"To θαύμα μιας νύχτας μαγικής"
Αυλαία ανοίγεται βαριά, στα χρώματα λουσμένη,
σκηνή στο βλέμμα απλώνεται, με θάλπος φορτωμένη.
Χορός λαμπρός των Ιπποτών, στη λήθη ξεχασμένος,
βαθιά σε μνήμες θολερές , θολός λησμονημένος.
Εγώ βουβός και έκθαμβος, στέκω στη μέση θεατής,
παράσταση λαμπρή θωρώ και νιώθω σαν ταξιδευτής.
Ονείρατά μου παιδικά ανάσα παίρνουν μπρος μου,
και στοχασμοί αστείρευτοι μπερδεύονται στο φως μου.
Μαέστρος δίνει το ρυθμό κι η ορχήστρα ζωντανεύει,
μπαλέτα μπαίνουν στη σκηνή και ο χορός θεριεύει.
Των κύκνων λίμνη λυρική κι η ωραία κοιμωμένη,
Ρωμαίος έρχεται ευθύς κι η Ιουλιέτα ερωτευμένη.
Ο Καρυοθραύστης περπατά εμπρός στα βλέμματά μου,
ο Χάνς κι η Γκρέτελ στέκονται κι αυτοί από κοντά μου.
Ένα κορίτσι φτωχικό τα σπίρτα δες ανάβει,
της παγωνιάς το θάνατο να σώσει να προλάβει.
Το θείο Σκρούτζ ανέκφραστο τα πνεύματα ζυγώνουν,
του χρόνου τα περάσματα στην όψη του φορτώνουν.
Γρύλος στο τζάκι αναπηδά, πνεύμα φωτιάς ξυπνάει,
Έγνοια και σκέψη θαλπωρής, στο σπίτι δες σκορπάει.
Ένας μικρός καλλικάντζαρος με τις νεράιδες παίζει,
στο δέντρο εκεί τις κυνηγά και κάτω απ’ το τραπέζι.
Τα ξωτικά τρομάζουνε, μουρμούρα ξεσηκώνουν,
χρυσόσκονη παντού πετούν και τη σκηνή θολώνουν.
Χιονούλες, νεράιδες χαρωπές και του χιονιού κυράδες,
λάμψη, μαγεία δίνουνε στις μέρες τις γιορτάδες.
Ολόγυρα στήνουν χορό στο δέντρο κατεβαίνουν,
το χώρο λαμπυρίζουνε και τις καρδιές ζεσταίνουν.
Ένας χιονάνθρωπος μικρός, χιόνι στη σκηνή πετάει,
της παγωνιάς το πνεύμα, πάνω μου, τη πάχνη του φυσάει.
Ο Τζακ ο Πάγος, σχέδια στα τζάμια ζωγραφίζει,
και του χιονιού η κυρά απλόχερα, νιφάδες πλημμυρίζει.
Μην είναι θαύμα ετούτο εδώ, στα μάτια μου μπροστά μου;
Κι ο θαυμαστός ο κόσμος τους, απλώνεται σιμά μου.
Μην είναι όλα όνειρο με γιορτινή αχτίδα;
ολόγυρά μου απλώνονται με πλουμιστή φροντίδα.
Μα ότι κι να ‘ναι, λογική στη σκέψη δεν θα δώσω,
μήτε ορμήνειες σοβαρές δεν πρόκειται να σώσω.
Έτσι απλά αφήνομαι στη τρυφερή βραδιά μου,
με τη μαγεία αγκαλιά και ζέστη στην καρδιά μου.
Κι άσε εκείνους, που ψυχρά εξήγηση γυρεύουν,
με αναλύσεις σύνθετες τη σκέψη τους παιδεύουν,
το θαύμα νύχτας γιορτινής αδυνατούν να νιώσουν,
κρίμα που είναι ανίκανοι τέτοιες στιγμές να σώσουν.
Αυτό ήταν το ποίημά μου, συμμετοχή στο 34ο Συμπόσιο ποίησης, που διοργανώνει η αγαπημένη μας φίλη, Αριστέα για πάνω από 10 χρόνια, με την ίδια θέρμη και επιτυχία.
Το ταξίδι της έμπνευσης με πήγε σε μια γιορταστική παράσταση, σε ένα θαύμα, που τα μάτια μας και η ψυχή μας βιώνει, σε μια παράσταση, αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων. Διάλεξα να κάνω ένα γενικό ...κάλεσμα επί σκηνής όσων περισσότερων μορφών κυριάρχησαν σε αυτό, που αποκαλούμε θαύμα Χριστουγέννων.
Έτσι, παρήλασαν μπροστά μας, τα μπαλέτα της "Λίμνης των κύκνων", του "Ρωμαίου και της Ιουλιέττας", του "Καρυοθραύστη", της "Ωραίας κοιμωμένης". Από κοντά και ένα σωρό θαυμαστά πλάσματα, που μας συνοδεύουν στο υπέροχο μαγικό ταξίδι των ημερών: Ο Χάνς και η Γκρέτελ, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ο ανάλγητος Σκρουτζ με τα πνεύματα, ο Γρύλος στο τζάκι, οι Καλλικάντζαροι, οι Νεράιδες του χιονιού, τα Ξωτικά, οι Χιονούλες, η Κυρά του χιονιού, ο Χιονάνθρωπος και ο Τζακ ο πάγος. Μορφές βγαλμένες μέσα από τους θρύλους και τις παραδόσεις των λαών.
Φαντάζομαι να μπόρεσε να αγγίξει την καρδιά σας.
.jpg)







.png)

.png)