς, οι φίλοι της και συνοδοιπόροι της στον όμορφο κόσμο των bloggers, την γνωρίζαμε χρόνια πολλά. Για μας ήταν η δική μας, η:

Ελένη, η Κοτσιρούλα μας

Στην εποχή του pathfinder και των blogs εκείνης της εποχής, ήταν η αγαπημένη μας φίλη.

Το ρομαντικό, τρυφερό, δοτικό και εκφραστικό εκείνο κορίτσι, που η δική της "καλημέρα" αποτελούσε για την παρέα μας, μια καθημερινή όμορφη επικοινωνία και αύρα.

Δυστυχώς ο ερχομός του Απρίλη, ήρθε να την πάρει από κοντά μας, να την τραβήξει ψηλά στον ουρανό. Στην αγκαλιά του αγαπημένου της πατέρα, που αποτελούσε για εκείνη ξεχωριστή μορφή.

Μια άδικη και τραχειά απώλεια για όλους μας! Τους δικούς της συγγενείς και φίλους, τους δικούς της ανθρώπους στη ζωή της αλλά και για μας του δικτυακούς της φίλους και φίλες.

Μια απώλεια που κοστίζει, στον καθένα από τον περίγυρό της, πολύ και με ξεχωριστό τίμημα.

Το blog της μένει εδώ, δίπλα μας. 

Όνειρα

Έχει τα λόγια της, το δικό της αποτύπωμα, τις σκέψεις, τη γραφή της, τα δικά της όνειρα, τις ξεχωριστές στιγμές της.

Είναι μια κληρονομιά μνήμης, αγάπης, παρουσίας καθώς είναι το δικό της μοίρασμα με τους δικτυακούς της φίλους και φίλες.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την αγωνία της, τότε που έκλεισε η πλατφόρμα του pathfinder και έχασε "τα νερά της". Στην αγωνία της να μη χάσει αυτήν την όμορφη συντροφιά των δικτυακών φίλων. Την προσμονή της να στηθεί το νέο μπλογκο-σπιτάκι της με όλες εκείνες τις καινούργιες δυσκολίες.

Ειλικρινά δεν έχω κάτι παραπάνω να πω.

Θέλω να εκφράσω τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους δικούς της ανθρώπους.

Και θέλω, ταπεινά, να την αποχαιρετίσω στο στερνό της ταξίδι, τολμώντας να πω, εκ μέρους

ΟΛΩΝ των bloggers φίλων της.

Ελένη μας

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ αγαπημένη μας

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!

Σε ευχαριστούμε για το χαμόγελο και την ψυχούλα σου, που μάς έδωσες όλα αυτά τα χρόνια!

Οι bloggers ακόλουθοί σου

Ένα ολιγόλεκτο (25 Λέξεις), διάφορες σκέψεις και ένα νέο ...Blog

Η αγαπητή μας φίλη, Μαρία Νικολάου, μέσα από το προσωπικό της ιστολόγιο Το κείμενο διοργάνωσε και συντόνισε τον 13ο διαγωνισμό Ολιγολέκτων με όρια τις 25 λέξεις. Ως θέμα του διαγωνισμού ήταν η έμπνευσή μας από την ανωτέρω εξαίρετη εικόνα. Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να μάθετε τα αποτελέσματα και να δείτε και όλες τις συμμετοχές.

 25 Λέξεις #13 Η βράβευση 

Σας δίνω το προσωπικό μου ολιγόλεκτο με το οποίο συμμετείχα, όπως το εμπνεύστηκα από την εικόνα.

 “Νιώθω να πέφτω,

το κορμί μου, κουρασμένο, στης γης την αγκαλιά”

“Κράτα το χέρι μου!

Δες την ανατολή, ο ήλιος, της νύχτας το σκοτάδι αποδιώχνει”

Να ευχαριστήσω τη Μαρία Νικολάου για την δυνατότητα έκφρασης που μας δίνει σε αυτό το δύσκολο ομολογουμένως εγχείρημα αλλά και όλους τους συμμετέχοντες που ακούμπησαν την ψυχή τους. Να συγχαρώ την Άννα μας για το νικητήριο υπέροχο ολιγόλεκτό της με το οποίο και πρώτευσε στο διαγωνισμό. Διαβάστε το εδώ:  "Ατενίζοντας" συμμετοχές

Σκέψεις των ημερών

"Και πόσο απάνθρωπο είναι, πατέρα, να γεράσουμε και να πεθάνουμε, χωρίς να έχουμε βοηθήσει και χωρίς να έχουμε δώσει λίγη χαρά ο ένας στον άλλον!"

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

"Ήταν παλιός πια ο χρόνος εκείνη την ημέρα. Ο υπομονετικός γέρο χρόνος είχε αντέξει τις κατηγορίες και προσβολές των συκοφαντών του και είχε επιτελέσει πιστά το έργο του. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας. Είχε ολοκληρώσει τον προγραμματισμένο του κύκλο και τώρα, αποκαμωμένος έπεφτε να πεθάνει. Αποκλεισμένος ο ίδιος από κάθε ελπίδα, από κάθε παρόρμηση ζωής, από κάθε δραστηριότητα κι ευτυχία, μα αγγελιοφόρος χαρούμενων μηνυμάτων για τους άλλους...

Ο γέρο Τόμπυ θα μπορούσε να διαβάσει στο χρόνο που ξεψυχούσε την αλληγορία του φτωχού...

Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κίνηση και τα μαγαζιά είχαν στολιστεί χαρούμενα. Περίμεναν τον καινούργιο χρόνο σαν να ήταν βρέφος. κληρονόμος ολόκληρου του κόσμου, με καλωσορίσματα, καλούδια και χαρές...

Ο καινούργιος χρόνος! ο καινούργιος χρόνος! Παντού ο καινούργιος χρόνος! Τον παλιό τον λογάριαζαν πια για πεθαμένο και τα υπάρχοντά του ξεπουλιούνταν όσο όσο, σαν του πνιγμένου ναυτικού στο καράβι. Τα σχέδιά του ήταν πια σχέδια του παλιού χρόνου και ήταν έτοιμα να θυσιαστούν, προτού ακόμα ξεψυχήσει. Οι θησαυροί του ήταν πια σκέτα σκουπίδια πλάι στα πλούτη του αγέννητου διαδόχου του"

"Οι Καμπανες" Κάρολου Ντίκενς

Καλή χρονιά πλέον φίλες και φίλοι.

Είμαστε στο 2021 με το καλό. Και, μουδιασμένα, έχουμε πολλές προσδοκίες και αναμονές πάνω του καθώς το 2020 δεν ήταν καθόλου φιλικό μαζί μας. Οι λόγοι γνωστοί και εκτενώς αναλυθέντες. Αυτές τις μέρες διάβασα πολύ Κάρολο Ντίκενς. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας αλλά και κοινωνικός στοχαστής, είναι ότι καλύτερο μπορεί κάποιος να διαβάσει αυτές τις λαμπερές, κατ' όνομα,  μέρες. 

"Το πνεύμα των Χριστουγέννων", "Οι καμπάνες", "Ο γρύλλος στο τζάκι" αποτελούν μια τριλογία που συγκλονίζει και ξεγυμνώνει αυτό το ψεύτικο επιφανειακό γυάλισμα των γιορτών της υποκρισίας. Του κόσμου της "πλουτοκρατίας" όπως τον αναφέρει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. "Στο Χριστό στο κάστρο" και "Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη" ήταν επίσης δύο διηγήματα που διάβασα αυτές τις μέρες. 

Άλλαξα εντελώς το δρομολόγιο του περιπάτου μου αυτόν τον καιρό. Ο λόγος ήταν ότι στο άλσος που πηγαίναμε με τον Άρη έγινε τόπος συγκέντρωσης μεγάλου πλήθους και δεν ένιωθα άνετα. Έτσι προτίμησα να πάρω τα ...στενά και τα σοκάκια της πόλης. Να βρεθώ σε σκοτεινά δρομάκια, σε απόλυτα ήρεμα και σιωπηρά στενά, σε φωτισμένα μικρά πάρκα. Βρήκα τη δυνατότητα να θαυμάσω κάποια πολύ όμορφα μικρά σπίτια με τη δική τους χάρη. Ομολογώ πέρασα και ξαναπέρασα από μπροστά τους λες και ήθελα να ανοίξω την πόρτα να μπω στη θαλπωρή τους. 

Να σας πω ότι μου έκανε εντύπωση ότι "ξετρύπωνα" σε παγκάκια, πάρκα μικρά, σκαλιά, ακόμα και πλατύσκαλα σπιτιών, ομάδες νεαρών παιδιών, που προσπαθούσαν να βρεθούν για λίγο μαζί. Να νιώσουν ο ένας την επαφή του άλλου. Να ακουμπήσουν τα ερωτευμένα χέρια τους έστω και για λίγο. Εικόνες πραγματικά ποιητικές αλλά και στενάχωρες. Που να πάνε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αυτά τα παιδιά.

Οι περίπατοι αυτοί, δεν ξέρω πως, με έφεραν ξανά σε μέρη παλιά, φορτωμένα αναμνήσεις των νεανικών μου χρόνων. Έτσι τα βήματά μου βρέθηκαν πάλι έξω από το παλιό μου Λύκειο και την αυλή του γεμάτη από πεύκα. Στην απόλυτη ησυχία της νύχτας κοντοστάθηκα στην σιδερένια πόρτα. Έκανα ξανά τα ίδια βήματα με τότε στα 18 μου χρόνια. Μπήκα στις ίδιες αίθουσες, συνάντησα τους ίδιους αγαπημένους φίλους. Και ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Στα πεύκα αυτά, "συνάντησα" και τον πρώτο μου έρωτα! Ναι, καθίσαμε μαζί στα ξύλινα παγκάκια, διάβασα τα ποιήματα που μου έγραφε. Ο ρομαντισμός και η συγκίνηση της τότε εποχής. Μια εποχή που έχει διαβεί για πάντα αφήνοντας πίσω όμορφες αναμνήσεις.

Πέρασα ακόμα και από τα σκαλιά των σχολών των κοριτσιών μου πρόσφατα. Εκεί που, αρκετές φορές, τις πήγα και τις έφερα. Και ένιωσα τόσο τρυφερά και γεμάτα. Είδα τα βήματά τους, τις μορφές τους όπως τις καρτερούσα με τον Άρη συντροφιά αχώριστη.

Για αυτό σας λέω. Όμορφες σκέψεις και βιώματα αυτές τις μέρες.

Ένα νέο Blog γεννιέται...

Τέλος αγαπητές φίλες και φίλοι να σας ενημερώσω για τη γέννηση και τη δημιουργία ενός νέου ιστότοπου (blog), με προσωπικό χαρακτήρα και τίτλο. Εκτίμησα ότι καλό θα ήταν να έχω έναν συγκεκριμένο χώρο-ιστοσελίδα, στον οποίο θα υπάρχει ένα ανθολόγιο με όλα μου τα λογοτεχνικά έργα. Πεζογραφήματα και ποίηση. Με τις αντίστοιχες παραπομπές για το που μπορεί να κανείς να τα βρεί. Το blog ανοίχτηκε στην πλατφόρμα της wordpess. (Καλό είναι να έχουμε και ένα ...αποκούμπι και εντεύθεν) και θα το βρείτε εδώ:

Γιάννης Πιταροκοίλης

Είναι στη διάθεσή σας να το επισκεφθείτε και να το ακολουθείτε. Η διαδικασία αποστολής μηνύματος και όλων των γνωστών είναι όπως ακριβώς λειτουργούμε με τα blogs πολλών φίλων εδώ της συντροφιάς μας: (Μαρίνα Τσαρδακλή, Άιναφετς, "Καληνύχτα" της Μάνιας, In the pastel bag της Τζοάννα κλπ)

Να σας ευχαριστήσω μία ακόμα φορά θερμά και να σας ευχηθώ ολόψυχα Καλή χρονιά και πάλι.

Καινούργια Χρονιά με E-Book

Αγαπημένες φίλες και φίλοι,

Καλή χρονιά.

Και παράλληλα καλή καινούργια δεκαετία!

Ξέρω ότι δεν αρχίσαμε καλά, τα δρώμενα γύρω μας τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε εσωτερικό επίπεδο δεν είναι δα και τα καλύτερα. Παρ' όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να τα παρατήσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι και να εγκαταλείψουμε.

Θα είμαστε εδώ παρόντες, μάχιμοι σε όποιο μετερίζι επέλεξε ο καθένας.

Και η δική μου ψυχολογία δεν μπορώ να πω ότι είναι η καλύτερη. Ένα μεγάλο μας οικογενειακό όνειρο και στόχος κλυδωνίζεται άσχημα και αυτό έχει προκαλέσει αλυσιδωτά μέσα μου πολλές εντάσεις, αναταράξεις. Δεν μπορώ όμως να το εγκαταλείψω. Θα το παλέψω.

Ας πούμε τώρα κάτι πραγματικά καινούργιο και δημιουργικό!

Σκέφτηκα κάποια από τα προσωπικά μου συγγραφικά έργα να δοκιμάσω την τύχη τους σε μορφή E-Book. Σε μορφή δηλαδή ηλεκτρονικού αρχείου.

E-Book που μπορεί ο χρήστης να το κατεβάσει σε πολλές μορφές αρχείων, που χρησιμοποιούν σύγχρονοι ηλεκτρονικοί αναγνώστες και φυσικά αν θέλει να το τυπώσει κιόλας στο δικό του χώρο.

Ξέρω ότι το Ελληνικό κοινό δεν είναι ακόμα εξοικειωμένο με την μορφή αυτή ανάγνωσης που είναι ευρέως διαδεδομένη στο εξωτερικό. Συνεπώς θα ήταν καλύτερο να μεταφράσω κάποια έργα μου και να τα ανεβάσω στα Αγγλικά. Γεγονός που θα οδηγούσε πιθανότατα σε μεγαλύτερη δυνατότητα διάδοσης. Δεν ξέρω, ίσως το κάνω και αυτό αν και, όπως καταλαβαίνετε, η μετάφραση ενός λογοτεχνικού έργου είναι αυστηρά επαγγελματική και ειδικευμένη δουλειά.

Μην σας κουράζω με παρλάτες! Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας αυτήν μου την προσπάθεια καθαρά για λόγους μοιράσματος της εμπειρίας. Κάποια έργα μου θα είναι "ελεύθερα", κάποια θα έχουν διάθεση πώλησης. Θα δούμε είναι ένα εγχείρημα στα σπάργανα.

https://www.smashwords.com/

Αυτή είναι η δικτυακή πλατφόρμα διάθεσης των βιβλίων. Είναι μια μεγάλη Αμερικάνικη εταιρεία συνδεδεμένη με τους μεγάλους οίκους του εξωτερικού αλλά και του google play.

https://www.smashwords.com/profile/view/GiannisPit

Εδώ είναι και το προσωπικό μου προφίλ στην πλατφόρμα.

Προς το παρόν έχω μετατρέψει και ανεβάσει σε μορφή E-Book δύο από τα έργα μου:

"Ακροπατώντας στην άκρη του ονείρου"

"Ελουάζ"

Εύχομαι σε όλες και όλους σας, το καλύτερο δυνατό. Ας μην εγκαταλείπουμε. Ας διεκδικήσουμε ότι μπορούμε ο καθένας στη ζωή αβάντα στα όνειρά μας.

Ο Σταύρος δεν είναι πια εδώ

Θα ήταν περίπου το 2010 όταν μπήκα στον δικτυακό κόσμο των ιστολογίων. Τα πρώτα blogs στην Ελληνική κυβερνοχώρα άρχισαν δειλά-δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους και να χτίζονται οι πρώτες δικτυακές γειτονιές.

Εκεί στην φιλόξενη Ελληνική γωνιά του Pathfinder ξεχώριζε ένας ιδιαίτερος άνθρωπος:

Ο Σταύρος Χριστοδουλάκης

Ο δικός μας τότε Σταύρος με τις "Σταυροβελονιές" του όπως ήταν το πρώτο του blog, έγινε γρήγορα μέλος εκείνων των φίλων που ακολουθούσαμε και μας ακολουθούσε στα πρωτόγνωρα "νερά" των αναρτήσεών μας.

Δυστυχώς ο αγαπημένος μας Σταύρος δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. 

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες των γεγονότων που οδήγησαν στην φυγή του απ τη ζωή. Σημασία έχει ότι έφυγε εντελώς πρόωρα και απρόσμενα αφήνοντας το δικό του κενό σε ένα χώρο, στον οποίο έδινε τη δική του μάχη.

Σε ηλικία 67 ετών, αγωνιστής, μάχιμος, τεχνικός στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ. Μέλος της ΕΤΗΠΤΑ, στέλεχος αγωνιστικής συνδικαλιστικής παράταξης τύπου "Ανασυγκρότηση". Τα αγωνιστικά του βήματα τον οδήγησαν να διατελέσει Αντιπρόεδρος και μέλος της εξελεγκτικής επιτροπής της ΕΤΗΠΤΑ. 

Στις φλέβες του κουβαλούσε την αμεσότητα της Κρητικής του καταγωγής απ το Ρέθυμνο.

Ο Αγωνιστής Σταύρος δεν είναι πια μαζί μας

Εδώ υπάρχει η αναγγελία που τόσο έσφιξε τις καρδιές εκείνων που των γνώριζαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η Προσωπική σελίδα του Σταύρου στο facebook

Εδώ είναι η προσωπική σελίδα του Σταύρου στο f/b όπου μένει να αιωρείται στις καρδιές μας η τελευταία του ανάρτηση στις 13 Νοέμβρη. Τώρα μένει κενή απ την φυσική του παρουσία με μόνη συντροφιά την αγκαλιά των φίλων του.

Ο "Τυπο-θραύστης" ήταν το δεύτερο blog του, με χώρο δράσης τον τύπο και όχι μόνο. Εκεί μένει και η τελευταία του ανάρτηση στις 14 του Νοέμβρη 2019.

Αγαπημένε μας φίλε, αγαπημένε μας συνοδοιπόρε για χρόνια, εμείς εδώ οι παλιοί σου φίλοι και συνακόλουθοι στην γειτονιά των bloggers στέλνουμε το δικό μας χαιρετισμό στο στερνό σου ταξίδι.

Μέσα απ την καρδιά μας, παλιοί και νέοι, σε ευχαριστούμε για όσα όμορφα μας χάρισες όλα αυτά τα χρόνια. Τα θέματά σου, τα λόγια σου, τα χαμόγελα, τα πειράγματα, τα συναισθήματά σου.

Είμαστε κοντά σου δεμένοι με τις όμορφες εκείνες μνήμες που μας έδεσαν μαζί. Σου δηλώνουμε ότι αυτό το ποτήρι που κρατάς δεν θα είναι της λήθης αλλά της συνέχισης πάνω και στις δικές σου παρακαταθήκες που απλόχερα δημιούργησες.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον χαιρετισμό εκείνο με τον οποίο έκλεινες πάντα τα σχόλιά σου προς όλους μας:

"Έρρωσο"

Κρίμα που δεν μπορούμε τώρα να σου το πούμε και εμείς Σταύρο. Όμως εκείνο που σου φωνάζουμε μέσα απ την καρδιά μας είναι:

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ αγαπητέ Φίλε

Βιβλιοπαρουσίαση: "Η Αγάπη δηλώνει Απών" Κικής Κωνσταντίνου

Σάββατο 18 Μάη

Ώρα 19:00

"Βαβέλ Πυρήνας Τέχνης"

Μαρούσι  (Βασιλίσης Σοφίας 87)

Θέλω να ευχαριστήσω, από καρδιάς, την αγαπητή μας φίλη εδώ και "συντρόφισσά" μας στην 

δικτυακή μας γειτονιά, την Κική Κωνσταντίνου, για την τιμή της πρόσκλησης να είμαι ένας από τους φίλους, στο πάνελ παρουσίασης του βιβλίου της.

Μια ξεχωριστή στιγμή για μένα και μια καινούργια εμπειρία.

Σας κοινοποιώ τον αντίστοιχο σύνδεσμο κάλεσμα με το πλήρες πρόγραμμα, όπως αυτό παρουσιάζεται στον προσωπικό δικτυακό της τόπο

"ΕΚΦΡΑΣΤΕΙΤΕ" Πρόγραμμα της Βιβλιοπαρουσίασης

Μην ξεχνιόμαστε, έρχεται....

"Ραίημοντ και Ναντίν" Έρχεται το Remake

Φίλες και Φίλοι, θαρρώ ίσως να θυμάστε το μικρό ομότιτλο διήγημα, που ήταν και η συμμετοχή μου στο δικτυακό δρώμενο "17ο Παίζοντας με τις λέξεις" εδώ:  "Ραίημοντ και Ναντίν"

Το μικρό αυτό αφήγημα ζυμώθηκε στο μυαλό μου, δουλεύτηκε και μετατράπηκε σε μια μικρή Νουβέλα. Έτσι αυτή τη στιγμή υπάρχει το ....remake της αρχικής ιστορίας. Πάμε να δούμε το trailer.

Σε λίγες μέρες λοιπόν θα είναι στη διάθεσή σας σε διπλή δημοσίευση. Για να μην σας κουράζω θα αναρτάται εδώ σε ξεχωριστή σελίδα για όποιον θέλει να το ακολουθήσει και στην δικτυακή πλατφόρμα του wattpad επίσης ως εναλλακτική επιλογή.

Σε λίγες μέρες λοιπόν!

"Ελουάζ" Ο Επίλογος-το παρασκήνιο

Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες,

Η Δημοσίευση της Νουβέλας "Ελουάζ", όπως έχουμε δει, ολοκληρώθηκε. Οφείλω να σας εξομολογηθώ, ότι νιώθω ιδιαίτερα συγκινημένος που ένα δικό μου δημιούργημα έφτασε ως εδώ αλλά το πιο σπουδαίο, για τον τρόπο που το στηρίξατε, το αγκαλιάσατε και το παρακολουθήσατε, Αλλά για τα συναισθήματά μου αυτά καλύτερα να τοποθετηθώ στο τέλος.

Σας είχα υποσχεθεί να ανεβάσω ένα θέμα που θα έχει τη μορφή του "ΕΠΙΛΟΓΟΥ" στην όλη αυτή διαδικασία που ζήσαμε εδώ παρέα. Και ιδού λοιπόν η εκπλήρωση της υπόσχεσης. Μέσα σ' αυτόν τον επίλογο θα προσπαθήσω να σας δώσω ανάγλυφα το "Παρασκήνιο" (ας μου επιτραπεί ο όρος) της γένεσης, του πρωτοπλάσματος και της δημιουργίας της Νουβέλας αυτής.

Σημαντικό κομμάτι του επιλόγου αυτού είναι, έχοντας συνοψίσει και σχηματοποιήσει τις σκέψεις, παρατηρήσεις, απόψεις σας για την πλοκή, να κάνω ένα συνολικό μάζεμα-απολογισμό.

Ξεκινάμε λοιπόν:

"Ελουάζ"-Το όνομα

Όταν διάβαζα το Αστυνομικό μυθιστόρημα του μεγάλου Ντάσιελ Χάμεττ  "Το Γυάλινο Κλειδί", στην πλοκή του "συνάντησα" έναν δευτερεύοντα εντελώς χαρακτήρα. Την γυναίκα ενός εκδότη εφημερίδας. Το όνομά της ήταν "Ελουάζ". Από το Γαλλικό "Heloise"

Ήταν μια χυμώδης προκλητική γυναίκα, με αρνητικό χαρακτήρα, που ο "ρόλος" της στην πλοκή ήταν εντελώς δευτερεύων. Όμως για μένα το όνομα αυτό, για άγνωστο λόγο, αποτέλεσε μια πηγή πάνω στην οποία όχι απλά "κόλλησα" αλλά στην κυριολεξία έγινε μέσα μου μια εμμονή, μια "παρουσία" που γύρευε να πάρει σάρκα και οστά.

Η Γένεση-το αρχέτυπο:

Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #2: "Ελουάζ"

Στο πανέμορφο δρώμενο της αγαπημένης μας MaryPertax και με "δωρεά" την εικόνα από τη Φίλη μας την Mia (Craftartista), την περιβόητη "Κραυγή" επεξεργασμένη από την ίδια, γεννήθηκε η "Ελουάζ" ως κύριος χαρακτήρας στο μικρό μου αφήγημα.  Και εκεί με ένα προδιαγραμμένο τέλος.

Ένα αφήγημα που με συγκίνησε πραγματικά και το αγαπήσατε επίσης. Πάντα στο βάθος της σκέψης μου ήταν η "Ελουάζ" να "μεγαλώσει", να αναβαθμιστεί, να γίνει μια πλήρης Νουβέλα, όπως της "άξιζε" μέσα στην καρδιά μου, με την εμμονή που πλέον άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.

Η "Ελουάζ" ως Νουβέλα πια:

Έτσι λοιπόν, στο νου μου, άρχισε να αναπτύσσεται η μορφή της καινούργιας "Ελουάζ", που θα αποτελούσε και την κύρια ηρωίδα της Νουβέλας. Το είδος που επέλεξα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό από το πρόπλασμα της πρώτης δημιουργίας. Ένα δραματικό θρίλερ. Με όλα εκείνα τα κλασικά του χαρακτηριστικά. Την noir ατμόσφαιρα. Το μυστήριο. Τις σκιές του θανάτου. Την κορύφωση, ανατροπή και τη λύση.

Τα προβλήματα στην πλοκή:

Ο τόπος και χώρος δράσης:

Στο πρώτο αφήγημα της "Ελουάζ" ο χώρος δράσης ήταν εκτός Ελλάδας με ονόματα χαρακτήρων ξενόγλωσσα. Κεντρικός χώρος δράσης, ένα ψυχιατρείο. Άρα το πρώτο ζήτημα ήταν να βρεθεί λύση στο θέμα του Ονόματος. Αφού επέλεξα ως τόπο δράσης την Ελλάδα στην σύγχρονη εποχή της έπρεπε να βρεθεί τρόπος να φτάσουμε στο όνομα "Ελουάζ". 

Το όνομα:

Έτσι επινοήθηκε ο ζωγράφος ! η σχέση του με την νεαρή ηρωίδα μας, η δημιουργία του πορτραίτου και η ονοματοδοσία του. Με αυτό μπόρεσε και βρήκε πεδίο ύπαρξης η "Ελουάζ".

Η Πλοκή-το είδος:

Το Αστυνομικό δράμα με τη μορφή του noir δημιουργήματος έχει αρκετές εκφάνσεις. Υπάρχει η πιο σκοτεινή του μορφή, αυτή του Hard boiled αστυνομικού μυθιστορήματος, με θιασώτες του την κλασική θρυλική Αμερικάνικη σχολή των Χάμεττ, Τσάντλερ, Κέιν. Στο είδος αυτό έχουμε την απόλυτη κατάρρευση κάθε αξίας και ελπίδας. Οι ήρωές, που στην ουσία είναι αντι-ήρωες, δρουν σε ένα απόλυτα παρακμιακό και διεφθαρμένο περιβάλλον. Εκεί όπου η λέξη ελπίδα, δικαίωση, όνειρο, προσδοκία είναι χίμμαιρες. Υπάρχουν όμως και άλλες σχολές στο νουαρ μυθιστόρημα όπου υπάρχουν σημεία αναφοράς με αξίες στις οποίες μπορούν οι ήρωες να κρατηθούν και να χτίσουν τη δικαίωσή τους.

Οι Χαρακτήρες:

Κεντρική ηρωίδα μου στην Νουβέλα δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Ελουάζ. Που την παρακολουθούμε σε πολλαπλά επίπεδα της ζωής της. Με τα ανάλογα flash back για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μια καλή εικόνα για εκείνη, τον κόσμο της, τα πάθη της. 

Η Ελουάζ-Κατερίνα είναι μια τραγική φιγούρα, μια νεαρή γυναίκα που η ζωή της κουβαλά τη σφραγίδα ενός εφιάλτη. Η Εφηβική της ζωή, ο βιασμός απ τον πατέρα της, η νεανική της ζωή με τη σφραγίδα ενός μεγάλου έρωτα στον οποίο μετατράπηκε σε "εμπόρευμα", η ψυχική της κατάρρευση και ο εγκλεισμός της στην ψυχιατρική κλινική, στην οποία το προσωπικό της δράμα κορυφώνεται.

Στην Νουβέλα δρουν δύο κόσμοι. Ο Κόσμος της παρακμής, της διαφθοράς, που δεν διστάζει να προχωρήσει είτε κρυφά είτε ανοιχτά στο ειδεχθές έγκλημα. Με εκφραστές του, "επώνυμους" της σύγχρονης κοινωνικής ελίτ μαζί με τα στηρίγματά τους.
Από την άλλη όφειλα να αντιτάξω στον κόσμο αυτό και την άλλη όψη. Τη θετική, την καθαρή. Αυτή που θα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και ελπίδας.

Αυτός ο κόσμος ανήκει στον Πρώτο Αντρικό ρόλο, που δεν είναι άλλος από τον Ποινικολόγο Ισίδωρο Διοφάντους. Η παρουσία του είναι καθοριστική αφού αυτός θα σηκώσει το βάρος της έρευνας της υπόθεσης, της υπεράσπισης της Κατερίνας-Ελουάζ. Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση. Εκείνος κουβαλά βασανιστικό το παρελθόν του τραγικού θανάτου της γυναίκας του. Κάτι που τον σημαδεύει συναισθηματικά και αποτελεί σφραγίδα στη ζωή του. Έτσι η συνάντησή του με την νεαρή ηρωίδα, η επίγνωση της θέσης της, η επαφή με ότι τραγικό έχει υποφέρει, φέρνει στην επιφάνεια τα χαμένα του αισθήματα.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί για το είδος των αισθημάτων του Ποινικολόγου για αυτήν. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για λανθάνοντα ερωτικά συναισθήματα. Για "υποψία" ύπαρξής τους. Είναι καίρια η ερώτηση της κόρης του στην τελευταία σκηνή της Νουβέλας. "Πατέρα, τι ήταν για σένα η Ελουάζ". Εκεί ο Ποινικολόγος διστάζει. Η Ανάμνηση της γυναίκας του ανασύρεται από το παρελθόν, ταυτίζεται  με την Ελουάζ και στο τέλος βγαίνει από μέσα του "Μια Κραυγή".

Υποστηρικτικός στο ρόλο του Ποινικολόγου έρχεται να είναι αυτός του Ανακριτή Γεράσιμου Μηνιάδη. Ένας υποδειγματικός κρατικός λειτουργός. Αδέκαστος, άνθρωπος, στέκεται στο πλευρό της δικαιοσύνης και της αλήθειας χωρίς να διστάζει να ακροβατεί σε δύσκολες επαγγελματικές υπερβάσεις.

Η Επιλογή του τέλους

Με την πολύτιμη παρουσία σας στα σχόλια ανοίχτηκε μια γόνιμη συζήτηση που αφορούσε το τέλος της Νουβέλας και πιο συγκεκριμένα στο τέλος της κεντρικής ηρωίδας.
Δυνητικά αυτό που επέλεξα δεν ήταν και το μοναδικό δυνατό. Θα μπορούσα να είχα επιλέξει ένα happy end με την έννοια της ζωής της Κατερίνας-Ελουάζ και της δικαίωσής της.
Κατ' αντιδιαστολή θα μπορούσα να είχα επιλέξει μια απόλυτα αρνητική εκδοχή. Ο Θάνατος και η ηθική της καταδίκη ταυτόχρονα. Μια εκδοχή που θα ταίριαζε στην κλασική noir εκδοχή.
Να ξέρετε ότι πολλές φορές, η γραφή μας σε ένα πόνημά μας, ακολουθεί αυθόρμητα τις επιλογές του θυμικού μας. Με λίγα λόγια το φινάλε προκύπτει αβίαστα μόνο του μαζί με τα συναισθήματά μας.
Διάλεξα το συγκεκριμένο τέλος για τον εξής λόγο. Ένα δραματικό θρίλερ, ένα νουάρ μυθιστόρημα "επιτάσσει" ένα κόστος. Μια απώλεια. Τραγική μεν, συναισθηματικά φορτισμένη δε. Από την άλλη το μήνυμα της δικαιοσύνης όφειλε να αποδοθεί. Ο αναγνώστης να βγει φορτωμένος με την ελπίδα, τη δικαίωση, το θρίαμβο πάνω στο σάπιο και στο εγκληματικό. Έστω και αν αυτός ο αγώνας περνούσε μέσα από μια τραγική απώλεια της κορυφαίας ηρωίδας μας.
Έτσι η Κατερίνα-Ελουάζ έγινε "ο αίρων τις αμαρτίες του κόσμου". Όπως πολλοί παρατηρήσατε, ένα περισσότερο "λογοτεχνικό" παρά "αστυνομικό" τέλος.

Ο "Από μηχανής Θεός". Ο δράστης

Από τη στιγμή που η Κατερίνα-Ελουάζ δεν ήταν τελικά ο δράστης κάποιων φόνων έπρεπε να βρεθεί και να παρουσιαστεί ένας τέτοιος στην πλοκή. Τα περιθώρια ήταν στενά. Η προσωπική μου έμπνευση, "γέννησε" τον συγκρατούμενο της ηρωίδας μας. Ένας άνθρωπος που ήξερε και τον χώρο και τα πρόσωπα και τα γεγονότα της ζωής της. Και φυσικά η συναισθηματική ταύτιση μαζί της ήταν απόλυτη αναλαμβάνοντας το ρόλο του "άγγελου-εκδικητή". Εκείνο στο οποίο θα συμφωνήσω με κάποιες παρατηρήσεις σας είναι ότι έπρεπε να πάρει περισσότερο χρόνο δράσης στην πλοκή. Ακόμα και αθέατος ίσως να ήταν καλύτερο να είχε μεγαλύτερη παρουσία. Το ομολογώ. Πιστεύω ότι τον αδίκησα ως χαρακτήρα και ως δράση στην Νουβέλα. 

Η Τελική στάση του Ποινικολόγου

Είδαμε στην τελευταία σκηνή τον δράστη να έρχεται αυθόρμητα στον Ισίδωρο Διοφάντους να ομολογήσει το έργο του. Ανώνυμος, θέτει εαυτόν στη διάθεσή του. Πολλοί θα μπορούσαν να πουν ότι η τελική επιλογή του Ποινικολόγου να μην τον καταδώσει στην Αστυνομία, αποτελεί συνειδητή επιλογή "συγκάλυψης ένοχου εγκλήματος".
Η Συνειδητή αυτή απόφαση του Διοφάντους εξηγείται με σαφήνεια στην τελευταία σκηνή του διαλόγου με την κόρη του. Η Απόδοση της δικαιοσύνης από τις συνθήκες που δημιούργησε η ίδια η αναγκαιότητα της ζωής στέκεται πάνω από την νομική κανονικότητα. Η δικαιοσύνη μπορεί να μην αποδίδεται στις νομικές αίθουσες αλλά ο κύκλος των γεγονότων βρίσκει την κάθαρση των νόμων της ζωής.

Θερμές Ευχαριστίες

• Ένα μεγάλο ιδιαίτερο ευχαριστώ σε μια αγαπημένη Φίλη που στάθηκε δίπλα μου στο γράψιμο της Νουβέλας και στην πρώτη της επιμέλεια. Η προσφορά του χρόνου και της διάθεσής της καθοριστική.
• Σε όλους σας όσους με τα σχόλια και την συμμετοχή σας ζήσατε την "Ελουάζ" με έναν ιδιαίτερο τρόπο:
• Άννα Φλο, Διονύσης Μάνεσης, Μαρίνα Τσαρδακλή, Άιναφετς, "Δραστήρια"(Ειρήνη), Βασίλειος Διακοβασίλης, DIMI, Μαρία Γ., "Χάρτινο το φεγγαράκι", Μαρία Κανελλάκη, Γιώργος Δερβεντλής, MeMaria, Μάνια, Κική Κωνσταντίνου, Άρης Άλμπης, Τάσος Κάβουρας, Μαρία Πλατάκη, Μεταξία Νικολοπούλου, Στέλλα, Ελένη Πανταζή, Ρένα Χριστοδούλου, Mary Pertax, Πέτρα, Νικόλ, Αρτίστα του Βωβού, Ελένη Φλογερά, Όλγα, Μία, Σμαραγδάκι-Ρούλα, Makis Del, Γεωργία Μανασή, Μαρία-Έλενα, Butterfly's Χριστίνα, Σταυρούλα Δεκούλου, Woman-Αλεξάνδρα, Δελφινάκι.
• Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου για το μικρό ποίημά της αφιέρωμα στην κεντρική ηρωίδα της Νουβέλας, την "Ελουάζ". Με τους στίχους της έδωσε ένα ιδιαίτερο άρωμα στον επίλογο αυτό.

• Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην αγαπητή φίλη και συγγραφέα, Βούλα Γκεμίση για το αφιέρωμά της στην Νουβέλα μέσα από το εξαίρετο ιστολόγιό της εδώ:  ΕΛΟΥΑΖ-(Giannis Pit)

Το "εξώφυλλο"

Από τις φωτογραφίες στο PIXABAY σε ελεύθερη διάθεση με τη δική μου ψηφιακή επεξεργασία.

Κλείνοντας αυτόν τον επίλογο παραθέτω τους στίχους αφιέρωμα της αγαπημένης μας φίλης, την οποία ευχαριστώ ολόψυχα για την αφιέρωσή της.

Εδώ όλες οι αναρτήσεις των κεφαλαίων:

Κεφάλαια 1-2

Κεφάλαια 3-4

Κεφάλαια 5-6

Κεφάλαια 7-8

Κεφάλαια 9-10-11

Κεφάλαια 12-13

Κεφάλαια 14-15

Κεφάλαιο 16

Κεφάλαια 17-18-19

Την Νουβέλα, συνολικά και ενιαία, μπορείτε, όπως πάντα να την έχετε και εδώ:

URNOVL-Giannis Pit/Ελουάζ

Μπορείτε να κάνετε log-in στην πλατφόρμα χρησιμοποιώντας τον google account ή τον facebook account σας, ως αναγνώστες.

Ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" σε όλους εσάς,
σχολιαστέςς, απλούς αναγνώστες, φίλους και φίλες.
Όλους εσάς, που με τον πολύτιμο χρόνο σας δώσατε πνοή στα ταξίδια αυτής της Νουβέλας.

Ανασκόπηση χρονιάς και Ευχές

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι

το 2018 σε λίγες μέρες θα αποτελεί αρχειακό ιστορικό παρελθόν.

Μια ολάκερη χρονιά στοιβάζεται στην καταγραφή του χρόνου, θρονιάζεται στην ...καμπούρα μας και προσμετράται στις εμπειρίες, τις δράσεις και τα βιώματά μας.

Εδώ, στο "ΗΔΥΠΟΤΟ", θα τολμούσα να πω, ότι το 2018 ήταν μια εξαιρετικά γόνιμη χρονιά από όλες τις απόψεις.

Η Δικτυακή μας γειτονιά, σε παράλληλες δράσεις, ήταν ολοζώντανη. Γεμάτη δημιουργίες, αλληλεπιδράσεις και φυσικά ζωή με πολλά δρώμενα, εκφράσεις και πρωτοβουλίες.

Ομολογώ ότι προσωπικά χάρηκα κάθε μια από αυτές τις πρωτοβουλίες.

Είτε αυτές ήταν μια απλή ανταλλαγή σχολίων σε διάφορα θέματα που αναρτήθηκαν. Είτε αφορούσαν φωτογραφικούς διαγωνισμούς που μας γέμισαν υπέροχες εικόνες. Είτε λογοτεχνικά δρώμενα, που πραγματικά ξεσήκωσαν κάθε ικμάδα από την έμπνευσή μας.

Πεζογραφία ή Ποίηση.

Ακόμα είχαμε και συνδυασμό και των δύο. Εικόνα και Συγγραφή μαζί αντάμα.

Όσον αφορά την μεμονωμένη προσωπική μου δράση να προσθέσω και παρουσιάσεις βιβλίων που διάβασα ή ακόμα, το πιο σπουδαίο, παρουσιάσεις βιβλίων σε κάθε μορφή, έντυπη ή ηλεκτρονική, φίλων της δικτυακής μας γειτονιάς.

Όλα αυτά λοιπόν τα έκανα ένα όμορφο απολογιστικό Βίντεο για την χρονιά που πέρασε και σας το αφιερώνω.

Να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για την προσωπική σας στήριξη στις όποιες μου προσωπικές δημιουργίες.

Προσπάθησα να αγκαλιάσω κάθε βήμα, κάθε απόπειρα, κάθε δημιουργία των φίλων εδώ, καθώς νιώθω τις προσπάθειές τους αυτές ένα κομμάτι και από τον δικό μου κόσμο.

Ίσως να μην τα κατάφερα καλά και ζητώ την επιείκιά σας για αυτό.

Πολλές φορές ομολογώ, οι δαίμονες του νου, σήκωσαν θρασείς το δικό τους προσωπείο, βουλιάζοντάς με σε σκοτάδια, σε θλίψεις, σε σκέψεις αρνητικές, σε διαθέσεις αναδίπλωσης.

Όμως τα κατάφερα ναι ;

Οριοθετώ το 2019, σαν χρονιά συγγραφής σε ακόμα πιο σύνθετα πράγματα.

Μια Νουβέλα μου είναι έτοιμη να δοθεί δικτυακά και ένα ακόμα μεγάλο Μυθιστόρημα περιμένει έτοιμο τη δική του σειρά.

Να ευχηθώ στον καθένα σας ξεχωριστά

Καλή Χρονιά 

γεμάτη από κάθε σας Όνειρο.

Για έναν Δίκαιο και Λεύτερο Κόσμο

γεμάτο ειρήνη.

Στον Συγγραφικό Κόσμο του WATTPAD

Όλοι μας νομίζω, λίγο ή πολύ, έχουμε μέσα μας ένα μικρό συγγραφικό "δαίμονα" να μας "βασανίζει".

Άλλοτε ήπια και άλλοτε βασανιστικά. Νομίζω πολλοί από εσάς έχετε νιώσει κατά καιρούς να φουντώνει στη διάθεσή σας μια εσωτερική παρόρμηση συγγραφής. Είτε σε πεζό είτε σε ποιητικό λόγο.

Πόσες φορές έχουμε νιώσει την ανάγκη να εκφραστούμε δημιουργικά και συγγραφικά.

Είναι ευλογία που εδώ η δικτυακή μας γειτονία, μας προσφέρει, με τα όμορφα λογοτεχνικά της δρώμενα την ευκαιρία να αναδείξουμε τις προσωπικές συγγραφικές μας παρορμήσεις.

Εδώ στο "ΗΔΥΠΟΤΟΝ" έχω ξεχωριστές στήλες, μέσα από τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε, να κρίνετε και να σχολιάσετε τις συγγραφικές μου απόπειρες.

Αυτή τη φορά έκανα ένα βήμα παραπάνω. "Άπλωσα τα φτερά μου" στον on line κόσμο του:

WATTPAD

WATTPAD Αρχική σελίδα

Το WATTPAD είναι μια ελεύθερη δικτυακή πλατφόρμα, στην οποία μπορείς να αναρτήσεις on line προσωπικά συγγραφικά έργα κάθε είδους και να τα εκθέσεις στην δικτυακή κοινότητα.

Φυσικά τα πνευματικά δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα με τους νόμιμους τρόπους.

Αποφάσισα λοιπόν να ανεβάσω κάποιες συγγραφικές μου δουλειές εκεί σε ανοιχτή ανάγνωση και κρίση μέσα από την προσωπική μου σελίδα.

Μπορείτε, αν θέλετε, να επισκεφθείτε αυτήν την σελίδα στην οποία θα παρακολουθείτε τα όποια έργα ανεβάζω εδώ:

Χρήστης GiannisPit: Τα Έργα μου

Είναι ένα "πείραμα" όλο αυτό, που θα ξεκινήσει. Δεν ξέρω που θα καταλήξει και αν θα μακροημερεύσει. Θα εξαρτηθεί από πολλές παραμέτρους, διαθέσεις και δυνάμεις.

Θεώρησα καλό να το μοιραστώ μαζί σας όπως όλες αυτές μας τις δημιουργίες.

Να ξεκαθαρίσω ότι εδώ, το "ΗΔΥΠΟΤΟΝ" αποτελούσε και θα αποτελεί τον πρώτο χώρο καταχώρησης και δημοσίευσης κάθε προσωπικής μου συγγραφικής δημιουργίας. 

Τα Ακρογιάλια των Θρήνων...

Ξέρω ότι η ζωή έχει τη δική της δυναμική και ώθηση. Ξέρω ότι ο χρόνος πάντα λειτουργεί αναγεννητικά. Μετά από ένα μεγάλο γεγονός, ένα κάποιο αόρατο χέρι, γυρίζει τη σελίδα, κλείνει το κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής και ξεκινά να γράφει το επόμενο.

Είναι αλήθεια ότι η ζωή και η φύση έχουν αέναα κλεισμένα μέσα τους τη δύναμη να ξεκινήσουν το καινούργιο. Να κινητοποιήσουν εκείνες τις διαδικασίες της δημιουργίας. Της νέας ζωής, της φύσης που αναγεννιέται από τις καμένες στάχτες.

Από τις 23 Ιούλη, έχουν περάσει αρκετές ημέρες. Η Στάχτη έκατσε. Ο Αγέρας πήρε ψηλά στον ουρανό τα ελαφριά κομμάτια της τέφρας, τα στροβίλισε και τα σκόρπισε στα πέρατα του ορίζοντα.

Έμειναν εκεί όμως τα έρημα Ακρογιάλια. Γυμνά, σκελετωμένα, εφιαλτικά. Έμειναν να στέκουν βουβά, απελπισμένα μέσα στη σιωπή.

Αλήθεια, είναι δυνατόν η ανθρώπινη ζωή, τα συναισθήματα, τα όνειρα, οι στιγμές, οι ψυχές, να χάθηκαν έτσι ανέξοδα μέσα σε μαρτυρικά δευτερόλεπτα ; είναι δυνατόν σε εκείνους τους τόπους να ξαναγίνουν όλα όπως κάποτε ; Για να γεννηθεί μια ζωή πόσος κόπος και χρόνος απαιτείται. Για να αφανισθεί πόσα ελάχιστα δευτερόλεπτα ; Γιατί ;

Αλήθεια, αυτός ο πόνος, οι κραυγές των τελευταίων στιγμών, οι σφιχτές στερνές αγκαλιές γνωστών και άγνωστων ανθρώπων να σβήσουν έτσι σιωπηρά ; Είναι δίκαιο αυτό για τη φύση και τη δυναμική της ζωής ;

Στ' αλήθεια σας λέω δεν ξέρω. Και, το σπουδαιότερο, δεν ξέρω τι πραγματικά θα ήθελα.

Απ τη μια ο στυγνός ορθολογισμός του φυσικού θανάτου. Το τέλος, ο αφανισμός. Το τέρμα του χρόνου της ζωής. Η Μία όψη. Απ την άλλη, είναι δυνατόν αυτή η αρνητική ενέργεια εκείνων των στιγμών, η αγωνία, ο τρόμος, ο πόνος, τα συναισθήματα της αδιέξοδης φυγής, ο ύστατος εναγκαλισμός να μην άφησαν τίποτα ξωπίσω τους ; γίνεται ; 

Ο Άνθρωπος, σαν στέκει εκστασιασμένος, ισοπεδωμένος μπροστά στον εφιάλτη, έχει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί το "μετά". Έχει να κατασταλάξει στο τι ακριβώς θα ξεκινήσει να γράφει στο καινούργιο κεφάλαιο αμέσως "μετά".

Όσο ορθολογιστής και αν είμαι, όσο και αν πιστεύω στους νόμους της φυσικής και της βιολογίας, ξέρετε, δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτές οι ψυχούλες, κύρια αυτές των παιδιών γίνηκαν καπνός στο βιολογικό γίγνεσθαι. Δεν μπορεί αυτός ο πόνος να διασπαρεί έτσι πρόχειρα με ευτέλεια.

Θα με ρωτήσετε "μα τι λες ; άνθρωπέ μου τι λες ; τι ακριβώς θέλεις να μας πεις ;" Ναι, ξέρω φαντάζει τραγικό, δείχνει απόκοσμο και μεταφυσικό. Όμως οι εικόνες που η φύση κατέγραψε εκείνες τις πύρινες στιγμές σε αυτά τα ακρογιάλια δεν θα ξεχαστούν. Κάπου και κάπως άφησαν το αποτύπωμά τους. Εκεί....! κάπου, όλα αυτά τα ακρογιάλια θα μείνουν για πάντα τα ακρογιάλια των θρήνων και των κραυγών. Κάπου αυτά τα οικόπεδα, αυτές οι αυλές, θα μείνουν εκεί στοιχειωμένες για πάντα να κουβαλούν τα τρομερά "γιατί" αυτών των ανθρώπων. Να αντηχούν τις κραυγές των μητρικών αγκαλιών που για στερνή φορά έκλειναν μέσα τους τα λατρεμένα τους πρόσωπα.

Θέλω να παγώσει εκεί ο χρόνος. Θέλω, για να βρουν λύτρωση αυτές οι κραυγές και οι χαμένες μνήμες να γίνει ο τόπος κάτι σαν Ιερός βωμός μαρτυρίου. Δεν θα ήθελα να χτιστεί τίποτα. Μήτε πέτρα. Μήτε ένα τούβλο. Θα ήθελα μονάχα να λευτερωθούν οι ακρογιαλιές και έτσι να μπορούν πια στα σκοτάδια τις νύχτες να τρέχουν λεύτερες στη σωτηρία οι ψυχές των χαμένων ανθρώπων. Θα ήθελα η θάλασσα και ο γιαλός να γαληνέψει, να φτιάξει σκαλιά, να μπορέσει κείνο το κορίτσι να κατέβει με ασφάλεια απ τα βράχια στην αγκαλιά της θάλασσας.

Για μένα εκείνη η Γη είναι πια Ιερή. Θα είναι προσβολή εκεί που πέθαναν αγκαλιασμένοι δεκάδες άνθρωποι να μπει τσιμέντο και σίδερο. Όχι.... Μονάχα να αφεθεί λεύτερη η μήτρα της Φύσης και της Μάνας Γης να βγάλει τα δικά της λουλούδια και τα αρώματα που θα μας θυμίζουν τα χαμένα όνειρα εκείνων.

Δεν ξέρω άλλο τρόπο να βρουν λύτρωση τα στοιχειωμένα εκείνα μέρη. Κάποτε στους Αρχαίους καιρούς, που ο άνθρωπος τότε είχε μεγαλύτερη σέβαση στο κακό και στα γεγονότα της ζωής. Τότε που είχε περισσότερες αναστολές στην ύβρη και την αλαζονεία, κανείς δεν τολμούσε να παραβιάσει εκείνους τους τόπους του θανάτου. Αποκτούσαν το δικό τους ΑΒΑΤΟ. Και γίνονταν τόπος λατρείας και απότισης τιμής του ανθρώπου που έκλεινε το γόνυ υπομένοντας την δική του Νέμεση μετά την Άτη και την Ύβρη.

Έτσι τα ακρογιάλια των θρήνων να γίνουν λεύτερα λιβάδια μνήμης, σεβασμού και τιμής. Και μακάρι να αλλάξουν και τη δική μας σκέψη. Τις δικές μας "αξίες". Μακάρι να τσακίσουν τη δική μας ευτελή έπαρση και να μας κάνουν πιο συνετούς, πιο ανθρώπους, λιγότερο ανθρωποφάγους, λιγότερο χειραγωγημένους. Μακάρι να μας απαλλάξουν από τις δικές μας αυταπάτες.