Τόσα καλοκαίρια, σου 'χαν φύγει απ τα χέρια...

Ήταν ένα καλοκαίρι ζεστό, αποπνικτικό. Όπως ήταν όλα εκείνα τα καλοκαίρια στις φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας στις συνοικίες του Πειραιά. Της Αγίας Κυριακής εκείνη η μέρα, που μια καινούργια ζωή ήρθε στο φως να συναντήσει και εκείνη με τη σειρά της την πορεία ενός καινούργιου ανθρώπου που γεννιέται.

Της Αγίας Κυριακής, Επτά του Ιούλη, στα 1960. Πενήντα επτά ολάκερα χρόνια πίσω. Σαν σήμερα ένα πράμα.

Βέβαια, ο ερχομός εκείνης της ζωής, έμελλε να σφραγιστεί με την αποχώρηση μιας άλλης ζωής, τρεις μόλις μέρες μετά. Μια αλλαγή στη σκυτάλη βίαιη, αλλοπρόσαλλη, προφανέστατα άδικη καθώς εκείνη που την κουβαλούσε δεν πρόλαβε ποτέ να την χαρεί και η μοναδική επαφή μαζί της ήταν μια και μόναδική αγκαλιά σε ένα κόσμο ανάμεσα στο φυσικό και στο ασυνείδητο.

Ο Χρόνος σκεπάζει τα πάντα να ξέρετε... έχει έναν δικό του μοναδικό ισοπεδωτικό τρόπο να ανακυκλώνει, να φιλτράρει το κακό, να ανοίγει δρόμους και ορίζοντες. Από εκείνο το καλοκαίρι σαν σήμερα μετρήθηκαν ακόμα  πολλά. Μια ολάκερη πορεία ζωής. Με βιώματα, καταστάσεις, εμπειρίες, δοκιμασίες, χαμόγελα, δάκρυα, χαρές, λύπες, δημιουργία. Ειδικά αυτό το τελευταίο έχει ξεχωριστό ειδικό βάρος που ισιώνει τα πάντα.

Τα μάτια των παιδιών σου, ο περίγυρος των αγαπημένων σου προσώπων στην οικογένεια καίει όμορφα το καντηλάκι της ζωής και λειτουργούν σαν πολύτιμα πετράδια σε ένα σκαλιστό ξύλινο κουτί που εξελίσσεται στο χρόνο.

Μερικές όμως φορές, σαν βαδίζεις άναρχα στις αναμνήσεις, έρχεται και εκείνος ο ψηλός, ο "ξινός" τύπος, αυτός που έχει το σχήμα και τη μορφή του κλασικού μπακάλη εκείνης της παλιάς γειτονιάς βαστώντας στο χέρι το τεφτέρι του. Και να δεις ο διάολος που κάθεται και σκαλίζει κάτι παλιά κιτρινισμένα φύλλα στο τεφτέρι, πως τούρθε τώρα πανάθεμά τον και σε φορτώνει σκοτούρα.

-Μπάρμπα Γιάννη ; αλήθεια σκέφτηκες πόσα καλοκαίρια σου ΄χουν φύγει απ τα χέρια ; τι με κοιτάς ; κάτι σου θυμίζει ο στίχος ε ; ναι, ναι, δεν λάθεψες. Είναι εκείνο το πανέμορφο τραγούδι που φέρνει λίγο από το ύφος του Νέου Κύματος τότε που αγαπούσες.

................

-Δεν μιλάς ε ; να σου μετρήσω εγώ πόσα καλοκαίρια μετρούσες τη ζωή μέσα απ τη ζωή των άλλων ; πόσα καλοκαίρια, εκείνα ντε της πρώτης νιότης, της πρώτης λάβας, ζούσες μέσα απ τη ζωή των άλλων ; Να σου μετρήσω τότε που περίμενες πότε θα γυρίσουν οι φίλοι απ τις διακοπές τους, απ τα όμορφα καλοκαιρινά τους βράδια για να σου αραδιάσουν τις δικές τους όμορφες στιγμές. Ναι, έτσι ζούσες και εσύ κοντά τους.

"Τα φώτα μην σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων

αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων..."

Έλα πάμε...! καίει έξω ο τόπος, μεσημέριασε, δεν θα προλάβουμε. Φέρε το λάστιχο να πλύνουμε την αυλή. Ωραία. Άντε, ήρθαν τα παιδιά, ο Στέφανος, ο Άκης, ο Γιώργος, να αδειάσουμε την κρεββατοκάμαρα. Να λύσουμε το κρεββάτι, να ρυθμίσουμε τα φωτορυθμικά, το στερεοφωνικό της εποχής. Οι δίσκοι έτοιμοι, οι κασέτες, το πρόγραμμα μελετημένο. Τα ποτά μπήκαν στη σειρά στο τραπέζι, έξω στην αυλή στρώθηκαν οι πάγκοι. Οι μπύρες στο ψυγείο, άντε, βιάσου....!

Πω, πω είναι και το αρμόνιο τώρα. Κοτζάμ έπιπλο, ξύλινο, διόροφο, ώωωωωπα με προσοχή. 

Όλα εντάξει. Το πάρτυ έτοιμο να ξεκινήσει....! ώρα τα παιδιά να φύγουν για να επανέλθουν ντυμένα για τη γιορτή.

"Πάλι μιλάς για ξένους τόπους,

λες κι έχεις κι άλλη μια ζωή.

Πάλι χαμένη μες στους τρόπους

να γίνονται όλα απ την αρχή..."

Σταμάτα να μετράς τα χαμένα σου καλοκαίρια, δεν ωφελεί. Δικές σου απώλειες είναι παραδέξου το...! κάθε άνθρωπος ορίζει τη ζωή του, αν θες τη διαφεντεύει. Δεν την αφήνει σαν καρυδότσουφλο στην αντάρα να την τσακίζει το μπουρίνι. Συνεπώς, σταμάτα σου λέω, δεν ωφελεί.

Το πάρτυ άρχισε, πωπω κόσμος, χορός, μουσική, γέλια, τραγούδι. Μια μικρή ζωντανή ορχήστρα στο πόδι. Το σπίτι και η αυλή απέκτησε ζωή, χόρεψε ντε, νιώσε....! αφέσου...!

Πάλι μελαγχόλησες ; πάλι στα "γιατί" έμεινες ; τι έπρεπε να είχες κάνει και τι δεν έκανες. Τα λάθη που κατεβαίνουν τσουβαλιασμένα στο μυαλό σου. Οι αναστολές, οι φόβοι, οι δισταγμοί σου, οι άρρωστες εμμονές σου. Ναι, εκεί είναι, δεν σβήνονται, αλλά σε ρωτάω τι θα κερδίσεις τώρα αν μείνεις εκεί ; τι θα αλλάξεις ; 

"Η Ζωή θέλει Βιασμό...."

κάπου το άκουσες και αυτό. Ναι, ναι, κάπου είναι γραμμένο. Ρίσκαρες ; τόλμησες ; εμ τι έκανες ντε βρε χαμένε ; δηλαδή, τι περιμένεις ; εκ του ασφαλούς να κάθεσαι και να σούρχονται οι επιβραβεύσεις στην καρέκλα χωρίς κόστος ; εμ δεν γίνεται έτσι στη ζωή.

"Ρώταγες τι φταίει,

για το σώμα σου που καίει, 

τώρα ξέρεις πως τα χείλη της ζητούσες...."

Εκεί είναι....! ποια ; έλα τώρα.... αυτή που περίμενες χρόνια. Η Αιώνια Γυναίκα πρότυπο. Θα την χορέψεις ; ή θα την χουφτώσει κανένας άλλος ; μπορείς να την σφίξεις στην αγκαλιά σου ; της αξίζεις ; θα την δικαιώσεις ; εκείνη σε προσμένει. Έκανε το πρώτο βήμα, κουνήσου ντε και εσύ...! 

Θα σου πω κάτι αδελφέ. Πρόσεξε...! μην περάσουν καμιά πενηνταριά χρόνια και ακόμα ρωτάς τι φταίει που το σώμα σου ανεκπλήρωτα καίει γιατί τότε......

Έλα, να, κοίτα το παληόπαιδο ο Άκης τι έκανε τώρα. Έβαλε το "Total eclipse of the heart". Βιάσου αγόρι μου. Έχεις ήδη χάσει πολλά καλοκαίρια.

Το πάρτυ τελείωσε. Οι πιο τολμηροί της παρέας πήραν από δυό αυτοκίνητα της εποχής και νάσου το Μεγάλο Καβούρι με την παραλία του στο γλυκοχάραμα. Για το όμορφο φινάλε εκείνης της μέρας.

"Και τρέχεις ,τρέχεις για να προλάβεις τον ήλιο αλλά αυτός βασιλεύει

και τρέχει γύρω-γύρω για να έρθει πίσω σου.

Ο ήλιος είναι πάντα εκεί,  στον συνηθισμένο του δρόμο αλλά  εσύ είσαι μεγαλύτερος, και μια μέρα πιο κοντά στον θάνατο.

.....................

"ο καιρός πέρασε, το τραγούδι τελείωσε παρ όλο που είχα κι άλλα να σου πω..."

Χρόνια μου Πολλά

Το Καλοκαίρι των Προκλήσεων...

Καλοκαίρι....

Η Εποχή με τις μεγάλες αντιθέσεις στα συναισθήματα του κόσμου. Πολλοί το λατρεύουν. Πολλοί το μισούν και το απωθούν. Ο Καθένας για τους δικούς του διαφορετικούς και συγκροτημένους λόγους.

Αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη ; το λατρεύω...! το ποθώ...! αφήνομαι παντελώς στο χρώμα του, στη κάψα του, στις έντονες δοκιμασίες που προκαλεί το κάμα του αλλά και όχι μόνο.

Από την άλλη θεωρώ ότι το Καλοκαίρι είναι, από μόνο του, μια διαρκής πρόκληση. Πρόκληση πρώτα απ όλα βιολογική και σωματική και στη συνέχεια ψυχολογική και συναισθηματική.

Γιατί αυτό ; για μια σειρά πιστοποιημένους λόγους:

Το καλοκαίρι πιέζει τις σωματικές μας αντοχές στα όριά τους. Η Ζέστη που στις ακραίες της μορφές παίρνει τη μορφή του αφόρητου καύσωνα έχει την ιδιότητα να βάζει σε δοκιμασία ολάκερη τη σωματική μας ισορροπία. Εκεί ο κάθε άνθρωπος θα τεστάρει τα νεύρα του, θα παλέψει την αυτοσυγκέντρωσή του, τις βαθιές και τακτικές του ανάσες για να μπορέσει να διαχειριστεί την πίεση και την καταπόνηση. Ένα ανθρώπινο σώμα που "λιώνει" στον ιδρώτα, υπό κανονικές συνθήκες, αποτοξινώνεται. αφαλατώνεται, μπαίνει σε μια επίπονη αλλά διεγερτική διαδικασία κάθαρσης και αναζωογόνησης. 

Το άλλο είδος των δοκιμασιών που μας βάζει το καλοκαίρι είναι καθαρά ψυχολογικό και συναισθηματικό και έχει να κάνει με την κοινωνική θέση του καθένα από εμάς.

Ως εποχή ακραίων καταστάσεων και έντονης ζωής, απαιτεί πόρους, μέσα, χρόνο, δυνατότητες για να μπορέσεις να το χαρείς. Απαιτεί ανθρώπινη ζεστή συντροφιά κάθε μορφής, ερωτική, συγγενική, οικογενειακή, φιλική. Με λίγα λόγια το καλοκαίρι δυστυχώς είναι εποχή που ξεγυμνώνει τον άνθρωπο της υλικής ανέχειας και της φτώχιας. Είναι επίσης εποχή που αποκαλύπτει το αδιέξοδο της μιζέριας και της παραίτησης και το παραδίδει αποκρουστικό στα μάτια σου.

Ολόγυρά σου, δίπλα σου στήνεται ένας μοναδικός χορός από καταστάσεις που εξωτερικά παίρνουν τη μορφή της εξιδανίκευσης και σε πιέζουν με τρόπο απόλυτο:

Γυμνά γυναικεία και αντρικά σώματα, έκδηλος, άναρχος, απόλυτος ερωτισμός πέρα από τις νόρμες, τα κλισέ, τις προκαταλήψεις. Χαμόγελα, γλέντι, διασκέδαση, ανεμελιά, συλλογικότητα, συντροφιά, εκδηλώσεις. Η Φύση ντυμένη  στα δικά της χρώματα σε κάθε της μέρος σε καλωσορίζει με τον τρόπο της, παίζει μαζί σου, σε καλεί να την χαρείς, να γευτείς τις στιγμές της.

Το κοινωνικό σύστημα, τα τελευταία χρόνια, έχει φροντίσει για δύο πράγματα με μεγάλη επιμέλεια:

Αφενός προβάλλει τις υλικές-καταναλωτικές χαρές και απολάυσεις του καλοκαιριού με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο κάνοντάς σε να νιώσεις όσο ποτέ την κοινωνική ανισότητα και την ανέχεια.

Αφετέρου έχει ροκανίσει τον ελεύθερο χρόνο σου σε βαθμό τέτοιο που ο τρόπος με τον οποίο θα δραπετεύσεις προς τις χαρές του καλοκαιριού να είναι δυσβάσταχτος, επώδυνος, απρόσιτος και πνιγμένος στο άγχος. Κάποιες δε φορές και αγοραίος.

Και στο βαθμό που θα μπορέσεις να το κάνεις θα βρεθείς αντιμέτωπος με όλες εκείνες τις εξιδανικευμένες ανατρεπτικές καταστάσεις που θέλεις να βιώσεις και δεν μπορείς.

Μέσα σε ένα καλοκαίρι, πολλοί θα προσπαθήσουν να ζήσουν το λάγνο, το διαφορετικό, το "άλλο", το ανατρεπτικό, το "αμαρτωλό", το "κρυφό", το "απαγορευμένο". Οι Ηδονές γίνονται κύματα και θεριεύουν απειλώντας τα "δοσμένα" και τα "συνήθη". Σχέσεις δοκιμάζονται, ρουτίνες γίνονται χίλια κομμάτια. Απωθημένα έρχονται στο φως και παίρνουν οντότητα. Πράγματα που δεν έζησες σκέφτεσαι να τα δοκιμάσεις. Ο Άνθρωπος θυμάται ξανά το σώμα του, τις ανάγκες του, παίζει με τη libido του, την συναντά ξανά και αρχίζει να φλερτάρει μαζί της σε ένα όμορφο "κρυφτό" που τον πάει σε άλλες εποχές και καταστάσεις. Ανομολόγητα πάθη ξεσκονίζονται από τα βάθη του ασυνείδητου, έρχονται στο φως, ωθούνται να πάρουν μια θέση στα ρεαλιστικά μας "θελω" και συγκρούονται αβυσαλλαία με τα "πρέπει" και τα "μη". Είναι και οι φορές που ο οργασμός αυτός ερωτικής ζωής έρχεται να θυμίσει, δυστυχώς, σε πολλούς από εμας τον βιωματικό  παρατεταμένο ερωτικό μας λήθαργο ή θάνατο.

Το ανθρώπινο σώμα και κατ' επέκταση και ο νους, είναι πιο κοντά στη φύση, από οποιαδήποτε άλλη εποχή.

Και δεν είναι φυσικά μονάχα ο ερωτισμός που εκρήγνυται και παίζει με τις αντοχές και τις ισορροπίες μας. Είναι και αυτή η μαγική αίσθηση της ανθρώπινης συλλογικότητας που αναπτύσσεται και μας καλεί κοντά της.

 

 

 

Τα καλοκαιρινά πάρτυ, οι μοναδικές εκείνες γλυκές νύχτες στην παραλία συντροφιά με τα αστέρια, τις κιθάρες και τις φυσαρμόνικες και τον ουρανό αγκαλιά. Οι κατασκηνώσεις στις παραλίες αλλά και στα Βουνά. Τα τροχόσπιτα που αψηφούν και καταργούν δεσμεύσεις και κάνουν κάθε γωνιά της γης σπιτικό σου. Τα καλοκαιρινά σινεμά που σε καρτερούν επίσης στην αγκαλιά τους. Οι Αρχαίοι τόποι και τα ιστορικά μνημεία που κάτω από τη φωτιά του ήλιου φωνάζουν στα πέρατα για την παρουσία και τις αντοχές τους.

Μπορούμε λοιπόν να το διαχειριστούμε ; έχουμε τα "έξυπνα όπλα" εκείνα με τα οποία θα αμυνθούμε απέναντι στην καταιγίδα αυτή των "προκλήσεων". Στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχουμε ξεκαθαρίσει μέχρι ποια θα είναι η "γραμμή" στην οποία θα αφεθούμε στις ριπές αυτές των συναισθημάτων ; 

Μοιάζουν όλα τούτα μια παράξενη δοκιμασία. Μια δοκιμασία που πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την "κυβερνήσουμε" με χιούμορ, με αφαιρετική διάθεση, με χαμόγελο, με αυτοσαρκασμό. Στην αντίθετη περίπτωση θα μας πάει και θα μας φέρει σε επώδυνες βυθίσεις, σε μελαγχολικές καταστάσεις, στην αγκαλιά των ταξιδιών στις μακρινές αναμνήσεις και των συνεχών ονείρων.

Ναι ο άνθρωπος πρέπει να συνδέεται θετικά με το παρελθόν, να κρατά ζωντανές τις αναμνήσεις του. Ναι φυσικά πρέπει να κάνει όνειρα, να ταξιδεύει με το μυαλό και τις αισθήσεις. Όμως αυτές οι συνδέσεις δεν πρέπει να γίνουν μονάχα εμμονή ή να αποτελούν τον μοναδικό τρόπο που μπορεί να αναπνέει κανείς. Γιατί είναι μονοσήμαντος και σαν το κεφάλι γυρίσει στο παρόν και στο αύριο τότε θα μείνει μετέωρο.

 Καλό Μήνα Ιούλη λοιπόν φίλες και φίλοι. Περνάμε στην ώριμη εποχή του καλοκαιριού. Τώρα που θα αφεθούμε στην αγκαλιά του. Στο καλοκαίρι των προκλήσεων της ζωής. Μα.... ολάκερη η ζωή είναι μια πρόκληση. Ένα δώρο. Που θα περάσει δίπλα μας καλώντας μας να το χειριστούμε. Να ανοίξουμε αυτό το "Κουτί της Πανδώρας" με τρόπο γόνιμο και συνθετικό.

Ζείστε το όπως μπορείτε ο καθένας. Με μικρές και μεγάλες στιγμές.

Καλό Καλοκαίρι...