Χριστουγεννιάτικο ξεφύλλισμα στο χρόνο / ("Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις"-πράξη πρώτη: Ανάμνηση)

 Υπάρχουν Χριστούγεννα που δεν μένουν στο ημερολόγιο, αλλά στις καρδιές μας. 

Είναι εκείνα τα βράδια που γύρω από ένα φως, ένα τζάκι, ένα κερί, ακόμη κι ένα μικρό λαμπάκι στο παράθυρο, μαζεύονται πρόσωπα, φωνές και στιγμές που νόμιζες πως είχες ξεχάσει.

Είμαστε εδώ λοιπόν, πρώτη βδομάδα του μήνα, σε μια αντίστροφη μέτρηση προς τη λαμπερή στη ψυχή, γιορτή.

"Χριστουγεννάτικο ξεφύλλισμα στο χρόνο"

Τούτες τις μέρες, το πρώτο βίωμα, που έρχεται στο νου μας, νομίζω δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι αναμνήσεις. Όλες αυτές οι σκονισμένες μνήμες, που γυρεύουν να βγουν από το σεντούκι της συνείδησής μας και να έρθουν στο φως

Το βιβλίο των αναμνήσεών μας αυτές τις μέρες έχει πάρα πολλά κεφάλαια. Κεφάλαια παλιά, ξεχασμένα, νεότερα ή πρόσφατα. Έχει κεφάλαια πικρά, μελαγχολικά μα συνάμα κεφάλαια με χαρά και γέλια. Έχει στιγμές με αγάπη, με μοναξιά. Σε κάθε περίπτωση όμως κάθε μια από αυτές τις αναμνήσεις συγκλίνει σε μια αρμονία στο σήμερα. Τη βιώνουμε "στρογγυλεμένη" στις εντάσεις της όπως ο απαλός ήχος, που κάνει το παλιό βιβλίο σαν ξεφυλλίζει.

Στάθηκα λοιπόν στο αποτύπωμα μερικών από αυτές τις αναμνήσεις, αυτές που ίσως σηματοδοτούν κάτι ιδιαίτερο. Έβαλα τη μουσική μου, γέμισα ένα ποτήρι με παλιό κονιάκ και ξεκινώ...

Το παιδάκι που βλέπετε μπροστά σας... ε είναι η αφεντιά μου κάπου στο 1966, στα έξι μου χρόνια. Η πρώτη μου Χριστουγεννιάτικη φωτογραφία, κάπου στη πλατεία Βάθης. Το γκρι χειροποίητο σκουφάκι που φορώ, της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου. Μπαλίτσα στο χέρι εποχής αλλά παντελονιά ε! Ξυράφι η τσάκιση.... 

Εκείνη την εποχή, δέσποζαν στις διακοσμήσεις για τα τζάμια, οι χάρτινες χαλκομανίες. Το εν λόγω αγγελάκι λοιπόν ήταν ότι πιο κλασικό στόλιζε τα παράθυρα των φτωχικών σπιτιών μας. Απλό, φτηνό, προσιτό, μας κράτησε συντροφιά για πολλά μα πολλά χρόνια. Στην ουσία μας μεγάλωσε...

Ο πατέρας μου, εργοδηγός στην Εταιρεία Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, έφτιαξε στο μηχανουργείο, το τραινάκι που βλέπετε. Αν πιάσετε στα χέρια σας το κάθε μέρος του, είναι πάρα πολύ βαρύ. Μόνο οι τροχοί, φτιαγμένοι από μασίφ σίδερο. Το τραινάκι αυτό, ετοιμαζόνταν κάθε τέτοια εποχή. Έβγαινε από την αποθήκη του σπιτιού, φορτώνονταν καραμέλες από αυτές τις παλιές τις μακριές και γεμιστές και έφτανε ως τα ...πόδια μου...

Το μικρό παιδάκι μεγάλωσε! Έγινε ένα δεκάχρονο αγόρι και κάπου στα 1970, πόζαρε σαν ...λιμοκοντόρος, (αχ αυτή η ...θετή μου μάνα, είχε τα θέματά της με την εμφάνιση), στην πόρτα του πατρικού σπιτιού. 

Το δέντρο του σπιτιού, στολισμένο αχνοφαίνεται πίσω από την πόρτα. Και στα τζάμια, οι χαλκομανίες που σας έλεγα. Οι δυο μεγάλοι άγγελοι ψηλά και το κλειδάκι με τη καμπανούλα κάτω από ...φελιζολ παρακαλώ!

Το δεκάχρονο αγόρι, είναι σήμερα 65 ετών και πληκτρολογεί αυτό το κείμενο αναμνήσεων. Η πόρτα στο πατρικό σπίτι έφυγε, μαζί με τα ερείπια όλου του πατρικού σπιτιού, που πήρε μαζί του και τα δικά μας προσωπικά όνειρα για να τα κάνει χίλια κομμάτια. (Πονεμένη ιστορία...)

Τα χρόνια έτρεξαν και τα ρημάδια σαν τα βλέπεις και τα μετράς τώρα, έτρεξαν σαν άνεμος, σαν ένα ...πουφ στην αιωνιότητα. 

Εκεί στο 2002, η φάτνη λάμπει με τα φωτάκια της στο δέντρο του οικογενειακού πλέον σπιτιού. Βλέπετε το μικρό αγόρι ...μεγάλωσε και έστησε τη δική το αγαπημένη οικογένεια.

Και κάτω από εκείνο το δέντρο, δυο μικρά κοπελούδια, δυο άγγελοι, πήραν τη δική τους θέση στις μνήμες. Οι δυο μικρές "κυρίες" είναι τώρα στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους, στολίδια μιας αγάπης και μια δημιουργίας ζωής.

Εν έτει 2004 στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας, η λατρεμένη μου μεγάλη αδελφή, η Χαρίκλεια μου (Ετεροθαλής...). Οι γλυκές παρουσίες της ζωής μας, που πλέον δεν είναι μαζί μας είναι μέρος αυτού του μεγάλου βιβλίου της ανάμνησης.

Στο βιβλίο αυτό των αναμνήσεων, έχουν τη δική τους ξεχωριστή θέση. Οι αγαπημένοι μου γονείς επάνω. Ο πατέρας με την πραγματική μου μητέρα, πριν γεννηθώ και κάτω η αγαπημένη μου πεθερά, δεύτερη μητέρα για μένα.

Ω! Υπεραγωγή έτσι; Έτος 2017. Ο γράφων σε στυλ ...film noir. Μιλάμε για ....στυλ τώρα όχι απλά πράγματα. Ναι, ανήκουν και μερικές τέτοιες πιο γλαφυρές στιγμές στο βιβλίο των αναμνήσεων, χρονιάρες μέρες.

Και καθώς οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου γυρίζουν, μένει μια γλυκιά σιωπή. Βέβαια οι σελίδες του βιβλίου είναι πολλές, πάρα πολλές, με τόσα πολλά να ειπωθούν. Όμως αρκεί να μείνουμε εδώ.
Σε μια σιωπή που μυρίζει Χριστούγεννα, που θυμίζει τα πρόσωπα που αγαπήσαμε και τα βλέμματα που δεν ξεχνάμε.
Ίσως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω στο χτες, αλλά οι αναμνήσεις είναι εκεί ,σαν μικρές φλόγες να φωτίζουν τις μέρες μας, τώρα και πάντα.

Κι έτσι, με κάθε Χριστούγεννα που ξαναέρχεται, ξαναθυμόμαστε: η μαγεία είναι μέσα μας, κρυμμένη στις στιγμές που μας έκαναν να χαμογελάσουμε.

Τι θα κρατήσουμε από όλο αυτό το ξεφύλλισμα; Μα τα λόγια της αγαπημένης Joan Baez στο λατρεμένο τραγούδι 

"Forever young"

«Να 'χεις μια σκάλα για να φτάνεις στ' αστέρια.
Να μεγαλώσεις με δικαιοσύνη,
Να παραμένεις για πάντα νέος.»

Αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες, αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο δρώμενό μας: 

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις / Η ανάμνηση"

Έυχομαι, με την καρδιά μου, όμορφες και ευλογημένες γιορτινές μέρες.