Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

Τα πρώτα βήματα του χρόνου σε σκέψεις



Συνήθως δεν έγραφα προσωπικές στιγμές στο ιστολόγιό μου. Όχι ότι δεν ήθελα αλλά απλά δεν είχε τύχει μέχρι τώρα. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κρατώ τα εσώψυχά μου ως καλά κρυμμένα εφτασφράγιστα μυστικά. Συγκυρία λοιπόν.

Τώρα, στα πρώτα βήματα της νέας χρονιάς νιώθω απέριττη την ανάγκη να εκφράσω και να μοιραστώ πράγματα. Η Περασμένη χρονιά σηματοδότησε την απαρχή ενός κορυφαίου προσωπικού αλλά και οικογενειακού ονείρου. Ένα όνειρο ζωής που έδενε το παρελθόν με το μέλλον. Τους δικούς μας γονείς, το δικό μας παρόν και το αύριο των παιδιών μας. Το παλιό εκείνο πατρικό σπίτι να γυρίσει σελίδα στο χρόνο και ένα καινούργιο αύριο να το βρει.

Δυστυχώς το όνειρο αυτό, για μια σειρά αντικειμενικούς λόγους, κύρια οικονομικούς, δέχεται ισχυρότατο πλήγμα. Και ένα τέτοιο πλήγμα διαχέεται, όπως είναι φυσικό, στην ψυχολογία μας, με τον πλέον εμφαντικό τρόπο. Σε αυτές τις στιγμές, οφείλω να κρατώ, άσβηστη την ελπίδα και να πιστέψω σε ένα ..θαύμα. Ναι σε ένα θαύμα αλλαγής των δεδομένων. Όλο αυτό με έχει ταράξει. Άσχημα. Δυνατά.

Προσπάθεια για αντίδραση; Ναι! Το Blogging, οι διάφορες δραστηριότητες, μια καταιγίδα έμπνευσης που έρχεται εν ριπή να βγει από μέσα μου. Αχαλίνωτη, Ορμητική, Άναρχη. Και να ζητάει τα πάντα! Λες και γυρεύουν διέξοδο όλα εκείνα τα απωθημένα μέσα μου. Και εδώ αρχίζει ένας χορός, μια αμάχη σκέψεων. Είναι όμορφα όλα τούτα; Να δημιουργώ; ή μήπως όλα είναι μάταια, κενά, ναρκισσιστικά. Κινηματογράφος, λογοτεχνία, ποίηση, κατασκευές, ζωγραφική. Όλα μαζί βγαίνουν σαν καταιγίδα μέσα μου. Λένε ότι πολλές φορές η μεγάλη έμπνευση μπορεί να σε σκοτώσει. Να σε πνίξει.

Και μετά αρχίζουν τα ερωτήματα και ο διάλογος με ...μένα. Γιατί τα κάνεις όλα αυτά; Που αποσκοπείς; Τι θέλεις πραγματικά; Ξέρεις; Ποια παρόρμηση σε οδηγεί που; 

Να ξέρετε, η τέχνη θέλει μοίρασμα. Δεν αντέχεται να την κουβαλάς μόνος σου. Κινδυνεύεις. Θέλει μοίρασμα, κουβέντα, κριτική, αποδοχή, απόρριψη, προσπάθεια, αναγνώριση. 
Βλέπω τους φίλους εδώ να ανοίγουν τα φτερά τους στις στράτες αυτού που αγαπούν. Και πόσο τους χαίρομαι. Ίσως μερικές φορές να τους ζηλεύω, με την καλή έννοια. Τους ζηλεύω γιατί τολμούν! Κυνηγούν το όνειρό τους. 

Μετέτρεψα κάποια έργα μου σε e-books. Εντάξει. Ένα ελεύθερο, ένα προς πώληση. Αυταπάτη; Ψευδαίσθηση; Ίσως. Ήδη μεταφράζω το "Ραίημοντ και Ναντίν" για να το διαθέσω και αυτό ξενόγλωσσο. Ίσως να κυνηγώ χίμαιρες.

Θέλω να φτιάξω ένα μπλογκ στο οποίο να έχω κοινοποίηση αποκλειστικά της συγγραφικής μου δουλειάς. Αυτό πως το λες; Μανία; Υστερία; Ψώνισμα; Είναι ακόμα κάποιες στιγμές που θέλω να πατήσω τα κουμπιά και να τα εξαφανίσω όλα! Να τα σβήσω! Σαν τον παράφρονα επιστήμονα που πατά τα κουμπιά της καταστροφής. Και μετά να γελώ παράφορα για τον πόνο που θα μου προκαλέσω.

Είναι και εκείνος ο φόβος του θανάτου που με περιτριγυρίζει τελευταία. Και έρχεται σαν πανικός, σαν τρόμος, σαν σκιά. Παράλογος, αποκρουστικός. Δεν είναι δυνατόν η πρώτη σκέψη της νέας μέρας να είναι η απώλεια. Δεν γίνεται. Είναι νοσηρό. 

Οφείλω να βρω τα μέτρα και τα σταθμά μου. Ίσως να είναι κρίση ηλικίας. Ίσως να έρχονται όλα μαζί. Μια κρίση απολογισμού. Ένα κρυφό παιχνίδι δαιμόνων που έρχεται και ριζώνει στο μυαλό σου και σου ισοπεδώνει τα πάντα που έκανες. Που βάζει την αμφιβολία στο αίμα σου και την απόγνωση στην καρδιά σου.

Θα τα καταφέρω.... Πρέπει...

"Υπάρχει ένας πύργος που λέγεται κάστρο της αμφιβολίας. Και αυτός που το διοικεί λέγεται γίγαντας της απόγνωσης"
Τζωρτζ Μπύνυαν




Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

Καινούργια Χρονιά με E-Book

Αγαπημένες φίλες και φίλοι,

Καλή χρονιά.
Και παράλληλα καλή καινούργια δεκαετία!



Ξέρω ότι δεν αρχίσαμε καλά, τα δρώμενα γύρω μας τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε εσωτερικό επίπεδο δεν είναι δα και τα καλύτερα. Παρ' όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να τα παρατήσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι και να εγκαταλείψουμε.

Θα είμαστε εδώ παρόντες, μάχιμοι σε όποιο μετερίζι επέλεξε ο καθένας.

Και η δική μου ψυχολογία δεν μπορώ να πω ότι είναι η καλύτερη. Ένα μεγάλο μας οικογενειακό όνειρο και στόχος κλυδωνίζεται άσχημα και αυτό έχει προκαλέσει αλυσιδωτά μέσα μου πολλές εντάσεις, αναταράξεις. Δεν μπορώ όμως να το εγκαταλείψω. Θα το παλέψω.

Ας πούμε τώρα κάτι πραγματικά καινούργιο και δημιουργικό!

Σκέφτηκα κάποια από τα προσωπικά μου συγγραφικά έργα να δοκιμάσω την τύχη τους σε μορφή E-Book. Σε μορφή δηλαδή ηλεκτρονικού αρχείου.
E-Book που μπορεί ο χρήστης να το κατεβάσει σε πολλές μορφές αρχείων, που χρησιμοποιούν σύγχρονοι ηλεκτρονικοί αναγνώστες και φυσικά αν θέλει να το τυπώσει κιόλας στο δικό του χώρο.

Ξέρω ότι το Ελληνικό κοινό δεν είναι ακόμα εξοικειωμένο με την μορφή αυτή ανάγνωσης που είναι ευρέως διαδεδομένη στο εξωτερικό. Συνεπώς θα ήταν καλύτερο να μεταφράσω κάποια έργα μου και να τα ανεβάσω στα Αγγλικά. Γεγονός που θα οδηγούσε πιθανότατα σε μεγαλύτερη δυνατότητα διάδοσης. Δεν ξέρω, ίσως το κάνω και αυτό αν και, όπως καταλαβαίνετε, η μετάφραση ενός λογοτεχνικού έργου είναι αυστηρά επαγγελματική και ειδικευμένη δουλειά.

Μην σας κουράζω με παρλάτες! Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας αυτήν μου την προσπάθεια καθαρά για λόγους μοιράσματος της εμπειρίας. Κάποια έργα μου θα είναι "ελεύθερα", κάποια θα έχουν διάθεση πώλησης. Θα δούμε είναι ένα εγχείρημα στα σπάργανα.




Αυτή είναι η δικτυακή πλατφόρμα διάθεσης των βιβλίων. Είναι μια μεγάλη Αμερικάνικη εταιρεία συνδεδεμένη με τους μεγάλους οίκους του εξωτερικού αλλά και του google play.


Εδώ είναι και το προσωπικό μου προφίλ στην πλατφόρμα.

Προς το παρόν έχω μετατρέψει και ανεβάσει σε μορφή E-Book δύο από τα έργα μου:







Εύχομαι σε όλες και όλους σας, το καλύτερο δυνατό. Ας μην εγκαταλείπουμε. Ας διεκδικήσουμε ότι μπορούμε ο καθένας στη ζωή αβάντα στα όνειρά μας.


Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

"Τα πρώτα σου Χριστούγεννα" (25ο Συμπόσιο Ποίησης)



Τα πρώτα σου Χριστούγεννα



Πόσες φορές οι άνθρωποι μετριούνται με το χρόνο,
πόσες φορές κι αν στέκονται με στόμφο απέναντί του.
Πόσες φορές ονείρατα και εικόνες ζωγραφίσαν,
στράτες λαμπρές στα χνάρια τους  με ελπίδα  καρτερούσαν.

Μαζί και εγώ λογάριασα τις στράτες μου να οργώσω,
με βήματα γοργόφτερα το φως να αντικρίσω.
Και στης αγάπης θαλπωρή στη ζήση μου να δώσω,
στην αγκαλιά του έρωτα να γείρω τη θωριά μου.

Καρπός και φως εσύ ! Του έρωτα παιδί, ελπίδας μας βλαστάρι.
Γέννημα της αγάπης μας, της φλόγας της ανάσα.
Πόσα επάνω σου όνειρα ακούμπησα αγγελέ μου,
για να τα δω να χάνονται μαζί με τη ζωή μου.

Και τώρα εδώ από ψηλά σ’ αναζητώ στο βλέμμα μου,
για να σε δω γαλήνιο σε χέρια αγαπημένα.
Είναι θαρρώ Χριστούγεννα, παντού φωτάκια λάμπουν
μα εγώ απόμακρη, χλωμή, για πάντα μακριά σου.

Αχ πόσο θάθελα απαλά στα χέρια μου να σε έχω,
εγώ στολίδια λαμπερά, λαμπιόνια να σου φέρω,
με τα δικά σου όνειρα καλούδια να σου φτιάξω
και την ανάσα σου ζεστή στο στήθος μου να νιώσω.

Άλλα τα σχέδια της ζωής και άλλα στο σκοτάδι,
όμως εγώ αντίκρυ σου γιορτή θα καρτερέψω
Χριστούγεννα στα πόδια σου θα ‘ρθω να τα γιορτάσω
έστω κι αν ύστερα πικρό ταξίδι θα κινήσω.

Βλέπω κοντά σου αγκαλιές, χαμόγελα κι αγάπη.
Βλέπω εκείνον δίπλα σου σφιχτά να σε κρατάει.
Βλέπω μια μάνα νιόφερτη εκεί να συνεχίζει
και το δικό μου το χαμό στους χτύπους της να σβήνει.

Είναι Χριστούγεννα με φως, με ελπίδα, με γιορτή.
Είσαι εσύ στο κέντρο εκεί της ζήσης μας σημάδι.
Ναι! Είμαι ήρεμη, εκει! Κοντά σας να ακουμπήσω,
τα Πρώτα σου Χριστούγεννα, να δω, να τα αγγίξω.
Που τόσο τα λαχτάριζα κάποτε στην καρδιά μου.
Όμως οι μοίρες όριζαν μακριά μου να σε πάρουν
παντοτινά το βλέμμα σου μην εύρει τη ματιά μου.

Καλά Χριστούγεννα απ’ εμέ παιδί μου λατρεμένο,
απ της ψυχής μου την πηγή στη ζήση σου δοσμένο.





Αγαπητές Φίλες και Φίλοι,
"Τα πρώτα σου Χριστούγεννα" ήταν η προσωπική μου συμμετοχή στο Χριστουγεννιάτικο επετειακό 25ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα στο blog της εδώ: "Η ζωή είναι ωραία"


Για μια ακόμα φορά είχα την τιμή αλλά και τη μεγάλη χαρά να βρεθώ ανάμεσα σε 19 εξαίρετες συμμετοχές. Να ζήσω τη μαγεία που δίνει η ποίηση και η έμπνευση. Σε 19 αγαπητές και αγαπητούς φίλους που έδωσαν τη δική τους ψυχή, που άπλωσαν στη γραφή και στους στίχους το δικό τους φως δίνοντας λάμψη σε ένα καταξιωμένο ποιητικό δρώμενο που χρόνια τώρα ομορφαίνει το διαδίκτυο.

Τα θερμά μου συγχαρητήρια στην αγαπητή Mary Pertax για την πρωτιά της. Το ποίημά της μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:  "Το παιχνίδι της σκιάς"

ΟΛΕΣ τις συμμετοχές αλλά και την τελετή λήξης και βράβευσης μπορείτε να τα δείτε εδώ:

Θερμά συγχαρητήρια σε όλες και όλους και ειδικότερα στην Αριστέα για την διοργάνωση και τη ζωή που δίνει στο ποιητικό αυτό δικτυακό δρώμενο.

**@@Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους@@**






Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

Ο Σταύρος δεν είναι πια εδώ


Θα ήταν περίπου το 2010 όταν μπήκα στον δικτυακό κόσμο των ιστολογίων. Τα πρώτα blogs στην Ελληνική κυβερνοχώρα άρχισαν δειλά-δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους και να χτίζονται οι πρώτες δικτυακές γειτονιές.
Εκεί στην φιλόξενη Ελληνική γωνιά του Pathfinder ξεχώριζε ένας ιδιαίτερος άνθρωπος:

Ο Σταύρος Χριστοδουλάκης

Ο δικός μας τότε Σταύρος με τις "Σταυροβελονιές" του όπως ήταν το πρώτο του blog, έγινε γρήγορα μέλος εκείνων των φίλων που ακολουθούσαμε και μας ακολουθούσε στα πρωτόγνωρα "νερά" των αναρτήσεών μας.

Δυστυχώς ο αγαπημένος μας Σταύρος δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. 

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες των γεγονότων που οδήγησαν στην φυγή του απ τη ζωή. Σημασία έχει ότι έφυγε εντελώς πρόωρα και απρόσμενα αφήνοντας το δικό του κενό σε ένα χώρο, στον οποίο έδινε τη δική του μάχη.

Σε ηλικία 67 ετών, αγωνιστής, μάχιμος, τεχνικός στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ. Μέλος της ΕΤΗΠΤΑ, στέλεχος αγωνιστικής συνδικαλιστικής παράταξης τύπου "Ανασυγκρότηση". Τα αγωνιστικά του βήματα τον οδήγησαν να διατελέσει Αντιπρόεδρος και μέλος της εξελεγκτικής επιτροπής της ΕΤΗΠΤΑ. 
Στις φλέβες του κουβαλούσε την αμεσότητα της Κρητικής του καταγωγής απ το Ρέθυμνο.


Εδώ υπάρχει η αναγγελία που τόσο έσφιξε τις καρδιές εκείνων που των γνώριζαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.


Εδώ είναι η προσωπική σελίδα του Σταύρου στο f/b όπου μένει να αιωρείται στις καρδιές μας η τελευταία του ανάρτηση στις 13 Νοέμβρη. Τώρα μένει κενή απ την φυσική του παρουσία με μόνη συντροφιά την αγκαλιά των φίλων του.



Ο "Τυπο-θραύστης" ήταν το δεύτερο blog του, με χώρο δράσης τον τύπο και όχι μόνο. Εκεί μένει και η τελευταία του ανάρτηση στις 14 του Νοέμβρη 2019.




Αγαπημένε μας φίλε, αγαπημένε μας συνοδοιπόρε για χρόνια, εμείς εδώ οι παλιοί σου φίλοι και συνακόλουθοι στην γειτονιά των bloggers στέλνουμε το δικό μας χαιρετισμό στο στερνό σου ταξίδι.
Μέσα απ την καρδιά μας, παλιοί και νέοι, σε ευχαριστούμε για όσα όμορφα μας χάρισες όλα αυτά τα χρόνια. Τα θέματά σου, τα λόγια σου, τα χαμόγελα, τα πειράγματα, τα συναισθήματά σου.

Είμαστε κοντά σου δεμένοι με τις όμορφες εκείνες μνήμες που μας έδεσαν μαζί. Σου δηλώνουμε ότι αυτό το ποτήρι που κρατάς δεν θα είναι της λήθης αλλά της συνέχισης πάνω και στις δικές σου παρακαταθήκες που απλόχερα δημιούργησες.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον χαιρετισμό εκείνο με τον οποίο έκλεινες πάντα τα σχόλιά σου προς όλους μας:

"Έρρωσο"

Κρίμα που δεν μπορούμε τώρα να σου το πούμε και εμείς Σταύρο. Όμως εκείνο που σου φωνάζουμε μέσα απ την καρδιά μας είναι:

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ αγαπητέ Φίλε




Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

Μνημες γιορτινές ...πλέρια ανοιχτές


Κάτω απ τη θαλπωρή που δίνει το φως των κεριών. Κάτω απ την άχλη που δίνει η φλόγα τους αυτές τις μέρες και στιγμές αφήνω τη σκέψη να τρέξει πίσω. Αναρωτιέμαι γιατί άραγε αυτές τις στιγμές πάντα ο άνθρωπος έχει μια έντονη ανάγκη να επιστρέφει πίσω σε μνήμες και εικόνες.
Θαρρώ η θαλπωρή και η ζεστασιά που πέφτει σε κάνει να ανοίξεις τα κιτάπια της παιδικής ηλικίας. Έτσι πιστεύω, έτσι νιώθω.

Στο φως λοιπόν των κεριών ανοίγει αυτή η επιστροφή στις παιδικές γιορτινές μνήμες. Πολλές και διάφορες.
Χριστούγεννα για μένα ήταν ας πούμε το τραγούδι της βροχής στην ξύλινη στέγη. Ένα τραγούδι πανέμορφο που έντυνε τις στιγμές με τη δική του ποίηση. 
Ήταν οι πλαστικές λεκάνες που βάζαμε για να κρατάμε τις σταγόνες του νερού που έτρεχε από διαρροές. Αλλά στην ξύλινη οροφή αυτά τα τεράστια μπαλόνια, γεμάτα χρώματα. Και τα θυμάμαι σαν νάναι τώρα, το καθένα ξεχωριστό.
Ο μεγάλος πιγκουίνος, η μεγάλη στρογγυλή σφαίρα, το μακρόστενο "σκουλήκι", τα μικρά "αχλάδια". Όλα φουσκωμένα κρεμασμένα απ την οροφή να αιωρούνται στο ρεύμα του αέρα.
Χριστούγεννα ήταν η γάτα που γουργούριζε γύρω απ τη σόμπα τις κρύες εκείνες νύχτες. Και τι γκρίνια έβγαζε σαν έπρεπε να βγει έξω τη νύχτα για να την βρούμε την άλλη μέρα το πρωί έξω στο χαλάκι της πόρτας.



Χριστούγεννα ήταν το στόλισμα του δέντρου, τα φωτάκια της εποχής με το "άψε σβήσε" που έπρεπε να το πάρεις ξεχωριστά. Που σαν καίγονταν ένα, σταματούσε όλη η σειρά. Και έπρεπε ο πατέρας να δοκιμάζει ένα προς ένα τα λαμπάκια για να βρει το καμένο να το αντικαταστήσει. Και να τα χάρτινα αγγελάκια με το γκλίτερ της εποχής που τα κολλούσαμε στα τζάμια. Θυμάστε εκείνο το αγγελάκι ε; 
Α ξέχασα τα μικρά βαμβάκια που τα κάναμε σβώλους και τα κολλούσαμε στα τζάμια με νεράκι. Και για χιόνι ξύναμε κιμωλία και την φυσάγαμε επίσης στο τζάμι.

Ήταν και η ετοιμασία για τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες, τα κουλούρια. Και να το αλεύρι, να ο μπλάστρης, το τραπέζι, οι λαμαρίνες, ο φούρνος. Η γιαγιά στο ...βασίλειό της!


Χριστούγεννα εκείνη την εποχή ήταν ακόμα η επίσκεψη στα λαμπερά τότε πολυκαταστήματα της Αθήνας. "Μινιόν" στην κορυφή της λίστας, "Αφοί Λαμπρόπουλοι", "Άκρον Ίλιον Κρυστάλ", "Κλαουδάτος" κλπ κλπ
Ύστερα τα κάλαντα! ο γύρος στη γειτονιά. Το σιδερένιο μου τριγωνάκι. Οι αναστολές και οι ντροπές μου. Και η αγωνία της μάνας μου αν "δέχτηκαν καλά το παιδί".

Αχ παραμονή Πρωτοχρονιάς ήταν όλη η οικογένεια ολόγυρα από το ραδιόφωνο με τον πατέρα στον διακόπτη για τα φώτα. Το μέτρημα των δευτερολέπτων 4...3...2...1...  και μετά "Πάει ο παλιός ο χρόνος....."

Το πρώτο γύρισμα των ημερολογίων και φυσικά να δούμε τι χρώμα ήταν για να βγάλουμε συμπεράσματα για την ....πορεία του χρόνου μέχρι που διαλέγαμε μονάχα ...κόκκινα για να είναι όλα καλά.

Μα υπήρξαν και Χριστούγεννα πικρά, μελαγχολικά. Βουτηγμένα στην μοναξιά. Τότε που η εφηβεία έπαιζε τα δικά της παιχνίδια. Η Μοναχικότητα. Η ζωή πίσω απ το τζάμι. Η λαχτάρα για την αφήγηση των νεανικών φίλων για το πως πέρασαν εκείνοι μπας και μείνει και ένα ψίχουλο χαράς και για μας.


Αλλά και τα πιο ύστερα Χριστούγεννα. Αυτά της νιότης. Και του έρωτα. Τότε που η λαχτάρα της μορφής της έκλεινε μέσα της ολάκερες τις γιορτινές μέρες. Η αναμονή για το δώρο της. Η αγκαλιά της, το φιλί της, η θέρμη του κορμιού της. οι αναστεναγμοί του έρωτά της. Το κυνήγι, η αγωνία για αυτήν την αγάπη. 

Χριστούγεννα ήταν ναι, τα μάτια των παιδιών, το γράμμα τους στον Άη-Βασίλη. Όλη αυτή η ανεκτίμητη επιστολογραφία που υπάρχει ακόμα και σήμερα σας πληροφορώ. Και η μεγάλη εκείνη ώρα της βραδιάς της αλλαγής του χρόνου. Όταν άνοιγαν τα δώρα κάτω απ το δέντρο. Τα μάτια τους, το γέλιο τους! Ανεκτίμητες στιγμές. 



Αυτά και πάρα πολλά ακόμα σφράγιζαν εκείνα τα περασμένα Χριστούγεννα των παλιών χρόνων. Θέλω να ευχηθώ σε όλες και όλους σας να περάσετε καλά. Να έχετε υγεία. Να χαμογελάτε. Να δημιουργείτε, να αγωνίζεστε για έναν καλύτερο κόσμο. Να κρατάτε τις αγκαλιές σας ανοιχτές για τους ανθρώπους. Να θυμάστε ότι οι πιο μεγάλη ευτυχία χτίζεται πάνω σε μικρές όμορφες στιγμές. 

Καλά Χριστούγεννα 

απ την καρδιά μου.



Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

"Το ραδιοφωνάκι" (Αφήγημα συμμετοχή στο 20ο "Παίζοντας με τις λέξεις'")



Το Ραδιοφωνάκι

Η Μεγάλη ελιά λύγισε κάτω από την ωμή δύναμη του εκσκαφέα. Η Σκόνη σκέπαζε τα πάντα. Το παλιό σπίτι έκλεινε αγέρωχα τον κύκλο ζωής του. Κάθε τι μετατρέπονταν σε σωρό από ερείπια. 
Στεκόμουν συγκινημένος με ανάμικτα συναισθήματα. Το παλιό έφευγε δίνοντας τη θέση του στο όνειρο του αύριο. Συγκίνηση, νοσταλγία, προσδοκία. Όλα μαζί ανάμικτα.
Περπατώντας στα ερείπια άξαφνα στραβοπάτησα σε έναν τσιμεντόλιθο. Το πόδι μου γύρισε και ένας καθαρός μεταλλικός ήχος ξεχώρισε. Ένα παλιό σιδερένιο κουτί έστεκε κάτω απ το πόδι μου. Για τα καλά παραμορφωμένο, γερμένο στο πλάι. Έσκυψα να το τραβήξω πέρα και τότε το είδα να πέφτει.
Ένα μικρό ραδιόφωνο. Ένα τρανζίστορ εποχής 1970. Ένα λευκό Phillips με ασημένια πλάκα και μια κόκκινη βελόνα που ξεχώριζε μέσα στην απλότητά του. Κάπου το ήξερα αυτό το τρανζίστορ! Το κράτησα στο χέρι μου, φύσηξα τις σκόνες που το σκέπαζαν και τα μάτια μου έμειναν πάνω του. Το έφερα στην αγκαλιά μου. Σαν να ήθελα να το κρύψω σ’ αυτήν. Σαν να ήθελε και αυτό να με πάρει πίσω μακριά…  46 ολάκερα χρόνια.

“Εδώ Πολυτεχνείο… Εδώ Πολυτεχνείο”
“Πατέρα τι γίνεται;”
Με κοίταξε τρίβοντας τα γένια με το χέρι του.
“Ξεσηκωμός παιδί μου! Δεν ακούς;”
“Ποιος;”
“Φοιτητές και Λαός”
Στα μαύρα χρόνια της χούντας, από τα επτά μου, είχα ήδη μυηθεί σε εκείνες τις βασικές έννοιες.  Ολάκερη οικογένεια, μητέρα, γιαγιά, ο πατέρας και εγώ εκεί! Γύρω από το μικρό ραδιόφωνο. Που εκείνη τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη είχε μια ξεχωριστή θέση και σημασία στη ζωή μας. Ήταν ο κοινωνός μας με εκείνους που μάχονταν και τους συντρόφους τους.
“Έβγαλαν τα τανκς στους δρόμους!” είπε πνιχτά η μητέρα μου.
“Καταραμένοι”, συμπλήρωσε η γιαγιά από δίπλα.
“Τα παιδιά πατέρα! Τι θα γίνουν τα παιδιά!”
Μας κοίταξε με μάτια υγρά, κόκκινα απ την ένταση και το ξενύχτι. Με τρεμάμενα χείλη ψιθύρισε.
“Απόψε είναι η βραδιά τους! Άκούστε! Γράφουν τη δική τους ιστορία!”
“Αδέλφια μας στρατιώτες! Πως είναι δυνατόν…..” ούρλιαζε ο εκφωνητής. Οι καρδιές σφίχτηκαν. Οι γροθιές μελάνιασαν στα χέρια. Το ραδιοφωνάκι έτρεμε στην αγκαλιά μας, στην παγωμένη ανάσα μας.
“Πατέρα θα τολμήσουν; θα γίνει σκοτωμός!” ψέλισσα.

Ύστερα…. φωνές… ο Εθνικός ύμνος, σιωπή! Αυτή η απέραντη θανάσιμη σιωπή. Το ραδιοφωνάκι έστεκε σιωπηρό, βουβό. Μόνο κάτι παράσιτα σφύριζαν δαιμονισμένα διαπερνώντας τα αυτιά μας.

“Μπάρμπα Γιάννη!”
Η Φωνή των εργατών με γύρισε πίσω.
“Τραβήξου ο εκσκαφέας ! Τι βρήκες εκεί;”
Είχε δίκιο. Παραμέρισα. Στην αγκαλιά μου κρατούσα πάντα το μικρό ραδιοφωνάκι. 
“Κάτι απ τα παλιά μάστρο Θόδωρα”
“Κοίτα να δεις! Τρανζίστορ;”
“Ναι! Το παλιό μας ραδιοφωνάκι”
Με κοίταξε για λίγο. Πρέπει το πρόσωπό μου να ήταν σφιγμένο.
“Καταλαβαίνω…” είπε.
“Σ’ αφήνω με τις αναμνήσεις, πάω να μαζέψω τα μπάζα, πρόσεχε!”

Στάθηκα με τη πλάτη στον απέναντι τοίχο. Μέσα απ τις σκόνες έβλεπα το σιδερένιο δράκο να ισοπεδώνει τα υπόλοιπα. Στα χέρια μου εξακολουθούσα να κρατώ ευλαβικά εκείνο το μικρό λευκό ραδιοφωνάκι σπονδή στο πέρασμα του χρόνου και στις αναμνήσεις. Κάτι απ το χθες ενώθηκε με το σήμερα. Είχε επιστρέψει ξανά στη ζωή μας.


Αγαπητές Φίλες και Φίλοι. " Το ραδιοφωνάκι" ήταν συμμετοχή μου, στο αγαπημένο λογοτεχνικό δρώμενο "Παίζοντας με τις Λέξεις-20ο Παιχνίδι", που διοργανώνει υπέροχα η αγαπημένη φίλη MeMaria στο προσωπικό της ιστολόγιο εδώ:

Μπορείτε να δείτε τα αποτελέσματα εδώ:  Βράβευση και αποτελέσματα του 20ου Παιχνιδιού

Μπορείτε να απολαύσετε την υπέροχη "Δημουργική απασχόληση" της Μαρίας Κανελλάκη που πρώτευσε στον διαγωνισμό καθώς επίσης και να διαβάσετε όλες τις εξαίρετες συμμετοχές που κρατούν την ποιότητα του δικτυακού λογοτεχνικού δρώμενου σε μεγάλα ύψη.
Συγχαρητήρια στη Μαρία Κανελλάκη για την πρωτιά αλλά και σε όλες και όλους για τις δημιουργίες τους για την κατάθεση της ψυχής και τους.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην MeMaria για την διοργάνωση, την υποστήριξη του δρώμενου που μας δίνει πάντα την ευκαιρία να εκφράσουμε τις εμπνεύσεις μας.





Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

"Ο Κύκλος που κλείνει"




Φλεβάρης 1960,

Μια νεαρή γυναίκα μεταφέρεται επειγόντως στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένη από πτώση. Στα χείλη της επαναλαμβάνεται ικετευτικά η φράση: "Θεέ μου να προλάβουν...."

Πρωτοχρονιά 1987. (Εικοσιεπτά χρόνια μετά...)

Στην έπαυλη του μεγαλοκατασκευαστή Διονύση Ναρσή, προέδρου της "Ναρσής κατασκευαστική Α.Ε.", δεκάδες καλεσμένοι, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διάφορα παράσιτα κοσμικοί, υποδέχονται με ένα λαμπερό πάρτι τον ερχομό του νέου χρόνου.  





Επίκεντρο του ενδιαφέροντος μια 27χρονη νέα όμορφη γυναίκα, η Θάλεια Μαζαράκη, νέο στέλεχος του Υπ. Οικονομικών. Με τη λαμπερή της παρουσία γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και στη συνέχεια πόθου για τον αδίστακτο διαπλεκόμενο επιχειρηματία.





Ο Νεαρός δημοσιογράφος Τίμος Αργυριάδης , υπεύθυνος του εργατικού ρεπορτάζ της μεγάλης εφημερίδας "Εσπερινά Νέα" , ζει ερωτευμένος στην σκιά της.

Ποια είναι η πρόθεση της Θάλειας σε σχέση με τον Ναρσή ; γιατί ξεκινά να παίζει μαζί του ένα θανάσιμο παιχνίδι εξάρτησης και διαπλοκής με όπλο την επιρροή της σε κρίσιμες αποφάσεις ανάθεσης έργων του Υπουργείου αλλά και τον ακαταμάχητο προκλητικό ερωτισμό της;

Γιατί του δίνει στοιχεία για διαγωνισμούς του δημοσίου και ποιος ο ρόλος μιας μεγάλης Γερμανικής πολυεθνικής κατασκευαστικής εταιρείας, ανταγωνίστριας του Ναρσή;



Ποιος είναι ο συνδικαλιστής αγωνιστής Κώστας Λεμπεδιωτάκης; Γιατί ο Τίμος βάζει σκοπό του επαγγελματικό αλλά και προσωπικό να βρει τις αληθινές συνθήκες του θανάτου του σε ένα αμφιλεγόμενο ατύχημα 27 χρόνια πριν ;

Ένα σκοτεινό δίχτυ αρχίζει να πλανιέται πάνω από όλους. 

Ένα προς ένα τα πρόσωπα της δράσης αρχίζουν να δίνουν το παρόν. Πρόσωπα του παρόντος αλλά και του μακρινού παρελθόντος

Ένας μεγάλος κύκλος ανοίγει για να συναντήσει το μακρινό παρελθόν και να κλείσει ξανά με το εκρηκτικό παρόν.

Ο Θάνατος παραμονεύει σε αυτή τη νέα γραμμή.


Φίλες και φίλοι,
σας καλωσορίζω στον καινούργιο μου μυθιστόρημα, που εδώ και καιρό ανεβαίνει ελεύθερα και δημοσιεύεται στην δικτυακή πλατφόρμα:     Wattpad



Λίγα λόγια για το Μυθιστόρημα

"Ο Κύκλος που κλείνει" είναι μια δραματική αστυνομική περιπέτεια  (Action, Crime, Drama, Society), που διαδραματίζεται στην Αθήνα του 1987.

Έχει έντονα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου δράματος, της περιπέτειας, της πολιτικής και κοινωνικής δράσης της εποχής. 

Είναι βουτηγμένο στο σκοτάδι των ανθρώπινων πόθων, της διαπλοκής της εξουσίας, του αμείλικτου πολέμου του παρασκηνίου. Με τη σκιά του παρελθόντος να αρχίζει να βγαίνει σταδιακά στο προσκήνιο, να επηρεάζει και να αποκαλύπτει έναν προς έναν τους πρωταγωνιστές και να πλέκει γύρω της ένα ντεκόρ μυστηρίου και θανάτου.

Η Κεντρική ηρωίδα μας είναι η Θάλεια Μαζαράκη: Μια νεαρή όμορφη, εκρηκτική σύγχρονη γυναίκα της εποχής. Χωμένη στα γρανάζια του συστήματος και των μεγάλων αποφάσεων. Μια γυναίκα που η συμπεριφορά της και η τακτική της θα αρχίζει να αποκτά χαρακτηριστικά femme fatale .



Θα την γνωρίσουμε στην καθημερινότητά της, στα όνειρά της, στις σκιές που κουβαλά βαθιά στην ψυχή της και στα σκοτάδια της. Στα συναισθήματα και στους πόθους της. 

Στον αντίποδα και απέναντί της, επίσης σε ρόλο πρωταγωνιστή ο Διονύσης Ναρσής. Ένας 57χρονος μεγιστάνας του πλούτου και της διαπλοκής της εποχής. Επιβλητικός, γοητευτικός και συνάμα αδίστακτος τυχοδιώκτης χωρίς την παραμικρή αναστολή μπροστά στα προσωπικά του συμφέροντα.



Μια τρίτη κρίσιμη παρουσία ανάμεσά τους, ο νεαρός δημοσιογράφος Τίμος Αργυριάδης. Ένας μαχητής, αγωνιστής στο επάγγελμά του. Ισότιμος και αυτός πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα.



Οι συγκρούσεις, τα σκοτάδια, το παρελθόν, τα διλήμματα, ο έρωτας, τα πάθη, ο θάνατος, παραμονεύουν παντού.



Το έργο είναι ελεύθερο, στην κριτική σας διάθεση και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:




Σημείωση: 

  1. Οι συνοδευτικές φωτογραφίες προέρχονται από τον ελεύθερο δικτυακό χώρο. Ανήκουν και είναι πνευματική ιδιοκτησία των δημιουργών τους και ουδεμία διάθεση ιδιοποίησης ή εκμετάλλευσης έχουν με το παρόν μυθιστόρημα. Αποτελούν απλώς εικαστική στήριξή του.
  2. Για να διαβάσετε το έργο στο wattpad, πρέπει να κάνετε log in. Μπορείτε άνετα να χρησιμοποιήσετε τον google account σας (αυτόν που έχουμε και στο blog μας) αποκτώντας προφίλ στην εφαρμογή ως αναγνώστες.