Πόσο εύκολα τελικά περνούν οι μέρες σαν βρίσκεσαι σε διακοπές έτσι ; λες και συναγωνίζεται συνομωτικά ο χρόνος να συμπιέσει την διάρκεια της αλλαγής στη ρουτίνα και την καθημερινότητά σου.
Αν το διάστημα των προηγούμενων διακοπών χάνεται στην μακρινή ....προ Μνημονίων εποχή τότε ίσως να ερμηνεύεται αυτή η αίσθηση. Το προσπερνάμε.
Εδώ λοιπόν, πίσω, στα τετριμμένα μας αναζητώντας τους ρυθμούς μας αλλά και προσπαθώντας να τακτοποιήσουμε κάποιες καταθλιπτικές διαθέσεις και σκέψεις που πάντα παραμονεύουν μετά από διακοπές.
Κληρονομιά σε αυτές τις περιπτώσεις, αποτελούν οι φωτογραφίες που σφραγίζουν τη μνήμη με το παρόν. Φυλακίζουν τις όμορφες στιγμές και αποτελούν καταφύγιο όμορφης αναδρομής.
Θα σας κάνω λοιπόν ένα φωτογραφικό οδοιπορικό στο Τζάντε και θα σας πω στο τέλος και κάποιες παρατηρήσεις για το μεγάλο ιστορικό νησί του Σολωμού, του Ξενόπουλου, του Άγιου, των Κόντηδων και των Ποπολάρων.
 |
| Κυλλήνη: Το Λιμάνι |
Κάθε αρχή έχει την βαρύτητά της σε ένα ταξίδι. Η Κυλλήνη δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Ένα απλό λιμάνι ήσυχο είναι, γαλήνιο αλλά με χώρους κοινόχρηστης ανάγκης σε κακή κατάσταση. Ένας λαμπερός ήλιος και δροσερός Βοριάς μας καλωσόρισε στο πλοίο.
 |
| Ζάκυνθος, Βόρεια: Το Μικρό Νησί |
Στα Βόρεια του Νησιού, κοντά στις Βολίμες, στο Μικρό Νησί, το σπίτι των κουμπάρων μας. Μια ανοιχτή αγκαλιά, ζεστά αισθήματα, χαμόγελα, μνήμες, ενώθηκαν στην υποδοχή και στην εγκατάστασή μας.
Ένα παλιό πατρικό σπίτι, έχει μετατραπεί με προσωπικό μεράκι, σε μια παραδοσιακή φωλιά.
 |
| Η Βραχώδης παραλία στο Μικρό νησί |
Και βέβαια λίγα μέτρα μακριά, μια μοναδική καταγάλανη θάλασσα με, ομολογουμένως, αγριωπή και ατίθαση βραχώδη ακτή, μας καλούσε να αναμετρηθεί με τις αντοχές μας.
 |
| Μικρό Νησί-Παραλία |
Αυτό ακριβώς που σας περιέγραψα μόλις πριν για τα αφιλόξενα και επιθετικά βράχια αλλά σαν κάθε "άγριο θεριό", μπορείς να τα "γαληνέψεις" με τη δική σου παρουσία.
Έτσι λοιπόν η ....αφεντιά μου βρήκε γόνιμο καταφύγιο στα βράχια αυτά με διάφορες δραστηριότητες και ανέμελες στιγμές.
 |
| Μικρό Νησί-Λιμανάκι |
Στα δεξιά της προηγούμενης ακτής η φύση ξετρυπώνει ένα μαγικό λιμανάκι με καταγάλανα νερά και όμορφη φύση. Το παλιό σπιτάκι σαν να κρέμεται εκεί από παλιά χρόνια.
Φανταστείτε λίγο τον εαυτό σας σε αυτό το σπίτι....! στα μπαλκόνια του. Τι λέτε ;
Εγώ, μια φορά, τη φραπεδούμπα μου, την απόλαυσα εκεί στο λιμανάκι το λιόγερμα.
Ένα εκπληκτικό κανάλι στο διπλανό λιμανάκι αναδεικνύει τη δύναμη της θάλασσας και την ομορφιά της φύσης.
Και σαν το γούστο των ανθρώπων συναντά την αισθητική της φύσης έχουμε όμορφα δημιουργήματα και αρμονική συμβίωση.
Αντικρινά από το Μικρό Νησί, η Κεφαλλονιά. Η Δυτική της πλευρά δηλώνει παρούσα με τον μεγαλοπρεπή Αίνο σχεδόν πάντα στεφανωμένο από σύννεφα με διάφορα απίστευτα σχήματα.
Στο Δρόμο για το Θρυλικό "Ναυάγιο"
Όλοι σας έχετε κάπου δει εικόνες από το θρυλικό Ναυάγιο στην Ζάκυνθο. Σε απρόσιτη κρημνώδη τρομακτική πλαγιά στα ΒΔ του νησιού, υποδέχεται χιλιάδες επισκέπτες. Εδώ μαζί με την μαγεία της φύσης ξεκινούν και πρώτες θλιβερές διαπιστώσεις.
- Οδική σήμανση ανύπαρκτη στο πιο φημισμένο σημείο του νησιού, και το κυριότερο
- Πολλές σκουπιδοχωματερές χειρίστου επιπέδου πολύ κοντά εκεί.
- Έλλειψη οργανωμένης υποδομής στο σημείο θέασης του Ναυαγίου, καθώς είναι αντικείμενο διεκδίκησης από την ...Εκκλησία.
Τις προσπερνάμε για να αφεθούμε στη μαγεία της φύσης. Τρόμος στην κυριολεξία σε πιάνει στο απόκρημνο αυτό σημείο που, λες με μαχαίρι, έκοψες το βουνό. Δεν συνίσταται σε όσους έχουν υψοφοβία.
Εδώ μια πρώτη μακρινή θέαση από ψηλά σε ένα θαμνώδες περιβάλλον.
 |
| Το Ναυάγιο |
Καθώς πλησιάζεις στις άκρες νιώθεις το δέος να σε κυριεύει απόλυτα.
Εδώ είμαστε πιά στην άκρη, στο τέλος, στο όριο. Μια μικρή ράμπα, που χωρά μόνο δύο άτομα, σου επιτρέπει να φωτογραφίζεις. Εδώ το άνοιγμα του μικρού κόλπου. Το χρώμα των νερών είναι μαγικό γιατί παίρνει το χρώμα του βυθού και των βράχων, κάτι που σημαδεύει τις θάλασσες του Ιονίου.
Εδώ η πολυπόθητη στιγμή. Με κομένη την ανάσα έχεις την αμμουδιά στα πόδια σου. Επιβλητικό φυσικό τοπίο.
Αν γυρίσεις το βλέμμα δεξιά, παθαίνεις ένα σοκ από αυτό που παρατηρείς. Σκεφτείτε στην γραμμή του βουνού ψηλά, σαν "κατσίκια" δεκάδες τουρίστες να παίζουν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα για να απολαύσουν τη θέα.
Αυτό ήταν το επιβλητικό "Ναυάγιο" που αποτελεί ένα φυσικό κόσμημα του νησιού και τουριστική ατραξιόν του.
Ένα Λιόγερμα γεμάτο χρώμα
Τα χρώματα του δειλινού ανέκαθεν ήταν ξεχωριστά στα Ελληνικά νησιά. Δεν θα αποτελούσε εξαίρεση και η Ζάκυνθος. Μάλιστα, αν ο ουρανός είχε ζωγραφισμένες στον καμβά του τις πινελλιές της επερχόμενης καταιγίδας τότε ακόμα περισσότερο εκφραστική θα είναι η απόδοση.
Ένα πανέμορφο δειλινό με τη θάλασσα να χρυσίζει ενώ από πάνω τα σκούρα σύννεφα ολοκληρώνουν ένα υπέροχο τοπίο.
Εδώ το δειλινό προχωράει και τα παιχνίδια των χρωμάτων γίνονται ολοένα πιο έντονα και όμορφα.
Τελικά ένας καλοκαιρινός ουρανός είναι πιο καλλιτεχνικός σαν υπάρχει η παρουσία της βροχής.
Πείτε μου αλήθεια πως θα νιώθατε σαν αντίκρι σας είχατε αυτήν ακριβώς την εικόνα. Ο Αίνος είναι τυλιγμένος σε μια παράξενη τοπική ομίχλη λίγο πάνω απ την επιφάνεια της θάλασσας. Σκεφτείτε τώρα πως θα νιώθετε σαν επιστρέψετε σε ένα τσιμεντένιο κακόγουστο κλουβί στην πόλη τυλιγμένο στη μιζέρια.
Στο Κάστρο και στην Μπόχαλη
Η Μπόχαλη είναι η κλασική αριστοκρατική συνοικία της πόλης της Ζακύνθου. Βρίσκεται στα αριστερά σαν μπαίνεις στο λιμάνι ψηλά σε έναν λόφο κατάφυτο όπου υπάρχει και το κάστρο. Εκεί ανηφορίσαμε να επισκεφτούμε το Κάστρο της Πόλης αλλά μας περίμενε μια επώδυνη έκπληξη, που αποτελεί και αυτή στίγμα στο νησί. Δείτε:
Πως είπατε ; σκεφτείτε τώρα έναν ξένο επισκέπτη να βρίσκεται, χωρίς ειδοποίηση μπροστά σε μια κλειστή καστρόπορτα με αυτήν εδώ την ανακοίνωση στα ...μούτρα. Ελλάδα ....2018 χωρίς περαιτέρω σχόλια.
Αυτή είναι μια γενική άποψη της Μπόχαλης. Δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον σήμερα.
Η Επίσκεψη στον Άγιο
Ο Άγιος Διονύσιος είναι η σεβάσμια θρησκευτική μορφή σύμβολο της Ζακύνθου. Η Μεγάλη Εκκλησία δεσπόζει στο κέντρο του λιμανιού όμορφη και επιβλητική.
Ο Πλούτος είναι πραγματικά εντυπωσιακός.
Και εδώ, στο βάθος δεξιά, η σεβάσμια Κάσα του Αγίου. Είναι κλασική η ρήση των παραδοσιακών Ζακυνθινών με την ανάλογη προφορά "Μα την Κάσα τ' Αγιού".
Ανάψαμε τα κεράκια μας και κάναμε τις προσευχές μας για όλους κοντινούς και μακρινούς.
Δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε την πόλη βράδυ. Συνεπώς η φωτογραφία που σας παραθέτω είναι του διαδικτύου για να έχετε μια ανάλογη εικόνα του φωτισμού της μεγάλης Εκκλησίας.
Εδώ έχουμε και μία μερική εικόνα στο κεντρικό Λιμάνι έξω από τον Άγιο Διονύσιο.
Ο Άστατος καιρός των τελευταίων ημερών μας στέρησε το μπάνιο αλλά μας αποζημίωσε με εξαίρετες εικόνες.
Η Αναχώρηση
Δυστυχώς οι μέρες περνούν γρήγορα. Και έτσι έφτασε η μέρα της αναχώρησης. Όπως πάντα άλλωστε.
Αποχαιρετισμός στο μεγάλο λιμάνι, το οποίο, δυστυχώς ήταν σε ελεεινή εικόνα, με αμέτρητα σκουπίδια να επιπλέουν παντού δημιουργώντας ένα απαράδεκτο θέαμα.
Εδώ φαίνεται δεξιά και ο λόφος της Μπόχαλης, που ήδη ανέφερα παραπάνω.
Μια αποχαιρετιστήρια καλησπέρα στην Ζάκυνθο
Κάποιες παρατηρήσεις αυστηρά προσωπικές: Το νησί είναι εγκαταλειμμένο....! Ο Δήμος, κατά δήλωση των ντόπιων, δεν υπάρχει πουθενά. Η Καθαριότητα είναι το μελανό σημείο.
Η Πόλη δεν έχει ταυτότητα και χρώμα. Ουδεμία σχέση με τις κυκλαδίτικες φωλιές ή την Λευκάδα π.χ. Άναρχη δόμηση, κακόγουστη αισθητική.
Η Ενδοχώρα οικιστικά είναι πολύ όμορφη με εξαίρετα σπίτια, πλούσια, όμορφα. Μεγάλες επενδύσεις σε αγορές κατοικίας που κάνουν ξένοι φυσικά.
Ο Κόλπος του Λαγανά (μήτε καν περάσαμε), δεν χρειάζεται να σας πω τι εικόνα και τι είδος τουρισμού προάγει.
Το νησί αξίζει για το πράσινό του, τα όμορφα τοπία του, που πληγώθηκαν βαρύτατα από την περυσινή τεράστια πυρκαγιά που ερήμωσε βουνά ολάκερα. Και για τις θάλασσές του.
Οι Ζακυνθινοί: μια ξεχωριστή αναφορά αξίζουν οι κάτοικοι του νησιού. Ευγενέστατοι, πρόθυμοι, φιλικοί. Με τεράστια ιστορική και μορφωτική υποδομή που σαρώνει κάθε πρωτευουσιάνο στην ...Αθήνα. Και το κυριότερο ; ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ....! Ριζοσπάστες....! προοδευτικοί στο μεγάλο σύνολό τους.
Φυσικά οι συνθήκες και ο χρόνος του ταξιδιού μας, δεν μας επιτρέπει να έχουμε πλήρη και σαφή εικόνα ενός πολύ μεγάλου νησιού σαν την Ζάκυνθο.
Εύχομαι σε όλες και όλους σας, καλές διακοπές.
