Η Ζωή είναι Δώρο. Σαν ένα σπιτικό Ηδύποτο σε ακριβό σκαλιστό ποτηράκι γεμάτο γεύσεις

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2020

Αυτήν την πατρίδα ποιος θα την πάρει;

Δεν ξέρω πως θα σας φανούν οι σκέψεις μου με όλα τούτα που ζούμε. Ίσως να σας φανούν "ακραίες" ή πολύ "συναισθηματικές" απόψεις. Κάποτε λοιπόν ήταν μια πατρίδα και ένα λαός. Πολλούς αιώνες πίσω. Μάλιστα του χρόνου, το 2021, θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από εκείνη τη χρονιά που ένα μάτσο "κουρελήδες", απελπισμένοι πήραν τα άρματα και τα λαγκάδια για να διεκδικήσουν τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Απέναντί τους βρέθηκαν όλοι οι "σώφρονες" παράγοντες, ντόπιοι και ξένοι. Η "Ιερά συμμαχία" των ισχυρών της εποχής, η ιεραρχία της εκκλησίας, κάποιοι ντόπιοι προεστοί και δεν συμμαζεύεται. Και οι "κουρελήδες" αυτοί έγραψαν την ιστορία που ξέρετε και που το ελληνικό (;) κράτος, ετοιμάζεται να "εορτάσει" με τις δέουσες τιμές του χρόνου.



Τα χρόνια πέρασαν, οι Τούρκοι μπέηδες και αγάδες αντικαταστάθηκαν από έλληνες τσιφλικάδες και πάει λέγοντας. Και ήρθαν και άλλα χρόνια και καιροί. Και το 1912, το 1913. Και η πατρίδα μεγάλωνε. Απελευθερώθηκε. Αλλά ήρθαν οι μεγαλοστομίες. οι "μεγάλες ιδέες", οι "κόκκινες μηλιές" και οι αρλούμπες της μεγαλοαστικής τάξης. Που σε συνδυασμό με την "προστασία"και τότε των "συμμάχων" οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή. Και στους "Τουρκόσπορους" πρόσφυγες που κατέκλυσαν την "παλιά Ελλάδα".

Και πάλι το αυλάκι της ιστορίας κύλησε. Και φτάσαμε πάλι στα 1940. Και τότε μια χούφτα κουρελήδες σήκωσαν τα άρματα της αντίστασης κατά των μελανοχιτώνων. Όπως και με τους Ναζί. Και τότε κάποιοι "συνετοί" μιλούσαν για συνεργασία με την νέα τάξη πραγμάτων. Και οι προύχοντες λάκισαν κατά το Κάιρο αφήνοντας πίσω ακόμα και κρατούμενους στα χέρια των Ναζί.

Μην τα πολυλογούμε αδέλφια. Τώρα είμαστε στο "σήμερα"

Μια χώρα με "διεθνή ερείσματα", με "εξασφαλισμένα τα ευρωπαϊκά μας σύνορα", με "ισχυρούς συμμάχους". Τέτοιους που τη γη μας και τα νερά μας τα αποκαλούν "αμφισβητούμενες περιοχές". Και είναι τόσο καλοί που ...καλούν τους "εχθρούς" με τους οποίους είμαστε "σύμμαχοι" στο ΝΑΤΟ να είναι ...προσεκτικοί (sic).

Δείτε όμως! Η λατρεμένη μας προστάτιδα, η κ. Μέρκελ, μας "έσωσε" με ένα τηλεφώνημα. Συνεπώς για ποιο λόγο ανησυχούμε και διατηρούμε στρατούς, καράβια και αεροπλάνα σε ετοιμότητα;



Αδέλφια,
η Ελλάδα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα. Και μια πατρίδα ξεπουλημένη με κάποια μνημόνια. Κάποια "δεξιά" και κάποια "αριστερά", (κατά δήλωση). Και μια τέτοια πατρίδα δεν μπορεί να έχει λόγο. 
Η προηγούμενη κυβέρνηση, αριστερή κατά δήλωση, αναγόρευσε τον Αμερικάνο πρέσβη σε τοποτηρητή των πάντων στην Ελληνική επικράτεια. Από το τι εκδήλωση θα κάνουμε μέχρι πόσες βάσεις καινούργιες θα ανοίξουμε στις ΗΠΑ. Και από κοντά και οι Ισραηλινοί. Και αυτοί προστάτες. Αυτοί ντε οι σιωνιστές που φέρνονται στην Παλαιστίνη όπως οι Ναζί στους ίδιους. Έτσι η Παλαιστινιακή μαντήλα μπήκε στα ...σεντούκια. Ποιος ξέρει πότε θα βγει απ την ναφθαλίνη.

Όσο για τους ...."αριστεύοντες" της "κανονικότητος" ε μην τα ξαναλέμε. Εμείς οι παλιοσειρές τους ξέρουμε. Μη βλέπετε που ο λαός έχει κοντή μνήμη, το είπε και ο Μητσοτάκης ο Α΄.

Φιλαράκια μου, οι Τούρκοι κάνουν τα παιχνίδια τους και γκριζάρουν το Αιγαίο το ένα ύστερα από το άλλο. Με τρομερή συνέπεια και σχέδιο. Η Τουρκία έχει ανοίξει την ψαλίδα μεταξύ μας τα τελευταία χρόνια σε απύθμενη διαφορά. Μην βλέπετε που εμείς λέγαμε ότι "απομονώθηκε διεθνώς" και "είναι εκτός Ευρώπης" και τέτοιες άλλες βαρύγδουπες προσεγγίσεις. Είναι γιατί οι αφέντες μας εδώ, έχουν ψηλή θεώρηση των πραγμάτων. Μακροπρόθεσμη. 

Αυτήν  την σημερινή πατρίδα, ποιος θα την πάρει; ποιος απέμεινε; Έχει άμυνα; Έχει στρατό και λαό ικανό να την υπερασπίσει; Ρωτάω. Δεν ξέρω. Είναι το ζητούμενο. Και το 1987 είχαμε τα ίδια αλλά τότε υπήρχε ο Ανδρέας Παπανδρέου, υπήρχε εθνική άμυνα, υπήρχε διπλωματία, υπήρχε εθνικό νόμισμα. Το 1974 ο Κων. Καραμανλής έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. 
Σήμερα ΕΜΕΙΣ τι ακριβώς είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε;
Και το ερώτημα δεν αφορά μόνο την πολιτειακή μας ηγεσία, ναι αυτήν την συγκεκριμένη, που αποτελεί τον "εθνικό" κορμό. Μιλάω και το λαό. Κυρίως το λαό! Ως που θα φτάσει η ηττοπάθεια, η αδιαφορία, ο φόβος, η ντροπή.
Άραγε τι νιώθει κανείς σήμερα σαν βλέπει την πατρίδα του σε αυτόν τον κατήφορο; Εκτός αν πιστεύετε ότι είναι λάθος αυτή η προσέγγιση και εξακολουθούμε να έχουμε κυρίαρχα δικαιώματα και να υπάρχουμε ως ανεξάρτητη χώρα. Αν το πιστεύετε τότε να συστηθούμε ξανά.

Και βέβαια μην μου αρχίσετε την γνωστή κουβέντα: "τι να κάνουμε;¨ Αν την αρχίσετε τότε να σας πω να απευθύνετε, ρητορικά, την ίδια ερώτηση και σε όλους εκείνους τους αγωνιστές που ξεκίνησαν μόνοι τους να αγωνίζονται όλους αυτούς τους αιώνες για μια άλλη πατρίδα.


Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2020

Ησιόδου "Θεογονία": Ταξίδι στα σκοτάδια των κόσμων

Αλήθεια, τι είναι για σας οι Αρχαίοι Έλληνες κλασικοί συγγραφείς; Το έχουμε σκεφτεί ποτέ; 
Είναι άραγε αυτό το ξινισμένο, αποστειρωμένο και ευνουχισμένο "μάθημα" που κάναμε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο; Αυτή η ανούσια αγγαρεία που μας "ξενέρωνε" και μας οδηγούσε να καταχωνιάζουμε γρήγορα-γρήγορα τα κείμενα αυτά; Θα μου πείτε, υπήρχαν και φωτεινές εξαιρέσεις με καθηγητές που έλαμπαν και είχαν όρεξη να το δουλέψουν το θέμα.

Φίλες και φίλοι, σκεφτήκατε ποτέ μια αρχαία Ελληνική τραγωδία ως ανάγνωσμα; Δηλαδή σε έναν σας καλοκαιρινό προορισμό να πάρετε μαζί σας την "Αντιγόνη", τον "Οιδίποδα", τις "Φοίνισσες" και να τα διαβάσετε; Να αφεθείτε σε αυτόν τον ανεπανάληπτο φιλολογικό κόσμο; Για κάντε το και θα με θυμηθείτε! Και φυσικά δεν λέω να μελετήσετε αρχαίο κείμενο, προς Θεού! Μια λογοτεχνική μετάφραση θα διαβάσετε. 

Το διάβασμα των αρχαίων κλασικών, οι τραγωδίες, η μυθολογία, τα έπη, τα ταξιδιωτικά, κρύβουν έναν τεράστιο φιλολογικό και θεματικό θησαυρό. Ένας ολάκερος κόσμος θα ανακαλυφθεί στα μαγεμένα σας μάτια. Αξίες, έρωτες, πάθη, συγκρούσεις, πεπρωμένα, κοσμογονία, λαογραφία. Δείτε πλούτο!

Και να εξηγηθώ! Μακριά από μένα το εθνικιστικό ή σωβινιστικό ψώνιο ναι; Καθαρά και ξάστερα σας το λέω. Αφήστε το στους γελοίους και επικίνδυνους φασίστες που παριστάνουν τους ...λάτρεις του ελληνικού πνεύματος, του οποίου, οι αγράμματοι, μήτε καν μπορούν να κατανοήσουν.

Κλείνω λοιπόν την εισαγωγή μου για να σας καλέσω να ανοίξετε την αναγνωστική σας αγκαλιά σε αυτό το είδος και, παίρνω την ευθύνη, ότι θα αλλάξετε ριζικά πνευματικά και φιλολογικά.



Σήμερα σας έχω κάτι παντελώς διαφορετικό. Σήμερα θα κάνουμε ένα ταξίδι σε άλλους κόσμους. Απόμακρους, άναρχους. Θα βουλιάξουμε σε μύθους και θρύλους. Τυλιγμένους με ποίηση και λυρισμό.


"ΘΕΟΓΟΝΙΑ"

Ένας ολάκερος κόσμος γεννιέται από το μηδέν.

Το σύμπαν ολάκερο, τα μέρη και τα στοιχεία του. Ο ουρανός, η γη, οι θάλασσες, τα βουνά, ο πόντος. Όλα εκείνα που είναι πάνω και κάτω από αυτόν.
Η σύγκρουση των αρχέγονων δυνάμεων μέσα στο άναρχο σύμπαν καθώς αυτό εξελίσσεται σε οργανωμένη μορφή με κανόνες και φαινόμενα.
Η προσωποποίηση και θεοποίηση της φύσης. Ο πόλεμος των δυνάμεων. Τέρατα και Έρεβος. Φωτιά, αέρας και νερό. Τα στοιχεία της φύσης με τη δική του ψυχή. Οι Θεοί, τα παιδιά τους. Οι νικητές και οι τροπαιούχοι, οι ηττημένοι και οι εξόριστοι. Ο κόσμος του φωτός και αυτός του σκοταδιού. Το φως της ζωής και το έρεβος του θανάτου. 

Όλα τούτα, δοσμένα με ποίηση, με το έπος του μεγάλου μας ποιητή, του ΗΣΙΟΔΟΥ.
Αφεθείτε λίγο μαζί μου να πάμε κάποια ταξίδια στους μακρινούς αυτούς, ζοφερούς και ερεβώδεις κόσμους. Νομίζω αξίζει.



Το σκοτάδι κυριαρχεί καθώς συγκλονίζεται το Σύμπαν...

Οι Εκατόγχειρες..... Τα ερεβώδη τέρατα, παιδιά του Ουρανού και της Γαίας.
Ο Βριάρεως, ο Κόττος και ο Γύγης. Με εκατό χέρια ο καθένας αλλά και πενήντα κεφάλια πάνω στην γιγαντόσωμη μορφή τους. Η Δύναμή τους υπερφυσική. Τέτοια που, μόλις γεννήθηκαν ο Ουρανός τους έκλεισε στα βάθη της γης.

"Και τον Βριάρεω, όταν ο πατέρας τους μίσηε μέσα του και τον Κόττο και τον Γύγη, έδεσε με γερά δεσμά φθονώντας την ξεχωριστή τους αντρειοσύνη και τη μορφή και τ' ανάστημα. Και τους βούλιαξε από κάτω στην πλατύδρομη γη. Εκεί αυτοί βασανισμένοι κάτοικοι κάτω απ τη γη, κάθονται στο τέρμα, στα πέρατα της μεγάλης γης, καιρούς βαριά θλιμμένοι έχοντας στην καρδιά τους μεγάλο πόνο..."



Ο Δίας και οι Ολύμπιοι θεοί, έχοντας να αντιμετωπίσουν τους τρομερούς Τιτάνες, έρχονταν να ζητήσουν την βοήθειά τους. Αφού τους τάισε με νέκταρ και αμβροσία δίνοντάς τους περισσή ακόμα δύναμη τους κάλεσε σε έναν αγώνα χωρίς επιστροφή. Τότε ο Κόττος πήρε το λόγο και μίλησε κατά πρόσωπο στον Δία:

"Δαιμονικέ, όχι άγνωστα λες και εμείς ξέρουμε πως μεγάλη είν' η σοφία σου, μεγάλος ο νους σου και φύλακας έγινες στους αθάνατους από την κρύα κατάρα. Και με τη δική σου επινόηση απ τον ομιχλώδη ζόφο πίσω πάλι από τ' αγλύκαντα δεσμά ήρθαμε, βασιλιά γιε του Κρόνου, ζώντας το απρόσμενο. Γι' αυτό και τώρα μ' άκαμπτο νου και συνετή βουλή θα υπερασπιστούμε τη δύναμή σου στο μαύρο πόλεμο πολεμώντας τους Τιτάνες στις δυνατές μάχες"



Η Γιγαντομαχία

Η ποιητική περιγραφή αυτής της τρομακτικής σύγκρουσης που συγκλονίζει το Σύμπαν είναι μοναδική πραγματικά. Για εξαιρετικά μυημένους το κείμενο εδώ καθώς οι συμβολισμοί πάνω στις κοσμογονικές αλλαγές που έζησε ο φυσικός κόσμος στη Γη στο διάβα του χρόνου, αναπαρίστανται με μοναδικό ποιητικό τρόπο στην Γιγαντομαχία.

"...Αυτοί τότε οι Τιτάνες στήθηκαν στην πικρή μάχη άγριους βράχους κρατώντας στα στιβαρά τους χέρια. Κι οι Τιτάνες απέναντι τις φάλαγγές τους δυνάμωναν μαζί ορμητικά και τη δύναμη των χεριών και της βίας τους έδειχναν κι οι δύο. Και φοβερά τριγύρω αντιβοούσε ο πλατύς ουρανός και σειόταν κι απ το δάπεδο τρανταζόταν ο μακρύς Όλυμπος απ τα χτυπήματα των αθάνατων και βαριά τινάγματα έφταναν στον ομιχλώδη Τάρταρο, απ τον τρομερό κρότο των ποδιών και της ανείπωτης ορμής των άγριων ριγμάτων. Και μετα΄μεταξύ τους έριξαν βολές πικραμένες κι η φωνή και των δύο έφτανε ως τον έναστρο ουρανό καθώς κραύγαζαν και συγκρούστηκαν με μεγάλο αλλαλαγμό"



"Ο Δίας πια το μένος του δε συγκρατούσε,
μα γέμισαν τα στήθη του ευθύς με ορμή και όλη του
τη δύναμη φανέρωσε. Κι εξίσου από τον ουρανό κι από τον Όλυμπο
προχώραγε και άστραφτε συνέχεια, και οι κεραυνοί
ευθύς μαζί με τη βροντή και με την αστραπή πετούσαν
από το στιβαρό του χέρι, την ιερή στριφογυρνώντας φλόγα,
απανωτοί. Κι ολόγυρα η ζωοδότρα η γη αντιβούιζε,
καθώς καιγότανε, κι έτριζε δυνατά από γύρω δάσος αμέτρητο.

Έβραζε όλη η γη και του Ωκεανού τα ρείθρα
κι ο πόντος ο ατρύγητος. Θερμή πνοή τους χθόνιους Τιτάνες
κύκλωνε κι άφατη φλόγα στο θεϊκό αιθέρα έφτανε,
και η ακτινοβόλα λάμψη του κεραυνού και της αστραπής
τους τύφλωνε τα μάτια, κι ας ήταν δυνατοί.
Άφατη πύρα το χάος γέμιζε. Φαινότανε σαν να ᾽βλεπαν τα μάτια
και ν᾽ άκουγαν τ᾽ αυτιά ήχο παρόμοιο,
όπως εάν ζυγώνανε η γη κι ο ουρανός ο ευρύς από πάνω.
Γιατί τόσο μεγάλος θα σηκωνόταν γδούπος,
αν έπεφτε σ᾽ ερείπια η γη και γκρεμιζόταν από ψηλά ο ουρανός.
Τόσος γινόταν γδούπος καθώς συγκρούονταν οι θεοί στη μάχη.
Και οι άνεμοι σηκώνανε με θόρυβο μαζί σεισμό, σκόνη,
βροντή, αστραπή, το φλογερό τον κεραυνό,
του μέγα Δία τα βέλη, και φέρνανε κραυγές και ιαχές
καταμεσής στα δύο μέτωπα.

Κι ο θόρυβος της φοβερής της μάχης
σηκωνότανε άπλετος και φανερώνονταν της δύναμης τα έργα.
Η μάχη έκλινε. Πριν, όμως, ο ένας στον άλλο αντιστέκονταν
και μάχονταν σταθερά στην κρατερή τη μάχη.
Κι ανάμεσα στους πρώτους δριμεία μάχη σήκωναν
ο Κόττος, ο Βριάρεως κι ο Γύγης, ο ακόρεστος για πόλεμο.
Τριακόσια βράχια εκείνοι από τα στιβαρά τους χέρια
στέλνανε απανωτά και με τα βλήματά τους τους Τιτάνες
κατασκέπααν. Και τους Τιτάνες στείλανε κάτω από τη γη
με τους πλατιούς τους δρόμους και σε δεσμά σκληρά τους δέσανε,
αφού με τα χέρια τους τους νίκησαν κι ας ήσαν γενναιόψυχοι...."



Οι Τιτάνες θα χάσουν τη μάχη και θα κλειστούν για πάντα στον Τάρταρο με τους Εκατόγχειρες Γίγαντες να τους φυλάνε.
Στην συνέχεια ο Ησίοδος προχωρά σε μα αναπαράσταση του κόσμου στα Τάρταρα που πραγματικά συγκλονίζει:

"
Και τόσο κάτω απ᾽ τη γη τούς ρίξανε, όσο απέχει από τη γη ο ουρανός.
Γιατί τόση είναι η απόσταση απ᾽ τη γη μέχρι το νεφελώδη Τάρταρο.
Μέρες εννιά και νύχτες αμόνι χάλκινο
από τον ουρανό αν έπεφτε, τη δέκατη στη γη θα έφτανε.
[Κι εξίσου πάλι από τη γη στο νεφελώδη Τάρταρο:]
Νύχτες και πάλι εννιά και μέρες χάλκινο αμόνι
από τη γη αν έπεφτε, τη δέκατη στον Τάρταρο θα έφτανε.
Χάλκινο φράγμα από γύρω τον κυκλώνει. Και γύρω του,
στο λαιμό του, τρίδιπλη νύχτα είναι χυμένη. Κι απάνω
της γης οι ρίζες και της ατρύγητης της θάλασσας φυτρώνουνε.

Ο Τάρταρος



Η Εναλλαγή νύχτας-μέρας

Στους στίχους 750-775 βλέπουμε μια συγκλονιστική παρουσίαση της εναλλαγής από το φως στο σκοτάδι. Από την ημέρα στη νύχτα.

"
Μπροστά απ᾽ αυτές ο γιος του Ιαπετού όρθιος τον πλατύ ουρανό
βαστά με το κεφάλι και τα ακάματα τα χέρια του
ακλόνητος, στο μέρος που ζυγώνουνε η Νύχτα και η Ημέρα
κι η μια την άλλη χαιρετούν καθώς περνούν το χάλκινο κατώφλι
το μεγάλο:
Η μία μες στην οικία κατεβαίνει κι η άλλη βγαίνει έξω
και ποτέ δεν τις κρατά το σπίτι εντός του και τις δυο μαζί,
μα πάντα η μια απ᾽ τις δυο έξω απ᾽ το σπίτι
κυκλογυρνά τη γη, ενώ η άλλη μες στο σπίτι
μέχρι να φτάσει η ώρα της δικής της πορείας περιμένει.
Η μια κατέχει για όσους ζουν πάνω στη γη το φως που τα πάντα βλέπει,
κι η άλλη, η ολέθρια Νύχτα, έχει στα χέρια της τον Ύπνο,
τον αδερφό του Θανάτου, με ομιχλώδη νεφέλη καλυμμένη.

Εκεί και τα παιδιά της σκοτεινής της Νύχτας σπίτι έχουνε,
ο Ύπνος και ο Θάνατος, δεινοί θεοί.
Ποτέ αυτούς ο Ήλιος ο λαμπρός δεν τους κοιτά με τις ακτίνες του,
ούτε σαν ανεβαίνει, ούτε σαν κατεβαίνει από τον ουρανό.
Ο ένας απ᾽ τους δυο τη γη και την πλατιά της θάλασσας τη ράχη
ήσυχος γυρνά και στους ανθρώπους ήπιος,
ενώ του άλλου σιδερένια η καρδιά και χάλκινη η ψυχή
ανελέητη στα στήθια του είναι. Κι όποιον απ᾽ τους ανθρώπους πάρει
τον κρατά. Και είναι μισητός και στους αθάνατους θεούς ακόμα.

Εκεί μπροστά και του χθονίου θεού το ηχηρό το σπίτι,
[του δυνατού του Άδη και της φοβερής της Περσεφόνης,]
στέκεται, και σκύλος σκληρός από εμπρός φυλάγει,
ανελέητος, και ένα τέχνασμα κακό κατέχει:
σε όσους έρχονται κουνάει την ουρά και τα δυο του αυτιά συνάμα,
μα δεν αφήνει έξω να βγούνε πάλι, αλλά παραμονεύει
και καταβροχθίζει όποιον τυχόν θα πιάσει να βγαίνει έξω από τις πύλες
[του δυνατού του Άδη και της φοβερής της Περσεφόνης.]
"

Η Στύγα

Η Στύγα


Για να μιλήσουμε λίγο για την κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Φοβερή και τρομερή, κατοικούσε μόνη στα βαθιά σκοτάδια του Άδη. Η συμβολή της στην Τιτανομαχία στην νίκη των Ολύμπιων ήταν αποφασιστική και ο Δίας, ανταμείβοντάς την, όρισε να δίνουν όρκο οι Θεοί στο ιερό της όνομα. Κάλεσε δε τα παιδιά της, Το Κράτος και τη Βία, (Προσέξτε παραλληλισμούς) να ζήσουν για πάντα στον Όλυμπο, συμπαραστάτες στις αποφάσεις του.

Προχωρούμε να αφήσουμε και πάλι τον Ησίοδο να μας μιλήσει για την ιερή Στύγα με τον δικό του μονάκριβο λυρικό τρόπο:



Στίχοι 775-820
"
Εκεί και η θεά η μισητή στους αθανάτους μένει,
η φοβερή η Στύγα, η κόρη του Ωκεανού, που ρέοντας γυρνά στον εαυτό του
η πιο μεγάλη. Χώρια από τους θεούς μένει σε φημισμένα δώματα
που τα κυκλώνουνε μεγάλα βράχια. Κι από παντού ολόγυρα
με κίονες ασημένιους ακουμπούν στον ουρανό.

Καμιά φορά του Θαύμαντα η κόρη, η Ίριδα η γοργόποδη,
έρχεται απεσταλμένη πάνω απ᾽ τη ράχη την πλατιά της θάλασσας:
κάθε φορά που φιλονικία κι έριδα σηκώνονται μέσα στους αθανάτους
και τύχει ψέματα να πει κάποιος απ᾽ όσους κατοικούν τα Ολύμπια δώματα,
τότε ο Δίας στέλνει την Ίριδα να φέρει το μέγα όρκο των θεών,
κρύο νερό περίφημο από μακριά μες σε χρυσό σταμνί,
νερό που από το βράχο στάζει υψηλό και απόκρημνο.
Άφθονο ρέει το νερό από το ιερό ποτάμι μέσα στη μαύρη νύχτα
κάτω απ᾽ τη γη με τους πλατιούς τους δρόμους,
κέρας του Ωκεανού που της δόθηκε το ένα δέκατο απ᾽ τα νερά του.

Γιατί στα εννιά του δέκατα ο Ωκεανός γύρω απ᾽ τη γη κι από τη ράχη την πλατιά της θάλασσας
στριφογυρνά με ασημένιες δίνες και χύνεται στον πόντο,
ενώ το ένα δέκατο κυλά απ᾽ το βράχο, μεγάλη συμφορά για τους θεούς.
Όποιος απ᾽ τους αθάνατους που κατέχουνε την κορυφή του χιονισμένου Ολύμπου
κάνει σπονδή με το νερό αυτό και δώσει όρκο ψεύτικο
κείτεται άπνοος για έναν πλήρη χρόνο. Κι ούτε ποτέ σιμώνει για φαΐ
νέκταρ και αμβροσία, μα κείτεται δίχως πνοή, δίχως μιλιά,
σε απλωμένο στρώμα και τον τυλίγει λήθαργος κακός.

Και μόλις φτάσει στο τέλος της αρρώστιας, στο μέγα χρόνο απάνω,
άλλος μετά τον άλλον τον περιμένει μόχθος δυσκολότερος:
χρόνια εννιά στερείται τους θεούς που ζουν αιώνια,
κι ούτε ποτέ σε σύσκεψη μαζί τους συμμετέχει, ούτε σε συμπόσιο
για εννέα χρόνια ολόκληρα. Μα τη δέκατη χρονιά και πάλι
στα συμβούλια συμμετέχει των αθάνατων που κατέχουν τα Ολύμπια δώματα.

Τέτοιον ορίσανε όρκο οι θεοί το αθάνατο νερό της Στύγας,
το παμπάλαιο. Κι η Στύγα μέσα από τόπο απόκρημνο το ρίχνει.
Εκεί της ζοφερής της γης, του νεφελώδη Τάρταρου,
του πόντου του ατρύγητου και τ᾽ ουρανού του έναστρου
είναι στη σειρά οι πηγές και τα πέρατα όλων,
πικρά και μουχλιασμένα, που κι οι θεοί μισούνε.
Εκεί οι πύλες οι λαμπρές και το κατώφλι το ακλόνητο,
το χάλκινο, στερεωμένο με ρίζες ατελεύτητες,
αυτοφυές. Πέρα απ᾽ αυτό, χώρια απ᾽ όλους τους θεούς,
οι Τιτάνες μένουνε στου ζοφερού του χάους την άκρη.
Μα οι ξακουστοί του Δία του μεγαλόβροντου οι σύμμαχοι
δώματα κατοικούν πλάι στα θεμέλια του Ωκεανού,
ο Κόττος και ο Γύγης. Ενώ τον Βριάρεω, επειδή γενναίος ήταν,
τον έκανε γαμπρό του ο Ποσειδώνας ο βαρύβροντος που σείει τη γη
και του ᾽δωσε να παντρευτεί την Κυμοπόλεια, τη θυγατέρα του.
"



Σημ:  Η μετάφραση του κειμένου του Ησίοδου είναι του Στ. Γκιργκένη

Προσπαθείστε λίγο να φανταστείτε τις εικόνες που "ζωγραφίζει" ο Ησίοδος! Είναι κάτι το συγκλονιστικό. Δείτε την περιγραφή του Κάτω Κόσμου, της εναλλαγής της μέρας με τη νύχτα, δείτε την ιερή Στύγα και το νερό της. Σκεφτείτε τις εικόνες αυτές σαν κινηματογραφική ταινία ή πίνακες ζωγραφικής να περνούν μπροστά στα εμβρόντητα μάτια σας. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό.

Σημ:  Τι εκδόσεις των Ελλήνων κλασικών θα τις βρείτε στον "ΚΑΚΤΟ" στην μεγάλη και προσιτή οικονομικά σειρά "ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" 



Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Εξήντα! Τι λες τώρα...

Όταν ήμουν μικρός και μπορούσα να μετρώ για τα καλά το χρόνο έλεγα "το 2000 θα είμαι σαράντα χρονών!". Για μας, τους γεννημένους ακριβώς στα 1960, τότε το 2000 ήταν ένα ορόσημο. Πέραν από την είσοδο στην δεύτερη χιλιετία της σύγχρονης μέτρησης του χρόνου, για μας σηματοδοτούσε την είσοδο στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μας. Στα σαράντα μας χρόνια.

Τώρα το ημερολόγιο έχει πάει ακόμα μακρύτερα! Εντελώς ξαφνικά θα πεις; Χμμμ εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα χαρακτηριστικό. Λογαριάζουμε το χρόνο πάντα σαν έχει περάσει. Και κοίτα να δεις πόσο ...λειψό τον βρίσκουμε! Τραγικό λειψό. Λες και έκανε ένα "κλίκ" και πέρασε. Τελικά έτσι πάντα συμβαίνει με τον παρελθόντα χρόνο. Τον θυμόμαστε μόνο σαν έχει περάσει. Του δίνουμε αξία κύρια ως "παρελθόν". Ως "παρόν" μας τυραγνάει. Βουλιάζει μέσα στις υποχρεώσεις μας, αποσυντίθεται μέσα στις αυταπάτες μας, μαραζώνει μέσα στην αλαζονεία της νιότης μας. 



Από το 2000 πέρασαν ακόμα είκοσι χρόνια. Έτσι τα σημειολογικά γενέθλια των σαράντα χρόνων ανέβηκε ένα πολύ μεγάλο σκαλί παραπάνω. Πήγε στο 2020 και τα σαράντα αυτά χρόνια έγιναν αισίως εξήντα σήμερα! Όπως το ακούσατε φίλες και φίλοι. Μάλλον καλό θα είναι να το ακούσω περισσότερο εγώ. Και να το συνειδητοποιήσω εγώ. Για μια σειρά λόγους.

Πριν πολλά πολλά χρόνια, τέτοια μέρα μεσημέρι, ετοιμαζόμαστε στο πατρικό σπίτι για να στηθεί το βραδινό πάρτυ των γενεθλίων. Χαρές και πανηγύρια. Πικάπ, δίσκοι, κασέτες, φωτορυθμικά, μουσικά όργανα. Και το βράδυ ξεκινούσε ο φρενήρης ρυθμός που έφτανε μέχρι το πρωί σχεδόν ή κάποιες πιο τολμηρές φορές τελείωνε στην παραλία του Καβουριού στην Βουλιαγμένη.

Σήμερα η αυλή του πατρικού δεν υπάρχει, στη θέση της είναι ένα μεγάλο τσιμεντένιο γιαπί που στέκει εκεί ολομόναχο μετέωρο μεταξύ ενός ονείρου και μιας ματαίωσης. Στη θέση της αυλής υπάρχει μια οικογένεια. Τρεις τεράστιες αγκαλιές, κοίτα να δεις τώρα, όλες γυναικείες! Με αγάπη και φως. Μια σύντροφος ζωής και δυό κόρες! Η κάθε μια με το δικό της λουλούδι, τη δική της ευχή και χαμόγελο. 

Τελικά οι άνθρωποι, πολλές φορές πρέπει να πατάμε στη γη. Να αποδεχόμαστε την ουσία, την ταπεινή αλήθεια που σίγουρα μπορεί να μην είναι τόσο ροζ φτιασιδωμένη ή να έχει αυτά τα "κοσμοπολίτικα" χαρακτηριστικά, όμως μένει σφυρηλατημένη στις καρδιές μας για αυτό το πολύ μεγάλο που μας ενώνει στην ουσία.

Σήμερα φιλαράκια μου γίνομαι λοιπόν εξήντα χρονών! Ανάμικτα συναισθήματα. Αρκετή συναισθηματική φόρτιση αλλά και μια ολάκερη διαδρομή ζωής. 
Με τις παραλείψεις, τα λάθη, τις αστοχίες. Τη δημιουργία, τη χαρά, την αγάπη. Τις εμπειρίες, το μοίρασμα. Τα πολλά "γιατί" αλλά και τα πολλά "μπράβο"
Αν με ρωτούσατε τι θα μπορούσα να πω για τη σημερινή μέρα, χωρίς επιφύλαξη, θα σας έλεγα, από καρδιάς, τα εξής:

  • Να παραμένετε πάντα παιδιά στις καρδιές σας. Να ζείτε το όνειρο και την φαντασία σας γόνιμη και δημιουργική. Σας δίνει ζωή.
  • Να εκδηλώνετε την αγάπη σας χωρίς φειδώ, μέτρο και προκατάληψη. Το μοίρασμα των συναισθημάτων είναι υπέροχη εμπειρία.
  • Να χαμογελάτε πιο συχνά, να γελάτε αβίαστα και δυνατά. Δίνει ζωή και μαλακώνει την καρδιά.
  • Να αφήνετε τα δάκρυά σας όταν αυτά γυρεύουν διέξοδο να βγουν. Είναι κρυστάλινη βροχή γεμάτη συναισθήματα.
  • Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω παιδιά! Όπως και τα λόγια. Είναι σαν τις σφαίρες. Συνεπώς να είστε πολύ φειδωλοί και άκρως προσεκτικοί όταν μιλάτε και ειδικά τις στιγμές που είστε φορτισμένοι. Επίσης το να μένουμε κρεμασμένοι στο παρελθόν είναι βαριά ασθένεια και βούλιαγμα σε ένα βάλτο που σε τραβάει στην καταστροφή. 
  • Για ότι έχετε κάνει, πείτε "έγιναν, δεν αλλάζουν, ας κοιτάξω να τα διαχειριστώ πιο σωστά και αν κάποια είναι αρνητικά, να μην τα επαναλάβω"
  • Το κυριότερο: Την ώρα της θερμής λογικής μην πάρετε ποτέ αποφάσεις! Ποτέ! Όσο σίγουρα και αν σας δείχνουν τα πράγματα! Θα δίνετε ευκαιρίες στους άλλους για να διεκδικήσετε και τις δικές σας και πάντα θα αποφασίζετε την ώρα της ψυχρής λογικής.
Να σταματήσω, λόγο έβγαλα και δεν λέει μέρα που είναι. Η ζωή είναι ένα δώρο. Σαν τέτοια να την λογίζουμε στη ζωή μας. Σας ευχαριστώ όλους που είστε εδώ.


"Πριν απ την ευτυχία πρώτα η φρόνηση
κι ο σεβασμός στους νόμους των Θεών.
Και των φαντασμένων τα μεγάλα λόγια
με μεγάλες συμφορές πληρώνονται.
Πάντα διδάσκουν τη φρόνηση
όταν είναι πια πολύ αργά"








Subscribe to our newsletter

Follow by Email