Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Όμορφη Έκπληξη και Ευχαριστίες

Καλησπέρα σε όλη την ομήγυρη. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά και με διαθέσεις δημιουργικές. Χθες είχα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη με την άφιξη ενός δέματος από το Ταχυδρομείο.

Θυμάστε τον διαγωνισμό που έκανε η καλή μας φίλη Μαρία-Έλενα με θέμα το καλοκαίρι ; 
Αν δεν το θυμάστε δείτε όλες τις συμμετοχές εδώ:

Είχα την τιμή τότε να συμμετάσχω στον διαγωνισμό με την παρακάτω φωτογραφία μου


Πόσο μάλλον είχα την μεγαλύτερη χαρά να την τιμήσουν οι Φίλοι με την επιλογή τους.

Πόση χαρά ένιωσα σαν παρέλαβα τα όμορφα ΔΩΡΑ από την Μαρία-Έλενα που διοργάνωσε τον καλοκαιρινό αυτό διαγωνισμό.

Ιδού λοιπόν:


Δια Χειρός λοιπόν της φίλης μας Μια Πετσέτα με αυτήν την πολύ όμορφη χειροποίητη διακόσμηση με πανέμορφα καραβάκια. Και επίσης ένα πολύ όμορφο μπρελόκ σε θαλασσινή "έκδοση".

Μαρία μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα δώρα σου. Να είσαι πάντα καλά και να δημιουργείς.


Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Φθινοπωρινές Ιστορίες


Φθινοπωρινές Ιστορίες

Η Βροχή έπεφτε ραγδαία. Αρχές του Οκτώβρη. Φθινόπωρο. Έξω ο δυνατός Γαρμπής σήκωνε τα κιτρινισμένα φύλλα από τη γαλήνη τους και τα γυρόφερνε ψηλά ολόγυρα. Λες και χόρευαν το δικό τους χορό.
Είχε γύρει το γυμνό του κορμί στο τζάμι του παραθύρου της Σοφίτας. Το βλέμμα του ταξίδεψε στο γκριζόμαυρο χρώμα του νυχτερινού ουρανού. Άφησε να απαλύνει τα αυτιά του το τραγούδι της βροχής. Πέρα στο βάθος ξεμάκραινε ο ήχος από τους κεραυνούς.
Γύρισε το βλέμμα του πίσω. Στο κρεβάτι της σοφίτας ο νεαρός φίλος του κοιμόταν γαλήνια. Η Κουβέρτα αποκάλυπτε μέρος του γυμνού του σώματος. Σαν πίνακας ζωγραφικής.
Το σώμα του και το μυαλό του έκαιγε ακόμα. Ήταν ακριβώς όπως ένα Φθινοπωρινό μπουρίνι που έρχεται ξαφνικά μέσα στη νύχτα, αναπάντεχα και σαρώνει οτιδήποτε βρει στο διάβα του. Ήρθε απρόσμενα, χωρίς προμελέτη, έτσι άναρχα και αυθόρμητα. Για πότε τα χέρια τους ταξίδεψαν στα κορμιά τους. Για πότε τυλίχτηκαν στο ταξίδι των ηδονών δεν το κατάλαβαν. Αφέθηκαν χωρίς να ξέρουν ή να εξηγούν το “γιατί”. Τον ένιωσε να του κάνει έρωτα και να τον τυλίγει σε αισθησιακά μονοπάτια που δεν λογάριαζε καν την ύπαρξή τους. Το απόλαυσε χωρίς όριο σε κάθε εκατοστό της γυμνής του σάρκας. Η κορύφωσή τους σφράγισε αυτό το σμίξιμο με ανείπωτο πόθο και έκφραση ενώ αμέσως μετά σαν αυτό το ερωτικό μπουρίνι έφυγε στη στιγμή αφήνοντας πίσω του μια γλυκιά τρυφερότητα αλλά και μελαγχολία.
Ύστερα τον κατέλαβε ένα βίωμα γεμάτο ενοχές και αμφιβολίες.
Κατέβηκε από τη Σοφίτα. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα στο κάτω μπαλκόνι. Βγήκε έξω ολόγυμνος μέσα στη νύχτα. Αφέθηκε να τον λούσει η δυνατή βροχή με την καθαρτήρια δύναμή της. Έβλεπε τον εαυτό του σαν να βαδίζει σε έναν βωμό σκεπασμένο με  κιτρινισμένα φύλλα να καλύπτουν τη γύμνια του όπως οι χοές. Τύλιξε τα χέρια του στο εκτεθειμένο του κορμί με τα δάκρυά του να γίνονται ένα με το νερό της βροχής στο πρόσωπό του. Σαν φιγούρα σε Φθινοπωρινό τοπίο ζωγραφικής.

Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε το πρόσωπό της μέσα στον καθρέφτη του μπάνιου. Τα χείλη ήταν ματωμένα. Ψηλάφισε με τα χέρια της τη μελανιά στο δεξί της μάγουλο λίγο πιο κάτω από το μάτι. Παρ’ όλα τα σημάδια το πρόσωπό της ήταν όμορφο. Ένα πρόσωπο μιας γλυκιάς τριανταπεντάχρονης γυναίκας. Έτρεμε και πονούσε. Δεν ήταν τόσο ο σωματικός πόνος εκείνος που την τσάκιζε αλλά ο πόνος της ψυχής της.
Λίγες ώρες πριν, απολάμβανε από το παράθυρο την Φθινοπωρινή καταιγίδα. Στο σβήσιμο μιας κοπιαστικής ημέρας γεμάτης υποχρεώσεις βουτηγμένης στην μοναξιά και στις σκέψεις. Το γύρισμα στο κλειδί της πόρτας την επανέφερε σε μια ακόμα πραγματικότητα αρρωστημένη που βίωνε τον τελευταίο καιρό.
Εκείνος, ο άντρας της. Της έριξε μια πεθαμένη ματιά. Τα μάτια του εστίασαν με κτηνώδη βουλιμία στο όμορφο κορμί της. Το στόμα του βρωμούσε νοθευμένο ουίσκι σαν το κόλλησε βίαια στα χείλη της. Τον απώθησε παρακλητικά.
“Άκου, μην μου το παίζεις εμένα κουλτουριάρα ! Είμαι ο άντρας σου και γουστάρω να σε πάρω τώρα”, της είπε αποκρουστικά τη στιγμή που τα χέρια του βιαιοπραγούσαν ήδη στο κορμί της.
“Σε παρακαλώ, θα ξυπνήσεις το παιδί”, του είπε σιγανά ευελπιστώντας να κάμψει την κατά συρροή βίαιη συμπεριφορά του. Δεν τα κατάφερε.
“Τι έγινε μωρό μου ; δεν γουστάρεις ; παίζει τίποτα άλλο ; Αυτά να τα πουλάς εκεί που σε παίρνει”, της είπε τη στιγμή που μόλευε το σώμα της  Όμως αυτή τη φορά αντιστάθηκε. Χτύπησε και χτυπήθηκε. Οι φωνές της μπερδεύτηκαν με τα αστραπόβροντα της καταιγίδας. Κατάφερε να τον φοβίσει και να τον πετάξει έξω απ το σπίτι μεθυσμένο σε μια απόφαση πλέον οριστική και αμετάκλητη.
Περιποιήθηκε το πληγωμένο της πρόσωπο. Βγήκε από το μπάνιο. Κίνησε αργά στο σαλόνι του σπιτιού. Η Μικρή οκτάχρονη κόρη της, είχε ζουφώσει σαν φοβισμένο γατί στον καναπέ. Είχε μαρτυρήσει να την ηρεμήσει. Έζησε και εκείνη κοντά της τις σκηνές της βίας τραγικός μάρτυρας στη ζωή της. Κοιμόταν τρομαγμένη. την χάιδεψε τρυφερά, άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βγήκε. Η καταιγίδα είχε κοπάσει πια, λες και ακολούθησε τις στιγμές της νύχτας της. Μιας μεγάλης νύχτας στη ζωή της. Ένιωσε λυτρωτικό τον νυχτερινό αέρα του Οκτώβρη στο πρόσωπό της. Πήρε βαθιές ανάσες. Πολλά από τα κιτρινισμένα φύλλα από τις λεύκες του δρόμου παρασύρθηκαν στο σπιτικό της, απρόσμενοι επισκέπτες καλοδεχούμενοι αυτή τη φορά. Κράτησε στο χέρι της ένα ξερό φύλλο. Είχε πάρει το χρώμα του Φθινοπώρου. Το πήρε με προσοχή στο χέρι της και το απόθεσε στην γυάλινη φοντανιέρα σαν ένα δώρο σημάδι που της έστειλε η φύση για την καινούργια στράτα στη ζωή της.

“Αλέξανδρε, για έλα κοντά μου σε παρακαλώ”, ακούστηκε η καθηγήτρια στον νεαρό μαθητή της Γ’ Λυκείου. Τον παρακολουθούσε εδώ και ώρα που περπατούσε μόνος, σκυφτός, μελαγχολικός, την ίδια στιγμή που οι συμμαθητές του απολάμβαναν ομαδικά τις στιγμές της εκδρομής τους. Ο Αλέξανδρος πλησίασε την Λυδία, την φιλόλογό του. Είχε με τους μαθητές της μια μοναδική σχέση. Εκπαιδευτικός και φίλη μαζί. Ανοιχτή και δεκτική σε κάθε τους αγωνία και περισυλλογή. Μια εξομολογήτρια. Αλλά και οδηγήτρια σε μονοπάτια μελέτης πέρα από τα σχολικά κατεστημένα.  Με τα παιδιά της μελετούσαν Ρίτσο, Εμπειρίκο. Λαπαθιώτη, Καρυωτάκη, Βάρναλη, Παπαντωνίου και όχι μόνο. Και σε όλες τους τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις μαζί. Κινηματογράφο, Παζολίνι, Λιντς, Δημόπουλο, Πρέμινγκερ, Αλμοντοβάρ, Ντασέν.
“Τι έχεις ;” τον ρώτησε ήρεμα ξεκινώντας να βαδίζει μαζί του.
“Τίποτα Κυρία”, απάντησε ο νεαρός με το κεφάλι σκυφτό.
“Άκου ! Στη ζωή σου δεν θα βαδίζεις ποτέ σκυφτός Αλέξανδρε ! Ότι και να σε βασανίζει, ότι και να σε βαραίνει θα το αντιμετωπίζεις με το κεφάλι ψηλά ! Λέγε λοιπόν !”
Ο νεαρός σήκωσε το κεφάλι. Της έριξε μια ματιά στο πλάι
“Κυρία...”
“Αλέξανδρε μίλα, είμαστε μόνοι μας και σε εμάς θα μείνει η κουβέντα”
Ψυχαναλύτρια με τους μαθητές. Με τα παιδιά της. Γιατί έτσι τα έβλεπε.
“Κυρία, πείτε μου… τι είναι Άντρας για σας ;”
Η Λυδία κοντοστάθηκε. Είναι από τις ερωτήσεις που σου κάνουν οι νέοι και σε πιάνουν στον ύπνο.
“Να μια ωραία ερώτηση !” του έδωσε μια πρώτη απάντηση, “Εσύ τι πιστεύεις ;” του ανταπέδωσε.
“Δεν είναι αυτός που ανταποκρίνεται στην ταυτότητα του φύλου του ; στο ρόλο του ;”
“με  ποιον σκηνοθέτη Αλέξανδρε ;”
“Μα η ..φύση”
“Η Φύση Αλέξανδρε ορίζει νόμους και κανόνες στις ανατομικές και βιολογικές της λειτουργίες. Αναπνοή, αναπαραγωγή για παράδειγμα.  Μήπως του άλλους κανόνες τους βάζουμε εμείς ;”
“Κυρία, ο άντρας έχει κάποια πως να το πω ...χαρακτηριστικά”
“Να μου πεις μερικά ;”
“Είναι ...δυνατός, επιβάλλεται, κυριαρχεί, δεν κλαίει...”
“Όσα μου λες αφορούν συναισθήματα. Ωραία, κυριαρχία σημαίνει σχέσεις εξουσίας Αλέξανδρε και τέτοιες σχέσεις φανερώνουν ανισότητα, επιβάλλεται που λοιπόν ;”
“Ας πούμε στη ...γυναίκα”
“Άρα θεωρείς τη σχέση με μια γυναίκα ως σχέση εξουσίας και επιβολής ;”
Ο Νεαρός κόμπιασε.
“Έτσι δεν λένε ; αλλά να...στον έρωτα”
“στον έρωτα τι ;”
“Όταν ένας άντρας κάνει έρωτα με μια γυναίκα, δεν κυριαρχεί ; δεν επιβάλει ;”
“Τι επιβάλλει”
Ο Αλέξανδρος είχε κοκκινίσει.
“Κυρία… μπορεί ένας άντρας να έχει την ..τιμή του αν ας πούμε γίνει κάποια στιγμή γυναίκα ;”
Η καθηγήτρια τον κοίταξε γλυκά.
“Άκου Αλέξανδρε ! Την τιμή στον άνθρωπο δεν την ορίζει η σεξουαλική μας ταυτότητα. Οι σχέσεις στους ανθρώπους απαιτούν σεβασμό στα θέλω του καθένα, στην ίδια τη ζωή, στις αξίες της, στην ακεραιότητα του άλλου. Αν κάτι μας αρέσει μπορούμε να το ζήσουμε με τον συνάνθρωπό μας βασισμένο στην επιθυμία του και την αποδοχή του και φυσικά δεν προσβάλλουμε την ίδια τη ζωή”
Την κοίταξε με τα μεγάλα όμορφα μάτια του. Η Καθηγήτριά του συνέχισε:
“Άντρας λοιπόν είναι να αγαπάς, να πονάς, να κλαις, να σέβεσαι, να δημιουργείς, να δίνεις, να παίρνεις, ισότιμα, εκούσια. Να έχεις αισθήματα, να μην τα κρύβεις, να μην τα θεωρείς αδυναμία”
“Μα Κυρία λένε….”
“Εμένα να κοιτάς Αλέξανδρε ! Άκου ! Σε διαβάζω ναι ; ο έρωτας  δεν είναι ιδιοκτησία μήτε εξουσία, δεν είναι  προσβολή.”
Την κοίταξε εμφανώς πιο ήρεμος και σίγουρος.
“Εντάξει Κυρία….”
“Θα σου πω κάτι, γιατί σε βλέπω μελαγχολικό. Αυτό που σε βαραίνει, να φύγει. Ότι και νάναι. Να ξέρεις ότι η πιο κρυστάλλινη βροχή βγαίνει από τα πιο μαύρα σύννεφα. Έτσι είπε κάποιος”, του είπε με συγκίνηση.
“Κυρία, σας ευχαριστώ, θα το θυμάμαι”
“Άντε λοιπόν να απολαμβάνεις κάθε σου στιγμή, μην έχεις ενοχές για κάτι που χαίρεσαι χωρίς να ενοχλείς τον συνάνθρωπό σου. Και κάτι τελευταίο. Τιμή σημαίνει να μην εκπορνεύεσαι και να έχεις την αξιοπρέπειά σου, όχι μόνο στο κορμί σου αλλά και στο πνεύμα σου”
Την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια με ευγνωμοσύνη και θαυμασμό. Κάπου το βλέμμα του μαζεύτηκε. Ακολούθησε ανελέητη η επόμενη ερώτησή του.
“Κυρία, τι πάθατε στο πρόσωπό σας ; τα χείλη και το μάγουλό σας είναι πρησμένα” !
Η Λυδία κόμπιασε. Στις συζητήσεις με τους μαθητές της δεν κατέφευγε στην κατεστημένη λογική να κρύβεται σε ψέμματα. Το έκανε και εδώ. Πήρε μια ανάσα και απάντησε:
“Δέχτηκα τις συνέπειες της επιβολής και της κυριαρχίας χωρίς σεβασμό στις σχέσεις των ανθρώπων Αλέξανδρε...”, του είπε χαρίζοντάς του ένα απέριττο χαμόγελο.
“Κυρία… σας ευχαριστώ”, της είπε.
“Πήγαινε τώρα στα παιδιά, και είπαμε, το βλέμμα ίσια μπροστά”
Τον είδε να ξεμακραίνει με βλέμμα αποφασιστικό. Ένα σμάρι συμμαθητών του, τον υποδέχτηκαν παρακάτω.

Ήταν Παρασκευή. Το τέλος μιας σχολικής βδομάδας. Η Λυδία μάζευε τα πράγματά της για να κλείσει την αίθουσα που είχε αδειάσει εντελώς. Φεύγοντας στην πόρτα στεκόταν ο Αλέξανδρος. Το φως της μέρας πίσω του, του έδινε μια παράξενη λάμψη.
“Αλέξανδρε, δεν έφυγες ; τι κάνεις εδώ ;”
Την πλησίασε, έριξε μια ματιά πίσω του, έβγαλε από το σάκο του ένα μικρό όμορφο κουτί. Τυλιγμένο με μια κορδέλα.
“Κυρία...” είπε ντροπαλά, “αυτό είναι για σας , κάτι δικό μου”
“Αλέξανδρε !”
Το πήρε, τον ευχαρίστησε με μια γλυκιά χειραψία και ένα απλόχερο χαμόγελο.
“Θα το δω σπίτι εντάξει ;”
“Ναι Κυρία”.
Έφυγε βιαστικά από κοντά της. Έξω ο ουρανός μάζευε μαύρα σύννεφα. Φθινόπωρο...

Η Λυδία, σαν φιλόλογος, με την λεύτερη διδαχή της αλλά κυρίως για τους στοχασμούς της, σύντομα κέντρισε το μίσος φασιστικών εγκληματικών ομάδων, που δρούσαν στον περίγυρο του Λυκείου ψαρεύοντας νέες ψυχές. Την είχαν προειδοποιήσει κάμποσες φορές να σταματήσει να υποστηρίζει τους αδύναμους, και να “προπαγανδίζει ανθελληνικές απόψεις” στους μαθητές της.
Εκείνη τη βροχερή μέρα όμως έκαναν ένα βήμα παραπάνω. Στο σχόλασμα του σχολείου, μια ομάδα φασιστών κουκουλοφόρων την κύκλωσε έτοιμη να απλώσει πάνω της το μίσος και το σκοτάδι τους. Έστεκε μόνη στη γωνιά του δρόμου κυκλωμένη. Ήταν τότε που ο Αλέξανδρος τους είδε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα άρχισε να φωνάζει και να τρέχει προς τα πάνω τους. Αδιαφόρησε. Χτύπησε αλλά χτυπήθηκε απείρως περισσότερο. Άσχημα. Κατάφερε να τραβήξει την προσοχή τους, να αγνοήσουν την καθηγήτριά του και στο τέλος οι φωνές και η φασαρία, άρχισαν να μαζεύουν κόσμο. Οι θρασύδειλοι χάθηκαν στο σκοτάδι που ανήκαν. Και εκείνος έμεινε κάτω στο πεζοδρόμιο άσχημα χτυπημένος γεμάτος αίματα. Το τελευταίο πρόσωπο που είδε από πάνω του πριν λιποθυμήσει ήταν της καθηγήτριάς του. Ένα μεγάλο κίτρινο πλατανόφυλλο, απ τον αέρα του Οκτώβρη ήρθε και έπεσε πάνω στο πληγωμένο του κορμί.

Δέκα χρόνια αργότερα….
“Μαμά, εγώ είμαι έτοιμη”, είπε το νεαρό κορίτσι με το φωτεινό πρόσωπο και τα μεταξένια καστανά μαλλιά.
“Και εγώ σε λίγο Έλλη μου, να, λίγο το πρόσωπό μου να φτιάξω”, απάντησε η γυναίκα καθισμένη στο σκαμπό μπροστά την τουαλέτα της.
“Για να σε δω !”, είπε η Έλλη καμαρώνοντας την μητέρα της στον καθρέφτη, “Μια χαρά είσαι, κούκλα !”
“Σε ευχαριστώ γλυκιά μου, νάξερες στην ηλικία μας πόσο έχουμε την ανάγκη σας για έναν καλό λόγο”
“Μα δεν είναι λόγια, το πιστεύω Μαμά….” της είπε χαρίζοντάς της μια μεγάλη αγκαλιά.
“Θα μου χαλάσεις το μαλλί...παλαβή !”
Το νεαρό κορίτσι την άφησε. Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρο. Το σκοτάδι είχε ήδη πυκνώσει για τα καλά.
“Φυσάει Μαμά, λες να βρέξει ;”
“Οκτώβρης παιδί μου ! Φθινοπώριασε για τα καλά !”
“Μου αρέσει το Φθινόπωρο”, είπε το κορίτσι απλώνοντας το βλέμμα της έξω απλανές, “Λατρεύω τα χρώματά του, τον ουρανό, τη βροχή, ακόμα και τις καταιγίδες του” είπε καθώς τα μάτια της παρακολουθούσαν το χορό που έκαναν οι κορυφές των δέντρων στο δρόμο. Η μητέρα της χαμογέλασε. Η Έλλη έφυγε από το παράθυρο και πλησίασε στην τουαλέτα της μητέρας της. Τα μάτια της έπεσαν σε ένα μικρό πολύχρωμο όμορφο κουτί.
Το πήρε στα χέρια της.
“Το έχεις ακόμα ε ;”
Η Λυδία γύρισε το βλέμμα της στην κόρη της. Είδε το κουτί. Χαμογέλασε με νοσταλγία.
“Ναι φυσικά….”
Η Έλλη άνοιξε με προσοχή το πάνω μέρος του κουτιού. Ανάμεσα σε ξεραμένα φύλλα δέντρων υπήρχε ένα μικρό μπουκαλάκι. Από κάτω ένα χειρόγραφο σημείωμα. Το νεαρό κορίτσι περιεργάστηκε το μπουκαλάκι.
“Είναι άδειο...”
“Ναι, ύστερα από τόσα χρόνια” σχολίασε η μητέρα της.
“Τι είχε ;”
Η Λυδία χαμογέλασε με τρυφερότητα
“Λίγο νερό της βροχής !”
“Τι ;”
“Ναι, σταγόνες της βροχής του Οκτώβρη, κρυστάλλινες σαν την ψυχή αυτού που μου το προσέφερε”, έκανε με συγκίνηση.
“Δεν μου τα έχεις πει όλα για αυτό” της είπε η κόρη της ψηλαφώντας το υπόλοιπο περιεχόμενο του κουτιού. “Φύλλα ξεραμένα ;”
“Ναι, Φθινοπωρινά φύλλα από τα δέντρα του σχολείου...”
Η Έλλη έπιασε στα χέρια της το χειρόγραφο σημείωμα.
“Μπορώ να το διαβάσω ;”
“Ναι μπορείς, ειδικά απόψε μπορείς !”
Η νεαρή κοπέλα άνοιξε με προσοχή το χειρόγραφο σημείωμα. Διάβασε δυνατά
“Και να θυμάστε ότι η κρυστάλλινη βροχή βγαίνει από τα πιο μαύρα σύννεφα. Στην καθηγήτριά μου Λυδία. Υπογραφή: Αλέξανδρος, Οκτώβρης 2008”
“Υπέροχο Μαμά !”
“Μια ιστορία του Φθινοπώρου κόρη μου. Μια βροχερή μέρα. Πριν δέκα ολάκερα χρόνια”
Η Λυδία με υγρά μάτια άπλωσε το χέρι της αργά στο πρόσωπό της. Πέρασε τα δάχτυλά της από τα χείλη της και ύστερα από το μάγουλό της κάτω από το μάτι. Σαν να έψαχνε πίσω στο χρόνο κάποια απ τα σημάδια του.
Η Έλλη είδε την εμφανή συγκίνηση της μητέρας της και ήθελε να αποφορτίσει λίγο την ατμόσφαιρα. Άφησε το κουτί κάτω.
“Δεν μου είπες. Που θα πάμε απόψε ; με ποιον θα φάμε μαζί ; ε ;”
Η Λυδία έστρεψε το βλέμμα της επάνω της. Χάιδεψε τα μαλλιά της τρυφερά. Ακούστηκε η φωνή της να βγαίνει δύσκολα.
“Με το αγόρι τότε που έγραψε αυτό το σημείωμα….”
Η Έλλη άνοιξε διάπλατα τα μάτια της με ένα πελώριο χαμόγελο. Η Μητέρα της συνέχισε.
“Με έναν πραγματικό Άντρα παιδί μου !”




Το διήγημά μου αυτό, αποτελεί την ταπεινή μου συμμετοχή στο εξαίρετο δρώμενο της αγαπητής μας φίλης Μαρίας Νικολάου εδώ:









Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα



"Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα"


-Που πάμε από εδώ βρε Χρήστο μου ; δεν βλέπεις τον οδοδείκτη ; αδιέξοδο δείχνει.
-Παραλία μωρό μου, ρομαντικά !  να γλεντήσουμε τη μοναξιά μας.
-Για αυτό μ’ έφερες στις ερημιές ;
-Εμ τι, για να δοκιμάσω το GPS στο Ρενό ;  Δεν έχεις παράπονο, κοίτα ! Ηλιοβασίλεμμα και  ερημιά.
-Κοίτα Ομίχλη στο πέλαγος.
-μαζεύεται τη νύχτα με την υγρασία και φεύγει το πρωί με την ανατολή.
-Χρήστο μου, αγκάλιασέ με, δημιουργία ο έρωτας δεν είναι ;
-μόνο ; ενέχυρο για όμορφες στιγμές, να τώρα που είμαστε μόνοι .
-Εδώ στο αυτοκίνητο ; τολμηρέ μου άντρα... !
-Αχ Λιζάκι μανάρι μου, καλό και τ’ αυτοκίνητο να σβήνουν οι φωτιές μας.
-Ναι Χρήστο μου.... 
(βογγητά και σκιές απ τα κορμιά που σμίγουν)
.......
-Έλα αγάπη μου αργείς ;
-Εμ φόρα καμιά φούστα κοντή βρε μωρό μου να βολευτούμε. Εσύ μούρθες με τον κορσέ της Κόμισσας του Λάνγκερλεφ ! Τι να κάνω ο δύσμοιρος ;
-Βλέπω και εσένα με το τζιν ! Μια ώρα με αυτό το φερμουάρ !
-Μα κοίτα τώρα ! Φερμουάρ είπαμε πανάθεμα την Lee μου μέσα, όχι αλυσίδα για την άγκυρα του καραβιού. Σφήνωσε !
-Έλα, Χρήστο μου ...
-Λιζάκι ! Ετοιμάσου για απογείωση, όλα έτοιμα...
-Άνοιξε το παράθυρο σκάω !
-Και το παράθυρο και τα πόδια σου Λίζα μου.
-Πρόστυχε !
................
-Ουάαααου η σκληράδα σου Χρήστο μου !
-Βρε μωρό μου, το λεβιέ πιάνεις ! Κανόνισε να βγάλεις την ταχύτητα να κάνουμε μπάνιο με τ’ αμάξι..
.........................
-Αχ έτσι σε θέλω νεράιδα μου,  να αστράφτει το κορμάκι σου στο φεγγαρόφωτο. Τι γυναικάρα έχω εγώ ηφαίστειο !
-Ναι Χρήστο μου.... το μέγεθος.....
-Πάλι το λεβιέ πιάνεις....!
-Αχ είπα και εγώ...!
-Δεν το συνεχίζω...!  
-Μμμμμ άντρα μου το βελούδο σου με τρελαίνει !
-Εμ  μόνο εσείς βελούδα ; και εμείς τώρα. Τι ; σαν το πουλί του Παππού Ανάργυρου που ‘ναι σαν την κόμη του Μωυσή ;
-Μ’ ανάβει το λουκ σου εκεί κάτω.
-Ήθελα νάξερα που το βλέπεις με τόσο έρεβος βρε Λιζάκι.
-Το νιώθω άντρα μου παντού. 
-Ναι καρδιά μου ναι ! Αλλά μην το πεις παραέξω γιατί με βλέπω με καζούρα...
...........
-Φεύγω μωρό μου, με τρελαίνεις !
-Τον καθρέφτη πρόσεχε Λίζα μου ! Με το κεφάλι σου πάνω κάτω, θα γυρίσουμε στραβοί...
(Θόρυβος ξαφνικός από μέσα.....)
-Τι είναι αυτό Χρήστο ;
-Μη δίνεις σημασία κορμάρα μου, δουλειά σου εσύ, αλλά τα πόδια σου ! Είναι κι ατελείωτα ! άνοιξες τον κλιματισμό....
-Μην με κόβεις με τον κλιματισμό σου, έλα ! Με τρελαίνεις !
-Πάμε φρεγάτα μου ! Δουλειά σου !
-Αχ βρε Χρήστο τι τρίζει έτσι πια ;
-Τα ρημάδια τα αμορτισέρ, θα τ’ αλλάξω. Άστο τώρα και είμαστε για την κορυφή !
-Κορυφή Χρήστο μου !
-Ναι Λίζα μου !
-Έρχομαι άντρα μου !
-Φτάνω γυναικάρα μου !
............Θόρυβος τριξίματα έξω
-Λίζα !
-Αχ όχι τώρα μωρό μου !!!
-Λίζααα !
-Μη τώρα Χρήστο μουουουου, τί είναι πια !!!!!
-Άσχετο, ο Σκύλος στο καπό που μας παίρνει μάτι Λαμπραντόρ δεν είναι ;
-Όχι πάνω στο καλύτερο ρε Χρήστο  !!! Όχιιιιιι...






Φίλες και Φίλοι, το 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις", το λογοτεχνικό μας δρώμενο στον  blogo-χώρο τελείωσε με νέο ρεκόρ επιτυχίας σε συμμετοχές. Ένα Δρώμενο, που διοργανώνει με αγάπη, μεράκι και έμπνευση η Μαρία μας εδώ:  https://mytripssonblog.blogspot.com


Το παραπάνω μικρό διήγημα ήταν η προσωπική μου συμμετοχή στον αγαπημένο διαγωνισμό. Ήταν η πρώτη μου απόπειρα να γράψω κάτι σε ύφος Κωμωδίας. Προσπάθησα να ανοίξω το λογοτεχνικό μου ύφος πέρα από τα καθιερωμένα μου. Το παραδίδω στην κρίση σας. 


Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε και να διαβάσετε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού, την βράβευση καθώς και το εξαίρετο "Νούφαρο ριζώνω" που κέρδισε την αγάπη μας, ένα δημιούργημα της Ανέττας.


Μπορείτε να διαβάσετε και να απολαύσετε όλες τις συμμετοχές εδώ:




Συγχαρητήρια στην Ανέττα για την πρωτιά της, την Μαρία Κανελλάκη και την Αριστέα για τις επόμενες θέσεις.
Συγχαρητήρια σε όλους για το μεράκι και τη δημιουργική τους διάθεση.
Μαρία μου, σε ευχαριστούμε για την δυνατότητα που μας δίνεις να εκφραστούμε. Πάμε τώρα στο επόμενο.


Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

"Ελουάζ" (Eloise)-Φωτοσυγγραφική Σκυτάλη #2



"Ελουάζ"

("Eloise")

Γύρισε στο σπίτι μεθυσμένος. Η Ξανθιά στο μπαρ τον είχε ποτίσει με άφθονο αλκοόλ εκτός από τους χυμούς του κορμιού της. Τρεκλίζοντας χύθηκε στον καναπέ. Άνοιξε τα κουμπιά στο πουκάμισο να ξανασάνει. Και τότε το άκουσε. Ένας τριγμός. Το βλέμμα του γύρισε δεξιά του, έψαξε με αγωνία στο σκοτάδι. Τη στιγμή που κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνος μια σκιά γλίστρησε καταπάνω του. Το μαχαίρι έκοψε στα δύο το λαιμό του πριν προλάβει να ακουστεί η κραυγή του.

Η Νύχτα παγωμένη. Το ερειπωμένο κτίριο έχασκε σαν ξεκοιλιασμένο κουφάρι μεγάλου ζώου. Η Παλιά επιγραφή χτύπαγε στον πάσαλο σαν λυσσομανούσε ο αγέρας. “Ψυχιατρικό Άσυλο Δυτικής ακτής”. Στα κατεστραμμένα υπόγεια βασίλευε σκοτάδι και σιωπή. Τα απομεινάρια της μεγάλης φωτιάς που κατέστρεψε την κλινική. Δεκαοκτώ ασθενείς καμένοι ζωντανοί στα κελιά τους, ψυχές ξεχασμένες και από το Διάβολο ακόμα.
Κρύωνε πολύ απόψε. Τα άθλια ρούχα που φορούσε δεν αρκούσαν. Κατάφερε να ανάψει ένα μικρό γκαζάκι και να στριμωχθεί κοντά σε ένα μαυρισμένο τοίχο. Να κρυφτεί απ το Βοριά που έμπαινε από το άνοιγμα. Πονούσε πολύ. Ψηλάφισε με το χέρι της τα ράμματα δεξιά στο κορμί της. Είχε μια λάμπα εκεί κοντά ίσα να βλέπει. Αυτό ήταν το σπίτι της. Στάθηκε αντίκρυ σε έναν  σκουριασμένο καθρέφτη. Τρόμαξε. Ύστερα χάιδεψε με το χέρι το πρόσωπό της. Το μελανιασμένο μάτι  και τα χέρια γεμάτα χαρακιές. Σε ένα παλιό μεταλλικό φοριαμό ψαχούλεψε κάτι συρτάρια. Ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ. Το πήρε με χέρια που έτρεμαν και το ξεφύλλισε. Είδε τον εαυτό της λίγα χρόνια πριν. Ένα πανέμορφο κορίτσι 24 ετών, με λαμπερά μάτια και χυμώδες σώμα.  Και μετά ένα μισοκαμμένο έγγραφο με την ταυτότητά της.
Ελουάζ Λαγκράντ.....
Ένα δάκρυ κύλησε στην φωτογραφία της.

Ο Καθηγητής Άρνολντ Στόκτον διάβαζε με ενδιαφέρον την εφημερίδα του μπροστά στο τζάκι. Τα μάτια του εστίασαν σε μια είδηση:
“Άγρια δολοφονημένος βρέθηκε στο σπίτι του ο 43χρονος Χέρμπερτ Λίμαν, νοσηλευτής.... το δεύτερο θύμα μετά την αναισθησιολόγο Βικτόρια Χάνεγκεν, που δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο...”
Ο καθηγητής ένιωσε να ανατριχιάζει σύγκορμος. Συνεργάτες του χρόνια στο Άσυλο της Δυτικής ακτής. Στις παράνομες μεθόδους του. Στα ηλεκτροσόκ των ασθενών, στα πειράματα, στους ακρωτηριασμούς για λαθρεμπόριο οργάνων. Κυρίως αυτό !

Η Αίσθηση της ξένης παρουσίας τον γέμισε τρόμο. Αυτό που αντίκρισε πίσω του στο μισοσκόταδο ήταν εφιάλτης . 
“Εσύ ; πως ; η φωτιά, δεν έμεινε κανείς ! ”
Ο Κομμένος λαιμός του έπνιξε την κραυγή του μέσα στη νύχτα.

Είχε πια ξημερώσει. Το κόκκινο χρώμα του ουρανού ρόδιζε την Ανατολή. Ο Βοριάς εξακολουθούσε να λυσσομανά. Η Θάλασσα άφριζε μανιασμένη. Έτρεχε σαν δαιμονισμένη με τα κουρέλια της στην αποβάθρα. Την είχαν ανακαλύψει. Πίσω της εκείνοι οι δύο με τα μαύρα ρούχα. Δεν άντεχε πια άλλους δεσμώτες. Δεν άντεχε το ηλεκτροσόκ, το ξύλο, τις ενέσεις, το κλεμμένο της νεφρό, τους βιασμούς. Έτρεχε και ξωπίσω της αυτοί. Μάταιο. Σε λίγο θα ήταν στα χέρια τους. 
Κοντοστάθηκε για μια μόνο στιγμή. Έσφιξε δυνατά το κεφάλι με τα χέρια της. Η κραυγή της σημάδεψε εκείνο το πρωινό με τον κόκκινο ουρανό. Βούτηξε στα κύματα. 

Η Ελουάζ δεν βρέθηκε ποτέ ! Ταξίδεψε αντάμα με τα σακατεμένα της όνειρα σε ένα άλλο κόσμο.



Αυτή, φίλες και φίλοι, ήταν η προσωπική μου συμμετοχή στην 2η φάση του Υπέροχου δικτυακού δρώμενου "ΦΩΤΟ-ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΣΚΥΤΑΛΗ #2". Το δρώμενο το ξεκίνησε η αγαπητή Mary Pertax και έχετε την δυνατότητα να το παρακολουθείτε συνολικά εδώ:  ΦΩΤΟ-ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΣΚΥΤΑΛΗ

Την Εικόνα την "παρέλαβα" από την αγαπημένη μας Φίλη, την Μία, μετά από την δική της συμμετοχή, που μπορείτε να δείτε εδώ:   Craftartista-Το Μήνυμα

Λίγα Λόγια αναγκαία για την συμμετοχή μου:
Η Εικόνα που παρέλαβα έχει μια τεράστια ιστορία θρύλο. Είναι βασισμένη στο αρχέτυπο του Πίνακα ζωγραφικής του Εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Νορβηγού ΕΝΤΒΑΡΤ ΜΟΥΝΚ και όλοι γνωρίζουμε την ανάλυση που έδωσε για αυτήν ο δημιουργός της.
Την παραπάνω εικόνα εδώ έχει φιλοτεχνήσει με την γνωστή της καλλιτεχνική αύρα η φίλη μας η Μία. 
Θεώρησα ότι έπρεπε, στο αφήγημά μου, να ξεχάσω παντελώς την γνωστή σημασία του πίνακα καθώς κάθε άλλη σκέψη θα ήταν ιεροσυλία και κλεψιτυπία. Συνεπώς "ξέχασα" παντελώς την προέλευσή του και δημιούργησα ένα μικρό αφήγημα πάνω στην έμπνευση που μου έδωσε η όμορφη εικόνα της Μία.

Ο Τίτλος που επέλεξα  αναφέρεται σε Γυναικείο Όνομα Γαλλικής κατά βάση προέλευσης. Το δανείστηκα από τον αγαπημένο μου συγγραφέα και ιδρυτή της σχολής του Hard Boiled Αστυνομικού Μυθιστορήματος Dashiell Hammett. Ήταν το όνομα μιας γυναίκας στο μυθιστόρημά του "Γυάλινο κλειδί". Το όνομα αυτό, μου προκάλεσε ένα πάθος σαν εθισμό, σαν εμμονή, σαν λατρεία ! Δεν ξέρω το λόγο που το λάτρεψα ειλικρινά και ήθελα πάρα πολύ να το χρησιμοποιήσω για κάποιο δικό μου χαρακτήρα σε διήγημα. Να που ήρθε η στιγμή του. 


Η Εικόνα μου δίνω στην Άννα μας (Anna Flo) για να συνεχίσει την όμορφη σκυτάλη μας


Πηγή:  Στην εικόνα είναι ο DANA ANDREWS σε επιλεγμένο κινηματογραφικό καρέ από την μεγάλη ταινία του OTTO PREMINGER "LAURA"
H Εικόνα είναι αυστηρά "Ουδέτερη" ως προς την πλοκή και η Άννα μας μπορεί να την μεταχειριστεί αφηγηματικά όπως θέλει,  σύμφωνα με τη δική της  καλλιτεχνική και δημιουργική έμπνευση.

Άννα μου, καλή επιτυχία !!!
Το έχεις !!!

Καλή επιτυχία σε όλους για μια υπέροχη συνέχεια την οποία, προσωπικά, θεωρώ δεδομένη.




Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Σκέψεις και Εικόνες Καλοκαιριού...

Το χρονικό μεταίχμιο μεταξύ Αύγουστου και Σεπτέμβρη έχει πάντα ένα ιδιαίτερο χρώμα. Όχι μονάχα στη Φύση, στα χρώματά της, στο ύφος της αλλά και στα δικά μας συναισθήματα. Μια ξεχωριστή εποχή, το Καλοκαίρι, σβήνει αργά μέσα στο Φθινόπωρο. Μεταβολίζεται μαζί του. Κάνει έρωτα μαζί του και γονιμοποιεί τον ερχομό της νέας εποχής. αυτής του Φθινοπώρου.

Αυγουστιάτικη ανατολή στην Αζόλιμνο Σύρου (2006)

Είναι οι ώρες εκείνες που ο ουρανός κυοφορεί τον ερχομό της νέας μέρας. Είναι οι στιγμές που ένας καινούργιος ήλιος φέρνει φρέσκες ελπίδες στους ανθρώπους και στα όνειρά τους. Καλημέρα λοιπόν. Φορτωμένη με χρώματα, με προσδοκίες και σχέδια.

Πρωινό στη θαλασσα της Αζόλιμνου Σύρος (2006)

Ο Ήλιος έχει φτάσει ψηλά. Ο Αίολος, κατά την προσφιλή του συνήθεια κάθε Αύγουστο, διώχνει πέρα μακριά από το ασκί του, τα Μελτέμια του Βοριά. Και αυτά ξεχύνονται με μιας στα πέλαγα ανταριάζοντας ως ένα μέτρο τη θάλασσα. Όχι να την εξοργίζουν αλλά να την αναστατώνουν.

Δελφίνι Σύρος (2006)

Και θάρθει το απομεσήμερο. Εκεί που όλα καίνε. Εκεί που ακόμα και το μελτέμι θα ξαποστάσει στην μεσημεριανή του Σιέστα. Για να γύρει να κοιμηθεί και η θάλασσα εκεί στη γαλήνη και στην ερημιά της. 

Ικαρία Νας (2008)
Ο Ερχομός του απογεύματος. Όλα στην ηρεμία τους. Στη γαλήνη τους. Η Φύση αργά-αργά θα κάνει τα πρώτα νυσταγμένα ακόμα βήματά της μετά τον υπνάκο του μεσημερινού. Οι πρώτες ματιές στο μπαλκόνι φορτώνει με σχέδια. Που θα πάμε τώρα ;

Ικαρία, Καρκινάγρι (2008)

Α, Να ! λέω να πάμε έναν ρομαντικό περίπατο μιας που έπεσε απογευματάκι. Ο Ήλιος έχει πέσει προς το λιόγερμα. Ας κατέβουμε στο μικρό λιμανάκι ! πόσο όμορφο, πόσο απάγκιο. Πόσο γραφικό. Και εκεί, να γίνουμε ένα με την ηρεμία του και να αφουγκραστούμε τις σιωπές του.

Άλιμος Παραλία (20017)
Όμορφα δεν είναι και στην πόλη ; έτσι λέω. Απογευματάκι μετά το μικρό λιμανάκι, ερχόμαστε εδώ. Δίπλα στη θάλασσα, στην αγκαλιά της. Αλλά δες ! δες τα σύννεφα στα Βόρειο Δυτικά ! βροχή θε να φέρει ; ίσως και καταιγίδα ; δεν μας πειράζει ! δεν μας φοβίζει ! θα γίνουμε ένα αγκαλιά μαζί της.

Λιόγερμα στο Σαρωνικό, παραλία Αγίου Κοσμά (2017)
Ω έλα να ξαποστάσουμε εδώ στην ακρογιαλιά. Θέλω να ζήσουμε μαζί εδώ αντάμα όλοι το λιόγερμα. Κοίτα ! ο ήλιος πέφτει πέρα στην αγκαλιά της Αίγινας. Δες την πως τον καρτερεί, πως ανοίγει την αγκαλιά του. Κάνε μια ευχή ! σε παρακαλώ.

Μαρίνα Φλοίσβου (2011)
Α θα με πας και στη μαρίνα ; να δω τα μεγάλα καράβια ; κοίτα το χρώμα του ουρανού. Δεν είναι όμορφο. Και τα σύννεφα που παίζουν κρυφτό στον ουρανό. Αχ τελειώνει ο Άυγουστος. Μην μου στενοχωριέσαι. Τις εποχές τις ομορφαίνουμε εμείς με τις στιγμές μας.

Ικαρία (2008)

Έλα να σταθούμε εδώ. Κουράστηκα. Εδώ θέλω να δούμε το λιόγερμα. Κοίτα ! σαν η θάλασσα να πήρε φωτιά εκεί στα πέρατα. Και το κόκκινο στα έγκατά της μαρτυρά τη δύναμη της φύσης, την υπόσχεσή της για την επόμενη μέρα. 


Εκκλησάκι της Ανάστασης στην Αζόλιμνο Σύρου (2006)
Νύχτωσε. Κοίτα ο ουρανός. Τα χρώματά του έγιναν σκούρα μαβιά. Έβαλε ψύχρα. Σεπτέμβρης....  Έλα να ανάψουμε ένα κεράκι ! να ευχηθούμε νάμαστε πάλι εδώ. Σε τέτοιες στιγμές. Με υγεία και Αγάπη.

Αζόλιμνος Σύρος (2009)

Έλα, έλα ! έλα να δούμε το φεγγάρι ! δες το πως λαμπυρίζει στην αγκαλιά της θάλασσας. Κάνε μια ευχή. Λες να δούμε πεφτάστερα ; μακάρι !




Είναι αργά. Η Κούραση μιας γεμάτης μέρας απλώθηκε στα κορμιά μας. Πάρε με αγκαλιά. Θέλω τα όνειρά μας να μας βρουν σε ένα κορμί ενωμένο τυλιγμένο στου έρωτα τους χυμούς και τις ανταύγειες.

Καληνύχτα.....



Αυτό το ξεφύλλισμα σκέψεων και αναμνήσεων του Καλοκαιριού παίρνει μέρος σε ένα ακόμα όμορφο Δικτυακό Blog Δρώμενο της όμορφης γειτονιάς μας.


στο Πανέμορφο blog της Μαρίας Νικολάου






Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Βιβλία του Καλοκαιριού

Αγαπημένες μου Φίλες και Φίλοι, 
Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά. Μπαίνουμε πια στον Σεπτέμβρη. Στην εποχή που συνηθίζουμε να αποκαλούμε "Ύστερο Καλοκαίρι". Μια περίοδος του χρόνου, αληθινά πανέμορφη για πολλούς και διαφόρους λόγους.
Συνηθίζεται να λένε και είναι αλήθεια ότι ο Σεπτέμβρης είναι ιδανικός μήνας για "ψαγμένους" ταξιδευτές και υπέροχες διακοπές. Βέβαια αυτό εύκολα δεν συνάδει με την επαγγελματική μας ζωή καθώς απευθύνεται ειδικότερα σε κατηγορίες ανθρώπων που δεν έχουν την αντίστοιχη εργασιακή πίεση.

Σήμερα θα σας μιλήσω για ΒΙΒΛΙΑ. Για τα λεγόμενα, για μένα, ΒΙΒΛΙΑ του ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ, με την έννοια ότι μου κράτησαν συντροφιά της καλοκαιρινές μέρες και ειδικότερα νύχτες.
Παράλληλα με αυτό, αποτελούν και προσωπικές μου ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ για όλους εσάς που αγαπάτε το διάβασμα. 
Βέβαια αφορούν μόνο μια συγκεκριμένη κατηγορία λογοτεχνίας που κλείνεται γενικά στο είδος:

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Πάμε να δούμε, τι είχα την ευτυχία να διαβάσω και τι ακριβώς σας προτείνω για το ύστερο καλοκαίρι σας.

"ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ"
Λίγα λόγια για τον John Connolly

Η Αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά στα αναγνωστικά μου θέματα έκανα άνοιγμα στο είδος του Αστυνομικού Μυθιστορήματος με Μεταφυσικά χαρακτηριστικά φαντασίας. Για μένα αυτό ήταν το πρώτο μου μυθιστόρημα που διάβασα στο είδος αυτό και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα.

Το συγκεκριμένο Βιβλίο είναι από τις Εκδόσεις BELL με αρχική τιμή 7,50 €. Το αγόρασα από το Παζάρι Βιβλίου του Δήμου Αθηναίων στην τιμή των 2 € (!!!).

O John Connoly, είναι Ιρλανδός. Γεννημένος το 1968. Σήμερα στην ηλικία των 50 ετών. Είναι Φιλόλογος και Δημοσιογράφος και αρθρογραφεί στους "Irish Times". Από τα νεανικά του χρόνια, σε ηλικία 29 ετών ξεκίνησε την συγγραφική του δημιουργία. Γράφει Αστυνομικό Μυθιστόρημα στο χώρο του Μεταφυσικού και του Φανταστικού. Το πρώτο του βιβλίο το 1999 σάρωσε στην κυριολεξία κάθε όριο και έγινε άμεσα best seller.

Το έργο του είναι μεγάλο και πλέον έχει καθιερωθεί ως μεγάλη μορφή στο σύγχρονο Αστυνομικό Θρίλερ. Μάλιστα αυτόν τον καιρό τον περιμέναμε και στην Ελλάδα.

Σκηνοθέτης της φρίκης, της φαντασίας. Συνδυάζει το noir μυθιστόρημα με το μεταφυσικό στοιχεία και δουλεύει με τον δικό του μοναδικό τρόπο στα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής.


To Θέμα

Όταν ο Τσάρλι Πάρκερ ήταν παιδί, ο Πατέρας του Γουίλ, αστυφύλακας σε ένα δύσκολο αστυνομικό τμήμα της Ν. Υόρκης, πυροβόλησε και σκότωσε ένα νεαρό ζευγάρι, στα χρόνια της εφηβείας τους. Αμέσως μετά αυτοκτόνησε. Καμία εξήγηση δεν δόθηκε ποτέ για την ενέργειά του αυτή αλλά και τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού.

Ο Τσάρλι Πάρκερ, ιδιωτικός ντέτεκτιβ, υπό παρακολούθηση από τις αστυνομικές αρχές, έχοντας χάσει προσωρινά το σήμα του, αναγκάζεται να δουλέψει ως διευθυντής σε ένα Μπαρ στο Πόρτλαντ για να επιβιώσει ενώ παράλληλα αγωνίζεται να επιστρέψει στην εργασία του.

Ο Τσάρλι Πάρκερ, αποφασίζει να επιστρέψει στο χώρο που έζησε τους εφιάλτες του. Στο παλιό του πατρικό σπίτι, όπου μεγάλωσε αλλά και βίωσε τον θάνατο του πατέρα του. Αλλά και στο δικό του πρώτο σπίτι όπου η Γυναίκα του και η μικρή του κόρη δολοφονήθηκαν με ειδεχθή τρόπο. Σκοπός της ζωής του να ανακαλύψει την αλήθεια.

Στον αγώνα του αυτό θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα ψέμματα που στοιχειώνουν τη ζωή του, με την απώλεια της μητέρας του αλλά και με τρομερά μυστικά που έμειναν θαμμένα στα σκοτάδια.

Και με δύο πλάσματα, έναν νεαρό άντρα και γυναίκα, ένα ζευγάρι εραστών, που γλιστρούν στις σκιές με έναν και μοναδικό σκοπό. Να εξαφανίσουν τον Τσάρλι Πάρκερ από προσώπου Γης.

Συγκλονιστική γραφή. Ανατροπές. Αναδρομές. Τεράστια μυστικά που έρχονται στο φως. Εφιάλτες που ζωντανεύουν. Μέχρι την τελευταία του σελίδα, στην αποκάλυψη της αλήθειας και της κάθαρσης θα είστε μαγεμένοι.




"ΚΛΕΜΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ"

Είναι το δεύτερο κατά σειρά Βιβλίο του Richard Montanari που διαβάζω. Μετά το συγκλονιστικό "Ο ΚΟΥΚΛΟΠΟΙΟΣ" σειρά έχει ένα ακόμα υπέροχο αστυνομικό μυθιστόρημα στο ίδιο ακριβώς είδος.

Λίγα λόγια για τον Συγγραφέα


Ο Richard Montanari είναι Αμερικάνος. Γεννήθηκε στο Κλίβελαντ στις 6 Δεκέμβρη 1952. Έχει ταξιδέψει και ζήσει πολλά χρόνια στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Έχει δουλέψει δημοσιογραφικά σε πολλές εφημερίδες των ΗΠΑ. Το πρώτο του μυθιστόρημα γράφτηκε το 1996 και απέσπασε το ON LINE MYSTERY AWARD πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Το είδος στο οποίο ειδικεύεται είναι το Αστυνομικό Ψυχολογικό Μυθιστόρημα. Βουλιάζει στον κόσμο της ανθρώπινης ψυχής. Σε σκοτεινά ασυνείδητα, σε serial killers που είναι "δημιουργήματα" εκτρωματικών παραμορφώσεων της ανθρώπινης προσωπικότητας και εξωτερικών πιέσεων.

Το Θέμα

Το Περιβόητο Ψυχιατρείο του Cold River της Φιλαδέλφειας ήταν γνωστό ως "Αποθήκη ψυχών" για παράφρονες εγκληματίες. Πριν από πολλά χρόνια μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κτίριο και το κουφάρι του στέκει ερειπωμένο στην περιοχή του Priory Park.
Μόνο που ένας άνθρωπος δεν το εγκατέλειψε ποτέ...! Ο Λούθερ.
Τις νύχτες ο Λούθερ περιπλανιέται στα σοκάκια της πόλης. Τις μέρες τριγυρνάει και ζει στις κατακόμβες της πόλης. Ο Λούθερ βρίσκεται παντού και πουθενά. Το παρελθόν του γεμάτο σκοτάδι, το παρόν του ζοφερό.
Οι Ντετέκτιβ Κέβιν Μπερν και Τζέσικα Μπαλζάνο θα βρεθούν μπροστά σε μια σειρά ειδεχθή εγκλήματα γεμάτα συμβολισμούς, όλα γύρω στο Priory Park. Η Έρευνα θα τους οδηγήσει πίσω στα εφιαλτικά χρόνια του κατεστραμμένου ψυχιατρείου. εκεί που έχουν θαφτεί φριχτά μυστικά και ανείπωτοι εφιάλτες.

"Οι κλεμμένες ψυχές" δεν είναι το κλασικό "Whodunit" (Ποιος το έκανε) αστυνομικό μυθιστόρημα. Ευθύς εξαρχής γνωρίζουμε τον δολοφόνο. Εκείνο που αγνοούμε παντελώς είναι τα κίνητρα. Παρακολουθούμε την αστυνομία να προσπαθεί να ψηλαφίσει την αλήθεια ξεσκεπάζοντας σταδιακά μια εφιαλτική ιστορία δεκάδων χρόνων. 

Πολύ συγκινητικό θέμα. Χαρακτήρες που θα σας συγκλονίσουν. Ανατροπές που θα σας καθηλώσουν.



"Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΘΕΡΙΣΜΟΣ"

Το απόλυτο "κακό" στο κλασικό Αμερικάνικο αστυνομικό Noir. Ένα κλασικό αριστούργημα του ιδρυτή της σχολής του "Hard Boiled" Αστυνομικού Μυθιστορήματος, ΝΤΑΣΙΕΛ ΧΑΜΕΤ.

Λίγα Λόγια για τον Συγγραφέα


Ο ΝΤΑΣΙΕΛ ΧΑΜΕΤ (1894-1961) είναι ο "πατέρας" της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας. Το πρώτο του έργο δημοσιεύτηκε το 1923. Πρωταγωνιστές των έργων του έχουν αναδειχθεί σε κλασικά κινηματογραφικά noir αριστουργήματα. Έχει "γεννήσει" τους Ντετέκτιβ:  Κοντινένταλ Οπ, Σάμ Σπέιντ και τον Έλληνα Νικ Τσαρλς με την γυναίκα του  Νόρα.

ΤΟ ΘΕΜΑ

Ο Ντετέκτιβ Οπ του Ηπειρωτικού γραφείου ερευνών, καταφτάνει στην Πέρσονβιλλ. Μια τρισάθλια βιομηχανική πόλη, καλεσμένος από τον πελάτη του Ντόναλντ Ουίλσον, γιου του μεγάλου Γουίλσον, μεγαλοβιομήχανου της περιοχής που έλεγχε την πόλη μέχρι να την πάρει στα χέρια του το οργανωμένο έγκλημα. Το ραντεβού δεν θα γίνει ποτέ καθώς ο Ντόναλντ Γουίλσον θα βρεθεί νεκρός το ίδιο βράδυ. Ο Ντετέκτιβ δεν αποχωρεί. Παραμένει αποφασισμένος να φτάσει στην αλήθεια έστω και αν αυτό τον υποχρεώσει να συγκρουστεί θανάσιμα σε έναν πόλεμο χωρίς όρια σε όλη την πόλη.

Ο Ντάσιελ Χάμετ, ακτινογραφεί στα έργα του την κοινωνία του μεσοπολέμου στην Αμερική. Μια κοινωνία μετά την μεγάλη κρίση, η οποία είναι σάπια και διεφθαρμένη σε όλο της το μήκος και πλάτος. Αστυνομικοί, δικαστές, αρχές, επώνυμα πρόσωπα. Τα πάντα είναι βουτηγμένα στην εξαγορά, στο έγκλημα, στον Υπόκοσμο. Σε μια κοινωνία κυνική που αναζητά ανάσες ανθρωπιάς και νέων δρόμων.


Φίλες και Φίλοι, σας έδωσα τρία Βιβλία του καλοκαιριού που βρέθηκαν στα χέρια μου συνειδητά. Το διάβασμά τους ήταν μια μοναδική εμπειρία συναισθηματική και φιλολογική. Φυσικά δεν ήταν τα μόνα βιβλία του καλοκαιριού που διάβασα. Είναι και άλλα. Και θα σας τα παρουσιάσω σε επόμενη ανάρτηση.  Να περνάτε καλά και να έχουμε ένα όμορφο Ύστερο Καλοκαίρι.