Τα Ακρογιάλια των Θρήνων...

Ξέρω ότι η ζωή έχει τη δική της δυναμική και ώθηση. Ξέρω ότι ο χρόνος πάντα λειτουργεί αναγεννητικά. Μετά από ένα μεγάλο γεγονός, ένα κάποιο αόρατο χέρι, γυρίζει τη σελίδα, κλείνει το κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής και ξεκινά να γράφει το επόμενο.

Είναι αλήθεια ότι η ζωή και η φύση έχουν αέναα κλεισμένα μέσα τους τη δύναμη να ξεκινήσουν το καινούργιο. Να κινητοποιήσουν εκείνες τις διαδικασίες της δημιουργίας. Της νέας ζωής, της φύσης που αναγεννιέται από τις καμένες στάχτες.

Από τις 23 Ιούλη, έχουν περάσει αρκετές ημέρες. Η Στάχτη έκατσε. Ο Αγέρας πήρε ψηλά στον ουρανό τα ελαφριά κομμάτια της τέφρας, τα στροβίλισε και τα σκόρπισε στα πέρατα του ορίζοντα.

Έμειναν εκεί όμως τα έρημα Ακρογιάλια. Γυμνά, σκελετωμένα, εφιαλτικά. Έμειναν να στέκουν βουβά, απελπισμένα μέσα στη σιωπή.

Αλήθεια, είναι δυνατόν η ανθρώπινη ζωή, τα συναισθήματα, τα όνειρα, οι στιγμές, οι ψυχές, να χάθηκαν έτσι ανέξοδα μέσα σε μαρτυρικά δευτερόλεπτα ; είναι δυνατόν σε εκείνους τους τόπους να ξαναγίνουν όλα όπως κάποτε ; Για να γεννηθεί μια ζωή πόσος κόπος και χρόνος απαιτείται. Για να αφανισθεί πόσα ελάχιστα δευτερόλεπτα ; Γιατί ;

Αλήθεια, αυτός ο πόνος, οι κραυγές των τελευταίων στιγμών, οι σφιχτές στερνές αγκαλιές γνωστών και άγνωστων ανθρώπων να σβήσουν έτσι σιωπηρά ; Είναι δίκαιο αυτό για τη φύση και τη δυναμική της ζωής ;

Στ' αλήθεια σας λέω δεν ξέρω. Και, το σπουδαιότερο, δεν ξέρω τι πραγματικά θα ήθελα.

Απ τη μια ο στυγνός ορθολογισμός του φυσικού θανάτου. Το τέλος, ο αφανισμός. Το τέρμα του χρόνου της ζωής. Η Μία όψη. Απ την άλλη, είναι δυνατόν αυτή η αρνητική ενέργεια εκείνων των στιγμών, η αγωνία, ο τρόμος, ο πόνος, τα συναισθήματα της αδιέξοδης φυγής, ο ύστατος εναγκαλισμός να μην άφησαν τίποτα ξωπίσω τους ; γίνεται ; 

Ο Άνθρωπος, σαν στέκει εκστασιασμένος, ισοπεδωμένος μπροστά στον εφιάλτη, έχει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί το "μετά". Έχει να κατασταλάξει στο τι ακριβώς θα ξεκινήσει να γράφει στο καινούργιο κεφάλαιο αμέσως "μετά".

Όσο ορθολογιστής και αν είμαι, όσο και αν πιστεύω στους νόμους της φυσικής και της βιολογίας, ξέρετε, δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτές οι ψυχούλες, κύρια αυτές των παιδιών γίνηκαν καπνός στο βιολογικό γίγνεσθαι. Δεν μπορεί αυτός ο πόνος να διασπαρεί έτσι πρόχειρα με ευτέλεια.

Θα με ρωτήσετε "μα τι λες ; άνθρωπέ μου τι λες ; τι ακριβώς θέλεις να μας πεις ;" Ναι, ξέρω φαντάζει τραγικό, δείχνει απόκοσμο και μεταφυσικό. Όμως οι εικόνες που η φύση κατέγραψε εκείνες τις πύρινες στιγμές σε αυτά τα ακρογιάλια δεν θα ξεχαστούν. Κάπου και κάπως άφησαν το αποτύπωμά τους. Εκεί....! κάπου, όλα αυτά τα ακρογιάλια θα μείνουν για πάντα τα ακρογιάλια των θρήνων και των κραυγών. Κάπου αυτά τα οικόπεδα, αυτές οι αυλές, θα μείνουν εκεί στοιχειωμένες για πάντα να κουβαλούν τα τρομερά "γιατί" αυτών των ανθρώπων. Να αντηχούν τις κραυγές των μητρικών αγκαλιών που για στερνή φορά έκλειναν μέσα τους τα λατρεμένα τους πρόσωπα.

Θέλω να παγώσει εκεί ο χρόνος. Θέλω, για να βρουν λύτρωση αυτές οι κραυγές και οι χαμένες μνήμες να γίνει ο τόπος κάτι σαν Ιερός βωμός μαρτυρίου. Δεν θα ήθελα να χτιστεί τίποτα. Μήτε πέτρα. Μήτε ένα τούβλο. Θα ήθελα μονάχα να λευτερωθούν οι ακρογιαλιές και έτσι να μπορούν πια στα σκοτάδια τις νύχτες να τρέχουν λεύτερες στη σωτηρία οι ψυχές των χαμένων ανθρώπων. Θα ήθελα η θάλασσα και ο γιαλός να γαληνέψει, να φτιάξει σκαλιά, να μπορέσει κείνο το κορίτσι να κατέβει με ασφάλεια απ τα βράχια στην αγκαλιά της θάλασσας.

Για μένα εκείνη η Γη είναι πια Ιερή. Θα είναι προσβολή εκεί που πέθαναν αγκαλιασμένοι δεκάδες άνθρωποι να μπει τσιμέντο και σίδερο. Όχι.... Μονάχα να αφεθεί λεύτερη η μήτρα της Φύσης και της Μάνας Γης να βγάλει τα δικά της λουλούδια και τα αρώματα που θα μας θυμίζουν τα χαμένα όνειρα εκείνων.

Δεν ξέρω άλλο τρόπο να βρουν λύτρωση τα στοιχειωμένα εκείνα μέρη. Κάποτε στους Αρχαίους καιρούς, που ο άνθρωπος τότε είχε μεγαλύτερη σέβαση στο κακό και στα γεγονότα της ζωής. Τότε που είχε περισσότερες αναστολές στην ύβρη και την αλαζονεία, κανείς δεν τολμούσε να παραβιάσει εκείνους τους τόπους του θανάτου. Αποκτούσαν το δικό τους ΑΒΑΤΟ. Και γίνονταν τόπος λατρείας και απότισης τιμής του ανθρώπου που έκλεινε το γόνυ υπομένοντας την δική του Νέμεση μετά την Άτη και την Ύβρη.

Έτσι τα ακρογιάλια των θρήνων να γίνουν λεύτερα λιβάδια μνήμης, σεβασμού και τιμής. Και μακάρι να αλλάξουν και τη δική μας σκέψη. Τις δικές μας "αξίες". Μακάρι να τσακίσουν τη δική μας ευτελή έπαρση και να μας κάνουν πιο συνετούς, πιο ανθρώπους, λιγότερο ανθρωποφάγους, λιγότερο χειραγωγημένους. Μακάρι να μας απαλλάξουν από τις δικές μας αυταπάτες.

Το Οικόπεδο του τρόμου.

Η Δευτέρα 23 Ιούλη έριξε πάνω μας ένα ολόμαυρο πέπλο θανάτου και σκοταδιού. Η Ημέρα του πύρινου Εφιάλτη σε Κινέτα και Ανατολική Αττική, μένει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες και στις ψυχές όλων μας.

Από τότε, κάτι σαν αυλαία κοφτερή, έπεσε πάνω και στις δικές μας αναρτήσεις και εμπνεύσεις. Που να βρεις και ποια ακριβώς διάθεση να δημιουργήσεις, να γελάσεις, να προσφέρεις. Θα περάσει κάποιος καιρός μέχρι να βρούμε τους ρυθμούς που η ίδια η ζωή επιτάσσει πάλι να βρούμε.

Εκτός ίσως από εκείνους που χάθηκαν και τους δικούς τους. Όσα ευχολόγια και αν κάνουμε οι άνθρωποι αυτοί δύσκολα θα επανέλθουν.

Δεν έχω την παραμικρή πρόθεση μήτε να αρχίσω τις υστερίες, μήτε τις καταρολογίες και το κυνήγι υπευθύνων και ενόχων. Κάτι άλλο μου έφερε τούτη εδώ τη γραφή.

Αυτή εδώ η Εικόνα

Αυτή εδώ η Εικόνα που πλέον, θεωρώ ότι θα στοιχειώνει τις ζωές εκείνων που θα θυμούνται. Τούτο εδώ είναι το ΟΙΚΟΠΕΔΟ του ΕΦΙΑΛΤΗ και του ΘΑΝΑΤΟΥ.

Σε αυτό το Οικόπεδο, μαρτύρησαν στην κυριολεξία, δεκάδες ανθρώπινες ψυχές, οι οποίες σφιχταγκαλιασμένες και παγιδευμένες οδηγήθηκαν στο θάνατο δια της πυράς.

Ναι, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, εν έτει 2018, βιώσαμε εικόνες περασμένου αιώνα.

Δείτε σε αυτήν εδώ την τρομακτική φωτογραφία την τραγική ειρωνεία της ζωής μας. Πέρα στο βάθος η ζωή. Η ομορφιά. Το πέλαγος που χρυσίζει στον ήλιο. Η θάλασσα που αστράφτει στο καλοκαιρινό χάδι του ουρανού.

Και στη μέση, το ΣΥΝΟΡΟ. Ένας ΤΟΙΧΟΣ. Ένας ΦΡΑΧΤΗΣ ΖΩΗΣ και ένα ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ. Και στην από δω μεριά ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Ένα στρώμα στάχτης να σκεπάζει τα πάντα. Τη γη, τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που παγιδεύτηκαν εκεί. Τα ουρλιαχτά τους. Ουρλιαχτά που θα στοιχειώσουν το μέρος αυτό για πάντα. Που τις νύχτες ο αγέρας θα μπλέκει τις κραυγές τους με τα σκοτάδια σε ένα ταξίδι πόνου και ατέλειωτων "γιατί".

Δείτε το Οικόπεδο του Θανάτου πριν τον εφιάλτη.  Ανύπαρκτη ακτή. Χτισμένη, μαντρωμένη. Με φράχτες και σύρματα. Και πίσω της ένα τόσο δα μονοπάτι. Το μονοπάτι των λίγων εκατοστών που την ώρα της κόλασης έγινε αόρατο. 

Τώρα, κάθε συνταγματική αναφορά, για ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΚΤΕΣ, για ΟΔΟΥΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ, για ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ πρόσβασης στην παραλία, αντιλαμβάνεστε ότι στη χώρα τούτη των κραυγών και των "παραθύρων" είναι θέματα προς αναζήτηση.

Αν ήμασταν στην Ιαπωνία, μια χώρα που ομολογουμένως η παραδοσιακά συντηρητική της δομή διατηρεί ακόμα αξίες και κώδικες τιμής, αυτό το Οικόπεδο του Θανάτου θα έμενε ακριβώς όπως το βλέπετε. Απαλλοτριωμένο. Δοσμένο δημόσια στο Κοινό ως Μνημείο μαρτυρίου. Όπως ακριβώς είναι το μνημείο στη Χιροσίμα. Εκεί παγωμένο στο χρόνο.

Έτσι πρέπει να μείνει και αυτό. Παγωμένο στο χρόνο και στις κραυγές των ανθρώπων. Δείγμα της ματαιοδοξίας μας, της απληστίας μας, της υποταγής μας στο χρήμα και στην υπεροχή. Στο θράσος μας να προκαλούμε παρά τα σαθρά μας θεμέλια και τις σάπιες αξίες μας.

Δεν θέλω να δημοσιεύσω ονόματα ιδιοκτήτη και της ιδιότητάς του. Δεν έχει σημασία καμία. Σημασία έχει να καταλάβουμε ότι ζούμε με σάπιες αξίες και αρχές. Θεωρούμε ότι το κακό και ο θάνατος αφορά "κάποιον άλλον" και εμείς αλώβητοι θα πορευόμαστε χωρίς συνέπειες.

Δεν είναι έτσι αδέλφια. Το κακό είναι ότι πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το Σταυρό του Μαρτυρίου και της θυσίας τον σηκώνουν ΑΘΩΟΙ, ΑΜΕΤΟΧΟΙ. 

Θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε λοιπόν σε αυτά τα Οικόπεδα ; με τις φραγμένες και μαντρωμένες διεξόδους ; ή θα ισοπεδώσουμε κάθε τέτοιο σύνορο της μάταιης ιδιοκτησίας μας στην ελεύθερη Γη.

Η Χιροσίμα παγωμένη στο χρόνο